Verjaardagsterugblik.

"It's my party, and I'll cry if I want to, cry if I want to, cry if I want to. You would cry too, if it happened to you!" 'k Veronderstel dat je daar mogelijk al van een zekere leeftijd voor moet zijn, maar misschien ken je dit liedje (uit 1963 en gezongen door Lesley Gore) nog wel. Hoe dan ook, een kleine twee weken geleden dreunde dat onophoudelijk door mijn hoofd. De tekst gaf namelijk volledig weer hoe ik mij voelde over mijn op handen zijnde 55ste verjaardag. Allé, 't is te zeggen: alleen het refreintje, hoor. De rest van de song gaat over het op je verjaardag kwijtspelen van je lief aan één of andere slinkse liefjes-stelende juffrouw. En als ge geen lief hebt, gelijk ik dus, dan is dát al zeker iets dat niét fout kan gaan bij de verjaardagsfeestelijkheden... hihihi
't Verdriet zat hem eigenlijk eerder in het ontbréken van festiviteiten. Dit jaar door alle beperkende maatregelen geen familiefeestje, geen huis vol vriendinnen, niet uit eten of ergens heen... Met kerstmis hadden we nog getracht iets voorlopig te plannen, in de vorm van een piepklein etentje of iets dergelijks, maar de donderse covid-19, die uiteraard op zo'n moment weer eens wat feller om zich heen gaat grijpen, stak ook daar weer een stokje voor... En dus zag ik 't 55 worden nogal zwartgallig tegemoet. En dat jaren 60 plaatje draaide bijgevolg grijs in mijn brein.
"Allé!", zult ge zeggen, "da's ook ni van uw gewoonte, om zo pessimistisch te zijn..." Tja, af en toe vallen die coronabeperkingen zelfs mij minder licht. 'k Ben ook maar ne mens, hé. Maar 'k had inderdaad beter moeten weten...
Misschien juist omdat ik er zo ontzettend weinig van verwachtte: het is een bijzonder lang uitgesmeerde, echt fenomenaal feestelijke en zelfs werkelijk memorabele verjaardag geworden! Niks beter dan de ene verrassing na de andere, vind ik, en daarvan was de hele week boordevol!
Op de 2e februari zelf kan ik me steeds verwachten aan een telefoontje voor dag en dauw: mijn moeder die me uit bed belt om 'Lang zal ze leven' te zingen! Vaste prik. Er zijn nog zekerheden in 't leven! hahaha
Goed da'k toch vroeg op wou staan, want Roger moest en zou, ondanks alle mogelijke risico's, toch even binnenspringen. En dan moest m'n huis opgeruimd natuurlijk, en gestofzuigd uiteraard. 't Was meteen duidelijk: hij had het er écht alles voor over om hier te geraken: exact om 10u (stipt als hij altijd is) stond hij volledig doorweekt te druipen in m'n halletje. Al fietsend een ware stortvlaag over zich heen gehad, ocharme. Niks dat een warme droge handdoek, een heerlijk dampende kop koffie en een handvol (erg vroege) chocolade paaseitjes niet goed kan maken, maar toch... Reuze gezellig, zo even in persoon bijkletsen met je beste vriend! En ik kon meteen met bijzonder veel fierheid het cadeau laten zien waar hij mee voor betaald had: mijn nieuwe bestek! (lees ook het blogje 'Action aversie') En... goedgekeurd met stip!
In de namiddag mocht ik een bezoekje van vriendin Betty verwachten. En jawel, daar ging de deurbel! Op de videofoon zag ik alleen een grote bos bloemen, maar opende desalniettemin toch maar de deur. Tegen bloemen zeg ik zelden of nooit 'nee', hé. En wie kwamen daar giechelend en grappend binnenvallen? Mijn zus Jacinta en mijn moeder! Verrassing!!! Amai, ja, dat had ik echt niet kunnen bedenken. Behalve die mooie bos flora brachten ze ook een chique fles cava mee, en die werd als vanzelfsprekend meteen soldaat gemaakt, met nog wat van die paaseieren erbij. Toen even later Betty alsnog aan de bel hing, met een reuzegrote mand fruit, ging zowat het dak eraf, zoveel gelach en gekakel! Heeeeeeerlijk! De buren dachten vast dat hier ne man of 20 zat... Maar, we waren slechts met 4 en zaten elk, heel netjes, zover mogelijk uit elkaar, ieder in een hoek van de kamer, aan alle kanten op ongeveer een meter van de grote tafel. De mondmaskers gingen telkens maar even af voor een volgende slokje bubbels, en dan meteen weer op. 't Was gezellig, echt supergezellig. Ik voelde mij verwend, en ontzettend geliefd.
De hele dag lang stond ook de telefoon niet stil. Familieleden en vrienden, die, zelfs al hadden ze al een kaartje gestuurd -ik ontving er een stuk of 10, allemaal om ter mooist!- toch ook nog even persoonlijk felicitaties wilden laten horen. Ondertussen raakte ook m'n mailbox vol, en Facebook ontplofte zo ongeveer. Ik maak er een punt van om iedereen apart te bedanken voor z'n wensen. Dus, na in 't gezelschap van de poezen m'n feestmaaltijd (frietjes uit den oven) vingerlikkend te hebben opgepeuzeld, zat ik, genietend van de rest van de nog halfvolle fles cava, tot diep in de nacht aan de laptop om de in totaal meer dan 240 berichten te lezen en te beantwoorden. Zalig! Ja, zoals ik al zei: verwend en geliefd! Absoluut.
De dag na mijn verjaardag deed ik alles nog eens lichtjes over: vriendin Lena kwam af! Om te beginnen een paar uurtjes gezellig tateren en ginnegappen bij veel lekker warme koffie vergezeld van een smakelijke fruitwafel en, voor de afwisseling, Valentijnshartjes in chocolade (alle feestdagen door elkaar hier bij mij, blijkbaar...). Tegen etenstijd kraakten we een volgende uitstekende fles cava, geschenkje van m'n oudste broer David, en smulden we even later van een overheerlijke, aan huis geleverde verse pizza van de beste pizzeria in Deurne en omstreken! (voor 't geval ge ze ook eens wil uittesten -een beetje sluikreclame op z'n tijd mag wel, ze sponsoren tenslotte ook de kerstconcerten- Pizza Pasta Concept). De fraaie messenset die Lena me cadeau deed, konden we hierop, jammer genoeg, nog niet testen, want onze pizza's kwamen reeds netjes in 8 spieën gesneden... 
Wil je geloven dat ik er een beetje moe van was, van al die evenementen? Goed dat er een dagje rust tussen mocht vooraleer goeie vriend Jef op de koffie kwam. Ook Jef was duidelijk zeer tevreden over het cadeau waaraan hij mee betaald had. Maar typisch Jef: hij moest en zou tóch nog wat extra's doen! En 'k had nog zo gezegd dat ik dat niet goed vond, en al helemaal niet nodig. "Ge wordt maar één keer 55, en da's toch een speciaal getal!", snoerde hij mij lachend maar kordaat de mond. Uit de grote doos, die ik heel voorzichtig en een beetje emotioneel uitpakte, kwam een geschenkdoos met strik en in gouden letters 'Dior', en daarin zat een flinke fles van de eau de parfum J'adore en de bijhorende bodylotion. Ik ruik dat heel graag en 't past ook perfect bij m'n huid, maar 'k zou dat nooit voor mezelf kunnen kopen. Als ik aan zoiets überhaupt al zoveel geld zou willen en kunnen uitgeven... Heel bijzonder om nu zo verrukkelijk te ruiken. 'k Ben er precies nog niet helemaal goed van! ;-)
Via mail en Facebook kwamen er nog steeds lieve berichten binnen, plus nog 2 kaartjes in de brievenbus. Zoveel mensen die de moeite nemen om me even iets te laten weten... Het ontroert me nog steeds. Zeker nu we elkaar nog amper spreken, laat staan zién. Ongelofelijk! Amai, ik ben zeker weten niet vergeten, in tegendeel zelfs! Wauw, wauw, WAUW! En dank je wel! DANK JE WEL!!! 'k Zeg het nóg eens: verwend en geliefd, zo voel ik me.
Ja, 'k had er niet veel van verwacht, maar wat een spetterende verjaardag is het geworden, zeg! Er valt eigenlijk slechts één klein minpuntje te vermelden: zodanig opgaand in al die fantastische verrassingen en feestelijkheden, vergat ik helemaal om alles en iedereen op foto vast te leggen. Het blogje moet het dus met wat minder beeldmateriaal stellen, vrees ik... Maar verder alleen maar superfijne dingen om op terug te blikken en te koesteren. En dan vooral deze twee: 1. ik kan gerust te allen tijde positief blijven denken en optimistisch zijn, en 2. er zijn verdoeme veel mensen die mij wreed graag zien! Kortom, ge moogt gerust zijn: ik kan weer verder voor een jaar. Woehoe! ;-)

Naar jaarlijkse traditie, maar net even anders.

