Mokrecyclage.

Warme dranken gedronken uit het juiste bijpassende kopje smaken extra lekker. Allé, dat is toch mijn idee. Maar misschien heb ik dat gewoon ooit, lang geleden, zelf uitgevonden om mijn redelijk uitgebreid assortiment kopjes en mokken te rechtvaardigen. Zou kunnen. Ik laat het in het midden. Alleszins, bij mij passen de kopjes dus bij de drank.
Voor het doordeweeks theegebruik en het nuttigen van zelf gebrouwen kruidendrankjes zijn er de wat stevigere glazen mokken met rozenreliëfmotief. Theedrinkende bezoekers slurpen daar uiteraard nooit hun drankje uit. Zij mogen gebruik maken van de zeer elegante, ultrafijne -je kan er los doorheen kijken- 'bone china' theekopjes met bloemenmotief en gouden krulletjes.
Er staat -zoals bij iedereen, vermoed ik- achterin de kast zo nog wel 't één en 't ander dat er eigenlijk nooit uit komt, maar waarvan ik voorlopig nog nét geen afstand wil doen, keuze genoeg dus, maar voor een kopje 'minuutsoep' bezit ik slechts één enkele mok: een dikke stevige, uit ondoorzichtig 'frost'-glas met een handig groot oor. Bij mij geen soep uit een mok voor bezoekers dus...
Het grootste deel van de brede keuze aan warme-dranken-servies in mijn keukenkast is bestemd om koffie uit te drinken. Grote koffies, kleine koffies, minikoffietjes, cappuccinootjes, koffie met en koffie zonder, voor mezelf of voor bezoek, voor de voormiddag of de namiddag, voor elke mogelijke koffiesoort en elk denkbaar koffiemoment staat er wel iets gepast tussen. En uiteraard: de meeste kopjes sluiten naadloos aan bij mijn servies met roze roosjes en gouden randjes.
De mokken maken daarop een uitzondering, al hebben de meeste toch ook wel minstens een -al dan niet roze- bloemenmotief. Twee van die mokken zijn hoofdzakelijk gereserveerd voor gasten met een grote koffiedorst. Eentje, een zeer elegant, iets kleiner model, lichtroze met donkerroze roosjes, is mijn 'namiddagkoffiemokje'. Kwestie van na zestien uur iets minder cafeïne binnen te krijgen, hé.
De andere vier mokken dienen voor de ontbijtkoffie. Niets zo heerlijk als 's morgens een grote, dampend hete tas vloeibare startenergie in je handen. En naargelang mijn humeur en goesting kies ik daarvoor uit dat viertal. De grootste mok is uitzonderlijk niet gedecoreerd met bloemen, maar met allerlei schattige en grappige poezen op een met rood omlijnde groene achtergrond. Die kop was lang geleden een cadeautje van een erg lieve vriendin, en het is absoluut een favoriet stuk serviesgoed van mij. Dan is er de lichtbeige mok, ook zonder bloemen -komt dát tegen- maar met een mooi roodborstje en om hem heen allerlei dingetjes uit zijn dagelijks leven, zoals rupsjes en wormpjes, z'n nest en eitjes, bloemetjes en pluimpjes, allemaal bijzonder fijn en gedetailleerd getekend en prachtig om naar te kijken. Dat is een kopje van het merk Vivara, gekend om z'n natuurbeschermingsproducten. Geen idee meer waar deze mok ooit vandaan kwam, maar ik koester ze na al die vele jaren nog steeds. De lichtroze mok met witte stipjes en streepjes als achtergrond voor donkerrode roosjes kreeg ik ooit als afscheidsgeschenk van een hele lieve collega die naar het buitenland verhuisde en die ik vermoedelijk nooit meer zou/zal zien. Maar ze had me geen beter cadeau kunnen geven, want telkens ik eruit drink, denk ik aan haar. Het laatste grote kopje in m'n reeks kwam ik nog niet zolang geleden tegen op een tweedehandssite. Twee enorme, prachtig donkerroze pioenen vergezeld door twee schattige gele vlindertjes, en een fraaie zonnebloem op de bodem, allemaal van de hand van kunstenaar Roy Kirkham, op heel fijn, zowat doorschijnend porselein, met een erg praktisch doch elegant oor, 'made in England' in 2002 voor de wereldberoemde Chelsea Flower Show. En, hoera, dat alles voor maar twee euro. Ik was op slag verliefd! 
Sinds enkele maanden mag ook deze mok dus mijn ochtendlijk koffiemomentje opfleuren. En zo was dat ook eergisteren het geval. Meestal maak ik me een grote kop oploskoffie met een paar zoetjes erin. Dat gebeurt in de keuken, op het aanrecht aan het venster met uitzicht op de tuin. Ik goot, met mijn fuchsiaroze waterkoker, het kokende water op de koffie en ging in de onderliggende schuif -'k weet al niet meer waarom- op zoek naar een ander lepeltje. Toen ik weer opkeek, lag er een plasje onder de mok. "Vreemd!", dacht ik, maar 'k veronderstelde dat ik nog-half-slapend-onhandig en zin-in-koffie-enthousiast het hete water veel te onstuimig in de tas gekwakt had, met morsen als gevolg, en besteedde er verder geen aandacht aan. Met een servetje eronder nam ik de mok mee naar de zetel en genoot daar van de hete koffie. Klaar. Dacht ik...
Gisteren was dezelfde Chelsea mok ook weer mijn favoriet om de dag mee te beginnen. Oploskoffie en zoetjes erin, heet water erop en... "Knets!" Een heel licht, nauwelijks hoorbaar krakgeluidje en een nu duidelijk zichtbare barst -die was er dus al eerder, maar nog niet waarneembaar- waarlangs de verse koffie verrassend vlot het aanrecht overstroomde! "O, nee! Zo jammer!", hoorde ik mezelf luidop treuren, "Tja, da's eentje voor de vuilnisbak. Niks aan te doen."
Of misschien toch niet. De koffie overgietend in de poezenmok zag ik op het terras een handvol meesjes en een ekster druk in de weer rond mijn verschillende voederplekjes. Dat immer vrolijke beeld klikte onmiddellijk met de ergens in mijn hoofd gestockeerde inspiratie van alternatieve voederbakjes en -kastjes, gemaakt uit afgedankt serviesgoed. 
Eigenlijk had ik er totaal geen werk aan, aan dit nieuwe 'fine china', porseleinen voederbakje met fraaie bloemen. Een beetje ongeveer bijpassende tape eromheen, om zeker te zijn dat de boel niet verder scheurt en helemaal uit elkaar valt; een beetje bloemendraad aan het reeds aanwezige en praktische ophang-oor; zaadjes, zonnebloempitten en nootjes erin; en voilà: tussen de gele klimroos voor het venster van mijn bureau heeft de gekoesterde mok vanaf vandaag een hele nieuwe toepassing en daardoor hopelijk ook nog een lang leven. Nu nog afwachten of de vogels er eveneens gek op zullen zijn. Als het aanslaat, is er vermoedelijk ook nog toekomst voor die vergeten kopjes helemaal achterin de keukenkast. ;-)

