Een geweldig gewoon weekend - een gewoon geweldig weekend.

Aangespoord door een stralende lentezon die verleidelijk van onder de gordijnen scheen, kostte het me afgelopen zaterdag bijzonder weinig moeite om geweldig goedgezind op te staan. Nog ongewassen en in pyjama, maar vol energie en gretige goesting gooide ik de ramen wijd open en sleurde meteen de nog warme lakens en fluwijnen van het bed. En even later draaide al dat roze beddengoed reeds vrolijke toertjes in de tevreden ronkende wasmachine. Het vooruitzicht van heerlijke frisse lakens en een strak opgemaakt bed diezelfde avond gaf me zo mogelijk nog meer geestdrift. Nog steeds m'n ietwat groezelige zelf dronk ik m'n grote kop heerlijk geurende ontbijtkoffie buiten op het bankje op m'n terras. De lokroep van de zonnestralen was té betoverend om te negeren. Genietend rondkijkend bedacht ik me dat het vermoedelijk al wel kon om de vele potten 'lente-klaar' te maken, maar besloot dat idee voorlopig even te laten sudderen. Eerst m'n knusse slaapkamernest weer helemaal netjes opdekken, mezelf in een enigszins aanvaardbare staat krijgen en dan, hup, fiets op en boodschappen doen. 't Was weer lang geleden dat ik nog eens de supermarkten bezocht, maar nu was het echt wel weer hoog nodig. Lege voorraadkast, lege ijskast, lege vriezer, geen lekkere hapjes voor de poezen meer, geen afwasmiddel en shampoo, de allerlaatste rol van zowel keuken- als toiletpapier aangebroken,... kortom, ge kunt het zo gek niet bedenken: alles volledig op! 
De lucht geurde fantastisch naar lente en het was verrassend warm toen ik, nog steeds ongelofelijk opgewekt, gezwind de garage uit fietste. Pas halverwege m'n vertrouwde winkelroute viel het me op dat ik opvallend breed lachend de pedalen rond trapte. Dat verklaarde meteen waarom veel van de passanten me vriendelijk 'goeie dag' toe zwaaiden: zo een jolige snuit werkt aanstekelijk, hé. En dat maakte me, uiteraard, alleen maar nóg beter gezind. Werkelijk iedereen die er ook maar enigszins voor open stond kreeg een meer dan joviale 'goede middag' van mij. Aan de kassa liet ik met plezier een stuk of 3 mensen met slechts een paar aankopen voor gaan en onmiddellijk ontsponnen er zich geanimeerde blijmoedige gesprekken vol belangstelling en behulpzaamheid.
Met 2 reuzegrote overvolle fietstassen op de bagagedrager en aan het stuur nog een stuk of 4 enorme, uitpuilend gevulde boodschappentassen -iets dat bij het voorbijkomen ook steevast op leuke commentaren en grapjes kan rekenen- leek m'n fiets meer op een muildier dan op een rijtuig. En omdat het me uiteraard moeite kostte dat onhandige gevaarte overeind te houden, wandelde ik, fiets stevig aan de hand, op m'n duizend gemakjes weer naar huis. Prachtig weer en tijd genoeg, waarom zou je je dan haasten, hé.
Helemaal content en gelukkig besloot ik mezelf dan toch ook nog dat opgeruimde terras te gunnen. Op weg naar het volgende grootwarenhuis op m'n winkelronde stopte ik bij de bloemenwinkel en trakteerde mezelf er gul en breed lachend op 2 grote zakken kwaliteitsvolle potgrond, 20 grote en kleine viooltjes (de bloempjes, niet de instrumenten uiteraard) met hun vrolijke gezichtjes in zowat alle kleuren van de regenboog en een tiental potjes met bolletjes van allerlei andere lentebloeiers. En het had niet beter kunnen passen: ik was nét op tijd weer thuis met m'n tweede fietslading boodschappen om die hele levering, dat geweldige cadeau aan mezelf, in ontvangst te nemen! Super, toch?!
Een nachtje heerlijk slapen deed me opnieuw bijzonder goedgemutst uit 't bed springen, en geestdriftig stortte ik me op het terras. Terwijl de poezen, liever lui dan moe, zich languit en zorgeloos te slapen legden op de vensterbanken voor de openstaande ramen, knipte de snoeischaar vlotjes alle afgestorven plantendelen weg uit de vele potten en bakken. Vlijtig werden overal van tussen, achter en onder dorre bladeren en ondefinieerbare, aan komen waaien stukjes afval bij elkaar geveegd en opgeschept, al gauw een reuzegrote vuilniszak vol. Links en rechts kregen zeer welkome nieuwe scheuten en scheef hangende narcissen een duwtje in de juiste richting, al dan niet met behulp van een stok of wat bindmateriaal. De uit de kluiten gewassen Spaanse margrieten van in de bloembakken vorige zomer verhuisden elk naar een eigen aangepaste pot 'met doorgroeimogelijkheid', en ook de alom wild ontkiemende zaadjes kregen elk een eigen, en vaak vooral veiliger, plekje. 
De vele, vele tientallen kranten -met dank aan ons moe- waarmee ik de totale afdeling 'vorstgevoelige groenvoorziening' net voor de eerste echte kou keurig ingepakt had, en die -hoera voor mijn geraniums- hun ietwat eigenaardige en afwijkende taak verbazingwekkend uitstekend vervuld hadden, mochten weer verwijderd. Meer dan twee uur heeft het geduurd om die enorme berg gekreukt en verfrommeld papier opnieuw hanteerbaar opgeplooid te krijgen... Maar, dat geeft niet, hé, als je tijdens het vouwwerk in zeer aangenaam lenteweer gezellig op een spic en span proper, opgeruimd terras zit, omringt door een overvloed aan kleurrijke, zalig geurende lentebloeiers, frisgroene nieuwe blaadjes, gemoedelijk brommende hommels en ook nog eens in het uitstekende gezelschap van een uiterst nieuwsgierig roodborstje en een stel kool- en pimpelmeesjes die zich al lang niet meer aan mijn aanwezigheid storen terwijl ze zich vol nootjes proppen. De vuilniszakken, uitzonderlijk ook een grote naast het vertrouwde kleintje, moesten nog snel even buitengezet, en dan wachtte me zalig lang ontspannend dobberen onder een verrukkelijk dikke schuimlaag in een heerlijk heet bad. Volgens mij is dus ook op zondag die kamerbrede overgelukkige lach geen seconde van m'n gezicht geweest.
Absoluut niets in dit verhaal, echt geen enkele gebeurtenis van dit hele weekend kan je spectaculair noemen, niks was echt exeptioneel of indrukwekkend. En toch... Zoveel kleine mooie dingen, zoveel stukjes vreugde en brokjes geluk,... Allemaal samen maakten ze van dit geweldig gewone weekend een gewoon geweldig weekend! ❤️🍀🌸

