Kerst zit weer in z'n dozen.

Kerst zit weer in z'n dozen. Het heeft me een volle twee dagen gekost en m'n nek en rug hebben daar nog een dag of vijf luid over lopen zeuren. Maar, behalve die drie snoeren lampjes, die de korte en donkere winterdagen nog een tijdje mogen blijven verlichten, is alle kerstversiering weer netjes opgeborgen.
Het zal u vermoedelijk helemaal niet verbazen dat ik royaal veel kerstversiering bezit. 'Veel' is misschien zelfs niet eens het juiste woord, want het zijn dozen en dozen en dozen vol. Dat is natuurlijk niet allemaal ooit eens in één keer gekocht. Dat is een verzameling van zowat mijn volledige volwassen leven. En als je steeds bij ongeveer hetzelfde kleurschema blijft en je gehecht bent aan elk klein kerstfrulleke, dus ook nooit eens iets weg doet, dan groeit die collectie natuurlijk gestaag maar gegarandeerd.
Het grootste deel van mijn kerstversiering vergaarde ik gedurende de 17 jaar op m'n vorige adres. Absoluut élke ruimte van dat huurappartement werd tegen kerstmis omgetoverd in een prachtig feeëriek schouwspel, dat je zo van één of ander postkaartje had kunnen afplukken. Onlangs liet Facebook me nog foto's van die flat in z'n eindejaarstooi zien, en heel eerlijk: 'k was er zelf nog van onder de indruk! Echt waar. Fantastisch!
Als ik je vertel dat daar, in die flat, voor de feestdagen zelfs de gordijnen in alle kamers vervangen werden om in het thema te passen, dan verbaast het je zeker niet dat ik makkelijk een week nodig had om te versieren en na afloop zelf zo ongeveer de lappenmand in kon. Vooral de enorme kerstboom vroeg veel van me. Zowel qua tijd als inspanning. In dat appartement zat het plafond op ongeveer drie meter hoogte, dus de kunstkerstboom, die bovenop het dressoir met één platte zijde tegen de muur aan gepropt stond, en die voor de veiligheid en tegen de gekke kuren van de poezen vastgemaakt werd aan een haak in de muur, mat iets van een 2,50 meter in de hoogte en toch zeker 2 meter in de breedte. Het was een boom waarvan je elke tak apart in de stam moest plaatsen en uitplooien. Elk jaar weer opnieuw zeker een halve dag werk. En daar moesten dan, behalve de honderden rode ballen en andere kerstornamenten, allemaal in glas uiteraard, een 4-tal snoeren lampjes in, plus 4 doosjes met kleine houten viooltjes, 3 slingers met muzieknoten, een prachtige engel op de top, en alles afgewerkt met ettelijke zakjes van die superfijne lange glitterserpentines, die je in maart nog terugvindt op de meest onmogelijke plaatsen. Vanwege de hoogte en de omvang van de boom was het decoreren ervan een ware marathon op en af de grote ladder. Topsport! Ge moogt gerust zijn! En om in de sporttermen te blijven: wat heb ik toen toch vaak gewenst over een 'balaangever' te kunnen beschikken...
Net geen 8 jaar geleden verhuisde ik naar mijn huidige appartement. Hier is het plafond 'slechts' 2,40 meter, en die gigantische kerstboom bleef in de doos. Al die jaren werd er natuurlijk wel versierd voor kerstmis, maar met de inrichting van de kamers zoals ze dagdagelijks is, kon ik echt geen gepast plekje meer vinden voor die enorme reus. Al dat mooie glaswerk bleef dus ook opgeborgen. Niet alleen de mooie rode ballen, effen of met alle mogelijk soorten decoraties, maar ook de glazen instrumentjes, denappels, geschenkjes, roosjes, vogeltjes, sterren en weet ik veel wat nog allemaal, ze vierden de feestdagen niet meer mee in de huiskamer. Ik vond dat elk jaar opnieuw echt wel jammer, hoor, maar 'k had er niet zo direct een oplossing voor. En afstand doen van al dat jarenlang verzamelde moois, daar was uiteraard ook geen sprake van. In tegendeel: er bleef nog bijkomen... Ik sprak wel behoorlijk streng met mezelf af dat ik ieder jaar nog slechts één kerstdingetje bij mocht kopen. Maar dan ook écht maar één dingetje!!! En daar heb ik me toch erg braaf aan gehouden, al zeg ik het zelf.