Moeder-&-dochter-dagje.

Zo ongeveer elke dag hangen we met elkaar aan de telefoon, altijd omtrent hetzelfde tijdstip van de dag: als 't 'gratis bellen' van start gaat. Soms duurt het gesprek maar heel even, niks bijzonders te melden, juist even elkaars dag en gemoedstoestand checken. Maar net zo goed babbelen we met gemak een uurtje vol, en dat kan dan werkelijk over zowat absoluut álles gaan. Op die manier blijven mijn moeder en ik overal van op de hoogte, en vooral ook in contact met elkaar. De afgelopen zoveel maanden lukte het me door die regerende depressie immers amper om op een deftige en genietbare manier -zowel voor mezelf als voor de andere eventueel betrokken personen- ergens heen te gaan, en dus ook niet tot bij m'n moeder. En da's uiteraard jammer.
Ze had het me al herhaalde malen gevraagd om samen eens iets te gaan doen, gelijk wat, ergens heen, of een hapje eten, 't maakte niet uit. Gewoon iets wat ik op de één of andere manier zag zitten en aankon, en waarmee zij mij eens een beetje kon en mocht verwennen. En gisteren is dat eindelijk gelukt!
Mijn moeder en ik zijn een dagje, gezellig onder ons getweetjes, gaan winkeltjes kijken in het Wijnegem Shoppingcentrum. Nee, niet dat ik daar überhaupt centen voor heb. In tegendeel zou ik zo zeggen, niet één rooie duit! Zelfs pee-schijven kan ik me voor zulke uitspatting niet veroorloven... En zo een 'echte' shopping-uitstap is trouwens iets wat we normaal gezien sowieso allebei eigenlijk nooit doen, het is ons ding niet echt. Maar, met kerstmis gaf mijn moeder al haar kinderen een aankoopbon voor dat winkelcentrum in kwestie cadeau, en het leek me extra fijn om voor de mijne samen met haar iets leuks te gaan uitzoeken. 
De tram zal alvast vol met bende vreselijk drukke, af en toe luid gillende schooljeugd, duidelijk op weg naar hetzelfde doel. Dat beloofde... En het wás een lawaaierige dag, zeker voor oren die dat al lang niet meer gewoon zijn, en ook voor mensen die normaal gezien uitsluitend een snelle 'binnen-en-buiten' plegen te doen bij hoogstnoodzakelijk winkelbezoek aldaar, maar... we hebben het onze pret zeker niet laten bederven. 
Met nieuw inktpatronen voor m'n printer zou ik meteen meer dan het budget van m'n geschenkbon kwijt geweest zijn, dus nee dank u wel, vandaag liever niet. Even kijken bij de strips in de Standaard Boekhandel, waar, jammer maar helaas, niets uit de reeksen die ik verzamel te vinden was. Hop, naar Boekenvoordeel dan, een winkel waar ik m'n geldbeugel gewoonlijk redelijk tevergeefs strak tracht dicht te houden. Niets kon me echter écht verleiden dit maal... tot bij het buitengaan mijn oog op een kleine zakagenda boordevol van die magnifieke feeërieke tekeningen van Marjolein Bastin viel. Zoooooo mooi! En met zooooooo een grote korting -van 10,95-€, nu voor nog slechts 2,49-€- dat mijn moeder hem voor mij kocht, want 'dat was de moeite van m'n aankoopbon niet'...
Volgende stop: 1e verdieping, Casa. Heu.. heb ik ergens iets gemist misschien? Heeft tegenwoordig iedereen z'n huis vol knuffelcactussen en oerwoudgordijnen??? Uiteraard moesten we ook even binnenwippen bij dat winkeltje één deur verder, dat met al die gekke prulletjes en frulletjes, want daar kocht ik ooit mijn zeer geliefde zalige blauwe-lucht-met-schapenwolken-paraplu. Maar... niks kon er ons boeien. Dan maar even door de Hema geslenterd, want, zelfs al is er niets te zien waar je je centjes aan uit wil geven, ze hebben er wel een lekkere en grote kop koffie, en onze voeten waren aan een kleine pauze toe. Kon ik meteen ook onze eerste -en voorlopig enige- aankoop, het agendaatje, nog eens uitgebreid bewonderen.
Bij Fnac vond ik een zodanig brede waaier aan strips die ik me nog wel eens wou aanschaffen, dat de mij zwaar vallende keuze er bijna voor zorgde dat er opnieuw niets gekocht werd, maar, zo blij als een kind liep ik uiteindelijk de winkel weer uit met 3 nieuwe 'Kid Paddle' boekjes in m'n tasje en hield na die aankoop zelfs nog één 10 euro bon over. Prima bedrag om in het Kruidvat aan favoriete haarproducten en nieuwe zachte krulspelden te besteden!
Protest in alle mogelijke toonaarden en kleuren van mijn kant maakte totaal niks uit: m'n moeder moest en zou me ook absoluut nog iets extra's cadeau doen. Bovenop de reeds getrakteerde koffie en agenda en... Gewoon, omdat ze dat wou. Punt. Geen discussie. 