Over verjaren en zo...

Toen ik een halve eeuw oud werd, besloot ik dat het bereikte cijfer wel volstond. Ik zou verder gewoon 50 blijven en er 'jaren ervaring' bovenop tellen. En dat meende ik serieus, hoor. Zo ben ik dus sinds het begin van deze maand '50 met 3 jaar ervaring'! Voilà.

Het ouder worden maakte me langzaam maar zeker steeds duidelijker dat die dag eigenlijk minder het herdenken van mijn geboorte inhield en zoveel meer het vieren van mijn leven. De laatste jaren moest er -wat mij betreft dan toch- op deze dag ook echt niet meer zo focust worden op mij. Ik sta al vaak genoeg in de belangstelling. Nee, 2 februari groeide voor mij uit tot de gelegenheid, hét aangewezen moment in het jaar, om even extra stil te staan bij alles wat het leven mij tot nu toe bracht, om even terug te blikken op de geweldige weg die ik al afgelegd heb, om de vele bijzondere mensen te gedenken die ik op mijn pad mocht ontmoeten, om extra warm te glimlachen bij de gedachte aan zij die nog altijd aan mijn zijde mee verder gaan, en om tijd te nemen op m'n gemakje, al dan niet alleen met mezelf of in gezelschap, vele honderden gekoesterde herinneringen en zoveel speciale momenten -zowel positieve als negatieve, maar allemaal veelbetekenend en verreikend in mijn bestaan- boven te halen en even lichtjes opnieuw te bleven, te voelen, te ondergaan.