Het versieren voor kerstmis stond, sinds ik hier woon, een beetje op een laag pitje. Misschien was het ten opzichte van vele andere mensen nog steeds behoorlijk wat; voor mijn maatstaven bleef het minimaal. Veel had te maken met de krakkemikkige staat van m'n rug en nek, en met de ongelofelijke drukte en werkstress naar die kerstconcerten in eigen beheer toe. En ergens miste ik het toch wel, hoor. Kerstmis is zonder al dat geglitter en geschitter toch niet helemaal hetzelfde voor mij. Zeker niet als enige echte Kerst-Miss... Maar, als het om zoveel redenen niet lukt, tja, dan heb je je daar simpelweg bij neer te leggen, hé.
Dit jaar was het onverwacht anders. Geen idee welke gekke kerstmicrobe me plots gebeten had. Ondanks de voorbereidingen van de -hoera, het mocht weer eens een keertje- kerstconcerten verzamelde ik toch álle dozen en zakken met kerstdecoratie in de woonkamer. Bewonderend en verwonderend laadde ik absoluut alles uit én gaf het meteen een plekje ergens in huis. Het ging als vanzelf, zo vlot en moeiteloos. 
Tijdens een korte boodschappen-doen-onderbreking reed ik, totaal ongepland, langs de bloemenwinkel en koos daar mezelf een kleine bolle levende kerstboom voor op m'n salontafel uit. Daar zou ik die fraaie glazen kerstbollen in kunnen hangen! Of toch tenminste een deel van de collectie...
Het miniboompje viel, netjes in een stevige stenen pot en met het grote roodfluwelen kerstboomkleed eronder gedrapeerd, uiteindelijk toch nog verrassend groot uit op het kleine tafeltje. Maar gelukkig niet op een storende manier. Zelfs de televisie bleef nog enigszins zichtbaar, links langs de zachtjes afhangende sparrentakken heen...
De dozen met de glimmende rode glazen ballen en kerstfiguurtjes allerhande voor me uitgestald, klaar om de boom te beginnen versieren, constateerde ik geen lichtjes meer op overschot te hebben. En die moesten er toch écht óók in, en uiteraard vóór de ballen. Omdat, op de koop toe, de helft van het lampjessnoer dat steeds de grote verzameling kerstbeeldjes en sneeuwbollen-muziekdozen op het dressoir doet fonkelen, de geest gaf, vond ik het, in al mijn kerstijver en versiervreugde, absoluut de moeite waard om even snel op m'n fiets te springen, richting 'De Krak', waar ik vast wel wat nieuwe -en betaalbare- kerstverlichting op de kop kon tikken. 't Was immers nog maar half vier op een rustige woensdagmiddag en er scheen een flauw zonnetje.
Ja, dat van dat zonnetje, dat heb ik geweten, hoor... Na ongeveer nog maar één kwart van de weg te hebben afgelegd, besloten de hemelsluizen zich plots allemaal tegelijkertijd en op volle kracht te openen! Binnen de minuut was ik, ondanks m'n regenjasje met kap, doorweekt tot op m'n ondergoed! Maar aangezien ik toch niet nóg natter kon worden, vervolgde ik m'n weg. Dat regenwater zou m'n kerstspirit niet breken! Als een soort diepzee-griezelfilm-monster stiefelde ik zwaar druipend de winkel binnen. Gelukkig stond de kerstversiering direct vooraan, want ik liet een zodanig stevig waterspoor na, dat de immer vriendelijke winkelbedienden onmiddellijk met emmer en dweil kwamen toesnellen... Alleszins, een half uurtje later kon ik, terug opgewarmd met een stevige kop koffie en met droge kleren aan -al het kleddernatte spul ondertussen reeds draaiend in de wasmachine- opnieuw aan de slag met 'kerstversieren', zalig feestelijk verlicht door twee nieuwe lampjessnoeren. 
Het is alle moeite absoluut meer dan waard geweest, geloof me! Tot het toilet toe zijn werkelijk álle kamers van mijn appartement dit jaar eindelijk nog eens heerlijk overdadig versierd geweest. En daar heb niet alleen ik met volle teugen van genoten. Menig bezoeker -ja, zelfs met al het coronagedoe kan het hier nog steeds behoorlijk druk zijn- bleef extra lang plakken om alles eens uitgebreid te kunnen bekijken en pure kerstsfeer op te snuiven. 't Heeft bijna acht jaar geduurd, maar al mijn kerstdecoratie heeft nog eens voluit mogen schitteren en de Kerst-Miss woonde weer eens in een echt kersthuis! 
En nu? Nu staat het kerstboompje te wachten op beter weer, om dan een plekje in een grote pot op het terras te krijgen; en alle fraaie glitter- en glinsterdingetjes zijn weer keurig opgeborgen. Tot december zit kerst weer knusjes afwachtend in z'n vele dozen. ;-) 

