Een 'blond' momentje...

Als het ene tapijt volledig bedekt is met draadjes in alle kleuren van de regenboog -gevolg van die vele zalige uurtjes prutsen aan m'n naaimachine, de afgelopen week- en het andere zo ongeveer verdwenen is onder een halve Poekie -mijn bijna witte kater, die met overdonderend enthousiasme blijkbaar van plan is het hele huis te decoreren met een gigantische hoeveelheid donzige wintervacht-, dan is het, vreselijk zweetweer of niet, vermoedelijk dringend tijd om weer eens een keer stevig te stofzuigeren.
De poezen Poekie en Pompon zijn als de dood voor dat onding en zouden, in paniek het huis rond vlammend, zichzelf een ongeluk aan doen. Daarom heb ik een ritueel ontwikkeld, een soort volgorde eigenlijk. Onder mijn bed is hun 'geheime' schuilplaats voor zo ongeveer álles waar ze eventueel bang voor zouden kunnen zijn. 't Zijn geen helden, die twee van mij, echte broekschijters als je 't mij vraagt, en de Pompon met stevige voorsprong, amai. Daarom begin ik steevast m'n stofzuigtoerke in de slaapkamer. Zo hoeven ze maar één kamer lang naar die o zo 'onveilige' andere kamers van het huis te vluchten, om daarna in alle peis en vree dicht bij elkaar in hun vertrouwde schuilholletje 'die verschrikkelijke horroraanval van dat afschuwelijke grommende en brommende zuigmonster' trotseren.
Verwend als ze zijn, hebben die twee wollebollen van mij absoluut in élk hoekje van elke kamer, vaak op de meest onmogelijke plekjes, wel wat speelgoed liggen. En al ruim ik het meeste gewoonlijk eerst even op, er blijft altijd nog wel, ergens op een niet direct in het oog schietend plekje, iets stiekem achter. Daardoor hoor ik bij het stofzuigen met regelmaat een droge 'pflop', als er zich voor de zoveelste keer weer eens een rubberen bal of een speelgoedmuis is de slang vast zoog. En vandaag was dat niet anders.
De karpetjes en de vloer van de slaapkamer hadden hun stof en god-mag-weten-wat-voor-rotzooi al afgegeven, en ik deed een toertje langs de plinten en onder de kasten met alleen de stofzuigerslang. 'Pflop' weerklonk het, een onmiskenbaar signaal dat we weer maar eens een verborgen of vergeten schat opgezogen hadden. Bon, ik zag niet direct ergens iets vast zitten, dus haalde ik de grote glazen knikker. Deze zware bol ligt steeds direct bij de hand klaar, uitsluitend voor dit klusje: geholpen door de zwaartekracht, en eventueel wat pittig schudwerk van mijn kant, het vastzittende voorwerp weer in beweging en uit de slang krijgen. Er zat niets klem. De knikker stuiterde er, ondanks de ribbels, aan hoog tempo vlotjes doorheen. In het doorzichtige opvangsysteem van de stofzuiger zag ik ook niet direct iets, dus demonteerde ik de slang om daar in het gat te kunnen zoeken. Ook niks. Dan toch maar even die vuilnisopvangbak leeg maken, wie weet wierp dat wel licht op de zaak. En jawel: onderaan de container, in de slakkenkrul van het systeem, zat een pluizige dikke witte namaakmuis vast. Trekken aan z'n staart hielp niet. Duwen tegen z'n neus maakte ook geen verschil. Het ding zat muurvast. Doch heb geen vrees! Onze Kristina -goed voorzien van een zeer uitgebreide collectie werkgerief-, die zou het wel oplossen. Efkes een gepast piepklein kruiskopschroevendraaierke (wauw, wat een woord) vinden, bodemke van dat doorzichtige opvangspul er voorzichtig uit schroeven, vooral die miniatuurvijsjes niet kwijtspelen, muis uit z'n benarde situatie redden en voorlopig efkes ergens veilig opbergen, bodemke terug vast vijzen en, voilà: klaar is keer, ik kon weer verder stof zuigen! Oef.
Terwijl het zweet langst m'n rug naar beneden liep en van m'n gezicht af droop, werkt ik ijverig verder. Poezenmanden, krabpaal, tussen de verwarming,... Alles moest er aan geloven. Het viel me op dat er merkwaardig veel stofvlokken rond vlogen. Vaak blaast de 'uitlaat' van de stofzuiger die van onder de kast -soms zet ik hem daarvoor opzettelijk ook in die richting neer-, maar hoe vaak ik die dustbunnies ook mee nam met de zuigmond van de stofzuiger, ze bléven maar ik het rond wervelen. En zó ontzettend vuil was m'n huis nu precies ook weer niet, vond ik... Vreemd. Vastberaden noest verder zwoegend viel het me ook op dat, ondanks het heel erg normaal klinken van de stofzuiger, z'n zuigkracht precies niet meer zo geweldig was... Oei, ik had met het openen van die container toch niks verprutst, zeker?! Maar nee, dat kon het écht niet zijn, zo invasief was mijn geklus nu ook weer niet. Misschien zat er ongemerkt wel weer ergens iets vast. Teveel poezenhaar of zo... Ik draaide mij naar de stofzuiger, tikte met m'n voet op de grote ronde knop bovenop waardoor hij stilviel en... schoot terstond in een klaterende schaterlach! Blijkbaar had ik de helft van de slaapkamer 'schoon' gezogen met een stofzuigerslang die niét aan de stofzuiger vastgekoppeld zat!... Niet moeilijk dat de zuigkracht op niks trok! En die eindeloos rond dwarrelende stofvlokken, dat was er dus maar één geweest, opnieuw en opnieuw! Hahaha 😄
Jaaahaa, ook ik heb dus wel eens een 'blond' momentje...

En voor wie het zich nog afvroeg: de rest van de stofzuigsessie is zonder andere accidentjes of beproevingen verlopen. Al moest ik wel meteen daarna ook alle vloeren nog dweilen, vanwege mijn overvloedig druipsporen achterlatend zweten. De poezen hebben het ook weer overleefd en zitten ondertussen al terug volledig op hun gemak voor het open venster van het frisse briesje te genieten. Nu nog juist het stof van mijn hersens afspoelen -en misschien best ook dat plaklaagje op m'n vel- en alles hier is weer helemaal spic en span! 😊

P.S. Moest u nu ook denken aan dat filmpje, dat al jaren de ronde doet op sociale media, met die vrouw die ook schoon maakt met, goed geweten, een afgekoppelde slang?...
Bekijk het nog eens via deze link!

Het pakje dat op rondreis ging.

Misschien wist je het al, misschien niet, die 3 verschillende mooie hardcover boeken met daarin telkens 50 van mijn blogjes -nummer 4 te verkrijgen tegen Kerstmis!-, die maak ik volledig eigenhandig. Allé ja, 't is te zeggen... Uiteraard schrijf ik eerst al die verhaaltjes zelf, da's nogal wiedes. Maar om die daarna in boekvorm te krijgen, is er toch wel behoorlijk wat extra werk en tijd nodig. Je kiest een formaat en begint in een Word document op de computer, met het lettertype van je keuze, in de layout die je wenst, al die duizenden woorden en de bijhorende 50 plaatjes pagina voor pagina te schikken. Om het geheel aangenaam ogend en vlot lezend te krijgen, corrigeer je meteen mogelijk achtergebleven schrijffouten, worstel je onophoudelijk met paginanummering en schuif je verwoed opnieuw en opnieuw met alinea's en afbeeldingen. Geloof me, af en toe wordt daarbij stevig gevloekt en met momenten serieus gewanhoopt. Maar uiteindelijk heb je dan, na enkele maanden zwoegen, een document dat men het 'binnenwerk' van het boek noemt.
Ondertussen, zo na 3 boeken, ben ik volledig mee qua afmetingen, indeling van vlakken en pixelgrootte wat de kaft betreft. Maar die allereerste keer... Nondepitjes, amai mijne frak! Bon, na een hoop gemillimeter, geschuif, gepruts, geknip en geplak in Gimp (mijne 'Photoshop') is dan ten langen leste het 'buitenwerk, de kaft van het boek, dus ook klaar. 
Vervolgens komt de online drukkerij in Nederland, waar ik ongelofelijk tevreden van ben, waarmee de samenwerking steeds buitengewoon vlot en uitermate vriendelijk verloopt en die ik dus iedereen met bijzonder veel plezier kan aanbevelen, in beeld. Vergezeld van mijn wensen wat betreft de afwerkingsdetails van het boek (soort kaft, welk papier, hoe ingebonden, kleur van schutbladen, leeslint ja of nee, enz...) stuur ik hen per mail zowel het binnen- als het buitenwerk. Behalve een eventuele bestandscontrole, als je dat wenst en waar je extra voor betaalt, komen de mensen van de drukkerij absoluut nergens in tussen: wat jij levert, wordt gedrukt. Punt. En, na betaling van de factuur, bezorgt de post je enkele weken later het door jou bestelde aantal boeken in een pakket met minstens 3 dikke lagen karton en inpakpapier ter bescherming van de inhoud. Super systeem, buitengewoon tevreden van!
Omdat ik er ondertussen compleet de pak van weg heb, en me, eerlijk gezegd, gewéldig amuseer met die vele uren computergefrutsel en -gefrul, leen ik m'n 'kunnen' af en toe uit en fabriceerde ik al wel eens een boek voor iemand anders. Eén van die extra projectjes was het boek met de schrijfsels van Marie-José. Haar eerste bestelling bevatte slechts een handvol exemplaren, daar die boekjes hoofdzakelijk naar geïnteresseerde vrienden en kennissen zouden gaan. Maar dat bleken er uiteindelijk toch meer dan verwacht, en M.J. vroeg me nog 5 stuks bij te laten maken. Order geplaatst en een 2 weken later stond de postbode voor m'n deur met een pakje. Hoera, daar waren de boeken!
Maar,... ik vond het pakje een beetje verdacht. Het leek me érg plat en veel te egaal om een oneven aantal boeken te bevatten. Heel voorzichtig en secuur sneed ik met m'n mesje de plakband van de verschillende lagen van het verpakkingsmateriaal aan één zijkant door, hopend daardoor de inhoud, mogelijk mits enig schud- en friemelwerk, zonder volledig uitpakken toch te stekken te krijgen. En dat lukte wonderwel! En zoals ik al vreesde: in de binnenste, volledig dicht gekleefde, professionele verzendomslag, slechts te openen met een treklint, zaten geen 5 boeken. Het waren er 4. En, op de koop toe, niet de story's van Marie-José, doch het Engelstalig levensverhaal, blijkbaar ter gelegenheid van haar 60ste verjaardag, van een mij totaal onbekende dame. Michelle van de drukkerij schrok zich aan de andere kant van de telefoon het spreekwoordelijke hoedje en verontschuldigde zich alsof het de grootste ramp aller tijde in de geschiedenis van het boek betrof. Haar geruststellend met 'dat de boekjes van M.J. niet echt haast hadden', 'wij geen moeilijke mensen zijn' en 'ik het eigenlijk wel grappig vond' zochten we samen een oplossing. Mijn voorstel het nog bijna helemaal in tact zijnde pakket meteen van hieruit naar de eigenlijke bestemmeling door te sturen -op kosten van de drukkerij uiteraard- werd door Michelle maar al te graag en met een overdosis dank aangenomen. De 4 verjaardagsboekjes vertrokken dezelfde dag nog richting Wimbledon, Groot Brittannië, en klaar was kees. Simpel, toch?!
Maar waar was ons pakje dan gebleven? Michelle zocht, en Michelle vond. Blijkbaar had men bij het versturen van de 2 boekenpakketten eenvoudigweg de adresstickers verwisseld, en alzo belande Marie-José's bestelling over het grote water. En daar waren ze jammer genoeg niet zo welwillend... Het pakje moest opgehaald! Terwijl er regelmatig updates via mail tussen mij en Nederland heen en weer gingen, werden Engelse kennissen van de drukkerij ingeschakeld en de 5 M.J.-boekjes begonnen, van hand tot hand doorgegeven, een toerke door het Verenigd Koninkrijk, om tenslotte het laatste stuk van het tripje, de Noordzee over, per post te maken, richting mijn domicilie.
Uitgerekend op mijn infiltratie-ziekenhuis-dag belde de postbode met de aangetekende zending bij me aan, natúúrlijk, en daardoor duurde het nog een week extra voor ik het juiste pak eindelijk in handen had. Ik schrok van de abominabele verpakking: slechts één stuk karton, slordig toegeplakt, geen interne extra lagen. De boeken schoven binnenin vlot heen en weer, en de harde-kaft-hoekjes waren allemaal beschadigd door de open corners van het pakje. Volgens mij hebben we wreed chance gehad dat er onderweg niet een boek uit viel!...
Michelle bood nog aan om de hoekjes gratis te herstellen, maar Marie-José kon er zo wel mee leven. Een gebruikt boek loopt ook wel eens een krasje op, hé.
Met de allerlaatste etappe in de rondreis van M.J.'s boeken werd geen enkel risico meer genomen: ik zou ze in hoogst eigen persoon bij haar thuis afleveren! En met de belofte een lekker bakje koffie en een stukje heerlijke appeltaart maakt het niet uit op hoeveel trams je eindeloos moet wachten om er te geraken, hé... 
Het heeft exact 40 dagen geduurd, tussen de bestelling en mijn levering-aan-huis, maar met wat geduld, een dosis welwillendheid en een goed gevoel voor humor is het dan toch gelukt: het pakje heeft z'n rondreis beëindigd, de 5 boeken zijn veilig en wel op hun eindbestemming aangekomen. Hoera! En ik, ik had natuurlijk alweer stof voor een nieuw blogje, voor in boek nummer 5, ooit... 😉

