Action aversie.

Meer dan 30 jaar lang gebruikte ik hetzelfde rode bestek. Dat rode bestek van zeer goede kwaliteit stond zoveel jaar geleden ter gelegenheid van mijn eerste huwelijk op de geschenkenlijst -toen terug te vinden op 't bovenste verdiep bij den 'Innovation' aan de Groenplaats in Antwerpen, ondertussen ook al niet meer bestaande- en paste perfect bij het destijds door ons beiden uitgekozen bijzonder trendy, achthoekige zwarte servies met rode rand, een servies dat minstens 20 jaar geleden ook al de deur uit vloog...
Als je mij al een beetje kent, dan weet je dat ondertussen de kleur roze toch echt wel mijn voorkeur heeft, en dat zoiets o.a. terug te vinden is in mijn huidige servies: dat witte, met gouden randje, en vooral met heel veel róze roosjes. Een servies dat ik de voorbije decennia volledig zelf op 't gemakje bij elkaar verzamelde in tweedehandswinkels en op rommelmarkten. U begrijpt meteen dat, in mijn ogen althans, dat rode bestek hier absoluut niet bij past. Je zou zelfs kunnen stellen dat ik vind dat het vloekt.
En ja, ik kocht wel eens een keer of 2, 3 een volledig roze bestek, maar de kwaliteit die mijn portemonnee kon betalen, liet meestal zodanig te wensen over, dat het hele zootje na één keer gebruiken al richting tweedehandswinkel of rommelmarkt mocht. En dan haalde ik zuchtend dat -gelukkig nog bijgehouden- kwaliteitsvolle rode bestek maar weer boven.
Maar, geduld loont! Een paar weken geleden kocht ik, ter gelegenheid van mijn verjaardag gesponsord door lieve vrienden Roger en Jef, op een tweedehandssite -nieuw zouden we dit zelfs met ons gedrieën nooit van ons leven kunnen bekostigen- het bestek van mijn dromen! In perfecte staat, bijzonder elegant qua ontwerp, van een fenomenaal Frans kwaliteitsmerk (dat nog steeds bestaat), gemaakt uit zeer mooi en duurzaam materiaal -allesbehalve brol dus, dit gaat zeker ook weer 30 jaar mee-, en... niet onbelangrijk uiteraard: roze! Hoera!!! Nee, niet van dat knal-bam-pijn-aan-de-ogen-kitsch roze, maar parelmoer-met-verschillende-schakeringen, elegant en warm roze. Heeeeeeerlijk!
Met reeds een heel klein beetje lente in mijn hoofd mestte ik de voorbije maand al een groot deel van m'n keukenkastjes uit, en wat mocht blijven, staat er nu bijzonder keurig en praktischer dan ooit bij. Maar aan de keukenladen kwam ik nog niet toe. Nu echter, zo met dat prachtige nieuwe bestek, én op de koop toe een geweldige fuchsia gekleurde set professionele keukenmessen -verjaardagskado van lieve vriendin Lena- kon dat klusje écht niet langer uitgesteld! Maar je legt natuurlijk al die fraaie aanwinsten niet in zo'n ouwe vergeelde en versleten bestekbak... Als we dan toch aan vernieuwingen toe zijn, dan maar meteen volledig en 'tegoei'! Ha ja.
De keukenbenodigdheden in mijn huis kleurden door de jaren langzaam maar zeker zowat allemaal naar fuchsia roze. Als iets aan vervanging toe was, zocht ik telkens naar een nieuw exemplaar in de juiste tint, en genoot ondertussen met volle teugen van zowel de zoektocht naar als het uiteindelijke ontdekken en aanschaffen van. Aldus begon een dikke week geleden de zoektocht naar dé bestekbak, liefst niet al te duur en -en dat had u vermoedelijk ondertussen zelf al bedacht- vanzelfsprekend een roze. 
Bij 'De Krak' was men volop aan het verbouwen en herschikken. Overal rekken volgepropt met de meest uiteenlopende en wonderbaarlijk ongekende spullen, meestal aan verbluffend kleine prijsjes, maar... jammer genoeg: geen bestekbak. "Die komen nog binnen", zei de vriendelijke meneer aan de kassa. "Goeie reden om nog eens een keertje terug tussen al die snuisterijen te komen rondneuzen", verlekkerde ik mezelf alvast stiekem en bedankt hem voor de info.