Nondepitjes, da's verdorie niet gemakkelijk om bloemen te kopen, zenne! Allé, 't is te zeggen, efkes nuanceren: 't is absoluut niet gemakkelijk om bloemen te kopen als ge ten eerste helemaal gek op bloemen zijt, ten tweede met een vastliggend budget werkt én ten derde en op de koop toe binnen een bepaald kleurenschema moet blijven!...
Ja, gezien de tijd van 't jaar raadde je het misschien al: 'k had, naar jaarlijkse traditie ondertussen, weer de eer een mooi bloemstuk voor 't graf van mijn grootva en grootmoe, Frans Verbiest en Jozefa Wangen, de ouders van mijn moeder, te maken!
De kleur voor het bloemstuk lag al heel snel vast: één van mijn tantes had, met de komende winter voor ogen, reeds wat winterhard groen met van die leuke rode bolletjes bij het graf geplant, dus, om een kakofonie te voorkomen, besliste mijn moeder resoluut dat het stuk dit jaar ook nog maar weer eens rood moest kleuren. Simpel genoeg, dat wel. Maar kies maar eens uit al die verschillende bloemensoorten, de ene al fantastischer dan de andere, die bovendien vaak ook nog eens allemaal in de meest diverse tinten rood te verkrijgen zijn... Niet eenvoudig voor zo'n bloemengek als ik.
Er kwam trouwens, wat mij betreft dan toch, nog een extra moeilijkheidsgraad bij, bij dat bloemschikken dit jaar. Zoals u zich misschien van foto's die ik deelde nog wel voor de geest kan halen, fabriceerde ik -vanzelfsprekend voor zo'n floraverslaafde- de voorbije jaren telkens een behoorlijk uit de kluiten gewassen bloemenexplosie. Ja, begrijpelijk, hé, als ik eens een keertje echt 'los' mag en kan gaan... Maar, dat was eigenlijk altijd een klein beetje tegen de zin van ons moe. En dit jaar klonk het daarom bijzonder streng 'dat 't niet meer zo bombastisch mocht'! 'k Moest me maar eens leren inhouden... Het 'binnen het budget blijven' werd er meteen een stuk gemakkelijker op! Alhoewel... hum. hihihi
Goed. Na een namiddag stevig te hebben gewikt en gewogen, gekeurd en gerekend, stond m'n uiteindelijke keuze -vijf bordeaux anthuriums, een pak donkerrode rozen, knalrode Hypericum takjes, felgroene bolle chrysantjes en ook rode met een mooi groen hartje, twee prachtige rood-wit-groene hortensia's, wat takjes appelblad en een paar sprieten vrolijk wuivend gras- netjes betaald en heelhuids thuisgekregen, in een emmer fris water op het aanrecht. Eén emmer! Vorige jaar waren het er vier. In de badkuip, wegens te klein aanrecht...
Vlak naast die ene emmer mocht het plastieken houdertje met de groene oase zich alvast volzuigen in een teiltje. En da's uitzonderlijk! Gewoonlijk ligt dat ding ergens bij mijn moeder te week, want de voorbije jaren moest en zou er geschikt worden bij háár in de keuken. Kwestie van mijn uiterst creatief en grenzeloos enthousiast gepruts een beetje in 't oog -allé, ik veronderstel eigenlijk meer 'in toom'- te kunnen houden. Maar omdat ons moe zich de laatste tijd niet echt tiptop voelt, en zeker met het risico op overdracht van besmettelijke virussen, was dat dit jaar absoluut niet aan de orde. 
De creatie van het mooie grafstuk vond dit jaar plaats bij mij thuis, op mijn grote woonkamertafel. En op een paar dikke oude handdoeken, om te voorkomen da't water van de tafel op het tapijt droop. Ach, het was zo snel klaar. Veel te snel naar mijn goesting eigenlijk. 't Bloemschikplezier duurde niet eens een uur, opruimen inclusief! Maar 't moet gezegd: 'k heb me dus toch eens wat kunnen inhouden. Echt waar. En 't resultaat, dat is nog steeds om fier op zijn, vind ik.
Om al dezelfde redenen als hierboven zouden mijn moeder, gewapend met spons en zeemvel, en ik, 't wiebelend en wuivend zware bloemenspektakel in de kletsnatte armen, eens een keertje niét samen de grote baan af wandelen -onderweg bekeken, bewonderd en besproken- richting kerkhof. Dit jaar mocht het afgewerkte stuk zowaar een autoritje maken! Chauffeur van dienst, lieve vriendin Lena, pikte ons -mij, het bloemstuk en een klein extra tuiltje voor 't overleden kleine zusje- met veel plezier op voor de korte rit richting de begraafplaats.
Het graf lag er ongelofelijk netjes bij: glimmend zwart in de zachte najaarszon, geen stofje of vuiltje te bekennen, en alles eromheen was keurig aangeharkt. Daar had één van mijn tantes blijkbaar stevig aan gewerkt! Ik had slechts mijn 'beknopte' bloemstuk neer te zetten en... klaar! Ons moe kon tevreden zijn: 't stuk was duidelijk veel minder exuberant dan de voorbije jaren -foto's liegen niet, hé- en 't kleurde perfect bij de struikjes met rode bolletjes en bordeaux blaadjes! Al vroegen we ons nog wel even giechelend af wie er, ooo zoooo flagrant afwijkend van 't strakke kleurschema, met dat lieve bosje róze gerbera's ook een gedachtenisgroet had gebracht aan Frans en Josefa... hihihi
Aan het eveneens superpropere kleine grafje van het overleden zusje van mijn moeder had ik al helemaal geen werk: tuiltje neerleggen en voilà. Hopelijk vliegt het niet weg, met al die stormwind...
Lena en ik wandelden in de aangename herfstlucht nog even rond, genietend van de rust, op het mooie kerkhof, dat stilaan overal met bloemen bedekt raakte. Even de moeder van Jef opzoeken, toch nog eens kijken of ik moemoe nog wist liggen, en kijk daar, onze buurman van vroeger... Zovelen die ik ooit in levenden lijve mocht ontmoeten, mocht kennen. Zovelen die zelfs een groot deel van mijn levenspad meeliepen... Maar, het voelde niet verdrietig. In de vrede van de omgeving en het goede gezelschap ervaarde ik het meer als een warm thuiskomen in gekoesterde herinneringen, en het zorgde voor de ene na de andere warme glimlach op mijn gezicht.
Na nog de vereiste en hoogst belangrijke foto's van al het geleverde bloemenwerk -ter definitieve goedkeuring-vanop-afstand van ons moe uiteraard, én voor in haar grafstukkenverzamelalbummetje- en een ongeplande, doch verrassende en fijne ontmoeting met vriend Jef net buiten het hek van de begraafplaats, reed Lena ons terug richting knusse woonkamer en een welverdiende grote kop heerlijk warme en zalig geurende koffie. Tevreden en blij dat ik die ondertussen reeds jaarlijkse traditie toch weer verder kon en mocht zetten, zij het net dat kleine beetje anders... ;-)

Mijn moeders struikgewas...