Dit jaar nam een ontzettend grote dankbaarheid de absolute overhand. Want er is zo ongelofelijk veel waar ik diep en oprecht dankbaar voor ben. Alle dagen van mijn leven, hoor, maar nu, zo met die verjaardag kwam het gevoel écht vanuit élke vezel van mijn lijf en élke molecule van mijn zijn. 
Eerst en vooral het feit dát ik al zoveel jaren heb mógen leven. Niet echt voor de hand liggend als je lichaam het met regelmaat laat afweten. Als ik (slechts) 50 jaar eerder het levenslicht gezien had, dan was ik vandaag vermoedelijk een ontzettend grote sukkelaar, met ondraaglijke pijnen, en totaal niet in staat voor mezelf te zorgen. Of ik was zelfs niet eens meer in leven... Zelfde verhaal mocht ik in déze tijd maar in een minder 'modern' land ter wereld gekomen zijn. De hele structuur van het ons ter beschikking zijn van allerlei hulp en vangnetten, in combinatie met zeer vooruitstrevend medisch kunnen, is toch iets om bijzonder te waarderen. Niet dan?...
Vaak zit ik stilletjes in mijn sofa rond me te kijken, in een alles overweldigend geluk. Dit is mijn eigen appartementje. Iets dat ik nooit gedacht had te bereiken in dit leven, en toch woon ik hier nu al 5 jaar. O ja, er zijn nog steeds wat mankementjes aan, dingen waarvoor ik jammer genoeg niet de centen heb om ze terdege op te lossen, en ik heb nog meer dan 20 jaar af te betalen aan de hypotheek, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Elke kamer straal mijn hart en ziel uit, overal waar je kijkt merk je dat deze ruimte een verlenging van mezelf is: vol uitgesproken kleur, vol welig tierende planten, vol gekoesterde frullekes en memorabilia, vol kunst en muziek. Vol zachtheid ook en rust, met een intens welkomstgevoel en een veilig thuiskomen. Een plek waar mensen graag op bezoek komen en de koffie bij wijze van spreken altijd klaar staat.
Ik ben ook dankbaar voor de niet-menselijke levende wezens in mijn bestaan. Zonder de katertjes Poekie en Pompon zou de flat misschien toch een behoorlijk stuk aan warmte inboeten, denk ik. En de vele vogels op het terras en in de aanpalende tuin, die zijn ontegensprekelijk een dagelijkse bron van intense vreugde en zelfs occasioneel van buitengewone opwinding. (Dat laatste bij de poezen al wat sneller dan bij mij, uiteraard. Voor mij moet er dan al eens iets erg uitzonderlijks komen aan fladderen en landen, hé...) 
Och, veel moet het feitelijk niet zijn om mij intens gelukkig te maken, hoor. De ochtendzon die door de gordijnen piept, vrolijk omlaag dansende sneeuwvlokken, soms zelfs het ritmisch gekletter van de regen, een nieuwe bloemknop of bladknop ergens in m'n overdadige groenvoorziening, het brommend gesnor van de hommels, tevreden ronkende poezenbeestjes, een vrolijk fluitende buurman, een liedje in m'n hoofd, een frisse 'goeie morgen!' op straat die eens een keertje blij beantwoord wordt... Zoveel dat me opgewekt maakt. Zoveel ook om dankbaar voor te zijn...
Maar boven al, met stip op de eerste plaats, gaat mijn eindeloze dankbaarheid uit naar al die geweldige mensen die elk op hun manier mijn leven een bijzondere twist geven. Eigenlijk spreken we hier bijna niet eens meer over dankbaarheid waar mijn hart van over loopt voor hen, maar over pure liefde. Voor deze kleine groep echte vrienden en familieleden hoef ik nooit of te nimmer een masker op te zetten. Soms kennen ze me zelfs beter dan ik mezelf, en doorprikken ze met gemak m'n gewoonte-maskerade in een ongemakkelijke charade. Ze waarderen me en houden van me exact zoals ik ben, zonder enige vorm van toegeving, en onder absoluut alle omstandigheden. En da's natuurlijk wederkerig. (Of wat had je gedacht, dan?!) Zij leerden me wat 'graag gezien worden' is, en ook het echte 'graag zien'... Niet alleen anderen (zonder mezelf daar dan in te verliezen) maar, ooo zooooo belangrijk, ook mezélf! Ik groei door hen, als mens, als persoon, als vriend, als artiest... Nog elke dag word ik door hun zachte, vaak onopvallende aanwezigheid in mijn leven een betere mens.
En ze weten zelf wel wie ik hier bedoel. Ik hoef geen namen te noemen. Af en toe riskeer ik het wel eens over één van hen te schrijven, maar meestal vinden ze dat al snel veel te veel aandacht, of ze hebben er ronduit de pest aan... hihihi
Hen wil ik dus vieren op mijn verjaardag. Zij moeten in de watten gelegd, niet ik. (Al weten ze me, nondepitjes, op bijzonder slinkse wijze toch altijd met 't één of 't ander te verrassen, de lieve stiekemerds, ongeacht mijn met overtuiging en aandrang gebrachte boodschap 'dat ik absoluut niets wil omdat ik alles al heb, zeker met hen in m'n leven!'...) Of tenminste, dat was alleszins mij idee daarover dit jaar, en met een handvol van hen is me dat ook gelukt. En da's genieten voor mij, echt, serieus genieten! Waarvoor ik dan uiteraard alwéér bijzonder dankbaar ben... hihi
Ja, je verjaardag gebruiken als speciaal moment van reflectie, even uitgebreid stilstaan bij alles waar je dankbaar voor mag zijn, da's verrassend verfrissend. En het heeft me zo mogelijk nóg gelukkiger en dankbaarder gemaakt. 😍
(En dat jij dit verhaal helemaal hebt willen lezen, ook daarvoor ben ik uiteraard geweldig dankbaar!... Xxx 😁😉😘)