Vanmiddag scheen de zon zo aanlokkelijk dat ik, met m'n zoektocht in het achterhoofd, een uitstapje naar 'den Action' wel een fijn idee vond, en ik genoot van het kleine fietstochtje. Zeker weten. Maar...
Onmiddellijk bij het oprijden van de parking voor de winkel zag ik die enorme rij mensen, ongeduldig om binnen te mogen, staan aanschuiven in een stevig zigzaggend dranghekkenlabyrint. Potverdorie, dat viel vies tegen! Bij die mogelijkheid had ik helemaal niet bij stil gestaan. "Och", dacht ik moedig bij mezelf, "ik ben nu toch al hier, 'k heb tijd, en eenmaal in de winkel zal het dan wel meevallen." Ik parkeerde m'n fiets en zette mezelf netjes achteraan de rij wachtenden. En, 't ging wreed goed vooruit. Achteraf bekeken, eigenlijk verdacht goed...
Al snel bleek het enige dat de file kooplustigen in werkelijkheid ophield het vrijkomen van een verplicht winkelmandje was! En die mandjes, die bleken er in overvloed te zijn: volgens mij liep erbinnen zo mogelijk nog meer volk rond dan in niet-coronatijden!!!
Echtparen die samen heel uitgebreid de weg versperrend hele rekken leeg grabbelden, overal wild spelende kinderen met absoluut geen respect voor andermans spullen, bazige brede vrouwen met hoofddoeken die je zonder enige schroom of besmettingsbewustzijn bruusk opzij duwden om toch maar dat ene product te pakken te krijgen, gangen propvol mensen, geen doorkomen aan, rommel absoluut overal, werkelijk alles door elkaar, personeel dat, hoe hopeloos dat ook leek, schijnbaar onvermoeibaar opnieuw en opnieuw orde trachtte te scheppen... Aaaaaargh! In welk winkelslagveld was ik nu onverhoeds terecht gekomen!? Met de adrenaline van een lichte paniekaanval slalomde ik gezwind van links naar rechts, dook ik fluks onder of over plots opduikende obstakels en scheurde ik, het onwillige winkelmandje op wieltjes dan weer eens hoog optillend, dan weer nukkig en ruw achter me aan sleurend, richting kassa, richting uitgang, onderweg redelijk onbeschaafd toch nog stevig wat poezensnoep en een hele lading ontsmettingsgel mee grissend, om tenminste nog iéts positiefs over aan dit tochtje door de hel over te houden... Want, uiteraard, alsof het zo moest zijn, wat had je anders gedacht: niet één bestekbak te bespeuren, en al zeker geen roze!
De angst in m'n ogen moet duidelijk zichtbaar geweest zijn voor de fantastisch vriendelijke juffrouw aan de kassa. "Druk, hé, niet te doen eigenlijk, maar wij zijn dat ondertussen hier al wel gewend!", sprak ze me warm en geruststellend toe terwijl ze haar handen keurig ontsmette vooraleer mijn aankopen te scannen. Ik knikte bevestigend, wat ongemakkelijk giechelend en wreed zwetend achter m'n masker, liet van puur stress bijna al m'n kleingeld vallen en kon, na toch nog een snelle 'dank u wel', niet snel genoeg met m'n boodschappen de winkel uit spurten. De rij wachtenden buiten had zich ondertussen zo mogelijk nog verdrievoudigd!...
De twee fietsen die, totaal onbedachtzaam, vlak voor mijn rijwiel neergepoot waren en mij een snelle exit ontnamen, moesten het bijna ontgelden. Nog net de grimmige mengeling van angst, frustratie en walging onderdrukkend schoof ik ze, met veel ontsmettingsgel op m'n handen, haastig aan de kant. Ik moest weg van daar, weg, WEG, zo snel en zo ver mogelijk! "Om nooit, nooit, NOOIT nog naar terug te keren!", gruwelde ik m'n benauwdheid en koude rillingen heftig wegtrappend op de pedalen. Den Action? Nee bedankt! Absoluut geen denken meer aan! Ik ben er echt helemaal klaar mee. Pure horror, als ge 't mij vraagt. Brrrrrr...