Zorgeloos warm.

Toen ik in september 2013 dit appartement kocht, was het niet veel meer dan een uitgeleefde lege betonnen ruimte. Met beperkte middelen, en behoorlijk wat inzet en handenarbeid van mezelf, m'n ouders en wat vrienden, renoveerde ik de hele boel zo goed mogelijk. Ik voorzag de flat van de meest noodzakelijke en totaal ontbrekende geriefelijkheden, zoals bijvoorbeeld een vloer, een keukentje en een badkamer. Voor een aantal zaken was er toen jammer genoeg geen budget meer, o.a. voor het in orde brengen van de radiators. 
Van de in totaal zes verwarmingselementen werkten er al die tijd eigenlijk maar een tweetal. Aan de radiator in de keuken ontbrak elk spoor van een knop. Dat ding hing dus hoofdzakelijk dik in de weg. M'n enige keukenschuif kon er maar half door open... Een andere radiator bezat nog wel een knop, maar die had duidelijk nergens meer grip op. Ook niet echt geweldig. En bij de laatste twee lekte de kraan om de verwarming open of dicht te draaien zodanig dat ik er doodsbenauwd van was, er zeker en vast niet aan durfde komen en er ten allen tijde een emmer onder liet staan. Een erg fraai zicht trouwens, zo emmers overal...
Maar,... dat zou nu dus allemaal veranderen! Voor slechts de prijs van wat ik vorig jaar aan stookkosten extra mocht opleggen, kwam loodgieter Kurt spiksplinternieuwe en zelfs geen gewone, maar thermostatische kranen installeren. En hij zou meteen ook die totaal overbodige keukenradiator slopen.
Helemaal zonder slag of stoot ging dat evenwel niet. Het water aflaten in zo'n enorm gebouw is niet vanzelfsprekend. En het was natuurlijk wel een risico om de afspraak zo laat op het jaar te plannen. Eind oktober kan de temperatuur al flink dalen, en ik wou m'n vele buren echt liever niet in de kou zetten...
Maar we hadden geluk: buiten scheen het zonnetje nog steeds volop, bij veel mensen stonden de ramen zelfs wagenwijd open en we mochten ons allemaal koesteren in bijna 20°.
Het vrij bereikbaar maken van de radiators kostte me nog behoorlijk wat werk. Er staan hier ook zoveel planten en krabpalen in de weg voor zulke werkzaamheden... Zucht. "Och", dacht ik bij mezelf, "da's alvast een goede oefening voor de dag dat ze ooit m'n ramen komen vervangen". Nog zo iets dat op het verlanglijstje stond sinds de allereerste renovatie en wat heel misschien korteling ook in orde zou komen...
Alleszins, het weer zat mee, dus Fons -laat ons hem de 'gebouwverantwoordelijke' noemen- ging akkoord met de planning en organiseerde een nauwgezet schema om de verschillende verwarmingscircuits één voor één watervrij te maken, een onderneming die hij samen met z'n sidekick Carlo ook bijzonder netjes en strikt uitvoerde. De hele voormiddag was het hier een vrolijk komen en gaan, met veel gelach en mopjes aan alle kanten. En het ging bijzonder goed vooruit allemaal. Zelfs de uitgebreide zoektocht en het niet direct kunnen vinden van de watertoevoer voor één radiator die blijkbaar alleen mijn appartement heeft -ja, 'k ben dus blijkbaar op álle vlak een 'specialleke- en de voor de beide heren door hun echtgenotes verplichte lunchpauze belemmerde het tempo van de bedrijvigheid amper.
Loodgieter Kurt kon dan ook, afgezien van een kleine koffiebreak, geweldig vlot doorwerken. Oorspronkelijk had hij een volledige dag voor het vervangen en aanpassen van al mijn radiatorkranen voorzien, maar zelfs met het verwijderen van het verwarmingselement in de keuken én op de koop toe nog een extra klusje -het verplaatsen van het toevoerkraantje voor m'n wasmachine in de badkamer- klokte hij al kort na de middag af. Hij tevreden, want z'n dag was eens wat korter; en ik tevreden, want m'n rekening zou zo weer een stukje lager uitvallen.
En nu voel ik me gezegend, en dankbaar. Absoluut. Hoe geweldig is het niet om je voor de eerst komende zoveel jaar totaal geen zorgen meer te moeten maken over mogelijke lekkages of veel te hoge bijkomende verwarmingskosten?! Het lijkt vanzelfsprekend, maar ik vind het echt fan-tas-tisch om 'doodgewoon' een prima werkende verwarming te hebben. Wij hebben het hier nu letterlijk zorgeloos warm! Zalig. 💗

