Over poetsen en energieleveranciers.

"Of ze toch niet heel even langs mocht komen?", vroeg ze. De ongelofelijk opgewekte dame aan de telefoon van een vergelijkend studiebureau voor energieleveranciers bezat overduidelijk een uitzonderlijk verkooptalent en wou beslist geen "neen" accepteren. Mijn door de jaren heen zeer geoefende en gedegen argumenten om zulke voorstellen klaar en duidelijk van de tafel te vegen, werden stuk voor stuk door haar met zeer concreet en realistisch bewijsmateriaal zonder enige twijfel en met veel plezier weerlegt. Ik moest er om lachen: "Ziehier mijn evenknie!"  "Oké!", zei ik, "Goed. Kom maar af met al die voorstellen, die volgens jou, mij op m'n sowieso al minuscule maandelijkse energierekening nóg eens zoveel euro's gaan besparen. 'k Ben benieuwd!" En ze was vrolijk dankbaar om m'n complimenten over haar geweldige opgewektheid, persoonlijke humoristische aanpak en algemene verkooptactiek.
Zoals steeds als er bezoek komt, en al helemaal als dat iemand is die ik (nog) niet ken, greep ik de kans aan om even uitgebreid m'n hele huis in het sop te doen. Da's een soort van diep ingebakken gewoonte. Maar wel eentje die gerust mag blijven, vind ik. En 't was ondertussen ook wel écht eens nodig dat alle kamers een stevige poetsbeurt kregen. Als ik, zoals de voorbije week, nog eens uitzonderlijk een paar dagen serieus uit de rotatie ben door nekpijn, dan is dat hier precies altijd meteen een stort. Niet alleen het vertrouwde en voorspelbare stof en kattenhaar absoluut overal, maar ook in elke kamer al dan niet te definiëren rommel die maar niet op z'n plaats geraakte, half afgewerkte creatieve uitspattingen, poezenspeelgoed en koffiekopjes. Hier en daar ziet één van de kamerplanten er wat slordig uit met van ouderdom verdroogde, maar nog niet afgevallen bladeren; het aquarium heeft 't begin van groene algenaanslag op z'n ruiten; en de keuken en badkamer zien eruit alsof er een bom van zeepresten en vuile (af)was ontploft is. Aan de slag dus!
Dik een halve dag lang druk in de weer met stofzuiger, stoffer en zwabber, en uiteraard ook m'n sterk organisatorisch talent, zag ik, tot m'n eigen grote blijdschap en geluk -doch jammer genoeg absoluut niet tot vreugde van m'n eindelijk weer pijnvrije nek- m'n geliefde thuis weer langzaam vanonder de opgestapelde chaos en alles overheersende beestenbende tevoorschijn komen. Heerlijk! Letterlijk en figuurlijk 'opgeruimd'!
Doodmoe, maar bijzonder tevreden van m'n werk en zelf met volle teugen genietend van m'n schone huis, nestelde ik, met de eveneens erg belangrijke geruststellende bedenking in m'n hoofd "dat er ook nog genoeg koffie en thee voor bezoek in huis was" m'n bedje in...
Om letterlijk twee minuten later als een duiveltje uit een doosje verschrikt doch ook behoorlijk geamuseerd weer rechtop te veren van tussen de berg roze kussens. Hoe ongelofelijk zot is dit?! Geen seconde, werkelijk niet één seconde, sinds het telefoongesprek, over al het poetsen heen, tot aan dit eigenste moment had ik erbij stil gestaan dat we nog steeds volop in coronacrisis zitten! Bezoek -in gelijk welke vorm- ontvangen, doe je dus uitsluitend weloverwogen en met de nodige voorzorgsmaatregelen. Een mij totaal vreemde mevrouw, die vermoedelijk het ene huisbezoek na het andere aflegt, en bij wie weet wie, wie weet waar geweest is; waarvan ik zelfs met een magische glazen bol onmogelijk kan weten hoe ze zich in haar eigen tijd gedraagt, met wie ze omgaat en of ze de veiligheid van zowel zichzelf als de mensen om haar heen wel of niet in acht neemt... tja, die komt er niet in, hé! Echt niet, hoor. Geen denken aan!