Iedereen die mij een klein beetje kent, weet dat ik behoorlijk gek ben op bloemen en planten. Eigenlijk vrees ik dat het woord 'verslaving' hierbij niet eens misstaat. En toch... Aan het begin van de lockdown, ondertussen een dikke twee maand geleden, op het moment dat ik normaal gezien een beetje begin te noteren wat er deze lente weer voor moois gekocht en daarna geplant zal worden op dat lange smalle stukje buitenruimte van mij, slalomde ik op m'n gemakje tussen de beplanting van m'n groene strook door en verraste mezelf met de verbluffende gedachte: "Nu kan er toch écht geen pot of plant meer bij, hoor! Absoluut niks nodig dit jaar." 'k Sloeg er haast zelf van verbazing van achterover. Echt waar. Uiteraard viel er met de tijdelijke sluiting van al mijn 'leveranciers' sowieso niks te kopen, maar 'k was er zelfs 200% van overtuigd dat 't terras er komende zomer minstens even fraai als anders bij zou staan zonder ook maar één euro uit m'n geldbeugel te halen. Alle geraniums hadden de zachte winter met glans overleefd. De open ruimte in de hangmanden kon ik opvullen met eigen kweeksels uit de zakjes met zaadjes, overgebleven van voorbije jaren. En alle andere vaste en overlevende planten gaven met hun meer dan enthousiaste groei en weelderige bloei aan, dat de behandeling, afgelopen herfst, met de aaltjes, absoluut deugd gedaan had. Ja, dat kwam dik in orde. Het voelde een beetje vreemd voor me, maar 't gaf ook voldoening. Bon, hou dit alles nu in je achterhoofd bij het volgende verhaal. ;-)
Voor vandaag beloofde ik mezelf een 'kalm-aan-dagje'. Gisteren was vriendin Lena voor 't eerst na een maand of drie weer op bezoek geweest. Om optimaal op dit heugelijke weerzien voorbereid te zijn, had ik m'n flat een uitermate stevige poetsbeurt gegeven. En die ongelofelijk gezellige middag rettepetetten bleek achteraf toch een stuk vermoeiender dan verwacht. Een keertje 'goed geweten lui rondhangen' vond ik dus wel veroorloofd. Edoch!...
Bij 't op m'n duizend gemakjes, nog in pyjama, zetten van m'n eerste kop koffie ging de telefoon. En met mijn moeders stem, die opgetogen zei: "Uw broer komt seffens de planten brengen!!!", veranderde op slag m'n hele to do lijstje van heerlijk relaxed leeg naar intensief arbeidzaam boordevol!...
Die planten, vraag je? Ja, hierbij is inderdaad wat uitleg nodig. Vijf jaar geleden verhuisde mijn moeder naar haar huidige appartement. Omdat ze daar zo nogal erg plots geen tuin meer had, en het met slechts een terras zonder uitzicht op enig groen moest stellen, wou ze, om toch nog iets van 'tuingevoel' te hebben en meteen ook 't idee van beschutting, 'struikgewas in bloempot'. Dus, dat kwam er. Op 't plat dak vlak voor 't lage muurke van 't terras, vijf middelgrote zwarte plastieken potten, met in elke pot een glansmispel (Photinia fraseri). Da's een groenblijvende zomerbloeier, rijkelijk bezaaid met witte, minuscuul kleine stervormige bloempjes met een heerlijk zoete geur. De bladeren, die bij kneuzing ook lekker ruiken, zijn mooi glanzend en zitten per drie aan de steel. Het bruinrode nieuwe blad van het voorjaar krijgt naar de zomer toe een donkergroene tint, en in het najaar verkleurt het bovenste blad naar bordeauxrood. Een meer dan bekoorlijke plantenkeuze dus. Voilà, moeder blij, iedereen content. En, een tijdlang werkte deze tuinillusie prima. Mijn moeders struikgewas groeide en bloeide dat het een lieve lust was. Maar... Bij hevige wind vielen die ondertussen topzware potten steeds vaker om. En hemeltjelief, wat een worsteling om ze dan weer overeind te krijgen!... 'Vieze' insecten vonden hun weg naar die lekker smeuïge potgrond. Gore beesten, die ons moe in de veertig jaar in hare hof zelfs nooit gezien had!... Er begon ook steeds meer aangewaaid onkruid tussen de keitjes op het plat dak rond de potten te verzamelen... En minstens even gedecideerd als toen ze besloot dat ze er moesten komen, klonk een paar maanden geleden het onverbiddelijke, onmiddellijk ingaande verdict van mijn moeder: weg met die potten! Makkelijker gezegd dan gedaan, zo in coronatijden... Vlak voor de lockdown tilde m'n broer David, in afwachting van hun definitieve verhuizing, de vijf potten alvast over het muurtje op het terras. En... daar bleven ze noodgedwongen wekenlang seriéus in ons moe hare weg staan. Man man man, ellende was dat voor haar, en wij, de kinderen, we hebben het geweten, hoor! Ge moogt gerust zijn. hihihihi Allé ja, 't is waar, ze stonden daar in al hun groot- en breedheid uiteraard veel te veel plaats in te nemen op dat kleine terras. Maar planten ophalen en vervoeren is nu eenmaal geen essentiële verplaatsing, hé... Bon, om een lang verhaal kort te maken: na wreed veel vijven en zessen verhuisden een paar weken geleden alvast twee van die potten met struiken naar mijn broers tuin. En die andere drie... Tja, niemand wou ze of kon er wat mee. En ge voelt het al aankomen natuurlijk: ik heb ze dan maar geadopteerd. Zucht. 
Tot ongelofelijke opluchting van mijn moeder kon, mocht en wou mijn immer behulpzame broer ze dus vandaag éindelijk bij haar de smalle wenteltrap af sjouwen, in zijn schone auto proppen en tot bij mij vervoeren. En voortgaande op de afmetingen van de bloempotten -veertig cm doorsnee, vijfenveertig hoog- dacht ik luchthartig dat beetje struikgewas nog wel snel 'ergens', in een hoekje, in een gaatje, op m'n terras kwijt te kunnen... Een bijzonder ernstig misvatting van mij kant! Dat bleek onmiddellijk toen de achterklep van de wagen openging en er drie uit de kluiten gewassen struiken, even hoog als mezelf en zeker drie keer zo breed, tevoorschijn kwamen! OMG! Afin, even later vulden ze gedrieën m'n volledige woonkamer en kon mijn gevecht met hen beginnen. En gevóchten heb ik, met al mijn kracht, geloof het maar! 
'k Heb werkelijk 't halve terras versleurd en herschikt om tenminste iétwat plaats te maken. Chance da'k zo goed in puzzelen en tentris ben, hé. Altijd wonderbaarlijk trouwens hoeveel vuiligheid zo'n verbouwoperatie met zich meebrengt. Alweer een vuilniszak vol! Luidop "Wat ruist er door het struikgewas..." giechelend worstelde ik furieus met de woest zwiepende takken die me genadeloos keihard in 't gezicht sloegen en m'n huid en handen tot bloedens toe open haalden. "Zeg mannekes, zal 't zo een bitje gaan, ja?! 'k Zennekik ullie ier wel aan 't redden, hé!" sprak ik ze met m'n handen in m'n zij streng toe, waarna ze inbonden. Allé, 't is te zeggen, waarna de weerspannige heesters zich, ondanks ambetant touw dat maar blééf knappen, alsnog tot enigszins hanteerbare volumes liéten inbinden. Een paar onwillige takjes sneuvelden in 't vuur van de strijd, een paar andere snoeide ik als dappere tuinvrouw resoluut uit de weg. Ondertussen vielen daar, midden in mijn woonkamer, inmiddels als vanzelfsprekend breed bezaaid met een stevig pak bladeren en duizenden minuscule bloemetjes, bij bosjes die 'vieze beesten' uit het ruisende struikgewas. Getverderrie, diezelfde gore zwarte kevers waarvan de engerlingen, de larven dus, jarenlang ondergronds al m'n planten op 't terras kaal vraten! Ik zag al meteen een nieuwe plaag uitbreken, niet alleen op het terras, maar ook bij mijn huiskameroerwoud! Aaaargh! Mijn anders zo alle leven koesterende handen hebben elke kruipende engerd die ik kon bespeuren toch zonder enige aarzeling doodgeknepen, minstens een dertigtal. 
Uiterst voorzichtig, en met zowel stevig gevloek als klaterend gelach -volgens mij zag al dat gedoe er, zeker weten, meer dan dolkomisch uit- manoeuvreerde ik ze -dan weer hoog optillend, dan weer laag vooruitschuivend, even naar links hellend, vervolgens naar rechts- met zo min mogelijk beschadiging aan alle andere geliefde planten naar hun nieuwe plekje. Zeven uur, jawel zé-ven uur, van mijn leven heeft het me gekost, en 'k ben meer dan stikkapot. Maar... 't is me gelukt! En, al zeg ik het zelf, 't ziet er zelfs -o mirakel- verbazingwekkend goed uit!
Nog eens een uur later oogde de binnenkant van m'n huis gelukkig ook weer ongeveer proper. Tegen die tijd schreeuwde elke spier in mijn lijf luidkeels z'n pijn uit, kon m'n arme fragiele nek m'n hoofd nog amper dragen en weigerden m'n van puur vermoeidheid gezwollen voeten met klem gelijk welke verdere medewerking. Je kan je er wel iets bij voorstellen, vermoed ik. Dat belooft trouwens niet veel actie meer voor de komende dagen, als ik überhaupt nog kán bewegen dan... Een hoognodige hete douche spoelde de dikke lagen stof en modder van m'n overal pijnlijk geschaafde en doorprikte huid. En met die stevige stroom zalig warm water en goed veel zachte zeep verdween gelukkig ook weer dat halve oerwoud dat zich bij zulke groenvoorzieningsverbouwingswerkzaamheden steevast in m'n haar en decolleté verzamelt. Daarna, onderuitgezakt in de sofa voor de televisie, m'n voeten omhoog op een stapel kussens, die snelle pizza uit de oven met dat fris pintje ernaast: dik verdient, vind ik. En morgen? Hewel, morgen hé, dan kunt g'op uwe kop gaan staan, maar dan neem ik niet eens een 'kalm-aan-dagje', maar een onvervalst 'ik-lig-volledig-strijk-dagje! O ja! Of mijn lijf gaat in lockdown, vrees ik. hihihi
Nog juist dit even zeggen... Ge gaat het vermoedelijk moeilijk geloven, maar toch is het zo... Door heel die verbouwing (Man, wat ben ik toch góed in puzzelen, zeg! On-ge-lo-fe-lijk!) blijk ik nu... tja... zo links en rechts... heu... in een aantal potten... hum... toch weer... oepsie... met een open plekje te zitten,... ahum... waar, heu... toch nog,... denk ik,... tsss... goh, echt wel, hoor... hihihi... een plantje of twee, drie... hum... giechel... tja... zou mogen komen... heu... dus. Komt dá tegen! hihihi ;-)

Familietrekjes.