Memorabel matrasmoment.

Als een super gelukkig kind op Sinterklaas-ochtend, zo ongeduldig en vol verwachting stond ik in de grote inkomhal te wachten. Hij kon nu echt élk moment om de hoek komen! Spannend... 'Uw pakket wordt vandaag tussen 13u en 15u geleverd', verkondigde de mail 's ochtends, en via een leuke link had ik de hele voormiddag lang de voortgang van het piepkleine vrachtwagentje op de kaart van Antwerpen online kunnen volgen. "De chauffeur is nu onderweg naar klant nummer 8. ...naar nummer 9. Enz..." telde het programma netjes af, en ik, ik bleek klant nummer 20 van die dag te zijn. Een kwartiertje op voorhand verscheen er een sms op mijn gsm met de boodschap: "Uw levering wordt verwacht rond 12u55." En even later zag ik de camionette op het scherm het laatste kruispunt op z'n weg hierheen oversteken, het sein voor mij om de honneurs te gaan waarnemen.
Eindelijk zou mijn -lang over tijd- nieuwe matras arriveren! Met een klein beetje tel- en rekenwerk bleek de oude ondertussen toch al om en bij de 20 jaar dienst te doen. En dat was er, zeker het laatste jaar, serieus aan te merken... Nu slaap ik inderdaad graag in een soort 'nest', goed omringt door kussens en ander fluffy spul, maar die enorme kuil in het midden van de matras, dát was toch net een beetje teveel van het goede. Om nog maar te zwijgen van de eventuele gevolgen voor mijn al zo krakkemikkige rug en nek van het nachtenlang in zo'n put liggen. Een tijdje had ik onder het motto 'roeien met de riemen die je hebt' het probleem nog enigszins kunnen verhelpen met een stevig opgevouwen dikke reserve-deken tussen de bedbodem en de matras, maar het bleef natuurlijk behelpen...
Ja, de afgelopen jaren sprokkelde ik, in een vlaag van vermetel riem-aan-snoeren, uit m'n povere maandbudget toch wel eens wat luttele centjes voor die hoognodige nieuwe slaapondergrond bij elkaar,... om dat zuinig gespaarde bedrag dan -uiteraard, wat had je gedacht- terstond te moeten gebruiken voor iets met een hogere 'dringendheidsfactor'.
Toen het ziekenfonds 2 maand geleden liet weten dat ik een paar honderd euro extra, als 'vakantiegeld', zou ontvangen, werd dat kapitaal in gedachten -joepie!- meteen volledig aan het 'betere slapen' besteed. Het zal wel zijn! Maar ook deze keer staken een paar stevige, niet eens onverwachte facturen daar een moedwillig stokje voor. Voor de zoveelste keer dat verhaaltje van 'weer niet gelukt' over de telefoon aan m'n moeder vertellend, kreeg ik de kordate reactie 'dat da gedoe met die matras lang genoeg geduurd had!' "Wa moet da spel koste?" vroeg ons moe, "da'k et sebiet ineens nog overschrijf oep aa rekening!" Als vanzelfsprekend deed ik al lang daarvoor uitgebreid onderzoek naar de voor mij ideale matras aan de eveneens ook voor mij ideale prijs. "175 euro, levering inbegrepen!" kon ik ogenblikkelijk doch met enig schromen antwoorden, en met een niet te weerleggen "geen gezever, geen gemaar, we regelen da wel" kwam het geld mijn richting uit en werd de bestelling geplaatst.
De hele voormiddag draaide de wasmachine vrolijk en tevreden brommend de ene na de andere roze lading lakens, fluwijnen en dekentjes. Absoluut álles moest schoon in de slaapkamer. De oude matras schoof ik in afwachting op z'n zijkant m'n bureau binnen, en reinigde vervolgens met stofzuiger en natte-spons-emmer-sopje-droog-doekje naarstig het hele bedframe en alle plankjes van de lattenbodem. En als ge dan toch bezig zijt, kunt ge wel meteen ook de vloer, de kasten, de spiegels, de gordijnen, de vensterbank, de planten, enzoverder enzovoort, allemaal geestdriftig een flinke opfrisbeurt geven, hé... 
Met enige spierkracht, handig gepruts met een paar meter touw en wat vindingrijke intelligentie raakte de oude matras, in afwachting van het containerpark, probleemloos m'n appartement uit en, hop, m'n kelder in. Voilà, klaar, de nieuwe aanwinst mocht komen!
Exáct om 12u55 stopte de bestelwagen voor het gebouw en droeg de bezorger de 22 kilo zware doos voorzichtig -de conciërge begroef net op dat moment bijzonder uitgebreid en met oog voor detail de grote trap volledig in het schuim- door de inkomhal tot juist voorbij mijn voordeur. Schitterende service! Wauw!
Behoedzaam sneed ik de meters karton met een mesje door, waarna ik de enorme strak in stevig plastiek gesnoerde matras-worst zonder veel moeite naar de slaapkamer kon slepen. Ongelofelijk toch, hoeveel matras er in zulk een relatief klein pakket zit, hé: van zodra je, nauwkeurig op de daarvoor aangegeven plaats, het plastieken worstenvel langzaam door knipt, komt het hele ding tot leven. Het ontplooit zich als vanzelf en zoekt met een zucht van verlichting -als deed iemand z'n te nauwe schoenen uit- z'n eigenlijke reusachtige afmetingen weer op. (Ik vraag me trouwens ondertussen écht af of er ooit al eens één niet tevreden klant in geslaagd is om, zoals de richtlijnen voor terugsturen altijd verlangen -ook in dit geval- zo een 'ontplooide' matras terug in z'n originele verpakking te krijgen... hihihi)
Nog voor de nieuwe matras weer helemaal zichzelf was en nog voor ik ze weer helemaal tot 'bed' aangekleed had, moest en zou ik ze al even uitproberen. Zo lang en zo breed als ik kon, strekte ik me uit. Heeeeeerlijk. En, ook een ietsiepietsie onverwacht hard. "O, wacht even", herinnerde ik mezelf, "hoe zit dat met die 7 zones? Hoe weet je of alles wel juist ligt?" Na serieus lang zoeken vond ik het minuscule labeltje, mee tussen de ritssluiting van de matrasovertrek gestikt, met daarop in het Duits 'Kopfteil', oftewel 'hoofdeinde' dus. En, u raadde het al, dat stuk lag natúúrlijk aan het voeteneind! Het in je ééntje in de lengte omflippen (voor platliggend ronddraaien is er niet genoeg plaats) van zoiets zwaar en lomp als een matras, da's zowel 'hilarisch geknoei' als 'lastig karwei'. "Als ze me nu bezig zagen..." dacht ik lachend. Bijna moest m'n geliefde roze-bloemetjes-luster er aan geloven en luid weerklonken, behalve de occasionele krachttermen, de stuntel- en klungelgiechels. Meer hoef ik er vermoedelijk niet over te vertellen, u kunt er zich vast en zeker wel iets bij voorstellen...
't Was de eerste nachten toch even wennen, hoor. Na het grootste deel van mijn volwassen slaap op matrassen met pocketveren te hebben rond gestuiterd, *boing boing boing*, is dit koudschuimen exemplaar nogal plots bijzonder bewegingloos, *pok* dus. Vroeger veerde ik *boing boing boing* met een minimum aan inspanning in en uit bed -ja, zelfs uit die diepe put-, en *boing boing boing* draaide en keerde ik als een soort gigantisch rubberen kaatsballeke van links naar rechts en terug tijdens m'n slaap. Absoluut elke beweging: *boing boing boing*. Nu is alles anders. Nu ga ik *pok* op de rand van het bed zitten en kruip ik *pok pok pok* op handen en voeten tot in het midden, om mijn redelijk zachte lijf *pflok* ietwat onzacht neer te ploffen. (Ja, u ziet het alweer voor u, ik snap het...) 's Nachts een andere houding aannemen: ook *pok*, en sleur en trek en kruip, *pok*, inspanning vereist. Deze matras lijkt erg hard en voelt met de hand of er op zittend in eerste instantie ook absoluut zo aan, maar eenmaal ik lig, geeft ze net voldoende mee op al de juiste plaatsen en blijkt alles merkwaardig goed ondersteund en precies zacht genoeg. Geweldig dus!
Ziezo, al heeft even geduurd, bij deze slaap ik weer als een reus van een roos (merci, schoon gedichtje van Paul van Ostaijen) in mijn grote roze nest. En, nog steeds overvloedig voorzien van zachte dikke kussens in frisse roze fluwijnen, roze naar rozen ruikende malse lakens, pluizige knuffeldekentjes met hoog aaibaarheidsgehalte in allemaal andere tinten roze, en het krakend als verse sneeuw luchtig opgeklopte dekbed, dankzij die fijne tussenkomst van mijn moeder hoeft heel deze behaaglijke comfortabele roze droomwereldwolk het niet langer te stellen zonder die betrouwbare ondersteuning van een nooit eerder zo stevige fundering! Hoera, en slaap lekker!... 💗 