"En die bestekbak dan?", vraag je je misschien nog af. Wel, 'k heb er ondertussen, heel simpel, eentje online gezocht, gevonden én gekocht. Geen zoektocht meer, jammer inderdaad, maar wel meteen de goeie prijs, de juiste kleur en... vooral: zonder gedoe 100% veilig aan huis geleverd! Wat moet ne mens nog meer hebben?... ;-)

Mondmaskermijmeringen.

Op het ritme van m'n eigen ademhalen stap en fiets ik tegenwoordig door de straten. Meer dan ooit is ademen een zeer aanwezig en merkbaar iets. 'Buiten komen' staat in mijn wereld immers gelijk aan 'een mondmasker dragen'. Daardoor vóel je plots in alle mogelijke facetten de lucht in en uit je neus en mond stromen. Afhankelijk van het materiaal waaruit de gezichtsbedekking gemaakt werd, beweegt het hele ding trouwens mee op en neer. Of het wordt langzaam maar zeker steeds klammer, doorweekt van het vocht in je adem. En warmer, dat wordt het ook, steeds warmer. Je hele gezicht geraakt er met momenten totaal oververhit van. De hete damp van de mij verlatende lucht beslaat alle vijf voeten m'n zonnebril en dwingt me dan wat trager te stappen of te fietsen. Met elke ademhaling ruik ik eindeloos opnieuw de geur van m'n tandpasta, of, al naar gelang het moment van de dag, het aroma van m'n laatste kop koffie of thee. Zelfs m'n vleugje parfum hangt wat langer in m'n neus. En misschien is het maar een gedachte -ik ben er nog niet helemaal zeker van- maar volgens mij hóór ik mezelf nu ook de hele tijd ademhalen. Zeker als het hele lappengeval stukje bij beetje omhoog begint te schuiven en mij het zintuig 'zien' ontneemt. Iets wat uiteraard ook systematisch gebeurt telkens ik me vooroverbuig om iets op te rapen, uit het onderste rek in de supermarkt te nemen, in m'n winkelwagentje of fietstas op te bergen, of m'n fiets van of op z'n slot doe...
M'n eigen ademhaling overduidelijk voelend, zie ik ook de evolutie van m'n mondmaskers in gedachten weer voorbijkomen. Eerst was er m'n heel assortiment veelkleurige sjaals. Super praktisch om bij een outfit te laten passen, dat wel, maar, zeker met ook nog eens een donkere zonnebril erboven, leek het toch wel een beetje alsof ik een wel heel erg kleurrijke bankovervaller speelde. Of een soort verloren gelopen paardloze cowgirl, al dan niet uit The Far West, maar wel met een voorkeur voor cowboy-vreemde tinten, printen en stofjes... 
Dan behielp ik me een tijdje met m'n zelf gefabriceerde zakdoekmondmaskers. Werkt prima. Ziet er ook niet slecht uit, zo met die bloemetjes erop en zo. En, in geval van 'nood': meteen een zakdoek of twee bij de hand, hé. Maar warm! Lieve hemel, zoooo warm... Tegen de tijd da'k dan weer thuiskwam van m'n toerke buitenshuis kon je het hele zakdoekfabrikaat letterlijk uitwringen. Gelijk een natte schotelvod over 't grootste deel van je gezicht dus... 
Nieuwsgierig naar het verschil en hopend op iets meer comfort kocht ik bij de apotheek een tiental van die lichtblauwe medische mondlapjes. En ja, dat zit prima. Een stuk minder groot dan m'n zakdoeken, en meteen ook een heel stuk lichter. De longen met zuurstof gevuld krijgen is niet langer meer een moeizame strijd. En pasvorm verzekerd, zo met dat stukje metaal bovenaan om over je neusbrug in de goeie vorm te knijpen. Niet slecht, zeker niet. Maar dat ding is alleen verkrijgbaar in lichtblauw... Dat past perfect bij een deel van m'n garderobe, ja zeker, maar lang niet bij alles. En da's voor een immer 'gecoördineerd' iemand als ik dikke pech. Dat zal je wel begrijpen. Voorlopig draag ik dus gegarandeerd iets met blauw in als je me buiten rond ziet lopen...