Het grote verf-accident.

Zoals de trouwe lezers van in het prille begin al wel weten, vonden mijn blogjes hun oorsprong in de piepkleine, vaak behoorlijk grappige verhaaltjes, over vermakelijke gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, die ik op Facebook deelde. En omdat dat 'smoelenboek' mij iedere dag weer 'herinneringen' van de voorbije jaren laat zien -allerlei dingetjes die ik die dag ooit zelf postte- kom ik geregeld zo nog eens een vertelselke tegen. Elk van die minuscule schrijfsels tovert nog steeds een brede glimlach op mijn gezicht. Echt leuk, zo'n geheugen-opfrissertjes. En... als je hele lijf pijn doet van een allesoverheersende en erg hardnekkige verkoudheid, zoals nu, dan kan het al eens lekker comfortabel zijn om bij het schrijven terug te grijpen naar zo'n fijne herinnering. Dat mag. Toch?!
Kort geleden passeerde me aldus een story die ik niet licht zal vergeten...
Behalve de ogenschijnlijk niets betekenende, amper merkbare witte verfspatjes op één van m'n slaapkamerkasten, die ik -uiteraard- elke dag kan zien, bijvoorbeeld als ik in het vroege ochtendlicht nog wat lig te soezelen tussen de roze kussens, zijn er nergens in huis nog sporen van de gebeurtenis. Maar telkens mijn oog op de vlekjes valt, lach ik ook steeds even -het is sterker dan mezelf- al was het maar vanbinnen, in m'n hart. Die kleine witte stipjes getuigen niet alleen van een fantastisch spectaculair ongelukje -achteraf bekeken buitengewoon hilarisch trouwens- maar ze zijn ook één van de permanente en tevens bijzonder gekoesterde herinneringen aan Nala.
Nala, de ontzettend lieve en aanhankelijke, super pluizige poes met geweldig zacht halflang haar, die, samen met haar verlegen doch ook o zo schattige dochter Myra, bijna 14 jaar lang mijn leven en de kamers in mijn vorige (huur)appartement deelde. Voor ze samen het tijdelijke voor het eeuwige moesten inruilen, hebben ze, jammer genoeg, amper een kleine zes maanden van de rust en de warmte hier in m'n eigen stekje kunnen genieten. Maar... eeuwig blijvende en intens geliefde pootafdrukjes in m'n hart dus.
En in de lente van 2011 schreef ik op m'n tijdlijn bij Facebook, in verschillende, elkaar opvolgende deeltjes omdat het anders niet gepubliceerd kon worden, het nu volgende straffe verhaaltje! (En let vooral ook op de allerlaatste zin... Wat denk je, zou boek nummer 5 die 'biografie' mogen vervangen? 😉) 
DEEL 1

Komt da tegen!!!... Ten huize Kristina is vanmiddag een werkelijk FENOMENAAL ACCIDENT gebeurd!... Met ‘dank’ aan dozen beklimmende poes Nala, is in mijn zeer grote (7 op 4 op 3 meter) hobby- / opslagkamer, een nog volledige, dus nooit-geopende pot met 20 liter kaki-grijze verf van 2 meter hoog op de hoek van de spiksplinternieuwe versterker met een geweldige knal uit elkaar gespat. Alsof er een verfbom ontplofte!