Je hebt niets te klagen, het gaat goed met je!

Zo af en toe moet ik mezelf er ook wel weer eens aan herinneren, maar meestal is het één van de basisredenen waarom ik eigenlijk altijd content ben, ongeacht de situatie. En ik draag deze boodschap te pas en eventueel ook te onpas uit aan eenieder die er wat aan heeft en het horen wil: je hebt niets te klagen, het gaat goed met je!
Laat me hier even een lijstje neerschrijven met een paar dingetjes -laat ons zeggen 10, om te beginnen, da's een mooi rond getal- zodat je voor jezelf kan checken of ik misschien niet ergens een beetje gelijk heb, m.a.w. doe de test!;-)
1. Je hebt een dak boven je hoofd. Gehuurd, gekocht, inwonend, maakt niet uit. Er is een plek die jij 'thuis' kan noemen en waar je warm en veilig bent, mogelijk samen met een gezin, een partner, kinderen of huisdieren. En dat stekje is vast en zeker gevuld met jouw eigen geliefde meubeltjes, gekoesterde spulletjes en honderden andere frulletjes.
Denk dan nu eens even aan de zovele mensen op deze aardbol die nooit, niet één dag in hun bestaan, zo een plaatsje hadden of het, al dan niet samen met al hun andere bezittingen, door omstandigheden voor altijd kwijt raakten...
2. Je hebt gegeten vandaag. Minstens één keer, de meesten van ons zelfs 3 maal of meer. De winkels, ijs- en voorraadkasten en zelfs de vuilnisbakken puilen er van uit, van die overvloed aan voedsel die wij ter beschikking hebben, elke dag opnieuw, jaar in jaar uit.
Stel je even voor dat je je kostje op een vuilnisbelt bij elkaar zou moeten scharrelen, of moet overleven op een paar grassprietjes, of dat er zelfs totaal niets is en er je nog slechts een zeer langzame en pijnlijke hongerdood wacht...
3. Je hebt schoon water. Water om te drinken, om mee te koken, om je te wassen... Zonder water is er geen leven mogelijk, geen landbouw, geen veeteelt, absoluut niks. Alle welvaart in de westerse landen bestaat door de aanwezigheid van veel en proper water.
Probeer je even in te beelden dat het jarenlang geen druppel geregend heeft en dat je alle dagen vele kilometers moet afleggen voor een schamel bakje van dat kostbare vocht, en dat het dan nog gevaarlijk vervuild is en dus een risico voor je gezondheid op de koop toe...
4. Je hebt propere en mooie kleren om aan te trekken, de meesten van ons zelfs kasten vol, veel meer dan we misschien ooit nodig zullen hebben.
Wat als je geen trui, sokken en degelijke schoenen tegen de kou zou bezitten, een jas tegen de regen, een hoed tegen de brandende zon, laat staan iets waarin je je mooi voelt, of feestelijk... Zovele mensen in de wereld het moeten stellen met niet eens het strikte minimum...
5. Je hebt je gezondheid. 'Dat klopt niet', hoor ik meteen een aantal onder jullie tegenwerpen. Oké, ook mijn gezondheid laat nog wel eens te wensen over, maar wij hebben àlle mogelijk zorg binnen handbereik, en vaak zelfs met 100% terugbetaling. Dokters, medicatie, de modernste toestellen en mogelijke ingrepen, zoveel verschillende therapieën, geneesmethodes, kuren. Noem het maar op, het kan. Voor elk 'auwtje' of 'oeitje' is er wel iets. En ze houden je ten treure in leven, of je dat nu wil of niet, zelfs als er van werkelijk en zinvol 'leven' geen sprake meer is. Wij zullen niet zo gauw meer sterven aan diarree (door vies water bijvoorbeeld), of een domme ontsteking, of een besmettelijke kinderziekte zoals mazelen. Hoeveel vrouwen overlijden er hier bij ons nog in het kraambed? Stel je even een leven voor zonder dokter, zonder apotheek, zonder ziekenhuis...