Keurig beschermd, vlot ademend en niet al te aangedampt of verhit bewandel ik opnieuw de straten; onderweg, zoals dat al m'n hele leven de gewoonte is, elke passant vriendelijk en hartelijk begroetend met een stralende lach. Doch plots, in een onverwachte vaag van verrassende helderheid, bedenk ik me dat niemand dat nog ziét!... Heel even ben ik er totaal mijn kluts van kwijt! Eén fundamentele levenskwestie beheerst in een mum van tijd absoluut al m'n gedachten: wie ben ik in 's hemelsnaam nog, zo zónder mijn alom gekende, immer aanwezige, zon doen schijnende, stralend brede tandpastalach?!... Aaaaargh! hihihi ;-) Nondepitjes, nu moest ik dát ook nog opgelost krijgen!
Het is inderdaad wel een feit dat een mondmasker zo een twee derde van het menselijk gezicht wegneemt, en daardoor onnoemelijk veel informatie over die persoon uitveegt. We 'lezen' zoveel -vermoedelijk zelfs ontiegelijk veel meer dan waar we ons bewust van zijn- van iemands gelaatsuitdrukkingen. Nog voor we ook maar één woord met iemand gewisseld hebben, weten we al zoveel over die mens voor ons. En daar valt nu het grootste deel van weg!... Toch ook iets om eens bij stil te staan eigenlijk.
Je zag het natuurlijk al aankomen: ook hiervoor heb ik een klein -misschien tijdelijk, misschien de start van een ware rage, wie weet- oplossingske voor gevonden. Gisteren ging ik naar de winkel met -nog gevonden in m'n grote 'plakplaatjesdoos'- een rode foam sticker in de vorm van een elegant mondje op m'n masker gekleefd. Ik toverde ook deze keer géén glimlach op het gezicht van de mensen die m'n pad kruisten door die immer blijde brede lach van mij, maar 'k heb er toch een hele boel behoorlijk doen giechelen bij 't plots opmerken van dat eigenwijze detail op mijn 'serieuze' masker! Zeker als er dan ook nog eens een hele gewone -als niets vermoedend, 'ik ben mij van geen 'kwaad' bewust'- vriendelijke 'goeiedag' van achteruit kwam klinken. Dan lachten ze zelf ook breeduit, al dan niet vanachter hun mondmasker.
Ja, wie had het kunnen denken, hé, dat ik ooit nog eens een volledig blogje zou schrijven puur en alleen over m'n mondmaskermijneringen... Ik alvast niet, hoor. ;-)

Moeder-&-dochter-dagje.

Zo ongeveer elke dag hangen we met elkaar aan de telefoon, altijd omtrent hetzelfde tijdstip van de dag: als 't 'gratis bellen' van start gaat. Soms duurt het gesprek maar heel even, niks bijzonders te melden, juist even elkaars dag en gemoedstoestand checken. Maar net zo goed babbelen we met gemak een uurtje vol, en dat kan dan werkelijk over zowat absoluut álles gaan. Op die manier blijven mijn moeder en ik overal van op de hoogte, en vooral ook in contact met elkaar. De afgelopen zoveel maanden lukte het me door die regerende depressie immers amper om op een deftige en genietbare manier -zowel voor mezelf als voor de andere eventueel betrokken personen- ergens heen te gaan, en dus ook niet tot bij m'n moeder. En da's uiteraard jammer.
Ze had het me al herhaalde malen gevraagd om samen eens iets te gaan doen, gelijk wat, ergens heen, of een hapje eten, 't maakte niet uit. Gewoon iets wat ik op de één of andere manier zag zitten en aankon, en waarmee zij mij eens een beetje kon en mocht verwennen. En gisteren is dat eindelijk gelukt!
Mijn moeder en ik zijn een dagje, gezellig onder ons getweetjes, gaan winkeltjes kijken in het Wijnegem Shoppingcentrum. Nee, niet dat ik daar überhaupt centen voor heb. In tegendeel zou ik zo zeggen, niet één rooie duit! Zelfs pee-schijven kan ik me voor zulke uitspatting niet veroorloven... En zo een 'echte' shopping-uitstap is trouwens iets wat we normaal gezien sowieso allebei eigenlijk nooit doen, het is ons ding niet echt. Maar, met kerstmis gaf mijn moeder al haar kinderen een aankoopbon voor dat winkelcentrum in kwestie cadeau, en het leek me extra fijn om voor de mijne samen met haar iets leuks te gaan uitzoeken. 