DEEL 2
Elke muur, het plafond, de vloer, de marmeren schoorsteenmantel, àlle kasten, dozen, spiegels, zelfs de lusters, al m’n knutselmateriaal, m’n naaimachine, elk frulleke dat op m’n werktafel lag, … Werkelijk ALLES onder de spetters! De groene leren zetel en het klassieke tapijt hadden in één klap een modern design, en helemaal wonderbaarlijk: m’n figuratieve schilderijen: op slag abstracte kunst!

DEEL 3
En natuuuuuuurlijk: géén verf op de kat, maar wel pootafdrukken door élke kamer!!! Een waar feest voor spoorzoekers! Gelukkig was het geurloze interieurverf op waterbasis. Als dàt lak was geweest… ik moet er niet aan denken!... hihi

DEEL 4
‘k Heb de afgelopen 4,5 uur geschept, geveegd, gekrabd, geschrobd, gewassen,… en oprecht van harte gevloekt én ook zeer hartelijk gelachen. Absoluut! 20 emmers water, 6 versleten vodden, 2 sponzen en 5 volledige keukenrollen verder zijn de (verf)sporen verleden tijd. M’n blauwe werk-overall draait in de wasmachine, en ik heb de grijze laag op m’n vel ook al afgeschuurd gekregen.
DEEL 5

Ik veronderstel dat ik de komende tijd nog links en rechts een verrassende spat zal tegen komen, maar dat zal me een zorg wezen: ‘k weet wel zéker dat IK vannacht niet wakker zal liggen! Pffffft! hihihi
Alweer een straf verhaal uit het leven van Kristina, voor de biografie later, hé… hihi

Over verjaren en zo...

Toen ik een halve eeuw oud werd, besloot ik dat het bereikte cijfer wel volstond. Ik zou verder gewoon 50 blijven en er 'jaren ervaring' bovenop tellen. En dat meende ik serieus, hoor. Zo ben ik dus sinds het begin van deze maand '50 met 3 jaar ervaring'! Voilà.

Het ouder worden maakte me langzaam maar zeker steeds duidelijker dat die dag eigenlijk minder het herdenken van mijn geboorte inhield en zoveel meer het vieren van mijn leven. De laatste jaren moest er -wat mij betreft dan toch- op deze dag ook echt niet meer zo focust worden op mij. Ik sta al vaak genoeg in de belangstelling. Nee, 2 februari groeide voor mij uit tot de gelegenheid, hét aangewezen moment in het jaar, om even extra stil te staan bij alles wat het leven mij tot nu toe bracht, om even terug te blikken op de geweldige weg die ik al afgelegd heb, om de vele bijzondere mensen te gedenken die ik op mijn pad mocht ontmoeten, om extra warm te glimlachen bij de gedachte aan zij die nog altijd aan mijn zijde mee verder gaan, en om tijd te nemen op m'n gemakje, al dan niet alleen met mezelf of in gezelschap, vele honderden gekoesterde herinneringen en zoveel speciale momenten -zowel positieve als negatieve, maar allemaal veelbetekenend en verreikend in mijn bestaan- boven te halen en even lichtjes opnieuw te bleven, te voelen, te ondergaan.