6. Je kon naar school gaan. Je mocht leren, de ene voor langere tijd en hogere studies, de andere slechts de basis, maar allicht kunnen jullie allemaal lezen, schrijven en rekenen. Daardoor kan je werk vinden en centjes verdienen, o.a. voor de dingetjes in de nummers 1 tot 5, of toch minstens de documenten begrijpen en invullen voor hulp van één of andere hulporganisatie, want vangnetten zat in dit land.
Hoe zou jouw leven er uit zien, wat zou je allemaal niet meer kunnen of bezitten als je niet naar school had kunnen gaan, zoals nog steeds een zeer groot deel van de wereldbevolking?...
7. Er is geen oorlog in dit land. Nee, ik sluit mijn ogen niet voor al het kleine en grote geweld, in alle mogelijke vormen. Er is ook agressie en onrecht hier bij ons, maar geef toe dat wij toch een relatief veilig bestaan kennen. Je kan zonder vrees boodschappen gaan doen, in het park wandelen, fietsen met je kinderen... Volgens mij kunnen wij ons écht niet voorstellen hoe het is om hele dagen gebombardeerd te worden, of dat je altijd het risico loopt door een sluipschutter neer geknald te worden als je even om brood gaat, of elk moment dreigt ontvoerd, misbruikt en gedood te worden, zomaar, omdat je je op de 'foute' plek bevindt, omdat je ras, geloof, huidskleur, sekse, kleding, mening enz. 'verkeerd' zou kunnen zijn. Zou jij die ondraagbaar zware stress, de onmenselijke immer aanwezige angst, de verlammende onmacht in elke vezel van je lijf en elk facet van je leven aan kunnen?... 
Oorlog verwoest trouwens ook zowat àlles uit al de puntjes hierboven...
8. Je hebt vrije wil en keuze. Oké, natuurlijk moet je je hier ook wel aan wetten en regels houden, maar wij leven hier absoluut in vrijheid als je het vergelijkt met zovele andere naties. En je kan kiezen uit een zowat eindeloze hoeveelheid mogelijkheden om je leven mee in te vullen, een doel te geven, een toekomst voor jezelf uit te bouwen. Van de hele kleine dingen -wat eet ik vandaag, wat zal ik eens aantrekken,..- tot hele grote dingen -gezin, carrière, huis, maatschappij,...- jij kiest.
Hoe zou je je voelen als een dictator dat alles voor jou zou beslissen? Hoe zou je leven er uit zien als er totaal geen mogelijkheden om uit te kiezen waren, gewoon omdat er helemaal niets is...
9. Minstens één iemand geeft om je, en zeker en vast beteken ook jij iets voor tenminste één persoon. Niemand van ons is écht alleen of vergeten. Zelfs als je enkel nog wat familie hebt of slechts één goede vriend, een leuke kennis, een aangename collega, of simpelweg fijne buren, de kans dat één van ons volledig onopgemerkt in alle eenzaamheid sterft en pas weken, maanden later teruggevonden wordt, zonder dat er ook maar één iemand een traan over laat of er z'n bedenkingen bij heeft, is bijzonder klein. Niet dan?
10. Je leeft. Je ademt, je bent er, hier en nu. De wereld in al z'n wonderen heeft er nooit eerder uitgezien zoals vandaag en morgen zal hij alweer helemaal anders zijn. En daar maak jij deel van uit, als een ongeëvenaard wonder op zich. De mensheid is als de korrels zand in de woestijn: ze lijken één grote massa van steeds weer hetzelfde, en tot op zekere hoogte is dat ook zo, maar als je van dichterbij kijkt zie je dat elke korrel z'n heel eigen specifieke vorm heeft. Er was nooit eerder iemand exact zoals jij en zo zal er ook nooit meer iemand komen. Jij bent sensationeel éénmalig en uniek.
Voilà, 10 puntjes op een rijtje, 10 puntjes die er mede voor zorgen dat ik zo'n monter, positief, optimistisch, kleurrijk, gelukkig en dankbaar geval ben, zélfs als ik bijvoorbeeld in de gietende regen, met het openbaar vervoer, tutterfrutgeknal in m'n rechteroor, krijsende kinderen in m'n linkeroor, eindeloze files langst alle kanten, na een lange en lastige werkdag doodmoe huiswaarts keer. 
Ik geef het jou bij deze dus ook nog maar eens even mee dat je eigenlijk niks te klagen hebt, en het echt wel goed met je gaat... ;-)