Een klein fotoboekje. 't Moest echt niet veel voorstellen, desnoods een paar zelf geprinte blaadjes in een kaftje, dat was al goed genoeg. Als ze al die foto's af en toe nog maar eens zou kunnen door bladeren. Het was een heel voorzichtig geuite doch oprechte wens uit het diepste van haar hart, een wens van mijn moeder.
De foto's zelf bezat ze niet, maar ooit, toen het volledige, originele album, waarin die plaatjes kriskras door elkaar stevig vastgelijmd zaten, heel even bij hen thuis ter inzage 'op bezoek' was, maakte mijn vader zo goed en zo kwaad als dat kon er inderhaast foto's van. Foto's van foto's dus. Het bijzondere album verhuisde met hoge spoed terug naar z'n bewaarder en mijn vader startte met het sorteren en bewerken van zijn versie van de kiekjes. Dat was het begin van wat een soort fotoboekje voor mijn moeder moest worden... en door mijn vaders meer dan voortijdige heengaan bleef het daarbij.
Of ik mij dus misschien geroepen voelde om nu eindelijk eens één of andere 'doorbladerbare' en 'bekijkbare' afdruk, in gelijk welke vorm -dat maakte haar absoluut niks uit- van deze oude en zelfs behoorlijk antieke foto's kon maken, die meer dan honderd foto's van de familie Verbiest en de familie Wangen, haar voorouders, haar ouders, haar familie.
Een geknipt jobke voor mij uiteraard, zoals ik graag urenlang achter mijn computer aan prentjes zit te prutsen, dus ik ging meteen enthousiast op onderzoek in de massa's bestanden die nog uit mijn vaders pc op de mijne overgezet waren. Het enorme bestand liet zich gelukkig al snel terugvinden en het fotografisch gefriemel en gefrutsel kon beginnen.
Blijkbaar zette onze va al een deel van de oorspronkelijk sepia kleurige foto's, zoals zulke antieke kiekjes meestal zijn, om naar zwart-wit, en dat was zeker een goed idee, want zo komen half verdwenen details weer prachtig tevoorschijn. Jammer dat vele van onze va zijn 'foto's van foto's', vermoedelijk wegens de haast-je-rep-je-klus, niet echt allemaal even mooi scherp uitvielen, maar we roeien met de riemen die we hebben, hé, zoals altijd. Met de moderne technieken in fotobewerking valt er heel wat op te kuisen en bij te trekken. Je friemelt een beetje met het contrast en de belichting, je schuift wat heen en weer met niveau's en saturatie, en... abracadabra, als bij toverslag verschijnen er opeens lang vergeten motieven in stoffen. Allerlei verrassende knoopjes en strikjes duiken weer op uit de duisternis. En de bijzondere en karakteristieke kapsels uit ver vervlogen tijden zien er weer uit alsof de eigenaars ervan net van de kapper komen, zoals toen vermoedelijk inderdaad zo was, speciaal voor de foto. Boeiend om te zien gebeuren, echt. Al ben je zo met 108 plaatjes wel even zoet natuurlijk... Uuuuuuren! En dan is er nog de volgorde uiteraard. Wie is wie eigenlijk, en wie hoort bij elkaar, en bij welke familie,... 
Na een tijdje begin je toch gezichten en stijlen te herkennen. Op de echt heel oude foto's staan de grootouders van mijn moeder, mensen die ik zelf nooit gekend heb. Heel deftig! En dan heb je een pak babyplaatjes van hen die later mijn grootouders zouden worden. Schattig! De geposeerde groepsfoto's uit beide families zijn ook vandaag de dag heel herkenbaar, als je niet naar hun kleding kijkt natuurlijk. Als jongelingen en wat later als bruidspaar zagen mijn moeders moeder en vader er -naar mijn mening althans, hé- super knap uit. En kijk, een foto van hun café, een plek, waar volgens de volksverhalen die nog steeds de ronde doen, menig straffe stoot gebeurde. Dat was trouwens ook de plaats waar ze niet minder dan 11 kinderen op de wereld zetten en groot brachten. Eéntje stierf heel jong, maar van de rest: foto's genoeg! Dus, voilà, we vervolgen met een mooi rijtje plaatjes van dat omvangrijke gezin natuurlijk. En meteen ook van het fraaie huis waar ze voor net dat ietsje meer ruimte naar toe verhuisden, en waaruit al die kinderen een paar jaar later ook trouwden, wat uiteraard een volgende reeks mooie prentjes opleverde. En tot slot mijn grootva en grootmoe, zoals ik ze in mijn prille jeugd gekend en ontzettend geliefde heb, op hun reizen naar de bergen. Haaa, prachtig, zo'n geschiedenis in beeld! 
'k Heb lang rondgelopen met het idee dat ik uiterlijk toch net een beetje meer 'Meganck' was, en dus een ietsiepietsie meer geleek op mijn vader en zijn voorouders. Maar met zo intensief en langdurig te zitten knutselen met mijn moeders familie zag ik ook de geweldige overeenkomsten met de telgen van de families Verbiest en Wangen. O ja, ik heb echt ook trekken van deze overgrootmoeders. En ons moe verzekerde mij van mijn sterke gelijkenis met haar eigen moeder. Dat moest ik vooral maar eens goed bestuderen, zei ze er nog met aandrang bij. En gelijk heeft ze, ik heb inderdaad een heel stuk van m'n grootmoeder in mij. En ook in mijn tantes, de zussen van mijn moeder zie ik trekjes van mezelf weerspiegelen. Heerlijk om te zien, hoor.
De foto's van mijn moeder als klein meisje zijn als twee druppels water mijn zus Jacinta, en ook haar dochters. Da's echt ongelofelijk schitterend om te zien. En onze Sis, mijn jongste broer Franciskus dus, da's helemaal grootva, de vader van ons moe. Sis kreeg niet alleen dezelfde naam, hij werd geboren behoorlijk kort nadat grootvader zeer plots en ook totaal onverwacht overleed, en wie weet kreeg hij daardoor z'n uiterlijk er ook meteen bij...
Ik scroll opnieuw en opnieuw door de vele plaatjes. Zoveel ongekende mensen. Mensen waar ook ik van af stam. En dat kan je zien. En zoveel mensen die ik wel gekend heb, of nog steeds ken. Wat heb ik trouwens wreed knappe nonkels, zeg, amai. Allé, toen ze nog jong waren dan toch, hé... Van die nonkels en zeker ook van grootva heb ik mijne 'zotte' kant, van grootmoe het hele artistieke aspect in mijn zijn. Die familietrekjes beperken zich duidelijk absoluut niet slechts tot het uiterlijk! De vele spannende, wijd uitgetekende en vaak uitermate ludieke verhalen, die ik niet alleen de laatste tijd naar aanleiding van het te maken fotoboekje van m'n moeder hoor, maar eigenlijk m'n hele leven al weet passeren en die ik met ontzettend veel deugd als een grote spons in me opslorp, die verhalen blijven daarvan trouwens systematisch overduidelijke bewijzen aanvoeren...
Werkend aan en bladerend door die berg plaatjes grasduin ik onopgemerkt ook door bijna vergeten herinneringen. Plots zijn ze weer allemaal daar. Alsof iemand ze uit een vergeten lade van een verwaarloosde kast in een donkere zolderkamer van onder dikke lagen jaren oud stof haalde. Vooral de ontzettend fijne momenten die ik samen met m'n zus Jacinta beleefde, toen we in de grote vakantie bij grootva en grootmoe logeerden in het grote mooie huis op de hoek van de Vaartdijk en de Kerkhofstraat. O, wat lijkt dat op die foto's toch zo ontzettend veel kleiner dan in mijn herinneringen... Weet je nog hoe we toertjes in het rond sprinten in de tuin? Of op de schommel zo hoog mogelijk gingen, om over de kerkhofmuur heen misschien grootva als grafdelver aan het werk te kunnen zien? Grootva, die 's morgens op z'n blote voeten met opgerolde broekspijpen op het gazon aan 'dauwtrappen' deed en ons, na een dag intensief spelen, met de tuinslang schoon spoot voor we bij grootmoe aan tafel mochten. De boterhammen met platte kaas en radijsjes, de enorme potten verse soep... Mijn gedachten overdonderen mij met een reusachtige stroom aan formidabele herinneringen. Zalig is dat. 
Maar, nog met een fijne glimlach nagenietend van de blijheid en het oprechte geluk uit die lang vervlogen, zoveel meer onschuldige tijd overvalt me plots toch ook verdriet. Ik mis die tijd wel een beetje. En niet alleen die tijd, maar vooral ook die mensen, mensen zoals grootva en grootmoe... 
Totaal onverwacht weegt hierdoor plots ook het gemis aan onze va weer heel erg zwaar door... Terwijl er toch even een eenzaam traantje over m'n wang naar beneden biggelt, verman ik me. "Kom, terug naar de foto's en naar de opdracht", zeg ik tegen mezelf, "want hoe schitterend is het dat je nu het werk van je vader mag af maken, en op de koop toe je moeder er super blij mee kan maken!" Het is niet alleen een leuk klusje, maar ook eentje om blijvend trots op te zijn. En heus niet alleen omdat onze va lovend over mijn creatie zou geweest zijn, hoor. Veel meer omdat ik al die vele unieke kiekjes weer tot leven breng zodat ze opnieuw en nog lang bekeken en vooral ook gekoesterd kunnen worden. Want zo, in de combinatie van al die fraaie foto's, mooie herinneringen en fenomenale verhalen, leeft elk van deze mensen voor eeuwig en eeuwig verder! Daarin, en in al die stiekem doorgegeven familietrekjes natuurlijk!... 😉

Suède duisternis.

Het hoge smalle venster van m'n slaapkamer op mijn vorige adres, het appartement dat ik huurde, werd jarenlang aangekleed door ettelijke meters fraaie diep roze-rode fluwelen stof. En dat daar mogelijk nogal wat zonlicht doorheen priemde zorgde uitsluitend voor heerlijke zomerochtenden, ontwakend in een bed dat baadde in een zacht getemperde warme gloed. Verder verstoorde geen enkele lichtbron van buitenaf de kamer en mijn nachtrust.
De lichtinval in m'n extra roze slaapkamer nu, in mijn hele eigen appartement, is heel anders. Dat zou je op het eerste zicht niet denken omdat de enorme ramen slechts uitzicht geven op een grote groene tuin en een ander gebouw grotendeels verborgen achter dennenbomen. Je verwacht heerlijk donkere nachten, eventueel zélfs met de gordijnen open... 
Maar, niets is minder waar. 't Is te zeggen: het hangt er van af op welke dag je zou komen kijken. In de winter, als er aan geen enkele boom nog een blad hangt en de tuin er nogal kaal bij staat, schijnen de felle straatlantaarns van de straat helemaal aan de andere kant van de tuin, nog achter het speelpleintje, genadeloos hevig tot in de donkerste hoek van al m'n kamers, en af en toe doet de bewegende flits van de grootlichten van een passerende auto daarginds, zelfs van zo veraf, me schrikken. 
Maar de werkelijke hoogdagen voor de verlichting -de letterlijke verlichting, hé, niet de figuurlijke- zijn de momenten waarop op den Bosuil trainingen doorgaan of wedstrijden gespeeld worden. Al kan ik het van hieruit zien, het stadion ligt niet echt vlak achter m'n hoek. Volgens Google Maps te voet en langst de kortste weg toch nog een kleine kilometer, verbazingwekkend genoeg. Maar in vogelvlucht is die afstand nog minder dan de helft. En omdat de grote stadion-spotlights hoog boven alle bebouwing hier in de buurt uit steken, is het, zeker nu ze onlangs ook nog eens vernieuwd én vergroot zijn, op die momenten hier bij mij in huis net geen klaarlichte dag! Ik giechel al jaren dat ik zélfs in mijn bed in de spotlights sta! Allé, 'lig' dus, hé... Tja, ge zijt een diva of ge zijt het niet. hahaha 
En ja, dat is, zoals u zich nu natuurlijk afvraagt, met de gordijnen dícht!...
Deze gordijnen, die me de afgelopen jaren in m'n huidige slaapkamer van eventuele ongewenste inkijk en storend nachtelijk licht moesten beschermen, kwamen met het appartement. Toen ik 4 jaar geleden dit eigen stekje kocht en ik voor al die ontzettend grote en vele ramen noch aangepaste gordijnen, noch budget voor nieuwe raambekleding had, werd er getoverd met wat er voorhanden was. Roeien met de riemen die ge hebt, hé, daar ben ik een krak in. En dat gold dus ook voor mijn roze slaapkamer. Omdat de door de vorige bewoners achtergelaten gordijnen met hun ietwat vaal oud-lila met een beetje goeie wil toch nog enigszins in het roze kleurenpalet pasten, en weliswaar stokoud en al een beetje dunner van stof doch nog steeds van zeer goede kwaliteit waren -met de hand onzichtbaar genaaid zelfs-, mochten ze na een stevige wasbeurt voorlopig dienst blijven doen. 
Al vind ik het natuurlijk nog steeds erg fijn om door zacht gefilterde zonnestralen gewekt te worden, alle vormen van ongewenste lichtinval begonnen nu, na zoveel tijd, toch stilletjesaan hun tol te eisen... En als je dat dan op zeker dag eens in geuren en kleuren aan je moeder vertelt, in combinatie uiteraard met straffe stories over vele slapeloze nachten, dan moet je er niet van verschieten dat je -zeker met een moeder als de mijne- meteen de volgende dag al met alle correcte afmetingen op een stukje papier in je hand en vol enthousiasme in je favoriete stoffenwinkel staat te kiezen en te keuren. Zuinig als we zijn zouden we eerst de oude gordijnen als voering gaan gebruiken, maar bij nader inzien kochten we toch ook maar de nodige meters bijpassende stof voor de raamkant. Zooooveel makkelijker voor mijn moeder om met uitsluitend 'vers', nieuw materiaal te werken, en, mezelf kennende, deze door mijn moeder gemaakte en daardoor extra gewaardeerde gordijnen dienen vermoedelijk nog tot het eind mijner dagen, dus dat was die kleine extra investering wel waard. 
En de keuze is snel gemaakt als je precies weet wat je wil. De verkoopster mat keurig en met veel plezier de nodige lengten streelzacht suède in diep fuchsia-roze voor ons af, en deed hetzelfde nog eens opnieuw met ettelijke meters kreukvrije voeringsstof in -komt dát tegen- exáct dezelfde tint. Wauw, dit was ab-so-luut de perfécte kleur en o zo fijn om aan te raken... Dolblij was ik! 
En ons moe liet er geen gras over groeien! Als zij haar zinnen op iets gezet heeft, dan moet dat vooruit gaan, en niets zou haar tegenhouden mij zo snel mogelijk een prachtig product af te leveren. De weliswaar verrukkelijke stof werkte niet altijd even goed mee en de enorme en niet voor de hand liggende afmetingen maakten de klus er ook niet makkelijker op. Maar zelfs toen ik haar, omdat ze zich een paar dagen niet zo lekker en nogal moe voelde, er trachtte van te overtuigen dat het nu na al die tijd ook niet meer op die paar dagen of weken extra aan kwam, ploeterde ze resoluut en zonder tegenspraak te dulden dapper verder, want die gordijnen, die moesten en zouden af!
En nee, ik mocht ze niet zelf komen halen met de tram en m'n caddy, want dan zou haar eindeloze en zeer nauwkeurige strijkwerk zeker en vast verloren gaan! Dus, gisteren werden mijn nieuwe slaapkamergordijnen aan huis geleverd, met de auto, door die lieve tante Lea -zus van m'n vader, en altijd klaar staand om iemand te helpen- in het gezelschap van ons moe in hoogst eigen persoon. 
Het zal je zeker niet verbazen dat ik bij hun vertrek onmiddellijk m'n ladder, gereedschap en gordijntoebehoren tevoorschijn haalde en opgewekt aan de slag ging om m'n meer dan fraaie nieuwe aanwinsten op hun plaats te hangen. En ondanks het ondertussen vertrouwde pijnlijke protest van m'n rug en nek ging het neerhalen van de oude raambekleding en het aanpassen van de ringetjes op de rails erg vlot. Maar mijn vrolijke tempo kwam abrupt tot stilstand toen ik tot mijn verwondering merkte dat het gordijnlint, waar de ophanghaakjes in moeten passen, met de foute kant tegen de stof van de nieuwe gordijnen gestikt was! Zo'n gekke vergissing is niks voor mijn moeder, dus toch maar even telefonisch met haar checken of ik misschien iets gemist had... Ze was al even verbaasd als ik. Tja, af en toe slaan zelfs de strafsten onder ons wel eens de bal mis, hé. Dus, geen probleem. Na een grappig gesprekje vol goede tips begon ik zelf aan het verwisselwerkje. Het zouden vanaf nu gordijnen zijn die we sámen maakten. Super, toch!?
Even met een grote steek de voering aan de suède stof driegen zodat er niets zou verschuiven, met welgemikte rasse haaltjes van het tornmesje het meterslange lint van de beide gordijnen los maken, en hetzelfde lint met de juiste zijde naar boven -zeker 4 keer gecheckt- met hier en daar een kopspeldje even tijdelijk terug vast zetten. Dit verstelwerk ging echt razendsnel, vooral omdat het origineel zo vakkundig vervaardigd was.
Nog steeds helemaal netjes en zonder vieze valse plooien -ik was extra voorzichtig geweest uit respect voor m'n moeders strijkwerk- liet ik de op de tafel liggende gordijnen heel even alleen om garen in de juiste kleur te gaan zoeken en m'n naaimachine te halen. Vijf minuten, meer tijd heeft hij echt niet nodig, en ik hád het kunnen weten natuurlijk: super nieuwsgierige Poekie, altijd klaar om iets nieuws in huis op sterkte uit te proberen, had zich prinsheerlijk genesteld bovenop een rommelige berg bij elkaar gefrommelde diep-roze stof... Wel, zo zijn de gordijnen meteen stevig getest, en... door iedereen volledig goed bevonden! Mijn moeder en ik -en dus ook de poezen- kunnen gerust zijn: deze gordijnen kreukelen nauwelijks en geen enkel kattenhaartje aan blijft er tegenaan plakken. Dank u, Poekie. Hum.
Een klein uurtje later stond ik helemaal tevreden onze gezamenlijke inspanning te bewonderen. Een ronduit schitterend resultaat! Prachtige gordijnen in een magnifieke kleur, met liefde vervaardigd uit zalige stoffen, met minstens evenveel toewijding een beetje bijgewerkt, ondanks de occasionele pijnlijke 'oei' en 'auw' vakkundig ophoog gehangen, en -zoals afgesproken tot juistekes een paar millimeter boven de vensterbank- ongelofelijk exact qua afmetingen. Hoe heerlijk is dat?! 
Tenzij ik de spotlights toch nog eens een keertje zou missen en al dat heerlijk aaibare diep fuchsia-roze fraais wijd open laat, slaap ik vanaf nu dus in een zalige suède duisternis! 💗 Dank je wel, lieve moeder!😘