Luidop giechelend om zoveel dommigheid van mezelf, maar nog steeds geweldig gelukkig met m'n schone huis en dus eigenlijk ook wel dankbaar om die redelijk absurde afdwaling van mezelf, besloot ik, ondertussen gerustgesteld lekker wegsoezend, dat de ontvangst dan maar plaats moest hebben in de grote hal of zo. En mét mondmasker en handschoenen, uiteraard.
't Is uiteindelijk een bank in 't plantsoen tegenover 't gebouw geworden. Stipt op de afspraak, en ook voorzien van alle nodige bescherming, vond de juffrouw -want dat bleek ze in realiteit te zijn, geen mevrouw dus- het oprecht verfrissend om eens een keertje buiten, in de frisse lucht te kunnen zitten. En 't werd een erg fijn gesprek met deze zeer goed geïnformeerde en klare taal sprekende jongedame. Leuk, die bevestiging van haar dat ik inderdaad ontzettend bewust en uitzonderlijk spaarzaam met energie omspring. En grappig om haar te horen vertellen dat ze zelf aan de overkant van 't Bosuil Stadion woont, en dit ook zo'n zalig groene buurt vindt. Ja, 't was een gezellige en interessante babbel.
En ze is uiteindelijk trouwens ook niet voor niets tot bij mij gekomen, hoor. Mijn bijna halsstarrige levenslange trouw aan één en dezelfde energieleverancier bleek in deze tijd zo goed als antiek en zelfs onterecht. Haar beweringen aan de telefoon over 'slapende contracten' en bijna niet te geloven 'gouden' voordelen waren pure waarheid: zélfs op mijn o zo zuinige, minuscule energierekeningske kon nóg eens bijna de helft -jawel, u leest het goed: de hélft- bespaard worden!... En er is meer! Op de koop toe vanaf nu, met m'n nieuwe contract, voor mij niet alleen een zoveel goedkopere energielevering, maar ook nog eens 100% gróene stroom, én een pak leuke gratis extra's, waaronder elektriciens ter beschikking en fietsdepannage. En alles naadloos en vrij van zorgen vlot en kosteloos perfect door haar in orde gebracht. Hoe super is dat?! Tja, sommige hardnekkige gewoontes kunnen niet echt kwaad, maar af en toe heb je er wel eens eentje dat de moeite waard blijkt om tóch te doorbreken, hé...
'k Ben er allemaal zó content over -over zowel m'n ietwat 'verplichte' poetssessie als over m'n nieuwe energiecontract- dat het me dik spijt dat 'k er niet eens één heel klein kopje koffie of thee tegenover hebben kunnen zetten... ;-)

Twee emmertjes water...

Of we nu te midden een crisis zitten of niet, de gewone huishoudelijke klusjes, die moeten nog steeds gebeuren. Om al die werkjes te laten liggen, kan je zo'n virus niet echt als geldig excuus gebruiken, vrees ik... En zo was hier bij mij gisteren het aquarium aan de beurt. De 'visbak', zoals ik hem meestal een beetje respectloos klinkend noem. Die benaming heeft echter niks met waardering of zo te maken, hoor, ik hou ontzettend van mijn visjes. 't Is gewoon het gevolg van bijna twee decennia lang slechts een letterlijke 'bak' uit doorzichtige plastiek op de kast in mijn woonkamer, met die ene gekoesterde vis erin. Nu die visbak, ondertussen verhuisd naar m'n bureautje, vervangen is door ééntje van glas en voorzien is van licht, filters en pompen, is het dus officieel een 'aquarium' geworden natuurlijk...
Netjes de instructies volgend ter bevordering van een gezonde leefomgeving voor mijn drie Shubunkin goudvissen, vervang ik sowieso elke week een deeltje van het zwemwater en hou ik de eventuele groene algenaanslag op de ruiten zo goed als mogelijk wat in toom. Maar minstens één keer in de maand krijgt mijn kleine vissenparadijsje een stevige grote schoonmaak.