Woeste wilde klote wind.

Het grote bed is warm en knus. Tussen de overvloed aan kussens voelt het veilig en geborgen. De dikke suède gordijnen houden moeiteloos de wereld buiten. De wekker wijst al 2 uur in de ochtend en alles aan mijn lichaam voelt zwaar en loom. Mijn ogen kan ik nog nauwelijks openhouden. En toch... Ondanks dit heerlijke zachte en roze oord blijkt tot rust komen en de slaap vinden een onmogelijke opgave. De genadeloos felle storm met z'n woeste wilde wind daarbuiten benauwd me mateloos. Verscholen onder het dekbed luister ik angstig naar alle vreemde en vaak verontrustende geluiden. M'n twee schattige viervoeters, ook lichtjes over hun toeren door al het brute geweld daarbuiten, verbergen zich mee onder de fleecejes en trachten zichzelf en elkaar te troosten met stevig geronk. Alles om ons heen piept en fluit nonstop. Overal rammelt en klettert het dat het een lieve lust is. En tussen het tegen de ramen en kasseien knallende rondvliegende puin en afval horen we -uiteraard- ook de vuilnisbakken weer 'vertrouwd gezellig' mee in het rond denderen. Het hele gebouw davert op z'n grondvesten en stampt als een schip dat heldhaftig de woeste golven van een intense storm op volle zee trotseert.
Al 5 maal verliet ik m'n behaaglijke beddengoedburcht om nerveus door alle kamers van het huis te lopen en van achter elke venster de genadeloze geseling van de planten op m'n terras hoofdschuddend en wanhopend gade te slaan. Nee, er is echt niks meer dat ik nog méér kan doen om m'n geliefde groen veilig te stellen. Ik kan nog 20 keer komen kijken, het helpt geen ene moer. Alles wat kon weg- of omwaaien is binnen gebracht, extra vastgebonden of op een beschutte plek geplaatst. Alles wat ik op de één of andere manier extra bescherming of ondersteuning kon geven, heeft dat ook gehad. Er rest mij niets anders dan gelaten het terras verder de foltering lijdzaam te laten ondergaan en zelf zo goed als mogelijk geduldig het einde van de storm af te wachten.
Terug tussen de warme lappen vroeg ik me af waar die vele vogeltjes, die mijn terras tot hun favoriete speelterrein en restaurant maakten, zich nu in 's hemelsnaam verschuilen. Zouden die ergens in een boom als koude, natte bolletjes veren in elkaar gedoken zitten bibberen, zich in ware doodsangst met een onwaarschijnlijke kracht vastklampend aan één of ander takje? Waar verstoppen al die zalig brommende donzige hommels zich bij dit soort noodweer? En de immer zo naarstige nectar verzamelende solitaire bijen? En, ja, ik hoop ook maar dat al de rondzwervende poezen uit de buurt, lief of wild, maakt niet uit, vannacht allemaal ergens naar binnen mochten... Uiteindelijk won de geborgenheid van m'n roze nest lakens, dekens en kussen het van m'n bezorgdheid en angstgevoel, en overmant door vermoeidheid viel ik ten langen leste dan toch in een diepe droomloze slaap.
De ravage vanochtend was niet te overzien. O, wat heb ik er een spijt van, zo ontzettend veel spijt, dat ik, zoals ik nog grappend aan m'n moeder zei -om het haar zonder een bezoekje toch te kunnen laten bewonderen- m'n uitgebreide bloemenweelde de afgelopen weken niet gefilmd of gefotografeerd heb, toen alles nog zo oogverblindend mooi, betoverend prachtig, verleidelijk kleurrijk en verrukkelijk overdadig als een waar oerwoud de smalle terrasruimte vulde... Er is niets, absoluut niets van over.
Overal liggen afgebroken takken en vermorzelde bloemen. Stevige steunstokken en ongenaakbare metalen klimtorens braken af of wiebelden zich, alles om zich heen meesleurend, uit de grond. Zelfs zware terracotta potten vielen om, hun inhoud vergruizeld over het terras strooiend. De van de muur gehaalde en goed beschut opgestelde insectenhotels liggen als door elkaar geschopt verspreid over de stenen vloer, de secuur opgebouwde en gevulde voorraadkamertjes voor een deel geruïneerd. Slechts een aantal korte en daardoor iets stevigere geraniums laag bij de grond en de dicht op elkaar gepakte kleinere plantjes in de lange propvol beplante bloembakken voor het keukenraam behielden hun felgekleurde bloemweelde. Absoluut elke andere bloem is verdwenen, alsof ze er nooit waren. De bijzonder lang afhangende, uitbundig bloeiende tweekleurige geraniums, uitzonderlijk overgebleven van vorige zomer, hadden dus minder geluk en zijn volledig geamputeerd: geen van hun lange armen overleefde het geweld. De dit jaar voor het eerst schitterend bloeiende rozen vervlogen als in rook, de vriendelijke viooltjes lijken in een vlaag van woede platgewalst, de veelkleurige petunia's en schattig gestreepte million bells één voor één ruw afgerukt en fijngeknepen. De vele overdadig fleurige clematissen verloren niet alleen elk van hun duizenden bloemblaadjes, maar zijn stuk voor stuk zelfs volledig tot stompjes afgebroken, precies door de hakselaar gehaald en tot moes geplet. Alle groene bladeren van de -gelukkig- nog niet bloeiende vlinder- en hibiscusstruiken zijn door de niet afhoudende wind bij elkaar gefrommeld, verschrompeld, alsof iemand er urenlang een hete haardroger op richtte. Tussen en rond de vele potten vormen zich puin- en modderhoopjes, een mix van zand en water met amper herkenbare blad- en bloemresten en bij elkaar geblazen stukken afval. Daar sta je dan met al die moeite die je je getroost om de natuur, de vogels, de insecten enz. te ondersteunen... Om maar te zwijgen van de intense vreugde die mij dit 'buitenverblijf' elke dag in overvloed schenkt... Zucht.
Versta me nu vooral niet verkeerd, hé. Ik wéét dat het qua leed absoluut en in de verste verten niet te vergelijken valt met bijvoorbeeld een tornado of een tsunami die je hele hebben en houden, je volledige leven in één fataal woest natuurmoment totaal aan gruzelementen slaat en voorgoed weg vaagt. Maar geloof me, ik kan me er nu toch wel een beetje iets bij voorstellen... 
En die woeste wilde wind, die raast nog steeds onverminderd en onverstoorbaar woedend verder. Alsof hij niet wil bedaren vooraleer hij echt elk takje, elke bloem, elk blaadje, alles waar ik met zoveel liefde voor zorgde, tot mulch geklopt heeft!...
Berustend maar ook behoorlijk verdrietig en met een zwaar gemoed -en op de achtergrond het geluid van brandweerwagens en ambulances, want de schade beperkt zich uiteraard en ook jammer genoeg niet enkel tot mijn terras- ruim ik heen en weer slingerend de aangerichte ravage een beetje op, zo goed en zo kwaad dat al kan, ondertussen ook zelf stevig door elkaar gerammeld door de heftige windstoten. De afgebroken geranium- en clematistakken -misschien schieten ze nog wortel- en andere nog enigszins te herkennen bloemen krijgen een plekje in allerlei vaasjes en bakjes, veilig binnen in huis. Stokken en steunen duw ik stevig weer op hun plaats. Waar mogelijk verplaats ik nog wat en klem ik potten bij elkaar of verzwaar ze met een kei of twee, zodat ze hopelijk wat steviger staan voor de rest van dit gure weer...
Terwijl ik zo bezig ben, breekt stralend -'niks aan de hand'- de zon door. En als afgesproken landt er meteen, een beetje onhandig en duidelijk serieus verwaaid, ook een eerste moedig meesje op het voederplankje. "De natuur geeft zich niet zo gauw gewonnen!", bedenk ik me ondanks alles verheugd. Met een flinke portie liefde en zorg, plus uiteraard een ruime dosis geduld, herstelt de pracht van mijn terras zich vermoedelijk ook wel weer. Positief denken en met goede moed vooruit dus! 
Ja, wij mensen zijn maar kleine nietige en kwetsbare wezens, en Moeder Natuur neemt en geeft, willekeurig en in alle opzichten 'gul', exact zoals het haar en haar alleen uit komt, da's wel weer duidelijk, overduidelijk zelfs. En al daar ben ik daar al heel vaak bijzonder dankbaar voor geweest, wat mij betreft mag ze die woeste wilde klote wind gerust houden, hoor. 😉

Verkiezingslol.