Moedig paste ik dus een aantal erg leuke zomerjurkjes, maar... als 't van boven goed zit, dan gaat het niet over m'n royale derrière,... en als iets wel keurig netjes heel die onderste batterij van mij bekleed, dan verzuipt die toch ook niet geringe bovenkant van mijn verschijning in hopeloos geslobber. Zucht. Dat was duidelijk alvast geen optie. Maar ons moe zat nog niet door haar opties heen. Ze troonde me mee naar een winkeltje waar ze al wekenlang een rood halssnoer voor zichzelf had willen kopen. Even kijken of het er nog steeds was om, indien ja, eindelijk die al veel te lang uitgestelde slag eens te slaan uiteraard. 
Wauw -of misschien beter 'oei oei oei'-, ik heb een nieuw favoriet winkeltje, geloof ik... Bijou Brigitte is als een netjes op kleur geordende schatkamer vol schitterende sieraden en fonkelende accessoires, één voor één allemaal helemaal mijn smaak! 
Het door m'n moeder gewenste rode halssnoer lag niet meer in de etalage, maar hoera, we vonden het al snel terug tussen de andere kettingen in dezelfde kleursoort... en toen werd er, door het overweldigende aanbod, toch nog even getwijfeld over tint en model, doch na uitgebreid kiezen en keuren kocht ons moe tóch haar eerste gedacht. Mét bijpassende armband. "Kijkt gij ook maar eens goed rond, en kies iets moois voor jezelf uit!" dirigeerde ze me zonder tegenspraak te dulden. En... ik ben echt gewéldig content met m'n nieuwe, super mooie, verrassend zware, glimmend zwarte, duizend-kraaltjes-gevlochten sieraad! Subliem.
Terwijl ons moe aan de kassa stond af te rekenen, rinkelde haar telefoon. Eén van haar broers, nonkel Kristiaan, klonk blij verrast mij aan de lijn te krijgen. Of ik even wou doorgeven dat hij met tante Paula naar Wijnegem kwam voor de tentoonstelling over de wereldoorlogen, waarvoor m'n moeder de organisatoren een stevig pak documenten en objecten van de familie en vooral van mijn grootva, Frans Verbiest, geleend had. En of ze achteraf er ook nog mee 'ene kwam pakken' in 't café op den hoek. De boodschap zorgde toch voor wat lichte stress. Wat wil je doen, wat ga je kiezen? Verder met dochter-lief door de Shopping slenteren, winkel in, winkel uit -wat we eigenlijk allebei al wel een beetje beu waren ondertussen- of redelijk hals over kop terug richting dorp en richting familie? En we zouden eigenlijk nog een slaatje en zo'n zalig fijn en krokant frietje gaan eten bij de Mac Donalds...
Met een nieuw belletje naar de nonkel viel uiteindelijk alles als vanzelf prima in de plooi: zij namen simpelweg een bus later zodat wij meer dan tijd genoeg hadden voor én een frietje én een rustig tramritje terug. Het verwendagje uit bleef dus nog even wreed gezellig, en met een onverwacht staartje, verder kabbelen. Hoera!
Zo een mooie en overzichtelijk tentoonstelling met zeer uiteenlopende documenten, foto's en voorwerpen uit beide wereldoorlogen is uiteraard bijzonder boeiend, zeker als je er, in 't uitgelezen gezelschap van je moeder, nonkel en tante, en dus mét extra, al dan niet humoristische, gedetailleerde uitleg bovenop, links en rechts overal familieleden in terugvindt. Maar het doet niet echt deugd aan de nog steeds behoorlijk aanwezige donker depressiegedachten in m'n hoofd. We zijn 100 jaar verder, en hoe bitter weinig, niets eigenlijk, heeft de mensheid in 's hemelsnaam geleerd... Gelukkig, zoals dat bij ons in de familie zo ongeveer traditie is, moet er bij elke gelegenheid sowieso een stevig pint -of twee- gedronken worden. En de sympathieke nonkel trakteerde, joviaal en gul als hij altijd is.
Volledig voldaan, echt voor de volle 100%, in zowel winkelen als bij-babbelen, met suizende oortjes van een hele dag drukte om me heen, een tas vol nu reeds gekoesterde aankoopjes, en vooral met een intens warm gevoel vanbinnen -toch iets meer door het gezelschap dan door het bier- wiebelde ik met de tram weer naar huis, om daar prompt van pure vermoeidheid met twee dolgelukkige -jeey! z'is weer terug! roenk roenk roenk- knuffelpoezen op schoot in de sofa in slaap te vallen.
Dit voor mij ongewone uitstapje was meer dan geslaagd, het had écht niet beter kunnen zijn. Ik voel me verwend en geniet daar nóg met volle teugen van. Het doet me echt opmerkelijk veel deugd! Een schone merci aan nonkel en tante voor hun fijne bijdrage, maar uiteraard vooral aan ons moe, met een dikke zoen en knuffel er bij: een ontzettend grote en super hartelijke DANK U WEL voor dit gezellige moeder-&-dochter-dagje! 💖 Xxx