De tram zal alvast vol met bende vreselijk drukke, af en toe luid gillende schooljeugd, duidelijk op weg naar hetzelfde doel. Dat beloofde... En het wás een lawaaierige dag, zeker voor oren die dat al lang niet meer gewoon zijn, en ook voor mensen die normaal gezien uitsluitend een snelle 'binnen-en-buiten' plegen te doen bij hoogstnoodzakelijk winkelbezoek aldaar, maar... we hebben het onze pret zeker niet laten bederven. 
Met nieuw inktpatronen voor m'n printer zou ik meteen meer dan het budget van m'n geschenkbon kwijt geweest zijn, dus nee dank u wel, vandaag liever niet. Even kijken bij de strips in de Standaard Boekhandel, waar, jammer maar helaas, niets uit de reeksen die ik verzamel te vinden was. Hop, naar Boekenvoordeel dan, een winkel waar ik m'n geldbeugel gewoonlijk redelijk tevergeefs strak tracht dicht te houden. Niets kon me echter écht verleiden dit maal... tot bij het buitengaan mijn oog op een kleine zakagenda boordevol van die magnifieke feeërieke tekeningen van Marjolein Bastin viel. Zoooooo mooi! En met zooooooo een grote korting -van 10,95-€, nu voor nog slechts 2,49-€- dat mijn moeder hem voor mij kocht, want 'dat was de moeite van m'n aankoopbon niet'...
Volgende stop: 1e verdieping, Casa. Heu.. heb ik ergens iets gemist misschien? Heeft tegenwoordig iedereen z'n huis vol knuffelcactussen en oerwoudgordijnen??? Uiteraard moesten we ook even binnenwippen bij dat winkeltje één deur verder, dat met al die gekke prulletjes en frulletjes, want daar kocht ik ooit mijn zeer geliefde zalige blauwe-lucht-met-schapenwolken-paraplu. Maar... niks kon er ons boeien. Dan maar even door de Hema geslenterd, want, zelfs al is er niets te zien waar je je centjes aan uit wil geven, ze hebben er wel een lekkere en grote kop koffie, en onze voeten waren aan een kleine pauze toe. Kon ik meteen ook onze eerste -en voorlopig enige- aankoop, het agendaatje, nog eens uitgebreid bewonderen.
Bij Fnac vond ik een zodanig brede waaier aan strips die ik me nog wel eens wou aanschaffen, dat de mij zwaar vallende keuze er bijna voor zorgde dat er opnieuw niets gekocht werd, maar, zo blij als een kind liep ik uiteindelijk de winkel weer uit met 3 nieuwe 'Kid Paddle' boekjes in m'n tasje en hield na die aankoop zelfs nog één 10 euro bon over. Prima bedrag om in het Kruidvat aan favoriete haarproducten en nieuwe zachte krulspelden te besteden!
Protest in alle mogelijke toonaarden en kleuren van mijn kant maakte totaal niks uit: m'n moeder moest en zou me ook absoluut nog iets extra's cadeau doen. Bovenop de reeds getrakteerde koffie en agenda en... Gewoon, omdat ze dat wou. Punt. Geen discussie. 
Moedig paste ik dus een aantal erg leuke zomerjurkjes, maar... als 't van boven goed zit, dan gaat het niet over m'n royale derrière,... en als iets wel keurig netjes heel die onderste batterij van mij bekleed, dan verzuipt die toch ook niet geringe bovenkant van mijn verschijning in hopeloos geslobber. Zucht. Dat was duidelijk alvast geen optie. Maar ons moe zat nog niet door haar opties heen. Ze troonde me mee naar een winkeltje waar ze al wekenlang een rood halssnoer voor zichzelf had willen kopen. Even kijken of het er nog steeds was om, indien ja, eindelijk die al veel te lang uitgestelde slag eens te slaan uiteraard. 
Wauw -of misschien beter 'oei oei oei'-, ik heb een nieuw favoriet winkeltje, geloof ik... Bijou Brigitte is als een netjes op kleur geordende schatkamer vol schitterende sieraden en fonkelende accessoires, één voor één allemaal helemaal mijn smaak! 