Rebekka en Jos.

"Zou mijn vader ooit één seconde gedacht hebben dat dit nog zou gebeuren?" vroeg ik me afgelopen maandagnamiddag af, terwijl ik vanop de eerste rij in de trouwzaal van het districtshuis in Deurne toekeek hoe m'n jongste zus Rebekka het ja-woord gaf aan haar geliefde Jos.
Die zus van mij, 4e spruit in de rij van 5, die altijd het zorgenkind geweest is van onze va en ons moe vanwege haar vertraagde ontwikkeling met een mentale achterstand, leerstoornissen en gedragsproblemen als gevolg. 
Als kind hoorde ik hen zich zo vaak luidop afvragen wat er van haar moest worden als de dag kwam dat zij met hun tweetjes er niet meer zouden zijn om te vechten voor haar plekje in de maatschappij... Wij, de andere 4 kinderen, vonden dat echt niet altijd even tof, maar va en moe deden er absoluut àlles aan, geen moeite of inspanning was te groot, om haar de best mogelijke kansen en toekomst mee te geven. 
Als je 't mij vraagt is Rebekka door al die ondersteuning eigenlijk de meest zelfzekere van den hoop geworden. Dat, en die beperkingen, die een enorm pak remmingen wegnemen uiteraard -je wilt het soms écht niet weten- waardoor je je zonder nadenken in gelijk wat stort met een 'klinkt het niet dan botst het maar en een ander zal het puin wel ruimen'-houding, maakte haar niet mijn meest geliefde zusje. Veel te direct, veel te luid, veel te grof, veel te lomp, af en toe zelfs veel te vies... Allé, té dus, en van weinig positiefs.
Maar met behoorlijk wat vallen en opstaan -en daardoor ook met menig slapeloze nacht, hartklopping en koppijn-attaque voor ons va en moe- zocht en vond ze haar eigen weg en leven. 
Alleen wonen en voor zichzelf zorgen, een baantje, een liefje of 2, 3... weliswaar allemaal onder professionele begeleiding heeft ze zowat alle 'gewone' dingen des levens kunnen en mogen beleven, zoals elk van ons.
En sinds een paar jaar woont ze in een bijzonder mooi appartement samen met Jos. Jos, de wat oudere, met volle goesting nog steeds keihard werkende, zachte en meestal wat stille man, met een geweldig gevoel voor humor en een meer dan Bourgondische eetlust, die werkelijk de grond aanbid waarop zij loopt. Zij is zijn godin, zijn maatje, zijn hemel en hel, en nu ook zijn vrouw.
Afgelopen maandag zag ik m'n jongste zus ineens even met andere ogen. Ik ben zelf 2 maal (en absoluut niet succesvol) getrouwd geweest, maar volgens mij heb ik als bruid niet één seconde zo gestraald en zo oprecht gelukkig lopen blinken als zij, met hààr dag en hààr Jos.
Ja, liefde kan ook gewoon zijn, heel uitzonderlijk gewoon, wonderbaarlijk vanzelfsprekend en evident. Kijk maar eens naar die twee: allebei niet echt moeders mooiste, niet uitzonderlijk getalenteerd in iets, niet overladen met intellectuele bagage, zelfs niet bulkend van de centen... maar ze vonden elkaar in de meest eenvoudige en dagdagelijkse dingen. Samen voluit en ongegeneerd genietend van alles wat leuk, mooi en lekker is in het leven, vullen ze elkaar aan. Ze zien, zonder er bij na te denken, vermoedelijk totaal onbewust, elkaars innerlijke schoonheid. Dat voel je, écht waar, als je in hun buurt bent, en afgelopen maandag meer dan overduidelijk volgens mij. Hopelijk ondervonden en begrepen de mensen die wel eens met Rebekka durven lachen dat ook... 