Concertorganisatie: the never ending story.

De klok wijst 8 uur aan. Met een wat wollig hoofd en piepkleine oogjes staar ik suffend in m'n koffie. Gisteren eerst 9 uur lang op de duizenden minuscule cijfertjes van de honderden facturen op het computerscherm -op 't werk, bij de boekhouding- zitten pieren en, alsof dat niet genoeg was, eenmaal thuis nóg zo eens een uur of 5 aan de PC. Veel te laat in bed, veel te weinig geslapen. Sloten koffie nodig en mogelijk ook een brilleke... 
Maar ik ben niet ontevreden want 't was allemaal voor de goeie zaak: om 1u vannacht is dan eindelijk toch de kerstaffiche van dit jaar afgeraakt! Woehoe! 
Weer iets om af te strepen op die eindeloze lijst met duizend-en-één grote en kleine dingetjes, want hoe je 't ook draait of keert, voor ik op het podium het beste van mezelf sta te geven is er écht wel wat water naar de zee, hoor! Eigenlijk is het uitvoeren van het concert zelf nog de minste van alle inspanningen, vergelijkbaar met het topje van een gigantische ijsberg. Door de microscopische omvang van ons VZWtje is het hoofdzakelijk aan mij, de gedelegeerd bestuurder -ook 't-werkpaard-van-dienst genoemd- om die onoverzichtelijk lange to-do-lijst afgewerkt te krijgen, vanzelfsprekend liefst binnen de gegeven tijdspanne.
Afgelopen weekend zat ik, bij het invullen van de bedrijfsbelastingen, nog te giechelen met mijn 'functie's' binnen de VZW. Onze cijfers doorgeven zou, met die zowat onbestaande omzet, een makkie kunnen zijn, ware het niet dat ik er elk jaar weer een pak extra programma's op m'n computer voor geïnstalleerd moet krijgen. Dan ben ik in m'n ééntje niet alleen de hele boekhouding van de onderneming, maar meteen ook de volledige IT-afdeling. Grappig, toch?! 
Nu die jaarlijks weerkerende horde genomen is kunnen we weer volle gas vooruit voor de kerstconcerten. Ondertussen ligt uiteraard het theater al vast, op de juiste data, én met de correcte ticketprijzen. De reusachtige besneeuwde kerstboom is geboekt. Muzikanten en ballet zijn gecontacteerd, die vrolijke bende nog niet helemaal compleet. Roger schakelt voor de komende weken een versnelling of 20 hoger in die toch steeds wat moeizame zoektocht naar nieuwe gedichten en teksten, zoals dat bij mij het geval is voor de liedjes en grapjes. Er is een leuke fotograaf vastgelegd, de geweldige heren van de kassa hebben er ook al zin in, ons moe is alvast ijverig bij familie en kennissen een schare supporters aan 't ronselen en bereidt zich voor op de jaarlijkse kostuums-strijk-marathon, en jawel, ook de eerste tickets zijn de deur uit...
Ja, er zit zeker al wat beweging in, maar er moet nog zoveel meer.
Gulle sponsors zoeken én vinden bijvoorbeeld, want de ticketopbrengst, zelfs bij uitverkochte zalen, dekt spijtig genoeg écht het onkostenplaatje van zo'n show niet (nog altijd die spotgoedkope kaartjes, hé!...) Elk jaar weer moet ik ook ergens een nieuwe, boeiende en verrassende special guest opduikelen, want het gegeven 'kerst' blijft uiteraard beperkt en je mag je publiek niet vervelen met nog maar eens 'meer van 't zelfde'... 