"Da ziede van hier, da'k ga staan aanschuiven, seg! Geen denken aan! Daarvoor heb ik genen tijd, zenne!" verkondigde een nogal nurkse oude grijze man met luide stem daarnet in het kiesbureau. "En daarbij, zo lang kan ik verdoemme ni meer recht staan", gromde hij er nog achteraan. Zonder enige vorm van gene schuifelde hij, bij elke stap vervaarlijk z'n wandelstok tegen de grond rammend, bijzonder beslist en zelfzeker de lange rij netjes aanschuivende wachtenden voorbij. Ondanks de vele verbaasde, zelfs lichtjes verontwaardigde maar ook enigszins geamuseerde blikken (zoals die van mij) kwam er geen enkele reactie op zijn stoutmoedige onderneming. Niemand die er wat van zei of hem tegenhield. Meneer ging voor. Punt. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Zelf was ik een kleine 30 minuten daarvoor verschrikt uit bed gesprongen. 'k Had me voorgenomen om lekker vroeg te gaan stemmen, uiteraard om alle drukte te vermijden, maar bij 't openen van m'n ogen wees de wekker jammer genoeg al kwart na 9 aan. Eventjes een versnelling hoger schakelen, de boel de boel laten, en ... go go go! Een fris doch snel kattenwasje, haartjes rappekes bij elkaar, een likje make-up op m'n snuit, de nog aan de kast hangende jeansjurk aan, klaar! En, omdat ik enkel het plein voor ons appartementsgebouw hoefde over te steken, griste ik in de rapte slechts het minimum aan 'benodigdheden' mee: m'n huissleutels, m'n leesbril, m'n oproepingspapier en m'n identiteitskaart. Hupsakee, stemmen maar!
De rij wachtende kiezers was lang. Mijn kiesbureau staat opgesteld in een hoek van de cafetaria van een dienstencentrum met hoofdzakelijk serviceflats. En volgens mij pikte ik er net dát moment van de dag uit waarop al die inwonende bejaarden, goed voorzien van rollators, wandelstokken en alle tijd van de wereld, als afgesproken tegelijkertijd, massaal besloten ook hun stem te komen uitbrengen. Zucht. Maar, gelukkig schoot het toch nog goed op en ongeveer een kwartier later stond ik vooraan in de rij. Hoera.
Het is echter geen goed idee om je haast-je-rep-je en zonder eerst koffie te hebben gedronken naar het stembureau te begeven, ondervond ik meteen!... In mijn gezwinde haastigheid had ik per ongeluk niet m'n identiteitskaart mee gegraaid, doch mijn Mobib-kaart, m'n abonnement van De Lijn! En, uiteraard mag je daarmee niet het stemhokje in. Lichtjes gegeneerd maar ook hartelijk lachend vanwege m'n eigen malligheid onverrichter zake weer huiswaarts dus, om, na dubbelchecken, met ditmaal zeker weten het juiste plastieken kaartje in de hand, het hele aanschuifproces -de rij was nog steeds onverminderd lang- opnieuw te starten. "Voilà, alweer stof voor een blogje!" giechelde ik in mezelf.
Als je weet wat je wil, gaat stemmen super vlot, dus in een mum van tijd was ik klaar met het uitoefenen van mijn kiesplicht. Tevreden wandelde ik richting uitgang, maar de smalle doorgang tussen de nog steeds in lengte toenemende wachtrij en de toog van de cafetaria van het dienstencentrum werd versperd door een oude man die moeiteloos voorovergebogen uitgebreid en met veel gedoe de aandacht en de snoetjes van twee schattige, hun ouders vergezellende kleine kindjes naar zich toe probeerde te trekken. Beleefd maar kordaat en voor alle zekerheid luid genoeg, dus goed hoorbaar, verzocht ik de man om even een beetje plaats te maken alstublieft. "Ja, ja", repliceerde de grijsaard korzelig, "het brandt ni, hé. En daarbij, 't is zondag en we hebben hier alle tijd van de wereld, zenne!" En terwijl hij zich oprichtte en naar mij omdraaide, vervolgde hij: "Als ik dat wil, madam, dan sta ik hier nog heel den dag in de weg en daar kunde gij niks aan doen want da's mijn goe recht!" 'k Moest verschrikkelijk mijne lach inhouden: het was die mopperige meneer van een dik half uur eerder, die man zonder tijd noch fysiek! "Sommige mensen komen toch ook écht met álles weg, hé!" bedacht ik me grinnikend huiswaarts slenterend. "Een piepklein beetje jonger en hij had een uitstékend politicus kunnen zijn!..." 😀

Het gebed van Esmeralda.

Ondertussen is het alweer 3 weken geleden dat ik, net als zovelen vermoedelijk, als gehypnotiseerd en met een mix van ongeloof en afgrijzen naar het continu binnenstromende beeldmateriaal van de brandende Notre Dame in Parijs zat te staren. Hallucinant, niet te vatten, dat razende recordtempo waarmee de begerige vlammen van een niets ontziende, wild om zich heen grijpende vuurzee die eeuwenoude houten dakconstructie weg likten.
Ondertussen is de paniek en de opschudding rond de hele verschrikking wat geluwd. De belangrijkste kerkschatten en schilderijen konden op het nippertje gered worden, en, hoera hoera, ook het fenomenale orgel zou de hele malaise van vuur, water en puin vermoedelijk met weinig of geen onherstelbare schade doorstaan hebben. Dus, het leven gaat door. En ondertussen trakteerde de wereld ons ook 'gewoon' weer verder op nieuwe, zeker zo verschrikkelijke gebeurtenissen...
Overigens, tegelijkertijd met die fraaie 850 jaar oude Dame in de Franse hoofdstad, stond in Jerusalem op de Tempelberg een deel van de Marwani-Moskee in de fik. Dit enorme gebedshuis -eigenlijk is het meer een reusachtig complex- staat voor moslims op nummer 3 in de lijst van de belangrijkste heilige plaatsen, en vierde reeds z'n 2000ste verjaardag. En daar was vreemd genoeg -dat vind ik toch- niet zoveel commotie rond...
Bon, ik geef het je maar even mee, hé.
Ondertussen zien we op de sociale media de eerste, vaak extreem fantasierijke -het ene al zotter dan het ander- ontwerpen voor het nieuwe dak verschijnen. En wat mij betreft mogen ze er absoluut zo'n glazen overkapping op zetten.
Toen ik een 10-tal jaar geleden auditie deed bij de opera in Parijs was ik na m'n eerste reis "snel met de TGV heen en terug" een stuk slimmer geworden. Bij m'n tweede auditie boekte ik m'n terugreis pas aan het eind van de dag, waardoor er nog vele uren extra tijd na het zingen overbleven om als dagjestoerist wat mooie plekken van de stad te bezoeken. En de Notre Dame mocht daar toen echt niet aan ontbreken. Maar van dat bezoek herinner ik me, behalve die niet te beschrijven oogverblindend prachtige, reusachtige glas-in-lood rozetten, vooral hoe ontzettend dónker het er binnen was... En misschien klinkt dit een beetje cru, maar toen ik die eerste interieurfoto's van na de brand zag, die waarop een stroom van licht door de enorme gaten in het plafond ongegeneerd de kerkruimte binnen valt, toen zuchtte ik werkelijk luidop: "Vele beter!!!" Dus,... voor mij mag het gerust glas worden. 
De hele opschudding rond de vele miljoenen voor de heropbouw die, als bij toverslag, reeds binnen de 24 uur ter beschikking gesteld werden, liet mij ook niet echt onberoerd. Natuurlijk ben ik helemaal voor de heropbouw van dit magnifiek stuk werelderfgoed, daar moet je niet aan twijfelen, maar hoe zit dat dan met die zovele humanitaire pijnpunten waar blijkbaar nooit ergens een cent voor te vinden valt?...
Goh, weet je, alles wel beschouwd snap ik die 'rijkaards' ergens wel, hoor. Donaties aan zo een 'cultuurprojectje', daar trek je gemakkelijk 75% of meer van terug van de belastingen. Eigenlijk voel je daar dus niet echt iets van in je portemonnee. In realiteit draait de gewone burger daar dus voor op, maar daar moeten zij zich toch niets aantrekken, hé. Gul zijn met de centen van een ander. Moet kunnen. Hum. Op een hulpbehoevende mens van vlees en bloed, zo eentje zonder onderdak of eten, daar schroef je ook niet zo makkelijk een bronzen gedenkplak op vast met een tekst in de trant van "Gered dank zij de gulle schenking van...", hé. Trouwens, zo'n kathedraal staat daar zeker nog voor eeeeeeuwen, inclusief, als alles goed gaat, die glimmende plak met jouw weledele naam er op! Hoe lang gaat ocharme zo'n luttele sterveling nog mee denk je? En die plak zal op zo'n gammele sukkelaar ook wel niet erg lang blijven hangen, hé... (Voor de lezers die mij nog niet goed kennen: dit is puur en ongefilterd sarcasme, hé, ik denk niet echt zo, hoor!)
Al dat gedoe, dat heen en weer getrek, breed uitgesmeerd in pers en media, deed in mij een lied weerklinken, eentje dat me, zoveel jaren geleden bij mijn bezoek aan de Notre Dame, toen ook meteen te binnen schoot. En meer dan ooit vond en vind ik het geweldig passend. 
Ik heb het over het gebed van zigeunerin Esmeralda uit de Disneyfilm 'The Hunchback of Notre Dame' (de bultenaar van de Notre Dame). Vaak zing ik het stilletjes voor mezelf, als een vurig gebed vanuit het diepste van mijn ziel. Soms gewoon onderweg op de fiets, maar zeker als ik ergens ten lande in een nog stille en verlaten kerk ben. De woorden passen wonderwel bij wat er leeft in mijn zo vaak bezorgde, immer warme hart. Dat het een lied is, maakt dit alleen maar sterker. Het is een zacht geuite, doch scherp accurate en ook vandaag, misschien zelfs meer dan ooit, 100% van toepassing zijnde, hartstochtelijke smeekbede voor hulp aan de allerzwaksten in de maatschappij, soelaas voor de machtelozen en de behoeftigen. En de volledige muzikale compositie, groots in alle eenvoud, draagt deze boodschap aangenaam en moeiteloos tot bij gelijk welke toehoorder. 
Persoonlijk vind ik het een tekst die we allemaal wat vaker in gedachten mogen nemen. Het kan zelfs een louterend effect op je hebben, als je dat tenminste toelaat... De wereld kan nog heel wat leren van een eenvoudige, getekende Disneyfiguur. Als je mij wil geloven...
Daarom deel ik dit lied graag met jou. Je kan het volledig beluisteren -en ook bekijken natuurlijk- via deze link: 'God, help the Outcast.' En ik schets voor alle duidelijkheid ook de situatie nog even voor je: Esmeralda bevindt zich heimelijk in de Notre Dame, een plaats waar ze eigenlijk als zigeuner absoluut niet gewenst is, en richt zich aan Maria, aan Onze Lieve Vrouw, met haar gebed.
De vertaling van de Engelse tekst gaat als volgt:
"Ik weet niet of je me kunt horen, zelfs niet of je wel daar bent.