Het door m'n moeder gewenste rode halssnoer lag niet meer in de etalage, maar hoera, we vonden het al snel terug tussen de andere kettingen in dezelfde kleursoort... en toen werd er, door het overweldigende aanbod, toch nog even getwijfeld over tint en model, doch na uitgebreid kiezen en keuren kocht ons moe tóch haar eerste gedacht. Mét bijpassende armband. "Kijkt gij ook maar eens goed rond, en kies iets moois voor jezelf uit!" dirigeerde ze me zonder tegenspraak te dulden. En... ik ben echt gewéldig content met m'n nieuwe, super mooie, verrassend zware, glimmend zwarte, duizend-kraaltjes-gevlochten sieraad! Subliem.
Terwijl ons moe aan de kassa stond af te rekenen, rinkelde haar telefoon. Eén van haar broers, nonkel Kristiaan, klonk blij verrast mij aan de lijn te krijgen. Of ik even wou doorgeven dat hij met tante Paula naar Wijnegem kwam voor de tentoonstelling over de wereldoorlogen, waarvoor m'n moeder de organisatoren een stevig pak documenten en objecten van de familie en vooral van mijn grootva, Frans Verbiest, geleend had. En of ze achteraf er ook nog mee 'ene kwam pakken' in 't café op den hoek. De boodschap zorgde toch voor wat lichte stress. Wat wil je doen, wat ga je kiezen? Verder met dochter-lief door de Shopping slenteren, winkel in, winkel uit -wat we eigenlijk allebei al wel een beetje beu waren ondertussen- of redelijk hals over kop terug richting dorp en richting familie? En we zouden eigenlijk nog een slaatje en zo'n zalig fijn en krokant frietje gaan eten bij de Mac Donalds...
Met een nieuw belletje naar de nonkel viel uiteindelijk alles als vanzelf prima in de plooi: zij namen simpelweg een bus later zodat wij meer dan tijd genoeg hadden voor én een frietje én een rustig tramritje terug. Het verwendagje uit bleef dus nog even wreed gezellig, en met een onverwacht staartje, verder kabbelen. Hoera!
Zo een mooie en overzichtelijk tentoonstelling met zeer uiteenlopende documenten, foto's en voorwerpen uit beide wereldoorlogen is uiteraard bijzonder boeiend, zeker als je er, in 't uitgelezen gezelschap van je moeder, nonkel en tante, en dus mét extra, al dan niet humoristische, gedetailleerde uitleg bovenop, links en rechts overal familieleden in terugvindt. Maar het doet niet echt deugd aan de nog steeds behoorlijk aanwezige donker depressiegedachten in m'n hoofd. We zijn 100 jaar verder, en hoe bitter weinig, niets eigenlijk, heeft de mensheid in 's hemelsnaam geleerd... Gelukkig, zoals dat bij ons in de familie zo ongeveer traditie is, moet er bij elke gelegenheid sowieso een stevig pint -of twee- gedronken worden. En de sympathieke nonkel trakteerde, joviaal en gul als hij altijd is.
Volledig voldaan, echt voor de volle 100%, in zowel winkelen als bij-babbelen, met suizende oortjes van een hele dag drukte om me heen, een tas vol nu reeds gekoesterde aankoopjes, en vooral met een intens warm gevoel vanbinnen -toch iets meer door het gezelschap dan door het bier- wiebelde ik met de tram weer naar huis, om daar prompt van pure vermoeidheid met twee dolgelukkige -jeey! z'is weer terug! roenk roenk roenk- knuffelpoezen op schoot in de sofa in slaap te vallen.
Dit voor mij ongewone uitstapje was meer dan geslaagd, het had écht niet beter kunnen zijn. Ik voel me verwend en geniet daar nóg met volle teugen van. Het doet me echt opmerkelijk veel deugd! Een schone merci aan nonkel en tante voor hun fijne bijdrage, maar uiteraard vooral aan ons moe, met een dikke zoen en knuffel er bij: een ontzettend grote en super hartelijke DANK U WEL voor dit gezellige moeder-&-dochter-dagje! 💖 Xxx

Consumptiemicrobe.