En verder? Even kijken. 't Programma interessant en vlot lopend in elkaar steken, een deftig programmaboekje fabriceren, het inspirerend voorwoord schrijven, de nodige muzikanten bij elkaar krijgen, ook voor toch minstens 2 repetities aub, de desbetreffende nummers met de dansers doornemen, de roadie te pakken krijgen en z'n instructies doorgeven, contractjes in orde brengen, praktisch afspraken maken per telefoon, mail, sms, in persoon... 
En 'k zal wel weer 't één en 't ander vergeten op dit moment.
Naar gelang het concertweekend nadert gaat m'n hoofd ook steeds meer tollen van de door niemand opgemerkte maar o zo belangrijke details. 
Zijn er nog genoeg bloemen voor het haar van de ballerina's? Is er nog voldoende glitterhaarspray? Moet ik nog meer witte panty's voor mezelf en het ballet kopen? Waar vind ik rode sokken voor de heren van 't orkest? Heeft iedereen wel de juiste partituren? In de correcte toonaard? Pas ik nog wel in m'n kerstjurk? Moeten m'n beroemde rode schoenen nog naar de schoenmaker? Welke kleine 'toi toi toi'-kadootjes kan ik dit jaar weer eens verzinnen? Moet ik broodjes of fruit voorzien? Hoe zit het met de sleutel van het theater? Hangen de spots al goed? Klopt de kleur van hun licht? Krijgen we die reuzegrote kerstboom weer netjes uitgeplooid zonder ons te verslikken in de namaaksneeuw? Hoe laat moet ik al in de zaal zijn? Of beter: hoe vróeg kàn ik al in de zaal zijn? En op welk onmenselijk uur laat ik de wekker dan aflopen om m'n concerthaar in orde te krijgen? Zijn m'n eigen partituren en nota's in orde? Heb ik m'n nummers en moppen wel genoeg geoefend?...
Zoveel ogenschijnlijk te verwaarlozen onbenulligheden, maar in 't belang van 't grote geheel kan ik er behoorlijk van wakker liggen, geloof me.
Om dan nog maar te zwijgen over de immer bijhorende financiële zorgen.
Eigenlijk is de tomeloze energie die tijdens die vrolijke voorstellingen aan alle kanten van me af spettert niets, absoluut niets, vergeleken met de maandenlange organisatorische krachtinspanningen die aan de shows vooraf gaan. En dan is het nog af te wachten of het publiek er van zal genieten...
Als er al publiek komt opdagen, uiteraard...
Kort samengevat: al steekt het me telkens weer onbeschrijfelijk tegen nóg maar eens heel dat enorme organisatiecircus op m'n schouders te nemen, ik begin er desalniettemin -'t bloed kruipt waar het niet gaan kan- élk jaar weer opnieuw aan! En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw... Om aan het eind van elk zo'n episode, uiteraard samen met al m'n in meerdere of mindere mate geïnspireerde en begeesterde medewerkers -van de eerste tot de laatste bijzonder gewaardeerd ongeacht de afmetingen van hun bijdrage- steevast een geweldig opmonterend, stemmig feestelijk en van levenslust sprankelend eindproduct aan het verheugde publiek af te leveren.
't Is 8 uur in de morgen, 'k heb bitter weinig geslapen, m'n arme hoofd en oogjes doen pijn en m'n koffie wordt koud, maar hoera hoera, de kerstaffiche is klaar! Alweer iets op die gigantisch lange lijst afgevinkt, dus -ten aanval!- op naar 't volgende puntje! Maar misschien eerst nog ne koffie. Of 2, 3... 
Concertorganisatie? Ja, dat is echt a never ending story!... ;-)

Feestelijke Ingrid-zondag.