Dit jaar nam een ontzettend grote dankbaarheid de absolute overhand. Want er is zo ongelofelijk veel waar ik diep en oprecht dankbaar voor ben. Alle dagen van mijn leven, hoor, maar nu, zo met die verjaardag kwam het gevoel écht vanuit élke vezel van mijn lijf en élke molecule van mijn zijn. 
Eerst en vooral het feit dát ik al zoveel jaren heb mógen leven. Niet echt voor de hand liggend als je lichaam het met regelmaat laat afweten. Als ik (slechts) 50 jaar eerder het levenslicht gezien had, dan was ik vandaag vermoedelijk een ontzettend grote sukkelaar, met ondraaglijke pijnen, en totaal niet in staat voor mezelf te zorgen. Of ik was zelfs niet eens meer in leven... Zelfde verhaal mocht ik in déze tijd maar in een minder 'modern' land ter wereld gekomen zijn. De hele structuur van het ons ter beschikking zijn van allerlei hulp en vangnetten, in combinatie met zeer vooruitstrevend medisch kunnen, is toch iets om bijzonder te waarderen. Niet dan?...
Vaak zit ik stilletjes in mijn sofa rond me te kijken, in een alles overweldigend geluk. Dit is mijn eigen appartementje. Iets dat ik nooit gedacht had te bereiken in dit leven, en toch woon ik hier nu al 5 jaar. O ja, er zijn nog steeds wat mankementjes aan, dingen waarvoor ik jammer genoeg niet de centen heb om ze terdege op te lossen, en ik heb nog meer dan 20 jaar af te betalen aan de hypotheek, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Elke kamer straal mijn hart en ziel uit, overal waar je kijkt merk je dat deze ruimte een verlenging van mezelf is: vol uitgesproken kleur, vol welig tierende planten, vol gekoesterde frullekes en memorabilia, vol kunst en muziek. Vol zachtheid ook en rust, met een intens welkomstgevoel en een veilig thuiskomen. Een plek waar mensen graag op bezoek komen en de koffie bij wijze van spreken altijd klaar staat.
Ik ben ook dankbaar voor de niet-menselijke levende wezens in mijn bestaan. Zonder de katertjes Poekie en Pompon zou de flat misschien toch een behoorlijk stuk aan warmte inboeten, denk ik. En de vele vogels op het terras en in de aanpalende tuin, die zijn ontegensprekelijk een dagelijkse bron van intense vreugde en zelfs occasioneel van buitengewone opwinding. (Dat laatste bij de poezen al wat sneller dan bij mij, uiteraard. Voor mij moet er dan al eens iets erg uitzonderlijks komen aan fladderen en landen, hé...) 
Och, veel moet het feitelijk niet zijn om mij intens gelukkig te maken, hoor. De ochtendzon die door de gordijnen piept, vrolijk omlaag dansende sneeuwvlokken, soms zelfs het ritmisch gekletter van de regen, een nieuwe bloemknop of bladknop ergens in m'n overdadige groenvoorziening, het brommend gesnor van de hommels, tevreden ronkende poezenbeestjes, een vrolijk fluitende buurman, een liedje in m'n hoofd, een frisse 'goeie morgen!' op straat die eens een keertje blij beantwoord wordt... Zoveel dat me opgewekt maakt. Zoveel ook om dankbaar voor te zijn...
Maar boven al, met stip op de eerste plaats, gaat mijn eindeloze dankbaarheid uit naar al die geweldige mensen die elk op hun manier mijn leven een bijzondere twist geven. Eigenlijk spreken we hier bijna niet eens meer over dankbaarheid waar mijn hart van over loopt voor hen, maar over pure liefde. Voor deze kleine groep echte vrienden en familieleden hoef ik nooit of te nimmer een masker op te zetten. Soms kennen ze me zelfs beter dan ik mezelf, en doorprikken ze met gemak m'n gewoonte-maskerade in een ongemakkelijke charade. Ze waarderen me en houden van me exact zoals ik ben, zonder enige vorm van toegeving, en onder absoluut alle omstandigheden. En da's natuurlijk wederkerig. (Of wat had je gedacht, dan?!) Zij leerden me wat 'graag gezien worden' is, en ook het echte 'graag zien'... Niet alleen anderen (zonder mezelf daar dan in te verliezen) maar, ooo zooooo belangrijk, ook mezélf! Ik groei door hen, als mens, als persoon, als vriend, als artiest... Nog elke dag word ik door hun zachte, vaak onopvallende aanwezigheid in mijn leven een betere mens.
En ze weten zelf wel wie ik hier bedoel. Ik hoef geen namen te noemen. Af en toe riskeer ik het wel eens over één van hen te schrijven, maar meestal vinden ze dat al snel veel te veel aandacht, of ze hebben er ronduit de pest aan... hihihi
Hen wil ik dus vieren op mijn verjaardag. Zij moeten in de watten gelegd, niet ik. (Al weten ze me, nondepitjes, op bijzonder slinkse wijze toch altijd met 't één of 't ander te verrassen, de lieve stiekemerds, ongeacht mijn met overtuiging en aandrang gebrachte boodschap 'dat ik absoluut niets wil omdat ik alles al heb, zeker met hen in m'n leven!'...) Of tenminste, dat was alleszins mij idee daarover dit jaar, en met een handvol van hen is me dat ook gelukt. En da's genieten voor mij, echt, serieus genieten! Waarvoor ik dan uiteraard alwéér bijzonder dankbaar ben... hihi
Ja, je verjaardag gebruiken als speciaal moment van reflectie, even uitgebreid stilstaan bij alles waar je dankbaar voor mag zijn, da's verrassend verfrissend. En het heeft me zo mogelijk nóg gelukkiger en dankbaarder gemaakt. 😍
(En dat jij dit verhaal helemaal hebt willen lezen, ook daarvoor ben ik uiteraard geweldig dankbaar!... Xxx 😁😉😘)