Ik weet niet of je naar het gebed van een zigeuner wil luisteren.

Ja, ik weet dat ik slechts een paria ben, ik zou niet met je mogen praten.

Maar als ik jouw gezicht zie, vraag ik me af "Was jij eens een verstotene?"

God, help de niet-gewensten, hongerig vanaf hun geboorte.

Laat hen de genade zien die ze op aarde niet vinden.

God, help mijn mensen, we kijken nog steeds naar U uit.

God, help de verschoppelingen, want niemand anders zal het doen."

En dan hoor je de gebeden van de andere gelovigen in de ruimte:

"Ik vraag om rijkdom.

Ik vraag om roem.

Ik vraag om glorie, die over mijn naam schijnt.

Ik vraag om liefde, die ik kan bezitten.

Ik vraag God en zijn engelen om mij te zegenen."

En Esmeralda, zij vraagt niets voor zichzelf, zij vindt dat ze genoeg heeft...

"Ik vraag om niets, ik kom wel rond, 

maar ik ken zovelen met minder geluk dan ik.

Alstublieft, help mijn mensen, de armen en de vertrappelden.

Ik dacht dat we allemaal kinderen van God waren...

God, help de verschoppelingen, kinderen van God."

❤️❤️❤️

De welwillenden.

Voor alles is een eerste keer, zeggen ze... Vanmiddag ben ik voor het eerst in m'n leven naar huis gegaan halverwege een voorstelling. Met een schuldgevoel, want da's niet mooi naar de inspanningen van m'n collega's muzikanten toe, ik wéét het. En 't was dan nog wel bij een operavoorstelling, waar ik op de koop toe gratis naar toe mocht. Nee, ik ging er niet vandoor omdat het zo slecht was, verre van zelfs! Van mij hoor je niets dan bewondering voor de uitvoerders van dit ontzagwekkende werk. Zowel het orkest als het koor en de solisten moeten het uiterste van zichzelf geven in dit veeleisende stuk, en dat doen ze ook. Absoluut alle respect en ontzag voor de tenor, Peter Tantsits, die de hoofdrol op meer dan schitterende wijze brengt en zo goed als de volledige 3,5 uur durende voorstelling ook daadwerkelijk zíngt. Wat een monumentale prestatie! Een ware uitputtingsslag!... Nee, daar lag het dus echt niet aan. 
Bijna honderdtwintig minuten incasseerden het publiek bij 'Les Bienveillantes' (De Welwillenden) -een opera naar de controversiële roman van Jonathan Littells, wereldcreatie van componist Hèctor Parra en librettist Händl Klaus, in een regie van Calixto Bieito- de in keiharde rauwheid weergegeven gruwel van het naziregime, de vervolging van de Joden en de massamoorden, vermengd met het wrange dubbelleven van een SS-officier, zijn incestueuze relatie met z'n zus, z'n homoseksuele uitspattingen, z'n aandeel in de massamoorden én z'n verfijnde intellectuele en culturele kantje met daarin hoofdzakelijk z'n liefde voor barokmuziek en Bach. Alles onverbloemd, bikkelhard en visueel meer dan overduidelijk, zij het met een minimum aan decor en attributen, breed uitgesmeerd op de scène. De zangers en acteurs staan letterlijk in de kwistig in het rond gespoten en op de muren uitgesmeerde smurrie van bloed en stront (of wat daar voor moet doorgaan, uiteraard...). Voor het eerst vond ik persoonlijk ook het naakt op het podium volledig functioneel en meer dan gepast, maar het versterkte natuurlijk ook nog eens de algemene horror van het neergezette plaatje. De klanken waarmee het orkest de uitbeelding van deze verschrikking ondersteunde en begeleidde, grenst aan muzikale waanzin. Volgens de componist ligt onderaan deze opera de structuur van een baroksuite en zou je hier en daar, al dan niet zwaar vervormd, wat Johannespassie moeten terug vinden. Ik hoorde vooral de wanhopige kreten van mensen in doodsangst en de klanken van het bloeddorstige oorlogsgeweld. Zelfs een wonderbaarlijk boven de scene zwevende vleugelpiano, mét live spelende pianiste, kon me daar niet vanaf brengen.
De krantenartikels en recensies die ik vooraf las, spraken over 'niet voor gevoelige zielen', een 'beklemmende trip naar de oorlogshel', een 'stomp in de maag'. Dus ik was enigszins verwittigd. Maar geloof me, zelfs al had ik me ook wat ingelezen in het verhaal, deze reeds indrukwekkende verwoordingen schoten alsnog meesterlijk tekort. Hier had niets me kunnen op voorbereiden...
Toen de pauze -eindelijk- begon, was ik duidelijk niet de enige die met moeite die eerste twee uur door geworsteld had. Het applaus weerklonk bijzonder schuchter, alsof men niet eens dúrfde te klappen. De mensen om me heen lieten meteen weten niet terug te keren voor deel twee. Ik twijfelde. Maar eenmaal wankelend op m'n benen tot in de foyer gesukkeld, drong het besef al snel tot me door dat ik, als ik eerlijk was, niet nóg meer van dit aan kon. Als ik al zou blijven, dan zou het puur en alleen uit diep respect voor deze indrukwekkende, bijna bovenmenselijke, epische krachtinspanning van de uitvoerders zijn. Maar... ik kon het niet meer opbrengen, echt niet. Ik had mijn part gehad...
Afschuwelijk helder beseffend dat ik hier slechts een minuscuul -en nagespeeld- stukje zag van de onbeschrijfelijke gruwel die zich tijdens het nazibewind en de holocaust in werkelijkheid àlle dagen en in onnoembare grootsheid afspeelde, zocht ik stil en bedrukt m'n weg door de wit-marmeren gangen en trappen van het operahuis terug naar de vestiaire. Veel jassen hingen er niet. "Niet meer?" vroeg een man die het ook niet langer kon aanzien en weg wou. "Nee", zei de juffrouw achter de balie, "heel veel publiek is er voor deze opera sowieso niet..." Maar ze bevestigde dat we inderdaad niet de enigen waren die overdonderd, misselijk, platgewalst en/of beduusd het gebouw voortijdig verlieten.
We bleven nog even praten, de vriendelijke jongedame van de vestiaire en ik. Over het lopende stuk, over de oorloggruwel, over zanger bij de opera zijn, over het werk achter de schermen... En dat oprecht ontzettend fijne gesprekje maakte bijzonder veel goed. Pebbles heette ze, deze jobstudente, "En ja, m'n moeder is inderdaad stapelzot van de Flintstones!" plakte ze er meteen achteraan toen ze m'n wat vrolijk verbaasde blik zag. Ik vond het echt wel wat hebben, zo'n uitzonderlijke naam, maar ze verzekerde me dat daarmee leven zeker niet altijd een pretje is... En dat kan ik wel begrijpen. Maar ik dacht bij het horen van haar naam meteen aan al die mooie glanzende gladde keien in één of ander helder fris bergbeekje met opgewekt klaterend water, en wuivende wilde bloemen langst de kant. Van die blinkende schatten waarvan je er altijd wel weer ééntje in je jaszak steekt, dat soort 'pebbles' dus. En na heel die duistere tentoonstelling van verrotting en verval deed dat beeld me zo ongelofelijk veel deugd... Dus, dank je wel, Pebbles, ik zal me je nog lang herinneren!
Nog vol tegenstrijdige emoties stapte ik op de tram huiswaarts. 't Is te zeggen, wrong ik me, net niet met een schoenlepel, in de reeds overvolle tram!... De 'Ten Miles' waren duidelijk ook afgelopen en elke beschikbare metrolijn vervoerde zo maar eventjes in een uurtje tijd een mensenmassa ter waarde van een maand-equivalent, schat ik. M'n adem inhoudend stond ik, smachtend naar ruimte en evenwicht, gesandwiched tussen honderden van zweet, modder en regen doordrongen lijven, voor de gelegenheid allen in strak zittende sportkledij, die in een kakofonie van talen voor mijn al wat pijnlijke oren veel te veel decibels voortbrachten. Heel even waande ik me in één van die treinwagons waarin, op elkaar gepakt als vee, zonder voedsel of water, zovele joden, zigeuners en andere ongewensten afgevoerd werden naar de concentratie- en doodskampen. Het greep me letterlijk bij de strot. Ik snakte naar lucht, naar zuurstof. En naar de rust, de stilte, de veiligheid en de geborgenheid van mijn thuis.
Op het laatste stukje straat voor het flatgebouw kwam ik een moeder-eend tegen met een handvol piepkleine eendenkuikentjes. Knalgele en bruin-gestreepte donsbolletjes met een super snoezig snuitje. Je hart smelt meteen bij zoveel vertederende schattigheid. En ze waren ook helemaal niet bang van mij, maar snaterden en piepten er lustig op los terwijl ze tussen de groene nieuwe blaadjes en sprietjes naar wat eetbaars rommelden. Op de trap botste ik op conciërge Linda die bezorgd vroeg of het al wat beter met m'n immense verkoudheid ging. Bij het openen van m'n voordeur stormden meteen de twee katers Poekie en Pompon overgelukkig en stapelzot op me af. Knuffels en kopjes à volonté. De geschiedenis van het mensdom en de wereld vandaag loopt over van het geweld. Mensen doen elkaar en hun leefomgeving de meest vreselijke dingen aan. En het is niet goed daar je ogen volledig voor te sluiten, je mag die zaken nooit vergeten. Maar zo'n overdosis als vandaag, dat was een beetje teveel van het goede voor zo'n gevoelige ziel als ik... Gelukkig is alles in deze wereld ook steeds in evenwicht, en kan je naast alle duistere en naargeestige kantjes der mensheid ook altijd op de onstuimige kracht van het Leven rekenen, het Leven dat zich vernieuwd, telkens weer, ongeacht het gebeurde. En er is het onuitputtelijke vuur van de Liefde, en van de Vriendschap, die je werkelijk zomaar overal kan tegenkomen. En er zijn de duizenden andere kleine dingen die elke dag weer de moeite waard maken. Als je maar waarachtig en écht 'welwillend' bent!... 😉

Meer weten over deze opera? Bezoek de site van Opera Vlaanderen!