Meer dan voldaan, zowel wat feestelijk eten betreft als de immer wat ontbrekende menselijke warmte, slenterde ik in volle feest-ornaat, pluimen op het hoofd, hooggehakte laarsjes aan en heel veel glitters daar tussen, op m'n dooie gemakje langst de stille donkere straat en over het verlaten plein.
Na die uitgebreide overheerlijke maaltijd, waarvan ik me een beetje loom voelde, leverde die laatste kop koffie me weer wat energie, en die stevige dosis Grand Marnier die er naast gestaan had, gaf me net genoeg 'roes' om totaal ontspannen, glimlach op het gelaat en bang voor niets, de korte afstand tussen het appartement van m'n vriendin en m'n eigen flatje te wandelen.
Overal om me heen vrolijkte kerstverlichting in absoluut alle vormen en kleuren de huizen en flatgebouwen op. Genietend besloot ik het allemaal eens uitgebreid te bewonderen. O ja, er zaten dingen tussen die ik van m'n leven niet aan de gevel zou willen zien, zo foeilelijk, maar tussen alles wat wel binnen m'n smaak valt maakte dat niet zoveel uit. Al die elektrische sterretjes fonkelden elke voorbijganger om het hards toe en maakten dit avonduur van deze donkere dag zoveel zachter en warmer.
Vroeger, lang geleden, reden ons va en moe samen met mij nog wel eens opzettelijk een extra toertje met de auto: feestverlichting bekijken en bewonderen. Ideetjes opdoen ook. En hartelijk lachen om zovele grappige, kitscherige of ronduit mottige ontwerpen, uiteraard. Daar dacht ik met lichte weemoed aan, terwijl ik rustig verder kuierde.
Ons gebouw was het minste versierd, viel me op. Eén terras vol helgroene lichtslingers en een ander met een in felle kleuren hevig flikkerende strik-met-klokken-ornament... Dat is het zo ongeveer.
Tussen de vele kleine lichtjes in de grote planten en in het kerststuk op het dressoir plofte ik met een tevreden zucht in de sofa in m'n eigen huiskamer neer. Heerlijk om eens een keertje zo relaxed te zijn. 
Het was een bijzonder aangename namiddag geweest bij mijn allerliefste vriendin Ingrid. Al een paar jaar op rij nodigt ze me ergens tussen kerst en nieuwjaar uit om van een fantastisch diner te genieten in het knusse gezelschap van haar zelf, haar echtgenoot, zoon, vader en onderbuurvrouw. En daar haalt ze letterlijk àlles voor uit de kast! Er wordt gekookt dat het een lieve lust is, en wat ze uiteindelijk op de eigenlijke feestelijke dag serveert is minstens een paar maal op voorhand stevig uitgeprobeerd. 
Speciaal aperitief met allerlei originele warme en koude hapjes, voorgerecht met cannelloni en kerstomaatjessaus, wildstoofpotje met fijne groentjes en kroketten als hoofdgerecht, en als nagerecht mokka en chocolade ijs. Alles zelf gemaakt, en -hoeveel moeite wil iemand voor je doen?- voor mij steeds een vegetarische versie, die trouwens ook vooraf geproefd en goedgekeurd werd door de gezinsleden. De uitgeschonken wijnen zorgden met gemak voor een ontspannen sfeer. Niet dat dat een must is bij deze mensen, want bij hen mag en kan je, heel gewoon, volledig zijn wie je bent. Niks meer, niks minder.
Mijn vriendin Ingrid, zo blij haar weer eens te zien, te spreken, bij haar te zijn. 'k Had haar echt gemist de afgelopen weken. En nee, nee, nee, geen dénken aan: ze wou ab-so-luut écht-en-techtig niét met me op de foto, wat ik ook probeerde... Maar een stiekem en onverwacht kiekje van haar terwijl ze druk aan het kokkerellen staat in haar keuken, dàt is me wel gelukt! Joepie!
Zalig om je zo een zondagmiddag in december gekoesterd te weten, omringt door oprechte vriendschap, in goed gezelschap genietend van zoveel lekkers.
Alleen, om heel eerlijk te zijn, die kop koffie... die had ik duidelijk tóch beter overgeslagen: 'k zag het vannacht, of beter vanochtend, 4 uur op de wekker worden vooraleer de slaap me eindelijk naar dromenland meenam... Och, tevreden en ontspannen warm onder de wol had ik op die manier alle tijd van de wereld om alvast de grote lijnen van dit schrijfsel te bedenken, hé. :-)

Wervelwindvrouwen.