Moeder-&-dochter-dagje.

Zo ongeveer elke dag hangen we met elkaar aan de telefoon, altijd omtrent hetzelfde tijdstip van de dag: als 't 'gratis bellen' van start gaat. Soms duurt het gesprek maar heel even, niks bijzonders te melden, juist even elkaars dag en gemoedstoestand checken. Maar net zo goed babbelen we met gemak een uurtje vol, en dat kan dan werkelijk over zowat absoluut álles gaan. Op die manier blijven mijn moeder en ik overal van op de hoogte, en vooral ook in contact met elkaar. De afgelopen zoveel maanden lukte het me door die regerende depressie immers amper om op een deftige en genietbare manier -zowel voor mezelf als voor de andere eventueel betrokken personen- ergens heen te gaan, en dus ook niet tot bij m'n moeder. En da's uiteraard jammer.
Ze had het me al herhaalde malen gevraagd om samen eens iets te gaan doen, gelijk wat, ergens heen, of een hapje eten, 't maakte niet uit. Gewoon iets wat ik op de één of andere manier zag zitten en aankon, en waarmee zij mij eens een beetje kon en mocht verwennen. En gisteren is dat eindelijk gelukt!
Mijn moeder en ik zijn een dagje, gezellig onder ons getweetjes, gaan winkeltjes kijken in het Wijnegem Shoppingcentrum. Nee, niet dat ik daar überhaupt centen voor heb. In tegendeel zou ik zo zeggen, niet één rooie duit! Zelfs pee-schijven kan ik me voor zulke uitspatting niet veroorloven... En zo een 'echte' shopping-uitstap is trouwens iets wat we normaal gezien sowieso allebei eigenlijk nooit doen, het is ons ding niet echt. Maar, met kerstmis gaf mijn moeder al haar kinderen een aankoopbon voor dat winkelcentrum in kwestie cadeau, en het leek me extra fijn om voor de mijne samen met haar iets leuks te gaan uitzoeken. 
De tram zal alvast vol met bende vreselijk drukke, af en toe luid gillende schooljeugd, duidelijk op weg naar hetzelfde doel. Dat beloofde... En het wás een lawaaierige dag, zeker voor oren die dat al lang niet meer gewoon zijn, en ook voor mensen die normaal gezien uitsluitend een snelle 'binnen-en-buiten' plegen te doen bij hoogstnoodzakelijk winkelbezoek aldaar, maar... we hebben het onze pret zeker niet laten bederven. 
Met nieuw inktpatronen voor m'n printer zou ik meteen meer dan het budget van m'n geschenkbon kwijt geweest zijn, dus nee dank u wel, vandaag liever niet. Even kijken bij de strips in de Standaard Boekhandel, waar, jammer maar helaas, niets uit de reeksen die ik verzamel te vinden was. Hop, naar Boekenvoordeel dan, een winkel waar ik m'n geldbeugel gewoonlijk redelijk tevergeefs strak tracht dicht te houden. Niets kon me echter écht verleiden dit maal... tot bij het buitengaan mijn oog op een kleine zakagenda boordevol van die magnifieke feeërieke tekeningen van Marjolein Bastin viel. Zoooooo mooi! En met zooooooo een grote korting -van 10,95-€, nu voor nog slechts 2,49-€- dat mijn moeder hem voor mij kocht, want 'dat was de moeite van m'n aankoopbon niet'...
Volgende stop: 1e verdieping, Casa. Heu.. heb ik ergens iets gemist misschien? Heeft tegenwoordig iedereen z'n huis vol knuffelcactussen en oerwoudgordijnen??? Uiteraard moesten we ook even binnenwippen bij dat winkeltje één deur verder, dat met al die gekke prulletjes en frulletjes, want daar kocht ik ooit mijn zeer geliefde zalige blauwe-lucht-met-schapenwolken-paraplu. Maar... niks kon er ons boeien. Dan maar even door de Hema geslenterd, want, zelfs al is er niets te zien waar je je centjes aan uit wil geven, ze hebben er wel een lekkere en grote kop koffie, en onze voeten waren aan een kleine pauze toe. Kon ik meteen ook onze eerste -en voorlopig enige- aankoop, het agendaatje, nog eens uitgebreid bewonderen.
Bij Fnac vond ik een zodanig brede waaier aan strips die ik me nog wel eens wou aanschaffen, dat de mij zwaar vallende keuze er bijna voor zorgde dat er opnieuw niets gekocht werd, maar, zo blij als een kind liep ik uiteindelijk de winkel weer uit met 3 nieuwe 'Kid Paddle' boekjes in m'n tasje en hield na die aankoop zelfs nog één 10 euro bon over. Prima bedrag om in het Kruidvat aan favoriete haarproducten en nieuwe zachte krulspelden te besteden!
Protest in alle mogelijke toonaarden en kleuren van mijn kant maakte totaal niks uit: m'n moeder moest en zou me ook absoluut nog iets extra's cadeau doen. Bovenop de reeds getrakteerde koffie en agenda en... Gewoon, omdat ze dat wou. Punt. Geen discussie. 
Moedig paste ik dus een aantal erg leuke zomerjurkjes, maar... als 't van boven goed zit, dan gaat het niet over m'n royale derrière,... en als iets wel keurig netjes heel die onderste batterij van mij bekleed, dan verzuipt die toch ook niet geringe bovenkant van mijn verschijning in hopeloos geslobber. Zucht. Dat was duidelijk alvast geen optie. Maar ons moe zat nog niet door haar opties heen. Ze troonde me mee naar een winkeltje waar ze al wekenlang een rood halssnoer voor zichzelf had willen kopen. Even kijken of het er nog steeds was om, indien ja, eindelijk die al veel te lang uitgestelde slag eens te slaan uiteraard. 
Wauw -of misschien beter 'oei oei oei'-, ik heb een nieuw favoriet winkeltje, geloof ik... Bijou Brigitte is als een netjes op kleur geordende schatkamer vol schitterende sieraden en fonkelende accessoires, één voor één allemaal helemaal mijn smaak! 
Het door m'n moeder gewenste rode halssnoer lag niet meer in de etalage, maar hoera, we vonden het al snel terug tussen de andere kettingen in dezelfde kleursoort... en toen werd er, door het overweldigende aanbod, toch nog even getwijfeld over tint en model, doch na uitgebreid kiezen en keuren kocht ons moe tóch haar eerste gedacht. Mét bijpassende armband. "Kijkt gij ook maar eens goed rond, en kies iets moois voor jezelf uit!" dirigeerde ze me zonder tegenspraak te dulden. En... ik ben echt gewéldig content met m'n nieuwe, super mooie, verrassend zware, glimmend zwarte, duizend-kraaltjes-gevlochten sieraad! Subliem.
Terwijl ons moe aan de kassa stond af te rekenen, rinkelde haar telefoon. Eén van haar broers, nonkel Kristiaan, klonk blij verrast mij aan de lijn te krijgen. Of ik even wou doorgeven dat hij met tante Paula naar Wijnegem kwam voor de tentoonstelling over de wereldoorlogen, waarvoor m'n moeder de organisatoren een stevig pak documenten en objecten van de familie en vooral van mijn grootva, Frans Verbiest, geleend had. En of ze achteraf er ook nog mee 'ene kwam pakken' in 't café op den hoek. De boodschap zorgde toch voor wat lichte stress. Wat wil je doen, wat ga je kiezen? Verder met dochter-lief door de Shopping slenteren, winkel in, winkel uit -wat we eigenlijk allebei al wel een beetje beu waren ondertussen- of redelijk hals over kop terug richting dorp en richting familie? En we zouden eigenlijk nog een slaatje en zo'n zalig fijn en krokant frietje gaan eten bij de Mac Donalds...
Met een nieuw belletje naar de nonkel viel uiteindelijk alles als vanzelf prima in de plooi: zij namen simpelweg een bus later zodat wij meer dan tijd genoeg hadden voor én een frietje én een rustig tramritje terug. Het verwendagje uit bleef dus nog even wreed gezellig, en met een onverwacht staartje, verder kabbelen. Hoera!
Zo een mooie en overzichtelijk tentoonstelling met zeer uiteenlopende documenten, foto's en voorwerpen uit beide wereldoorlogen is uiteraard bijzonder boeiend, zeker als je er, in 't uitgelezen gezelschap van je moeder, nonkel en tante, en dus mét extra, al dan niet humoristische, gedetailleerde uitleg bovenop, links en rechts overal familieleden in terugvindt. Maar het doet niet echt deugd aan de nog steeds behoorlijk aanwezige donker depressiegedachten in m'n hoofd. We zijn 100 jaar verder, en hoe bitter weinig, niets eigenlijk, heeft de mensheid in 's hemelsnaam geleerd... Gelukkig, zoals dat bij ons in de familie zo ongeveer traditie is, moet er bij elke gelegenheid sowieso een stevig pint -of twee- gedronken worden. En de sympathieke nonkel trakteerde, joviaal en gul als hij altijd is.
Volledig voldaan, echt voor de volle 100%, in zowel winkelen als bij-babbelen, met suizende oortjes van een hele dag drukte om me heen, een tas vol nu reeds gekoesterde aankoopjes, en vooral met een intens warm gevoel vanbinnen -toch iets meer door het gezelschap dan door het bier- wiebelde ik met de tram weer naar huis, om daar prompt van pure vermoeidheid met twee dolgelukkige -jeey! z'is weer terug! roenk roenk roenk- knuffelpoezen op schoot in de sofa in slaap te vallen.
Dit voor mij ongewone uitstapje was meer dan geslaagd, het had écht niet beter kunnen zijn. Ik voel me verwend en geniet daar nóg met volle teugen van. Het doet me echt opmerkelijk veel deugd! Een schone merci aan nonkel en tante voor hun fijne bijdrage, maar uiteraard vooral aan ons moe, met een dikke zoen en knuffel er bij: een ontzettend grote en super hartelijke DANK U WEL voor dit gezellige moeder-&-dochter-dagje! 💖 Xxx