Het grote verf-accident.

Zoals de trouwe lezers van in het prille begin al wel weten, vonden mijn blogjes hun oorsprong in de piepkleine, vaak behoorlijk grappige verhaaltjes, over vermakelijke gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, die ik op Facebook deelde. En omdat dat 'smoelenboek' mij iedere dag weer 'herinneringen' van de voorbije jaren laat zien -allerlei dingetjes die ik die dag ooit zelf postte- kom ik geregeld zo nog eens een vertelselke tegen. Elk van die minuscule schrijfsels tovert nog steeds een brede glimlach op mijn gezicht. Echt leuk, zo'n geheugen-opfrissertjes. En... als je hele lijf pijn doet van een allesoverheersende en erg hardnekkige verkoudheid, zoals nu, dan kan het al eens lekker comfortabel zijn om bij het schrijven terug te grijpen naar zo'n fijne herinnering. Dat mag. Toch?!
Kort geleden passeerde me aldus een story die ik niet licht zal vergeten...
Behalve de ogenschijnlijk niets betekenende, amper merkbare witte verfspatjes op één van m'n slaapkamerkasten, die ik -uiteraard- elke dag kan zien, bijvoorbeeld als ik in het vroege ochtendlicht nog wat lig te soezelen tussen de roze kussens, zijn er nergens in huis nog sporen van de gebeurtenis. Maar telkens mijn oog op de vlekjes valt, lach ik ook steeds even -het is sterker dan mezelf- al was het maar vanbinnen, in m'n hart. Die kleine witte stipjes getuigen niet alleen van een fantastisch spectaculair ongelukje -achteraf bekeken buitengewoon hilarisch trouwens- maar ze zijn ook één van de permanente en tevens bijzonder gekoesterde herinneringen aan Nala.
Nala, de ontzettend lieve en aanhankelijke, super pluizige poes met geweldig zacht halflang haar, die, samen met haar verlegen doch ook o zo schattige dochter Myra, bijna 14 jaar lang mijn leven en de kamers in mijn vorige (huur)appartement deelde. Voor ze samen het tijdelijke voor het eeuwige moesten inruilen, hebben ze, jammer genoeg, amper een kleine zes maanden van de rust en de warmte hier in m'n eigen stekje kunnen genieten. Maar... eeuwig blijvende en intens geliefde pootafdrukjes in m'n hart dus.
En in de lente van 2011 schreef ik op m'n tijdlijn bij Facebook, in verschillende, elkaar opvolgende deeltjes omdat het anders niet gepubliceerd kon worden, het nu volgende straffe verhaaltje! (En let vooral ook op de allerlaatste zin... Wat denk je, zou boek nummer 5 die 'biografie' mogen vervangen? 😉) 
DEEL 1

Komt da tegen!!!... Ten huize Kristina is vanmiddag een werkelijk FENOMENAAL ACCIDENT gebeurd!... Met ‘dank’ aan dozen beklimmende poes Nala, is in mijn zeer grote (7 op 4 op 3 meter) hobby- / opslagkamer, een nog volledige, dus nooit-geopende pot met 20 liter kaki-grijze verf van 2 meter hoog op de hoek van de spiksplinternieuwe versterker met een geweldige knal uit elkaar gespat. Alsof er een verfbom ontplofte!

DEEL 2
Elke muur, het plafond, de vloer, de marmeren schoorsteenmantel, àlle kasten, dozen, spiegels, zelfs de lusters, al m’n knutselmateriaal, m’n naaimachine, elk frulleke dat op m’n werktafel lag, … Werkelijk ALLES onder de spetters! De groene leren zetel en het klassieke tapijt hadden in één klap een modern design, en helemaal wonderbaarlijk: m’n figuratieve schilderijen: op slag abstracte kunst!

DEEL 3
En natuuuuuuurlijk: géén verf op de kat, maar wel pootafdrukken door élke kamer!!! Een waar feest voor spoorzoekers! Gelukkig was het geurloze interieurverf op waterbasis. Als dàt lak was geweest… ik moet er niet aan denken!... hihi

DEEL 4
‘k Heb de afgelopen 4,5 uur geschept, geveegd, gekrabd, geschrobd, gewassen,… en oprecht van harte gevloekt én ook zeer hartelijk gelachen. Absoluut! 20 emmers water, 6 versleten vodden, 2 sponzen en 5 volledige keukenrollen verder zijn de (verf)sporen verleden tijd. M’n blauwe werk-overall draait in de wasmachine, en ik heb de grijze laag op m’n vel ook al afgeschuurd gekregen.
DEEL 5

Ik veronderstel dat ik de komende tijd nog links en rechts een verrassende spat zal tegen komen, maar dat zal me een zorg wezen: ‘k weet wel zéker dat IK vannacht niet wakker zal liggen! Pffffft! hihihi
Alweer een straf verhaal uit het leven van Kristina, voor de biografie later, hé… hihi

BH: Behoorlijk Hoogdringend en Budgettair Haalbaar.

Goh, weet je, ik snap het wel, hoor: als er meer materiaal nodig is om iets te maken, dan valt het uiteraard ook duurder uit. Dus als je een grotere maat kleding nodig hebt, betaal je vaak, zelfs voor hetzelfde modelleke, een stuk meer. En ik vind dat toch een heel klein beetje oneerlijk, want meestal kiest men er niet echt voor om zwaarder te zijn... En ga maar eens iets zoeken dat niet alleen in een 'normaal' budget past, maar er ook nog eens leuk uit ziet én je uitstekend past... Al maar goed dat ik een moeder heb die geweldig kan toveren met een naaimachine, ik zelf ook niet onhandig ben met naald en draad, en mezelf ook best wel ook erg vindingrijk mag noemen, ik zo stilaan bijzonder onderlegd ben in het vinden van kleine-prijs-adresjes, en tot slot ook nog eens de kunst versta om goedkoop spul zodanig te combineren en te dragen dat het totaalplaatje er al bij al nog zeer behoorlijk uit ziet. Maar geloof me gerust: echt vanzelfsprekend is het niet.
Één ding, daar begin ik absoluut niet zelf aan, noch zal ik snel -zeg maar gerust  'nooit' eigenlijk- de neiging hebben om me dat goedkoop aan te schaffen: ondergoed! Als je, zoals ik, al je hele leven rondloopt met een stevig stel meloenen* op je ribbenkast -schoonbroer Eric oppert regelmatig 'dat tante Kristina vroeger zeker altijd heel flink àl haar korstjes opgegeten heeft!...'-, dan begrijp je als geen ander dat dit werk is voor een zeer degelijke en vakkundig geconstrueerde BH. Al was het maar om op een comfortabele manier alles enigszins op z'n plaats te houden. (* Ik spreek hier niet over de door plastische chirurgie verkregen volumineuze voorgevel, die in zowat elke houding en bij elk soort beweging of inspanning zonder hulp en helemaal uit zichzelf rond en pront op z'n plaats blijft zitten, hé, maar die echte grote joekels, die als een soort hotsende botsende waterballonnen in alles met je meedeinen, en als je op je rug gaat liggen richting je oksels verschuiven... 😉)
BH staat trouwens voor 'bustehouder', z'n naam zegt dus zelf wat het ding, als het even meezit, moet bewerkstelligen. Het Franse 'soutiens-gorge' vertaalt zich letterlijk als 'buste steun', en de verbastering naar soutien, die hoor je links en rechts in Vlaanderen, vaak erg grappig aangepast naar het plaatselijke dialect, ook nog wel eens gebruiken. In het Engels wordt om dit stuk ondergoed te benoemen vooral het woord 'bra' gebruikt, afkomstig van 'brassiere', wat opvallend dicht -vooral qua schrijfwijze dan, niet qua uitspraak- naast het Franse 'brassière' ligt.
Bon, om dus aangenaam en behaaglijk met die immer beweeglijke bollenwinkel voor de dag te komen, is er geen sprake van 'goedkoop' of 'discount'. Sowieso is het op zich al meer dan lastig genoeg om m'n exacte maat te vinden, en dan moet het model ook nog kloppen met m'n postuur. Pfffft. In mijn geval ben ik al lang blij als ik in een lingeriewinkel een model of 4, dat er niet al te bomma-achtig uitziet, kan passen en de kostprijs per stuk ligt meestal -en da's niet om te lachen- ergens tussen de 100 en 120 euro. Niet iets waarvan iemand met een maandbudget als het mijne een kastlade boordevol kleurrijke frivoliteiten van bezit dus... Één witte en één zwarte, dat volstaat wel, want daarmee kom onder zowat elke kleur kledij wel weg. En vroeger, toen ik nog niet op ziekenkas stond, één keer per jaar 2 nieuwe. Klaar.
Maar als je lange tijd bijzonder krap bij kas zit, is de aankoop van nieuwe lingerie iets dat steeds weer moet wijken voor allerhande zaken met een hogere urgentie. En zo stilaan werd deze aanschaf daardoor óók hoogst dringend... Maar de spreekwoorden zeggen het, hé: 'als de nood het hoogst is, is de redding nabij' en 'in nood kent men zijn vrienden'! Vriendin Kira sprak me over de Lingerie Outlet. Een exclusief 4-daags sales evenement dat om de zoveel tijd op steeds weer andere plaatsen in Vlaanderen door gaat. Iets waar ze zelf al eerder naar toe ging, meer dan tevreden van was en telkens ook weer reikhalzend naar uitkeek.
Afgelopen vrijdag vertrokken we, gezellig met z'n tweeën, met het openbaar vervoer, en elk ook met wat zuinig opgespaarde centjes, vrolijk en hoopvol richting Beveren. En het was absoluut de moeite! Een enorme, voor slechts 4 dagen voorlopig ingerichte, kale ruimte met rijen en rijen en rijen rekken boordevol lingerie, in absoluut alle mogelijk kleuren en materialen, en alles keurig en overzichtelijk op maat. Een soort beha-paradijs!
En we hebben gepast, hoor, amai nog ni! Zelden zo vaak -en zonder tegenzin!- opnieuw richting pashokje gebeend om, nog maar eens, vlotjes alles uit te trekken, en, na nog maar eens een stapeltje soutiens te hebben doorworsteld, uiteraard ook weer aan te trekken.
En ach, wat had ik graag eens iets roze met bloemetjes of blauw met streepjes gekocht, zoals Kira, dolgelukkig met haar prachtige antracietgrijze nieuwe aanwinst, doch voorlopig is dat budgettair niet aan de orde. Maar niet getreurd, want fier als ne gieter reed ik weer huiswaarts met één zwarte en één witte beha, degelijke kwaliteit én perfect passend! Missie geslaagd, zou ik zo zeggen. Meer dan dat zelfs, noem het gerust een bijzonder vruchtbare onderneming: met een totaal te betalen bedrag van amper 85 euro -jawel, voor de beide beha's samen!- is deze uitgave niet eens de prijs van slechts één van m'n vroegere aankopen! Absoluut voor herhaling vatbaar dus. Hoera!
Behalve een Briljante Herinvulling voor die Behoorlijk Hoognodige, Belangrijke Hulpmiddelen -het Betere Huisgerief, mocht je het zo wensen te noemen- zijn deze 2 nieuwe BH's gelukkig ook Budgettair Haalbaar en daardoor zeer zeker een Begrotingsvriendelijk Hemelsgeschenk. En dat vind ik Buitengewoon Heerlijk! 😉❤️