Een paar uur voor de huwelijksceremonie reed ik in de gietende regen op m'n fiets tot bij hen, om het bruidsboeket en haarstukje en ook een corsage voor Jos, die ik met ontzettend veel plezier voor hen had mogen maken, af te leveren. Hun oprechte blijheid om zoveel bloemenpracht steeg boven hun overduidelijke zenuwen uit, en de dikke knuffel die ik van hen kreeg heb ik voor het eerst in heel veel jaren -en ja, dat beschaamt me- met open geest en armen ontvangen en in m'n hart toegelaten.
Maandag 4 april 2016, huwelijksdatum van Rebekka en Jos. Een onvergetelijk feestelijke dag, vol vreugde en geluk, met wat verdriet om de geliefde afwezigen, met ambiance met die vele en o zo diverse wél-aanwezigen, met kleurrijke bloemen, ernstige en ook zotte foto's, lekkere hapjes en drankjes, en zelfs, zoals in elk leven en elk huwelijk, ook met zon én regen... 
En onze va, die keek vanop z'n hemelwolk, met een trappist in de hand, nog steeds ietwat verrast maar tevreden monkelend naar beneden en zag dat het goed was. Dat weet ik zeker. :-)

                                     

Kristina's-Kerst-Miss-Boodschap.

Aan het begin van de maand december schrijf ik steeds, naar goede gewoonte ondertussen, trouw en plichtbewust, een voorwoord voor het programmaboekje bij de kerstconcerten, dit jaar al voor de 13e maal. 
De eerste keren ging dat nog moeizaam, hoe verwoord je en deel je je emoties zonder over de top melig te worden?... Door de jaren heen werd het echter iets dat stilletjes vanbinnen groeide en er dan, boem, ineens 'was', kant en klaar in mijn hoofd, volledig gereed om neer te schrijven. Altijd binnen het thema, of misschien beter: 'passend bij de titel van de concerten dat jaar', en altijd een beetje 'stichtende lectuur', zoals dat heet...
Beste vriend en bijzonder gewaardeerde concertkompaan Roger Nupie noemt het telkens, met een ingehouden gniffel en een vette knipoog, maar warm en welgemeend, mijn jaarlijks weerkerend "Phil Bosmans-moment"...
Het is goed mogelijk dat in al deze, nét niet helemààl religieus, geïnspireerde teksten het prille begin schuil ging van mijn 'schrijvertje zijn' en dus ook van deze geanimeerde blog. Misschien dat ik vanaf volgend jaar dat voorwoord beter de jaarlijkse "Kristina's-Kerst-Miss-Boodschap" zou noemen!... Wie weet dat men daar ooit ook nog eens speciaal voor de beeldbuis klaar voor gaat zitten!... hihihi
Bij de kerstconcerten 2015 zijn opvallend veel aanwezigen me, nog maar eens, komen bevestigen dat ik, en mijn show, maar vooral ik zelf dus, letterlijk Kerstmis bén. Voor de aanwezige nonnen, al heel m'n leven fan van mij, is er in dié theaterzaal op dàt moment zelfs méér Kerst te vinden, te voelen en te ervaren dan in gelijk welke kerk! Als dat geen compliment is!... Wauw.
Alleszins, oprecht gemeend, volledig passend in een hartverwarmende kerstsfeer en bij deze ook leesbaar voor en door al mijn niet-concert-gaande-blog-lezers en andere afwezigen: het voorwoord van het programmaboekje bij de kerstconcerten "Gelukkige Kerst-Miss", editie december 2015.
.