"Houdt u maar klaar, morgen om 10u staan we bij u aan de deur!" zei m'n moeder gisteren aan de telefoon absoluut geen tegenspraak duldend. Samen met m'n zus Jacinta wou ze percé boodschappen voor me gaan doen, m'n hele kot komen kuisen en meteen ook eens even checken hoe ze nu juist tot hier geraakt met de tram, voor 't geval dat ze zo nog eens zou willen afkomen.

Nu moet je weten dat m'n moeder hier nog nooit zonder onze va geweest is, en dan altijd nog snel 'binnen en buiten', en eigenlijk vindt dat ik nogal een rommelmie ben die veel te veel bijhoudt... En mijn zus, die is slechts één keertje komen piepen, toen ik het appartement pas gekocht had, lang voor al m'n uitgebreide verbouwingen, geen idee wat ze er nu zo van zou vinden... 

Ik zat dus, begrijpelijk denk ik, met een pak zenuwen en plankenkoorts.

Extra vroeg uit bed, want wassen en aankleden zijn bijzonder pijnlijke bezigheden en kosten bijgevolg behoorlijk wat tijd. Boodschappenlijstje nakijken, nog een paar dingetjes toevoegen... Klaar! Ze mochten komen.

Om 10 na 10 ging de deurbel, en 't was meteen ambiance ten top! 
Met veel kabaal, luid gelach en zot gedoe werd er verkondigd dat ze dat hier potverdorie eens gauw allemaal even voor me gingen regelen, zie!

Eerste werk: de boodschappen. Met z'n tweeën op naar de winkel, gewapend met het lijstje en een grote tas, en strijdlustig alsof m'n leven er vanaf hing.

Ondertussen zette ik het mooie boeket in m'n favoriete kleur, dat me bij 't binnenkomen in m'n armen gedrukt werd, maar waar ik nog niet de tijd toe gekregen had om het even te bewonderen, geduldig met één hand in het water en op de tafel. En daar stormden ze alweer binnen! 

Ondanks het feit dat ze het hier, tot mijn grote verbazing, eigenlijk best wel schoon vonden, én ordelijk, én gezellig, -komt dàt tegen- storten ze zich als 2 dolle tornado's en met veel gegier en gezwans, en uiteraard de bijhorende decibels, op het poetswerk. Mijn zus ging als een losgelaten wilde de vloeren, zetels en matten te lijf met de stofzuiger -zelden iemand zó energiek dat ding zien rondzwieren- en ons moe achtervolgde haar van kamer naar kamer, m'n zus lichtjes opjagend, druk in de weer met een emmer sop en een dweil. 
En ik, ik stond er bij en keek er naar, en liep zowat absoluut overal in de weg... Maar, ik zag ook dat het goed was!

Bij het uitpakken van de inkopen kwamen er ook nog wat verwennerijtjes tevoorschijn die ik bij mijn weten zeker niet op m'n briefje gezet had... 

Neen, inderdaad niet, repliceerden ze gniffelend, maar volgens hen wél 'nodig'. En alles betalen, dat mocht ook al niet.

Op m'n aandringen zetten ze zich nog héél even aan de grote tafel en dronken, met een leuke babbel er bij, exact één kopje koffie en één kopje thee, erg gezellig en zelfs wat wonderbaarlijk, om dan met net zo overweldigend veel poeha als bij hun aankomst weer naar buiten te flitsen. En even plots als de plezierige drukte begonnen was viel de vertrouwde stilte weer over m'n huis..

Hier zit ik nu, in blinkend frisse en schone kamers, met een glaasje wijn en een Ferrero Rocher, en met een enórme glimlach op m'n gezicht. Zaaaaaaaalig!!!

Als ge mij een beetje kent, dat is het hierbij duidelijk dat ik het van geen vreemden heb: als ze iets in hun hoofd halen, dan kunt ge er donder op zeggen, dan móeten en zúllen ze dat ook uitvoeren, die wervelwindvrouwen in mijn familie. ;-)

De receptioniste die ook zangeres was. En omgekeerd.