Dag Laura.

Gisteren was een dag van een 'eerste' en 'laatste'. Ik zong voor het eerst in m'n leven -alleszins toch voor zover ik mij herinner- de Ave Maria van Bach-Gounod niet live begeleid, maar met een kant en klare, vooraf opgenomen pianobegeleiding. Dat was toch echt wel effe wennen. En dit primeurtje werd meteen een allerlaatste kadootje voor Laura. Een postuum geschenkje, want ik mocht gisterochtend nog een laatste maal voor haar zingen, ter gelegenheid van haar definitieve afscheid van deze wereld.
Er zijn zo van die mensen die je bijna onopgemerkt je hele leven met je mee neemt. Zoals Laura, want ze woonde, samen haar zoon Jefke, bij ons thuis om de hoek, op een dikke honderd meter van onze voordeur. Eigenlijk heb ik hen dus altijd al gekend. En vanaf de eerste dag dat zij mij een keertje solo hoorde zingen, vermoedelijk in de kerk, werd ze een opgetogen en erg trouwe fan. Zo vaak het maar kon kwamen ze samen naar me luisteren. 
Ook afgelopen kerst zat ze nog tevreden te blinken op de eerste rij bij onze kerstshow. Breed lachend, verrukt luisterend, bezield meezingend... kortom intens en dankbaar genietend zoals alleen zij dat kon. En ik ben oprecht blij dat dit m'n laatste herinnering aan haar mag zijn, meteen ééntje om écht voor altijd te koesteren.
Maar 'k zal ook nooit haar knuffels vergeten. Laura kon je omschrijven als een 'grote' dame, niet alleen figuurlijk, maar zeker ook letterlijk. Makkelijk een kop groter dan ik. En ze was ook uitzonderlijk gul voorzien van 'oren en poten', zoals men dat zegt, of misschien duidelijker in 't Aaantwaarps: Laura was een madam 'mé ne wreêd groête komisveur'... Als zij dus met volle enthousiasme haar armen om mij heen sloeg en me stevig tegen zich aan trok, verdween ik, het minimadammeke -inderdaad, u ziet het nu helemaal voor u- bijna volledig in die reusachtige decolleté, met altijd, onvermijdelijk, heel wat gegiechel en een beetje ademnood tot gevolg. Maar 't zijn en blijven één voor één hele fijne herinneringen, die knuffels, en momenten die ik zeker zal missen.
In de dozen bijgehouden briefwisseling uit zowat heel mijn leven ook een heuse stapel met sublieme wenskaarten van Laura, die getuigen van heel veel uren met liefde creatief bezig zijn. Minuscule kleurrijke kunstwerkjes in piepkleine kruisjessteek, vaak mooi gecombineerd met perfect gedroogde echte bloemetjes en steeds onberispelijk ingekaderd in een fraaie bijpassende kaart. Onmogelijk om dit soort unieke knutselstukjes weg te gooien, geen denken aan. Misschien moet ik ze ooit maar eens achter glas omhoog hangen of zo...
Ergens in de vroege ochtend van zondag 28 januari 2018 wisselde Laura tijdens haar slaap stilletjes en onopgemerkt het tijdelijke voor het eeuwige. Aan het begin van dezelfde maand had ze nog haar 89ste verjaardag gevierd en grappend plannen gemaakt voor de 90ste, maar te merken aan dit zachte, doch zo onverwachte heengaan dacht iets daar blijkbaar anders over...
Dat we pas gisteren definitief afscheid van haar namen heeft een bijzondere reden: op 14 februari, de dag van de geliefden, exact 27 jaar geleden begroef Laura haar echtgenoot Frans, en zoon Jef had geen mooier en inniger gebaar kunnen bedenken dan hen dus op deze datum weer samen te brengen.
En dat deed hij dan ook nog eens met een uitzonderlijk ontroerende plechtigheid. Los van 'mijn' Ave Maria -ook uiterst gesmaakt door de aanwezigen, getuige de overvloed aan felicitaties- luisterden we ademloos naar vele, nog zoveel meer pakkende en beklijvende muziekstukken. Zoveel mooie woorden werden er gesproken, met waarheid, met wijsheid en ook met veel humor. We zagen de uitgebreide slideshow met ontelbare momentopnamen uit vooral de afgelopen jaren, met een gelukkige Laura, intens genietend van wat het leven haar elke dag nog bracht. Er was de sfeervolle aanwezigheid van talrijke bloemstukken, een piepkleine selectie van haar handwerkjes en haar puzzeltafeltje. En natuurlijk ontbrak ook haar immer vallende wandelstok niet, voor de gelegenheid geweldig keurig rechtop staan blijvend, tot nét op het allerlaatste moment, om dan met het vertrouwde gekletter tegen de grond te kwakken. Alsof ze het exact zo gepland hadden. Zalig, toch? Ik vond het alleszins schitterend en kon nog juistekes een hoorbare schaterlach onderdrukken. 
De toespraak van Jef, over haar leven, en over hún leven samen al die lange jaren, over het wel en maar ook over het wee, over dankbaarheid en over gemis... die toespraak kneep menigeen totaal de strot dicht, denk ik. Ik had 't er alleszins wreed lastig mee, met die krop in de keel... (en 'k moest nog beginnen met zingen!...) Allemaal recht uit het hart, zonder spijtig schromen, zonder onnodig verbloemen, met welgemikte grappige sprankeltjes, en, geheel terecht, ongegeneerd overgoten door dikke tranen van bitter verdriet.
Jef heeft het goed gedaan. Niet alleen het in elkaar zetten van dit bijzonder waardige en ontzettend mooie afscheid, maar vooral het nakomen van z'n belofte aan z'n vader om goed voor z'n moeder te zorgen. Je kan gerust zeggen dat zijn hele leven -naast z'n geliefde werk- zowat volledig rond haar draaide. Samen op reis, op restaurant, concerten, eten, wandelen,... Zoals hij zelf zei: 'alsof ze al die jaren een echt getrouwd stel waren'. De enorme leegte die het heengaan van 'zijn moeke' in z'n leven brengt kan ik absoluut niet inschatten... Maar volgens mij zal ze, met de hulp van een handvol loyale en onvervalste vrienden, nog lang over hem blijven waken. Al is dat voorlopig misschien slechts een uiterst schrale troost...
Laura, ik weet zeker dat ik niet de enige ben die jou, je lach, je babbel, je gezelschap en zoveel meer ook zal missen en met dankbaarheid terug kijkt naar jouw leven, blij zijnde dat we jou hebben mogen kennen. Het ga je goed, waar je nu ook bent. En -wie weet- tot ziens aan de overkant, hé! ;-) Xxx

Bloemen uit Lochristi.