Paasmaandag, verwaterd en weggewaaid .

Op Paaszondag stak de storm op. De fenomenale rukwinden, hier nog door de kolkbeweging tussen de appartementsblokken versterkt, deden de poezen van angst diep in hun mandjes wegkruipen en bezorgden mij een slapeloze nacht. Zelf nét niet weg waaiend terwijl ik m'n geliefde planten op het terras veilig probeerde te stellen voor die woeste, alles vernietigende wind, besefte ik, daar in het halve duister, door die wild om me heen flapperende zwarte kamerjas en m'n onstuimig alle kanten uitwaaierende haren, hoe ook vandaag de dag nog heksenverhalen en legendes kunnen ontstaan... hihihi
Paasmaandag begon met bijzonder weinig enthousiasme. De storm ging daarbuiten nog steeds te keer, af en toe viel de regen met bakken naar beneden. Mezelf wegrukken uit de koesterende warmte van m'n bed en het verlangen naar meer slaap, het viel niet mee, maar vanmiddag werd ik, naar aloude gewoonte, voor het Paasfeest verwacht bij ons moe.
Een paar decennia geleden ontstond immers de traditie om elke paasmaandag met z'n allen -broers, zussen, partners en kinderen- af te zakken naar het ouderlijk huis in de Schoolstraat. Er werd lekker gegeten en gesnoept, behoorlijk wat bubbels-wijn-bier gedronken, natuurlijk ook uitgebreid gelachen en gezwansd, en uitgelaten als kleine kinderen van de kermis genoten. 
De voorbije 2 jaar lukte dat nog, zelfs zo zonder onze va. En we spraken halvelings af om élk jaar een grote roze suikerspin ter zijner ere te eten.
Maar, het huis is verkocht, ons moe is verhuisd en verhoudingen binnen de familie verschoven. Persoonlijk verwachtte ik, een beetje naïef eigenlijk, slechts een verandering van locatie... Niets was minder waar.
Omdat m'n oudste broer met z'n familie ging skiën en de jongste broer met z'n vriendin de zee en het strand verkoos, wat ik hen uiteraard gun, ook al begrijp ik het niet helemaal, dacht ik een nieuwe traditie te starten: terug een uitgebreid toerke over de jaarmarkt lopen -zeker 15 jaar niet gedaan- en daarna, van bij ons moe in het nieuwe appartement, één hoog, met een hapje en een drankje in de hand, gezellig passanten spotten op diezelfde markt daar beneden. Dat deden we lang geleden ook toen grootmoe in een gelijkaardig appartement woonde, dus ergens zou dit tóch een beetje de voortzetting van een traditie zijn, hé. Doch die driftige storm stak er een stokje voor: de markt werd weg- en daarom ook af-geblazen, voor het eerst in 168 jaar...
Dan maar rechtstreeks richting moeder. M'n jongste zus en haar vriend waren er al. Altijd méér dan aanwezig, die 2, zeker als er te eten valt, maar tegenwoordig vooral in de decibels waarmee ze eindeloos in herhaling vallend honderduit over hun aankomend huwelijk tateren. En van zodra er niets meer te bikken valt en we beginnen afwassen moeten ze plots naar huis, dringend T.V. gaan kijken... Vaste prik is dat. Je kan er je klokje op gelijk zetten. hihi
Gelukkig waaiden m'n oudste zus Jacinta en haar man Eric nog net op tijd binnen om het feestje te redden met gezelligheid, ambiance, grapjes, leuke en ook ernstige verhalen, en fotootjes. De zon begon er zelfs van te schijnen! 
We overwogen even om met z'n vieren alsnog naar de kermis te gaan, gewoon zot en onnozel, maar daar was het ondertussen nét een beetje te laat voor geworden. Sorry va, dit jaar geen suikerspin dus...
Tja, oude tradities, ze verwateren of waaien weg. Er resten slechts de straffe verhalen van 'weet je nog toen'... 
Paasmaandag, het zal nooit meer hetzelfde zijn, maar wie weet groeit een klein detail van vandaag wel uit tot een nog ongekende traditie met z'n eigen sterke vertelsels. Desnoods lanceren we een nieuwe legende, hé, die van die Paasmaandag lang lang geleden, toen de Storm-Heks van den Bosuil voor het eerst te zien was!... ;-)
wink-emoticon