Er was eens een zangeres, gezegend met een krachtige en warme sopraanstem, muzikaal getalenteerd, organisatorisch sterk, ongedwongen humoristisch, aangenaam in de omgang en niet onprettig om te zien. 
Maar ondanks deze vele talenten verdiende ze van haar artistieke kunnen het beleg niet op haar brood... Naast het optreden lesgeven, zoals de meeste van haar collega's, tja, dat had ze gedaan, toen ze nog jong was, maar het was echt niet haar ding. Trouwens, zo zonder toereikende diploma's...
Na 6 jaar ervaring aan de balie en achter de schermen bij een klein hotel, waar men haar een kans gaf vanwege haar talenkennis, boekhoudkundig inzicht, handigheid en charmante voorkomen vond onze zangeres haar ideale deeltijdse job bij een bijzonder sympathiek outsourcing-bedrijf voor receptionistes. Prima aangepaste uren, goede verloning, leuke arbeidsplek, fijne begeleiding. 
En al waardeerde men haar enorm, ze vertelde niet vaak over haar receptie-alter-ego want ze voelde zich toch nog altijd hoofdzakelijk 'zangeres'...
Tot op zeker dag haar coach er op wees hoe voortreffelijk en met flair ze al jaren haar taak vervulde, en hoe dat qua sterkte absoluut kon tippen aan haar grootse concerten. Elke dag weer een spectaculaire performance aan de balie!
De zangeres keek plots met andere ogen naar de baan waarin ze de helft van haar dagen doorbracht, en zag in dat ze ook over uitzonderlijke talenten beschikte om receptioniste te zijn!
En wie denkt dat zo een ontvangstdame uitsluitend wat telefoontjes aan neemt en bezoekers in de juiste richting dirigeert, die heeft het behoorlijk mis.
Van de arbeider-in-de-blauwe-overall tot de maatpakken van het management, allemaal vinden ze hun weg tot bij haar. In een nauwe samenwerking met de directieassistente, keukendame en onderhoudsdienst vervult ze zowat ieders wensen, beantwoordt alle mogelijke en zélfs de onmogelijke vragen, giechelt om elk, al dan niet plezant, grapje en luistert naar al de grote en kleine, blije en verdrietige verhalen en biedt goede raad en troost. De residentiële psychologe, vermomd als telefoniste in de inkomhal...
Van balpennen, schriften en honderden andere kantoorbenodigdheden uit het economaat tot aanstekers, pijnstillers, wisselgeld en zelfs maandverband, de receptioniste voorziet u van zowat àlles. Op uw simpele vraag boekt ze hotels, restaurants, lunches, zalen, projectors, taxi's, schoenen, brillen, broodjes en zowat alles wat je nóg bedenken kan. En als u dan, uiteraard nét nadat alles volledig in orde is, heel het zaakje nog eens een keer of 10 wenst te wijzigen, dan zal ze ook dàt voor u gezwind in orde brengen, zonder opvallend te zuchten om zoveel eindeloze wispelturigheid...
Om nog maar te zwijgen van de 'last minut' aanvragen die steevast beginnen met "Ik weet da'k veeeeel te laat ben, maar kunt ge tóch nog efkes rap...?"
De post, in en uit, binnen en buitenland, het klassement van gelijk welke afdeling, facturen nakijken, veiligheidsdocumenten aanvragen, brieven, mails, handleidingen en vertalingen schrijven... Ze is in alles even sterk, en bereid.
Ze jongleert met 3 telefoontoestellen en 2 computers om elke gesprek naar de juiste persoon door te schakelen of blust desnoods zelf de brandjes aan de andere kant van de lijn. Bezoekers, klanten of leveranciers, of gelijk wie er binnen wandelt, ze kunnen bij deze gastvrouw allen op een enthousiast onthaal met heerlijke koffie en een onderhoudend praatje rekenen. Vrolijk draaft ze heen en weer om de vergaderzaaltjes nóg maar eens op te ruimen, sleept met bakken leeggoed dat het een lieve lust is, stopt opgewekt de koffiekopjes en glazen in 't sop, veegt links en rechts met zwier al eens wat stof of vlekken weg en geeft in 't voorbijgaan vinnig en liefdevol wat plantjes water. 
En ik moet het u er misschien niet bij vertellen, maar natuurlijk doet de receptioniste, die er, zonder twijfel, altijd netjes gekleed, mooi opgemaakt en met een keurig zittend kapsel bij loopt, dit alles hutsekluts en kris-kras door elkaar, uiteraard in minstens 4 talen, zonder verpinken in een oogwenk switchend van de ene naar de andere taal, met steeds een opperbest humeur en een immer stralende glimlach. En, op de koop toe, alsof het zó nog niet straf genoeg was, doet ze dit alles óók nog eens heel elegant en als vanzelfsprekend op hoge hakken.
Volgende week, 13 oktober 2015, ben ik, zangeres Kristina, exact 7 jaar in dienst als parttime receptionist. En het heeft me al die tijd gekost om te beseffen en te aanvaarden hoe uitmuntend en geliefd ik ook hierin ben...
Volgens mij redenen genoeg voor feestje dinsdag!... ;-)

Receptel, ook voor uw receptie dé nr.1!