"Of ze heel eventjes bij me langs mocht komen", vroeg ze bijzonder beleefd aan de telefoon. "Maar alleen als het niet stoorde", voegde ze er nog bezorgd aan toe, "want dat was zeker en vast niet de bedoeling". Ik had net haar mailtje met dezelfde vraag gelezen, en omdat daar nog de hoofding van de allereerste mail tussen ons beide op stond wist ik meteen wie ik aan de lijn had: Annie, enige dochter van een zeer geliefde moeder voor wie ik, toen zij onverwacht op 90-tig jarige leeftijd dit leven verliet, begin februari in Lochristi de afscheidsviering mocht opluisteren. Een ontroerende ingetogen plechtigheid met ontzettend veel volk en prachtige persoonlijke toetsen, waarvan ik er een aantal zelfs nooit eerder zag of hoorde in mijn 30 jaar als uitvaartzangeres. Mooi!
Annie vertelde dat zowat iedereen vol lof over de muzikale opluistering gesproken had en ook de familie zich niets beter had kunnen wensen. Daarom wou ze me graag iets geven, eventjes snel... "Wees welkom", zei ik lachend.
Van haar kantoor tot bij mij is slechts een afstand die je -op z'n Aaantwaaarps gezegd- 'oep ne kik en ne wip' aflegt, dus even later ging de deurbel al. De enorme, magnifieke azalea met schitterende rood-witte bloemen kwam eerst door de deur. Er nog steeds niet helemaal gerust in dat ze me niet derangeerde volgde Annie, heel bescheiden maar hartverwarmend blij me te zien.  
"Ga even zitten", zei ik, maar dit was slechts een 'binnen en buiten' antwoordde Annie, want de reis naar huis, naar Lochristi, was nog lang...
Meer dan anderhalf uur later stónden we daar nog steeds, in het midden van mijn woonkamer. Na een kleine 30 minuten -m'n armen werden een beetje moe- had ik de fraai bloeiende plant al op de tafel gezet, maar onszelf ook even neer zetten, dat was er niet van gekomen. Best wel grappig eigenlijk.
Wat een beleefd bezoekje met een cadeautje als dank voor bewezen diensten moest zijn -dat was toch het oorspronkelijke plan, begreep ik- werd door warm wederzijds aanvoelen als vanzelfsprekend een zeer aangenaam en bij momenten ontroerend gesprek met boeiende en herkenbare onderwerpen. Verrassend vertrouwd, alsof we al ons hele leven vriendinnen waren. En voor we er erg in hadden stonden de wijzers van de klok dus zoveel uurtjes verder...
Annie vertelde me over hoe ze als enige dochter -ze heeft wel nog een paar broers- de volledige zorg voor haar moeder op zich genomen had, al zovele jaren geleden. Eigenlijk al van toen haar vader veel te jong overleed. Hoe ze, opnieuw en opnieuw, een ware titanenstrijd aanging met dokters en sociale assistenten, die moeder in een R.V.T., een rust- en verzorgingscentrum, vonden thuis horen. Een krachtmeting die ze keer op keer won, door eigenlijk hele logische argumenten, hoofdzakelijk voortkomend uit de liefde voor moeder. Moeder mocht en kon thuis blijven in de haar zo vertrouwde omgeving. Annie puzzelde ingewikkelde weekschema's in elkaar om zo zowel de zorg voor moeder, als haar eigen huishouden, haar veeleisende job én de relatie met haar vriend -die zich trouwens ook volledig over zíjn moeder ontfermde- in prima banen te leiden. Zelfs toen moeder na een paar ziekenhuisopnames stilletjes aan achteruit ging en steeds meer zorg nodig had weigerde Annie haar ergens te plaatsen. Zolang het enigszins doenbaar en draaglijk was ging moeder nergens heen. Punt.
Ook bij die laatste opname plande Annie reeds de terug-thuiskomst van haar moeder, maar -en eigenlijk zag niemand dat echt aankomen- dat heeft niet meer mogen zijn: na nog een laatste handvol bijzonder gesmaakte Belgische aardbeitjes blies ze in de aanwezigheid van Annie heel rustig en vredig het tanende vlammetje van haar bijna opgebrande levenskaarsje uit. 
En Annie puzzelde opnieuw hele schema's in elkaar, dit maal om moeders laatste afscheid in goede banen te leiden. Begrafenisondernemer, pastoor, lectoren, kleinkinderen, bloemen, teksten, muziek... Noem maar op, ze regelde absoluut àlles. En het resultaat mocht er zijn!... 
En toen, toen werd het stil. En een beetje leeg ook.
Het deed Annie zichtbaar deugd om dit allemaal aan mij te vertellen, en volgens mij begreep ze, misschien ook een beetje door mijn reacties, daar op dat ene moment midden in mijn woonkamer 'dat het goed was', dat ondanks het gemis en het verdriet alles echt helemaal goed was, en exact zoals het moest zijn.
We leven in een maatschappij waarin ouder worden en sterven geen enkele plaats meer heeft. Een samenleving waarin ouderen, bejaarden, 'de derde leeftijd', zij die ons voortbrachten, opvoedden, verzorgden, lief hadden... in tehuizen weggestopt worden, ver uit het zicht, ver uit het leven. 
(Versta me niet verkeerd, hé, uiteraard heb ik absoluut alle begrip voor situaties waarin dat echt wél een noodzaak is. En die situaties zijn er zeker, ik heb er zo ook al meegemaakt.) 
Al tijdens ons gesprek groeide daarom in mij een oprechte en diepe bewondering voor Annie, al vindt ze zelf al die vele jaren toewijding, liefdevolle zorg en respectvol samenleven heel gewoon. "Want, het is toch normaal dat je je moeder niet in de steek laat". Ja, dat klopt, absoluut, maar in deze maatschappij is het toch niet zo vanzelfsprekend meer, vrees ik...
Dus, Annie, in al je eenvoud en ingetogenheid, jij bent voor mij een ware heldin, een authentieke onvervalste SuperVrouw, en ik bewonder je. Enorm. Echt waar.
Dus, naast die schitterende azalea met z'n fraaie bloesem maakte ik deze week ook kennis met andere, erg bijzondere flora: Annie, een bloem-van-een-vrouw! Ja, geloof me, daar kan ik echt intens van genieten, van al die fenomenale 'bloemen' uit Lochristi... ;-)

De herinnering meer dan waard.

Elk jaar weer, zo rond deze tijd, fleurt een ware zee van herfstbloemen de anders wat kleurloze begraafplaatsen op. De vrije dagen rond Allerzielen en Allerheiligen zijn voor vele mensen hét moment -spijtig genoeg vaak ook het enige in 't jaar- om de dierbare overledenen nog eens op te zoeken, eventueel snel een borstel en wat zeepwater over 't grafmonument te zwieren en, uiteraard, een bloemetje achter te laten.
Mijn eigen vader staat gezellig thuis bij ons moe op de kast in de woonkamer, maar haar geliefde ouders, de grootouders waaraan ik zelf heel erg fijne herinneringen koester, vonden wel een laatste rustplaats op het kerkhof en krijgen daar verschillende malen per week o.a. mijn moeder op bezoek.
Elk jaar opnieuw leggen de 10 kinderen van Frans en Jozefa, ons moe met haar 4 zussen en 5 broers dus, een klein sommetje geld bij elkaar zodat mijn moeder niet alleen in elk seizoen de grafsteen van een mooi plantje kan voorzien, maar vooral zodat ze voor een schitterend stuk kan zorgen tegen de eerste november.
Vele jaren lang bestelde ons moe in de designwinkel van een gediplomeerd bloemenkunstenaar 'hét stuk'. Eéntje dat door alle kerkhofbezoekers zéker gezien moest worden. Het werd langzaamaan zelfs een beetje een fenomeen. 
En toen, o ramp... ging eind vorig jaar die bewonderde bloemist met pensioen.
Er werd zeer ernstig nagedacht en gediscuteerd over welke winkel dit jaar een waardige opvolger van het prestigieuze stuk uit 2015 zou kunnen leveren, maar niets bleek echt goed genoeg.
Toen ik, zo eventjes ergens terloops en half grappend, opperde dat, handig en 'bloemig' als ik ben, IK er misschien wel voor kon zorgen dat er wat moois kwam, bleek dat ideetje van mij toch zo gek nog niet. Dus, tot mijn grote verbazing en blijdschap ging voor 2016 de eer naar mij.
Gewapend met foto's van de favoriete bloemstukken uit de voorbije 10 jaar -jazeker, alles moet steeds uitgebreid gefotografeerd, gedocumenteerd en opgeslagen- trok ik naar m'n fantastische bloemenvriendinnetje Nanette van bloemenwinkel Fleur 2000 in Deurne en kocht me voor 35,- euro verschillende groensoorten, fraai gekleurd herfstblad, leuke bolle chrysanten groot en klein, prachtige tweekleurige rozen en zo nog het 't één en 't ander binnen het wat eigenwijze roze-oranje kleurenpalet. Alles in de caddy, met de caddy op de tram, nog een stukje te voet, caddy de trap op dragen, en voila: daar stond ik in moeders keuken, reeds volledig in gereedheid gebracht voor de grote operatie. 
Ja, enige vorm van supervisie was ontegensprekelijk nodig, voor ons moe dan, want echt volledig vertrouwen doet ze mijn diverse talenten nog steeds niet. 
7 jaar dienst in een drukke bloemenwinkel, waar ik ontelbare bijzonder fantasierijke bruidsboeketten maakte, metershoge en -brede centrepieces vervaardigde voor de sterrenhotels in hartje Antwerpen en talloze feestdecors zeer uitgebreid van bebloeming voorzag, het stelde haar toch voor geen meter gerust, zo zenuwachtig!... hihihi
Maar, 't moet gezegd: ook voor mij moest het fleurige eindproduct meer dan geweldig zijn, 't was tenslotte toch voor grootva en grootmoe, hé.
En na een klein uurke wikken en wegen, knippen en snijden, steken en her-steken mocht het resultaat dan ook gezien worden. Ons moe bestudeerde het geheel zeer ernstig en langst alle kanten terwijl ik gespannen haar oordeel afwachtte -ondertussen alvast de vloer weer blad- en dus ook slipgevaar-vrij vegend- en... het bloemstuk van mijn hand kreeg haar onvoorwaardelijke goedkeuring. 10 op 10 op mijn rapport!
Samen wandelden m'n moeder en ik in een heerlijke herfstzon naar het kerkhof en ik voelde me, met het bloemenarrangement in een platte doos in m'n armen, zo fier als een gieter bij de bewonderende blikken en complimentjes van de vriendelijke passanten onderweg.
De begraafplaats zag er bijzonder fleurig uit, een lust voor het oog. Even links en rechts een vriendin en kennis begroeten, nog snel een natte doek over de zwarte steen, de zonovergoten bloemen juist gepast in het midden voorzichtig op de zerk plaatsen, uiterst nauwkeurig lichtjes schuin, hier en daar nog een blaadje verleggen en dan, stapje achteruit, het resultaat bewonderen. 
En ook nog een pak mooie én leuke foto's schieten natuurlijk.
Zowel mijn grootouders, als deze ietwat zenuwachtige maar fantastisch zonnige herfstdag gezellig samen met ons moe, en ook dit door mij gefabriceerde Allerheiligenbloemstuk, voor mij zijn ze allemaal de herinnering meer dan waard! ♥♥♥

Achtbaan der emoties.