Hoera, een flamingo!

Toen ik een kleine twee weken geleden met vrienden Ingrid en Rudi een bezoek bracht aan de Zoo van Antwerpen, werd, bij het binnen komen door de grote poort, mijn blik onmiddellijk en onverbiddelijk hun richting uit gezogen. Alsof het afgesproken werk was, spotte ik à la minute de grote roze flamingo's die her en der overal in de verschillende etalages van het souvenirwinkeltje verspreid stonden. Ogenblikkelijk hopeloos verliefd. Vreemde en totaal onverwachte coup de foudre. Grappig eigenlijk.
Zonder er echt specifiek mee bezig te zijn, kwam ik al eerder eens met een flamingootje naar huis. Tot nu toe gelukkig slechts in de vorm van één sleutelhanger en één windmolentje. Maar 'k weet eigenlijk niet goed wat het is, dat wat ik heb met flamingo's. Ja, ik hou erg van vogels, dat klopt. En inderdaad, dat is ook juist: roze is m'n favoriete kleur. En ooit, tijdens een concertreis in de Provence, zag ik een hele troep van deze elegante steltlopers in een plaatselijk zoutmeer in levende lijve ronddrentelen, en dat was indrukwekkend... Misschien een beetje van dit alles bij elkaar? Zou kunnen... Maar ik denk stiekem dat het toch vooral dat 'roze' is, dat het 'em doet... hihi
Bon, de vele interessante dieren, de prachtig aangelegde tuin en plantsoenen, de op tijd en stond te nuttigen lekkere hapjes en drankjes,... kortom: die schitterende Zoo in z'n fenomenale totaliteit, ze verwachtte ons, en nog wel onder een uitzonderlijk stralende lentezon. En het werd een werkelijk fan-tas-ti-sche dag!
Er zitten trouwens absoluut géén roze flamingo's in Antwerpen. Nee, echt niet. Daar in het plantsoentje vooraan woont een fraaie groep 'rode flamingo's', ook wel 'grote flamingo', 'Caraïbische flamingo' of 'Cubaanse flamingo' genoemd. En, die zijn dus allesbehalve roze, doch veeleer 'niet-te-ontkennen', 'heb-je-me-gezien', 'net-niet-fluo' knal-oranje!...
Aan het eind van de namiddag, hoog tijd om huiswaarts te keren met die slentermoeë voeten, kon ik me toch niet meer inhouden. Ik moest en zou weten hoeveel zo'n metalen flamingo-beeld uit m'n portemonnee zou happen. Heel voorzichtig tilde ik er eentje op, draaide hem alle kanten uit, en vond nergens een prijskaartje. Ook niks te zien ergens op het lijf van de tweede, en de derde, en... Slim zijn, Kristina: ophouden met dat sukkelen en gewoon even navragen bij de vriendelijke dames van de kassa. "Die zijn slechts ter decoratie, en dus niet te koop", verhelderde de mevrouw m'n tevergeefse zoektocht. "En u ben zeker niet de eerste, en, jammer genoeg, vermoedelijk ook niet de laatste, die daar naar vraagt..." voegde ze er nog met een zucht aan toe. 
Gek eigenlijk, hé: zo een winkel propvol met niets anders dan replica's van de meest uiteenlopende diersoorten in en op de meest gekke materialen en in zowat elke maat en vorm. En dan tóch ook nog 'decoreren' met niet-te-koop-beestjes... Geweldig verwarrend. Ze maken het zichzelf precies graag moeilijk, hé. Mijn petje gaat het alleszins te boven.
"Och, geen probleem", dacht ik enigszins opgelucht, zelfs een beetje tevreden, bij mezelf, "Gegarandeerd zou zoiets toch wreed duur geweest zijn en nu blijven die centen lekker in mijn portemonnee zitten". En dat was dat. Dacht ik.
Vorige week nam ik in mijn vertrouwde Lidl supermarkt het bijzonder uitnodigend ogend gratis magazine 'Lidl Things' (super gevonden trouwens, die naam, echt schitterend!) mee. Leuke tips en artikels voor en over de tuin en het terras in de lente, op de koop toe vergezeld van mooie plaatjes, da's altijd plezant om te lezen. 
En, geloof het of geloof het niet, wat staat daar zomaar ongegeneerd in 't midden van pagina 8 van dit tijdschriftje?!... Ja, je voelde het al komen, hé: een metalen roze flamingo! En, al was het identiek dezelfde -volgens mij toch- als de exemplaren in het zoo-winkeltje, de prijs voor déze flamboyante vogel lag mijlenver van gelijk welk 'toeristen-en/of-bezoekers-tariefje'. 't Volledige decoratieve tuin- en terrasbeest, z'n compleet roze metalen verenkleed en stevige gele bek, de speciale roestwerende coating en zelfs 2 grondpinnen inbegrepen, in z'n geheel net geen meter hoog, kon de jouwe zijn voor slechts 12,99 euro.
Ja, ik weet het, 'k moet wreed spaarzaam omspringen met m'n centjes, en 'k zou ze beter, heel verstandig, keurig bijhouden, voor 'nuttigere' dingen, en facturen en zo... Maar 't was een volkomen verloren zaak, het roze-flamingo-virus had zich reeds diep in heel mijn systeem verspreid en verankerd. 'k Heb zelfs geeneens meer willen wachten tot hij in de winkelrekken zou liggen, en mijn eigenste meterke roze vogel meteen, stante pede, online besteld.
Vandaag leverde de postbode een grote kartonnen doos bij me af, met daarin verbazend veel bruin opvulpapier en een verrassend kleine -toch voor een vogel van om en bij de 95 cm- kleurrijk bedrukte verpakking. O, oef, mijn flamingo moest nog in elkaar gezet worden. Na enig stevig trek- en duwwerk van mijn kant -en met vooral ook veel metalen-flamingo-vleugels gekletter en geknars, iets waar de poezen niet echt blij van werden- vormden de drie aparte stukken eindelijk een fier overeind staande roze steltloper. Ik ga hem Pinky noemen, denk ik. En hij hoeft niet ergens daarbuiten alle dagen van het jaar weer en wind te gaan trotseren. Nee, hij krijgt een passend plekje, op de ladekast, als een soort originele bewaker, hoog uitstekend boven m'n tentoongestelde schelpencollectie, in m'n 'vijftig-tinten-roze' slaapkamer. "Alsof die nog niet roze genoeg was", zuchtte Ingrid grappend met een vette knipoog, "alsof die nog niet roze genoeg was..." 💗

Een slechte dag voor cola...