Artikel in GVA: Jaarmarkt voor het eerst in 168 jaar afgelast.

De verborgen tuin.

Toen ik m'n huidige appartement kocht was dat vooral vanwege de enorme kamerbrede en plafondhoge ramen waardoor in élke ruimte, zélfs op donkere dagen, het licht in overvloed naar binnen stroomt. Ab-so-luut zà-lig!
Maar behalve door al die luchtig lichte plaatsen was ik meteen verkocht door het geweldige open en mooi verzorgde groene uitzicht. 
Vlak achter het relatief smalle maar behoorlijk lange terras, dat op zich al erg leuk is om naar te kijken met die overdosis bloeiende potplanten van mij, ligt namelijk 'de tuin'! Een zeer goed onderhouden bij het gebouw horende grote groene lap bovenop de ondergrondse garage. 
Strikt genomen mag er niemand in rondlopen want deze tuin is een platliggend abstract schilderij dat uitsluitend dient om van bovenaf bewonderd te worden. Met een vijver in een visvorm, wist makelaar Andy me ook nog te vertellen.
Weliswaar al anderhalf jaar met volle teugen genietend van al wat hier vlak voor m'n flat groeit en bloeit, vermoedde ik, wonend op het gelijkvloers, al die tijd slechts een glimp van de pracht van het geheel te hebben opgevangen... Zelfs op een ladder met m'n hoofd tegen het plafond ontglipt mij het grootste deel. En ja, dat heb ik geprobeerd. :-)
Bijzonder nieuwsgierig tikte ik m'n adres een keertje in op Google Earth, hopend via de satellietfoto's toch even een blik te kunnen werpen op de voor mij verborgen groenvoorziening... Teleurstelling alom, want in de bijna zwarte schaduw van het andere gebouw valt het belangrijkste deel volledig weg. Je mag het gerust nakijken, er is niks te zien. Dat was dikke pech. Maar, niks aan te doen, dus ik liet het hele idee maar weer los en vergat het een beetje.
Tot ik een paar weken terug nog eens, puur als tijdverdrijf, door de immo-pagina's op het internet scrolde en een prachtige flat, te koop bij ons in 't gebouw, tegen kwam: niet alleen foto's van het bijzonder mooie interieur kon je bewonderen, tot m'n grote vreugde zat er ook een schaduwloos vogelperspectiefzichtje op de onbekende tuin tussen!
Uiteraard heb ik dat verrassende kiekje, dat ik nu zo koester, meteen opgeslagen, en regelmatig staar ik er graag een tijdje naar, nog steeds verbaasd over de totale omvang van de figuren en zeker ook over de grootte van de vijver! Daar zie ik dus écht maar een bijzonder piepklein stukje van. En inderdaad: het is een vis! Met grote en kleine bubbels er omheen! 
De, voor mijn idee, nogal lukraak rondgestrooide vreemde heuveltjes, een soort platte kegels in het strak gemaaide gazon, en al die bolrond geschoren en om de beurt bloeiende kleurrijke struiken, zijn plots niet meer zo gek, nu ik weet dat ze elk hun exacte plekje hebben in het grotere plaatje.
Ja, die tuin hier is werkelijk een omvangrijk keurig uitgetekend schilderij.
En hoewel de volledige schoonheid van dit bijzondere tableau misschien verder voor mij verborgen blijft doet dat absoluut geen afbreuk aan de intense beleving, in tegendeel: het voedt m'n creatieve fantasie over de geheime bekoorlijkheid van al die groene sierlijkheid en ik kijk met nog meer bewondering en verwondering naar buiten, naar die verrukkelijke weelderigheid der getemde natuur. :-)