Zo, hier zit ik dan weer, achter de computer, met zicht op de tuin -nog maar eens onveilig gemaakt door een bende jong schorriemorrie- waar de zon nog van de partij is en langst het gebouw heen de naaldbomen fraai belicht. Genietend van de gezellige vogeltjesdrukte op m'n terras beleef ik in m'n hoofd opnieuw heel de emotionele achtbaan van deze bijna afgelopen zondag. 

De dag begon met een telefoontje van m'n moeder. Een allergische reactie zorgde er voor dat ze dan toch niet zou komen luisteren naar de concertmis. Een spijtige tegenvaller, maar ik liet me er niet door van m'n stuk brengen.

Vol goede moed besloot ik die, voor mijn doen nogal erg korte, felblauwe jurk aan te trekken én, zo mogelijk nóg uitzonderlijker, m'n lange haren voor 't grootste deel eens een keer niét op te steken. 
M'n spiegelbeeld deed vreemd aan, maar ik zag een best leuk ogende vrouw naar me terugkijken, dus niet getwijfeld en hup, naar de tram. 
Als een sardientje tussen de overdosis andere passagiers gepropt, uitsluitend mensen in sporttenue, vermoedelijk allemaal op weg naar de Ten Miles, viel ik op, zo netjes opgemaakt, in hoge hakken en deftige jas. Ze keken me aan als kwam ik van een andere planeet. 

De vele meters kasseien en het laatste onverwachte stuk te voet deden me te laat, met pijnlijke pootjes, m'n hoge hakken verwensend, buiten adem en een beetje verwilderd toekomen in de kerk. Maar daar wachtte me het heerlijk musiceren met organist Peter Maus. En reeds bij de eerste tonen vielen er feestelijk zonnestralen door de glasramen, als zette iemand ergens hoog daarboven een spot op ons. Zalig.

Door alle commotie rond die blog van mij over de muzikaal-intieme samenwerking met Peter dacht ik een pak meer publiek dan anders te zullen zien plaatsnemen op de kerkstoelen. Doch hier was duidelijk sprake van 'veel geblaat, wreed weinig wol'... Slechts 45 mensen, waarvan 40 'gewone' zondagse kerkgangers. Een beetje een desillusie dus.

Het knip- en plakwerk, waarmee sommige lezers van die ondertussen blijkbaar beruchte blog, mijn hoogste goed en diepste zieleroersels tot een hoofdstuk uit "50 Tinten Grijs" reduceerden, -en ja, ik snap het wel, hoor. En ja, dat is ook best grappig- bracht me toch zodanig van m'n stuk dat ik muzikaal even de pedalen verloor, tot m'n grote opluchting zoals steeds professioneel en daardoor bijna onopgemerkt opgevangen door die geweldige begeleider voor wie ik, zeker als zangeres, inmiddels duidelijk een open boek ben... 
In het grote poeha-stuk van Mendelssohn vond ik mezelf -en dus ook m'n pedalen- gelukkig weer helemaal terug en we eindigden stralend in alle grootsheid en schoonheid met "Zueignung" van Richard Strauss, 'ons' nummer.

En terwijl Peter ten uitgeleide nog een schitterende, alles overdonderende orgelimprovisatie ten beste gaf, waar ik ook steeds glimlachend van sta te genieten, kwam de droeve gedacht 'het is alweer voorbij' reeds in me op...

Goddank stond er in het parochiezaaltje, vast ritueel ondertussen, naast een paar enthousiaste toehoorders met felicitaties en goede vrienden Jan en Flori, al een trappist 'van 't schap' op me te wachten.

Peter ging, richting volgende muzikale onderneming. 
Een 2e trappist kwam. 
En, geheel los van het stijgende alcoholgehalte, werd het bijzonder aangename gesprek met de harde kern van m'n fanclub steeds boeiender. Zodanig zelfs dat de heren besloten deze gezellige namiddag nog een paar uurtjes langer met me door te brengen en namen me mee naar café-restaurant "Lambik". Bij een bord super lekkere asperges op Vlaamse wijze en gebakken aardappeltjes zette de conversatie zich verder. Zowel hele leuke als behoorlijk droeve onderwerpen passeerden de revue. 
Met een uitzonderlijk voldaan gevoel liet ik de tram me weer huiswaarts voeren. M'n hoofd tolde van de duizenden gedachten en bedenkingen, en de emoties, die me alle kanten uit rukten, overweldigden me.
En hier zit ik nu. De vuilbak staat buiten, de poezen hebben gegeten, m'n bad en bed lonken, en ik schrijf een blogje over een dag waarin de emoties op en neer en zelfs totaal overkop gingen. De tekst hierboven even overlopend tel ik, naast een tweetal rustigere stukjes, ongeveer 24 keer op en neer tussen droef en blij, en een keer of 5 een volledig looping. Mijn leven is dus als een pretpark, met deze zondag duidelijk een flinke rit op de duizelingwekkende achtbaan... ;-)

Even luisteren?

Zueignung, Richard Strauss, Kristina Meganck & Peter Maus

Rebekka en Jos.

"Zou mijn vader ooit één seconde gedacht hebben dat dit nog zou gebeuren?" vroeg ik me afgelopen maandagnamiddag af, terwijl ik vanop de eerste rij in de trouwzaal van het districtshuis in Deurne toekeek hoe m'n jongste zus Rebekka het ja-woord gaf aan haar geliefde Jos.
Die zus van mij, 4e spruit in de rij van 5, die altijd het zorgenkind geweest is van onze va en ons moe vanwege haar vertraagde ontwikkeling met een mentale achterstand, leerstoornissen en gedragsproblemen als gevolg. 
Als kind hoorde ik hen zich zo vaak luidop afvragen wat er van haar moest worden als de dag kwam dat zij met hun tweetjes er niet meer zouden zijn om te vechten voor haar plekje in de maatschappij... Wij, de andere 4 kinderen, vonden dat echt niet altijd even tof, maar va en moe deden er absoluut àlles aan, geen moeite of inspanning was te groot, om haar de best mogelijke kansen en toekomst mee te geven. 
Als je 't mij vraagt is Rebekka door al die ondersteuning eigenlijk de meest zelfzekere van den hoop geworden. Dat, en die beperkingen, die een enorm pak remmingen wegnemen uiteraard -je wilt het soms écht niet weten- waardoor je je zonder nadenken in gelijk wat stort met een 'klinkt het niet dan botst het maar en een ander zal het puin wel ruimen'-houding, maakte haar niet mijn meest geliefde zusje. Veel te direct, veel te luid, veel te grof, veel te lomp, af en toe zelfs veel te vies... Allé, té dus, en van weinig positiefs.
Maar met behoorlijk wat vallen en opstaan -en daardoor ook met menig slapeloze nacht, hartklopping en koppijn-attaque voor ons va en moe- zocht en vond ze haar eigen weg en leven. 
Alleen wonen en voor zichzelf zorgen, een baantje, een liefje of 2, 3... weliswaar allemaal onder professionele begeleiding heeft ze zowat alle 'gewone' dingen des levens kunnen en mogen beleven, zoals elk van ons.
En sinds een paar jaar woont ze in een bijzonder mooi appartement samen met Jos. Jos, de wat oudere, met volle goesting nog steeds keihard werkende, zachte en meestal wat stille man, met een geweldig gevoel voor humor en een meer dan Bourgondische eetlust, die werkelijk de grond aanbid waarop zij loopt. Zij is zijn godin, zijn maatje, zijn hemel en hel, en nu ook zijn vrouw.
Afgelopen maandag zag ik m'n jongste zus ineens even met andere ogen. Ik ben zelf 2 maal (en absoluut niet succesvol) getrouwd geweest, maar volgens mij heb ik als bruid niet één seconde zo gestraald en zo oprecht gelukkig lopen blinken als zij, met hààr dag en hààr Jos.
Ja, liefde kan ook gewoon zijn, heel uitzonderlijk gewoon, wonderbaarlijk vanzelfsprekend en evident. Kijk maar eens naar die twee: allebei niet echt moeders mooiste, niet uitzonderlijk getalenteerd in iets, niet overladen met intellectuele bagage, zelfs niet bulkend van de centen... maar ze vonden elkaar in de meest eenvoudige en dagdagelijkse dingen. Samen voluit en ongegeneerd genietend van alles wat leuk, mooi en lekker is in het leven, vullen ze elkaar aan. Ze zien, zonder er bij na te denken, vermoedelijk totaal onbewust, elkaars innerlijke schoonheid. Dat voel je, écht waar, als je in hun buurt bent, en afgelopen maandag meer dan overduidelijk volgens mij. Hopelijk ondervonden en begrepen de mensen die wel eens met Rebekka durven lachen dat ook... 
Een paar uur voor de huwelijksceremonie reed ik in de gietende regen op m'n fiets tot bij hen, om het bruidsboeket en haarstukje en ook een corsage voor Jos, die ik met ontzettend veel plezier voor hen had mogen maken, af te leveren. Hun oprechte blijheid om zoveel bloemenpracht steeg boven hun overduidelijke zenuwen uit, en de dikke knuffel die ik van hen kreeg heb ik voor het eerst in heel veel jaren -en ja, dat beschaamt me- met open geest en armen ontvangen en in m'n hart toegelaten.
Maandag 4 april 2016, huwelijksdatum van Rebekka en Jos. Een onvergetelijk feestelijke dag, vol vreugde en geluk, met wat verdriet om de geliefde afwezigen, met ambiance met die vele en o zo diverse wél-aanwezigen, met kleurrijke bloemen, ernstige en ook zotte foto's, lekkere hapjes en drankjes, en zelfs, zoals in elk leven en elk huwelijk, ook met zon én regen... 
En onze va, die keek vanop z'n hemelwolk, met een trappist in de hand, nog steeds ietwat verrast maar tevreden monkelend naar beneden en zag dat het goed was. Dat weet ik zeker. :-)