Geluk. Het ongrijpbare fantastische ’iets’ dat we onze vrienden, familie, kennissen, collega’s en zovele anderen regelmatig wensen. Het valt uit onze mond zonder dat we er echt bij stil staan. Bij elke verjaardag, een nieuw jaar, feestjes en vieringen allerlei, een nieuw huis, een nieuwe job, zelfs bij de aanvang van een concert gunnen we iedereen van harte een stevige portie geluk. En dat komt omdat we er zelf ook zo innig naar op zoek zijn. Het geldt voor absoluut elke mens hier op aarde: we willen allemaal gelukkig zijn. Maar wat is geluk? En waar kan je dat in godsnaam ergens vinden?

Wel, dat ligt voor iedereen steeds weer een beetje anders, denk ik, maar ik weet heel goed dat het niet te vinden is in financiële rijkdom en materiële bezittingen, al onderschat ik hun invloed op iemands leven hier zeer zeker niet.

Geluk vindt je niet in het verleden en het is ook niet iets waar je naar kan streven voor ‘ooit’, ergens in een verre toekomst. 

Geluk is een gevoel dat voorkomt uit kleine dingen in een leven dat, misschien wel meer dan ooit in deze toch bedreigende tijden, vandààg, op dit eigenste moment, gelééfd moet worden. Je kan gelukkig zijn omdat de zon die door de gordijnen piept ’s morgens, of door een tekening met een dikke zoen van een kind, door een mooie bloem of een vogel die fluit, of door een warm woord, een glimlach, een ontmoeting, door een fijne vriend,... en vooral door tevreden zijn met de dingen om je heen.

‘Je gelukkig prijzen’ is een uitdrukking die je gewoon letterlijk mag nemen: zelfs in de meest donkere dagen, de meest trieste situaties is er, als je heel goed kijkt, altijd nog wel iets dat je gelukkig maken kan, maar soms moet je daar, inderdaad, toch wel even je best voor doen, dat klopt. Vandaar: je moet jezélf ‘gelukkig prijzen’, luidop zeggen ‘ik ben gelukkig want...’ of ‘hier wordt ik nu eens echt gelukkig van’. En ja, dat valt ook mij soms zwaar, maar het is en blijft de moeite waard om het te proberen. Kijken naar alles wat er wél is en geluk kan betekenen, dat kan je jezelf leren. Zo mààk je je eigen geluk. In jouw leven, vandaag, op dit eigenste moment.

Vandaag is geluk voor mij hier op dit podium mogen en kunnen staan en het publiek verblijden met m’n zang en m’n humor, en super gezellig samen met de muzikanten, dansers en special guest een knusse bijna familiale kerstsfeer vol warmte en licht uit te mogen dragen en door te geven. En als het een beetje mee zit gaan jullie straks allemaal gelukkig naar huis. Dat hoop ik oprecht!...     En dus wens ik jullie hierbij alvast van ganser harte

bijzonder gelukkige feestdagen

en een uitzonderlijk gelukkig nieuw jaar!

Uw Gelukkige Kerst-Miss,

Kristina

Foto van de voorstelling op 19 december 2015, 

met dank aan Dieu Kampen.