Blogjes schrijven en een beetje achter de computer zitten prutsen is strikt genomen niet echt dorstig werk. Maar af en toe kan iets lekker fris met bubbeltjes sowieso smaken, wat je ook aan het doen bent, hé. Aldus slofte ik daarnet, op z'n zondags lui, van m'n bureau richting keuken, even een klein flesje gekoelde cola light halen. Bij het openen van de frigo besef ik dat ik gisterenavond, op z'n zaterdags lui, het laatste flesje er uit genomen had zonder er weer nieuwe in te leggen. Tja, als je alleen woont, is er niemand om de schuld van 'het niet aanvullen en als gevolg lauwe cola' op te schuiven. Dus, met een zucht van berusting schuifel ik naar de bergplaats, graai er twee pakken van elk 6 plastiek flesjes frisdrank mee, en drop die in hun geheel in het onderste vak van de koelkast. "Allé, Stinnewis, hoe gemakzuchtig zijt ge nu weer bezig", mompel ik wat mopperig tegen mezelf, "leg die cola nu ineens netjes, hé, anders zit ge straks alweer met gepruts!" Mezelf met een beetje tegenzin overschot van gelijk gevend, grijp ik de dichtsbijzijnde schaar. Maar we doen het op z'n zondags, hé: vooral met niet te veel moeite. Alles terug uit de frigo halen: geen denken aan...
Met de pakken dus nog in de koeling liggend knip ik gezwind en probleemloos vooraan tussen de halzen van de flesjes de verpakking door en denk tevreden bij mezelf "Voilà, in de saccoche! De drankjes liggen alle 12 vlot grijpbaar klaar voor consumptie!" En terwijl ik er eentje wil pakken om er -gekoeld of niet- nu direct al van te genieten, hoor ik een scherp, venijnig gesis.
Nee, nee, nee, ik weet al wat u nu denkt, maar ik ben er ab-so-luut zeker van dat ik geen enkel flesje met de toch al niet zo scherpe punt van m'n schaar geraakt heb! Serieus, hoor. 
Er was ook totaal niets te zien in de koelkast. Maar bij het sluiten van de deur viel het geluid weg, dus het moest wel degelijk iets aan de binnenkant zijn... Bon, dan toch maar de frigo even uitladen, te beginnen met de cola uiteraard. Eerste 6 flesjes uit hun verpakking, niks aan de hand. Tweede lading cola bekeken, niks te zien, maar het tergende gesis werd merkelijk luider. Binnenin de koelkast was het stil, dus het moest dan toch aan één van de flesjes liggen, besloot ik al snel. Eén voor één draaide ik ze rond om te kijken of de stop er wel goed op zat en legde ze, indien foutloos door de inspectie geraakt, terug in de koelte op hun plek. Het onaangename gesis hield aan. En plots merkte ik dat er aan een paar van de flesjes druppels aan de buitenkant naar beneden rolden. En op het aanrecht onder hen vormde zich een cola-plas. Veel duidelijker kan niet: ik zat met een lek! Maar waar!?...
Bij het ronddraaien van het voorlaatste flesje was het raak. En meteen góed raak ook. Bijna onderaan de petfles zat een minuscuul, ongelofelijk pietepeuterig gaatje, echt onzichtbaar klein, een speldenprik waaruit, door het doen bewegen van de vloeistof en de daardoor vrijkomende gassen, met ontzettend grote kracht een keihard, bijna vlijmscherp straaltje cola spoot. 'k Moest er een paar keer opnieuw naar kijken. Het leek zo onmogelijk, zo uitgesloten. Nooit eerder meegemaakt! Zo goed als onzichtbaar, maar met -gelukkig- behoorlijk wat lawaai, en... -jammer genoeg- met naar verhouding stevig wat gevolgen. 
Door mijn langzaam keurend ronddraaien van het plastiek flesje in kwestie, had dat sterk straaltje een fraai kleverig spoor nagelaten... Het bijzonder keurig gespoten streepje frisdrank droop geruisloos en onverstoorbaar niet alleen van de andere flesjes, maar ook van de buitenkant van de ijskast, het aanrecht, de muurtegels en van alles wat op het aanrecht stond, waaronder de mixer, de fruitschaal, de reeds propere afwas en de potjes en plantjes aan het venster. En, zoals ik wat later merkte, het markeerde ook de voorkant van mijn jurk met een prachtig horizontale, geeneens uitgelopen vloeistoflijn.
Niet echt waar je je aan verwacht als je op een super slome zondag even iets fris te drinken wil pakken, maar er zat niets anders op dan wat extra tijd en inspanning te besteden aan het terugvinden van m'n keukentje onder heel die ongewilde doch welgemikte plakboel.
Eindelijk terug achter m'n bureautje, met het desbetreffende flesje cola uitgegoten in 2 grote glazen naast m'n computer, dacht ik op m'n duizend gemakjes weer verder te kunnen met deze langzaamaan dag, maar de frisdrank was duidelijk nog niet klaar met mij... Bij een wat domme beweging -"even snel een kladpapiertje pakken"- stootte ik één van die 2 glazen om, het volste uiteraard... En jawel, u raad het al: het hele bureau onder! Gelukkig vloog het goedje niet over de pc, maar alle andere dingen -telefoons, papieren, onderlegger, balpennen, brillendoos...- sopten in een plakkende plas. En weerom: poetsen maar!...
Ik denk dat ik mezelf maar eens een stevige sloot -of twee- thee -of zo- ga zetten, want volgens mij is dit écht geen goeie dag voor cola... hihihi 😀😉 

Een geweldig gewoon weekend - een gewoon geweldig weekend.

Aangespoord door een stralende lentezon die verleidelijk van onder de gordijnen scheen, kostte het me afgelopen zaterdag bijzonder weinig moeite om geweldig goedgezind op te staan. Nog ongewassen en in pyjama, maar vol energie en gretige goesting gooide ik de ramen wijd open en sleurde meteen de nog warme lakens en fluwijnen van het bed. En even later draaide al dat roze beddengoed reeds vrolijke toertjes in de tevreden ronkende wasmachine. Het vooruitzicht van heerlijke frisse lakens en een strak opgemaakt bed diezelfde avond gaf me zo mogelijk nog meer geestdrift. Nog steeds m'n ietwat groezelige zelf dronk ik m'n grote kop heerlijk geurende ontbijtkoffie buiten op het bankje op m'n terras. De lokroep van de zonnestralen was té betoverend om te negeren. Genietend rondkijkend bedacht ik me dat het vermoedelijk al wel kon om de vele potten 'lente-klaar' te maken, maar besloot dat idee voorlopig even te laten sudderen. Eerst m'n knusse slaapkamernest weer helemaal netjes opdekken, mezelf in een enigszins aanvaardbare staat krijgen en dan, hup, fiets op en boodschappen doen. 't Was weer lang geleden dat ik nog eens de supermarkten bezocht, maar nu was het echt wel weer hoog nodig. Lege voorraadkast, lege ijskast, lege vriezer, geen lekkere hapjes voor de poezen meer, geen afwasmiddel en shampoo, de allerlaatste rol van zowel keuken- als toiletpapier aangebroken,... kortom, ge kunt het zo gek niet bedenken: alles volledig op! 
De lucht geurde fantastisch naar lente en het was verrassend warm toen ik, nog steeds ongelofelijk opgewekt, gezwind de garage uit fietste. Pas halverwege m'n vertrouwde winkelroute viel het me op dat ik opvallend breed lachend de pedalen rond trapte. Dat verklaarde meteen waarom veel van de passanten me vriendelijk 'goeie dag' toe zwaaiden: zo een jolige snuit werkt aanstekelijk, hé. En dat maakte me, uiteraard, alleen maar nóg beter gezind. Werkelijk iedereen die er ook maar enigszins voor open stond kreeg een meer dan joviale 'goede middag' van mij. Aan de kassa liet ik met plezier een stuk of 3 mensen met slechts een paar aankopen voor gaan en onmiddellijk ontsponnen er zich geanimeerde blijmoedige gesprekken vol belangstelling en behulpzaamheid.
Met 2 reuzegrote overvolle fietstassen op de bagagedrager en aan het stuur nog een stuk of 4 enorme, uitpuilend gevulde boodschappentassen -iets dat bij het voorbijkomen ook steevast op leuke commentaren en grapjes kan rekenen- leek m'n fiets meer op een muildier dan op een rijtuig. En omdat het me uiteraard moeite kostte dat onhandige gevaarte overeind te houden, wandelde ik, fiets stevig aan de hand, op m'n duizend gemakjes weer naar huis. Prachtig weer en tijd genoeg, waarom zou je je dan haasten, hé.
Helemaal content en gelukkig besloot ik mezelf dan toch ook nog dat opgeruimde terras te gunnen. Op weg naar het volgende grootwarenhuis op m'n winkelronde stopte ik bij de bloemenwinkel en trakteerde mezelf er gul en breed lachend op 2 grote zakken kwaliteitsvolle potgrond, 20 grote en kleine viooltjes (de bloempjes, niet de instrumenten uiteraard) met hun vrolijke gezichtjes in zowat alle kleuren van de regenboog en een tiental potjes met bolletjes van allerlei andere lentebloeiers. En het had niet beter kunnen passen: ik was nét op tijd weer thuis met m'n tweede fietslading boodschappen om die hele levering, dat geweldige cadeau aan mezelf, in ontvangst te nemen! Super, toch?!
Een nachtje heerlijk slapen deed me opnieuw bijzonder goedgemutst uit 't bed springen, en geestdriftig stortte ik me op het terras. Terwijl de poezen, liever lui dan moe, zich languit en zorgeloos te slapen legden op de vensterbanken voor de openstaande ramen, knipte de snoeischaar vlotjes alle afgestorven plantendelen weg uit de vele potten en bakken. Vlijtig werden overal van tussen, achter en onder dorre bladeren en ondefinieerbare, aan komen waaien stukjes afval bij elkaar geveegd en opgeschept, al gauw een reuzegrote vuilniszak vol. Links en rechts kregen zeer welkome nieuwe scheuten en scheef hangende narcissen een duwtje in de juiste richting, al dan niet met behulp van een stok of wat bindmateriaal. De uit de kluiten gewassen Spaanse margrieten van in de bloembakken vorige zomer verhuisden elk naar een eigen aangepaste pot 'met doorgroeimogelijkheid', en ook de alom wild ontkiemende zaadjes kregen elk een eigen, en vaak vooral veiliger, plekje. 
De vele, vele tientallen kranten -met dank aan ons moe- waarmee ik de totale afdeling 'vorstgevoelige groenvoorziening' net voor de eerste echte kou keurig ingepakt had, en die -hoera voor mijn geraniums- hun ietwat eigenaardige en afwijkende taak verbazingwekkend uitstekend vervuld hadden, mochten weer verwijderd. Meer dan twee uur heeft het geduurd om die enorme berg gekreukt en verfrommeld papier opnieuw hanteerbaar opgeplooid te krijgen... Maar, dat geeft niet, hé, als je tijdens het vouwwerk in zeer aangenaam lenteweer gezellig op een spic en span proper, opgeruimd terras zit, omringt door een overvloed aan kleurrijke, zalig geurende lentebloeiers, frisgroene nieuwe blaadjes, gemoedelijk brommende hommels en ook nog eens in het uitstekende gezelschap van een uiterst nieuwsgierig roodborstje en een stel kool- en pimpelmeesjes die zich al lang niet meer aan mijn aanwezigheid storen terwijl ze zich vol nootjes proppen. De vuilniszakken, uitzonderlijk ook een grote naast het vertrouwde kleintje, moesten nog snel even buitengezet, en dan wachtte me zalig lang ontspannend dobberen onder een verrukkelijk dikke schuimlaag in een heerlijk heet bad. Volgens mij is dus ook op zondag die kamerbrede overgelukkige lach geen seconde van m'n gezicht geweest.
Absoluut niets in dit verhaal, echt geen enkele gebeurtenis van dit hele weekend kan je spectaculair noemen, niks was echt exeptioneel of indrukwekkend. En toch... Zoveel kleine mooie dingen, zoveel stukjes vreugde en brokjes geluk,... Allemaal samen maakten ze van dit geweldig gewone weekend een gewoon geweldig weekend! ❤️🍀🌸