Afgelopen zaterdag mocht ik nog eens mee met m'n vriendin en haar man, boodschappen doen met de auto. Da's heel erg fijn, want zo kan ik een voorraadje dagdagelijks nodige dingetjes inslaan in een hoeveelheid die ik uiteraard nooit van m'n leven op m'n fiets thuis zou krijgen. 
Zonder zorgen startten we op vertrouwd territorium: de Lidl. Keurig met m'n lijstje en balpen in de hand uitsluitend meegenomen en gekocht dat wat ik echt nodig heb, zij het in iets grotere volumes. Tot zover alles prima onder controle.
Verwittigd van het feit dat we ook weer uitgebreid door de Carrefour zouden slenteren had ik me daar emotioneel alvast tegen ingedekt, kwestie van niet opnieuw, zoals een tijdje terug, van m'n sokken geblazen te worden door de overdonderende eindeloosheid der aangeboden producten...
Ik nam me voor gewoon niet écht te kijken, maar alleen maar een beetje vaag aanwezig te zijn, het karretje door alle gangen te duwen en me bijna kinderlijk verbaasd te vermaken met het zelf-scan-apparaatje.
De paar speciale dingetjes op m'n lijstje, niet aangeboden in m'n vertrouwde winkelketen, werden gezocht, gevonden, goedgekeurd, gescand en in het karretje gelegd. Zonder drama en zonder allerlei bedenkingen zoals in m'n blog van 18 juli jongstleden. Hoera, gelukt! Het goed gevoel deed me ontspannen en m'n waakzaamheid verdween als sneeuw voor de zon.
Niet m'n beste zet, want toen, toen gingen we naar die e-nor-me Mediamarkt-winkel in Schoten. Na maanden zwaar overbelicht en blauw of groen beeld vond ik in de reclameblaadjes eindelijk een televisie die ik me nog nét kon permitteren, én die betaalbaar was met Eco-cheques. Dolgelukkig door het heerlijke vooruitzicht van die nieuwe kijkdoos spurtte ik, blij als een kind op kerstmorgen, de winkel in, recht op m'n doel af. Binnen de 2 minuten vond ik het toestel in kwestie, bemachtigde ik een doos met het juiste exemplaar en was ik volledig klaar om naar de kassa te sprinten en naar buiten, naar huis.
Maar dat was buiten m'n gezelschap gerekend... 
Hij moest nog dit, zij keek nog graag even naar dat... en voor ik het wist blikte ik nietsvermoedend en zo onschuldig als een pasgeboren kind ook eens uitgebreid om me heen. En opnieuw overviel me de absoluut niet te vatten gigantische hoeveelheid koopwaar. Rijen en rijen mixers, koelkasten, DVD's, computers, televisies, telefoons, camera's... Veel te veel om op te noemen.
En weer stond ik als aan de grond genageld met m'n mond open van verbazing en verbijstering. M'n vriendin herkende het al van de vorige keer en lachte.
Maar oké dan. In het uitgestrekte oerwoud der stofzuigers wou ik misschien toch ook wel eens even piepen naar de prijs van zo'n, zeker voor poezenmoeders, onmisbaar huishoudhulpje, en dan graag zo ééntje zónder zakken!
Ondanks m'n lege portemonnee groeide m'n enthousiasme. Haaaa, hoe veel fijner zou het zijn zo een machine te gebruiken elke dag... Ik riep mezelf weer tot de orde en de realiteit: dat wordt dan een hele tijd stevig sparen, Kristina!
Aan het eind van de laatste gang met stofzuigdingen draaide ik, volledig argeloos, rechtsaf, de uitgestrekte vlakte der koffiezetapparaten in. 
En daar, o ramp, viel m'n oog op een werkelijk super-knal-roze, echt bijna gloeiend heet fuchsia, Senseo-koffie-toestel en werd ik ernstig gebeten door de mijn redelijk vreemde consumptiemicrobe!...
Nooit gedacht dat ik nog eens vol verlangen da-gen-lang met een, totaal buiten mijn bestedingsmogelijkheden liggende, zakloze stofzuiger en een, voor mij al even onbetaalbare, hot pink koffiemachine in m'n hoofd zou rondlopen. 
Och, zoals met alle andere microbe-besmettingen: 't zal vanzelf wel weer over gaan, hé... ;-)