Met een uitsluitend daarvoor dienend stuk groene darm -ik denk een stukje tuinslang oorspronkelijk- hevel ik iets minder dan de helft van het aquariumwater in m'n twee emmers. Dat water mag straks terug in de vistank, dus die emmers worden even opzij en uit de weg gezet. Dan ontkoppel ik het licht en de pompen, en mag het deksel van het aquarium eraf. Zowel de neonlamp als de filters en ook het hele mechanisme van de pompen krijgen een stevige poetsbeurt in een daarvoor gereserveerd oud afwasteiltje. En dan is de bak zelf aan de beurt.
De vissen vinden dit hele gedoe razend interessant en volgen elke beweging van mij op de voet. Allé, op de vin? Op de staart?... Bon, ze zitten er letterlijk met hun neus bovenop. Oei, een neus hebben die ook niet echt, hé... Afin, ge verstaat wel wat ik bedoel, hé. Ze zijn er dus overal als de kippen bij. hihihi
Eerst verwijder ik alle decoratieve plastieken plantjes. Die krijgen ook een fikse schrobbeurt in dat ouwe wasbakje. De levende plantjes schep ik voorzichtig op en leg ze veilig en wel uit de weg in één van de emmers met opgespaard water.
En dan is het beurt aan het speciale sponsje. Daarmee boen ik de hele binnenkant van het glazen vissenhuis tot er geen vlekje meer te bespeuren valt, en de visjes opnieuw een ongestoord uitzicht op die vreemde wereld buiten hun waterige woonst hebben. Het nog resterende water in de bak kleurt daardoor groenachtig bruin, maar da's normaal. Ik haal er nog eens de helft van weg, ditmaal rechtstreeks in m'n gieters. Met al die algenresten en vissenuitwerpselen is dit namelijk uitstekende voedselrijk water voor m'n kamerplanten. En dan... dan kan het terug vullen van het aquarium weer beginnen!
Het spreekt voor zich dat er bij al dit soort behoorlijk vochtige manoeuvres wel eens wat gemorst wordt. Het zal het je ook zeker niet verbazen dat de dweilen en vodden hier in ruime hoeveelheid al van bij aanvang klaarliggen. En uiteraard ben ik ook steeds zo voorzichtig mogelijk. Daarom snapte ik ook niet goed waarom er toch een behoorlijke plas in het midden van m'n bureau op de grond lag. "Tja, vreemd, maar vermoedelijk zal ik dan toch even niet zo goed opgelet hebben", dacht ik schouderophalend bij mezelf, en dweilde het snel op zodat het vocht m'n laminaatvloer niet kon beschadigen. Vrolijk schrobde en waste ik weer verder... om even later opnieuw met m'n kousenvoeten in het nat te staan. "Goh, da's nu toch wel écht raar!", vond ik. 'k Sloeg er precies een beetje naast of zo. 'k Was toch zo erg niet aan het smodderen!? Of wel dan?... Bon, ik sopte weer alles keurig droog en ging verder met m'n kuisklusje. En je voelde hem al komen: even later, jawel, opnieuw natte voeten! Absoluut niet meer begrijpend waar al dat water dan wel vandaan mocht komen, ging ik uitgebreid op onderzoek. En zie nu, het waterpeil in één van die twee emmers was opvallend veel gezakt. Daar moest dus duidelijk iets mee fout gegaan zijn! En toch duurde het nog eventjes voor ik vond wat er werkelijk mis was. Pas na overgieten van al het water in de meest gekke bakjes en dozen, alles wat ik zo direct met een piepklein beetje paniek bij elkaar gescharreld kreeg, werd het mankement zichtbaar. Eén van de emmers had een nauwelijks waarneembaar barstje in z'n bodem. En 'k heb echt geen idee hoe dat zo gekomen is. Een klein krakje, bijna onzichtbaar, maar meer dan groot genoeg dus om stiekem m'n vloer te doen onderlopen!...
Terwijl ze af en toe lekker een hapje wegknabbelen aan het echte groen, zwemmen m'n watervriendjes zwemmen ondertussen weer gezellig tussen hun propere namaakplantjes. Het glasheldere water murmelt vrolijk door de schone pompen, helder verlicht door een vlekkeloze lamp. En de drie vissen genieten vermoedelijk al even veel van het ongestoorde uitzicht door de smetteloze ruiten als ikzelf. Missie geslaagd. Maar niet zonder slachtoffer, jammer genoeg.
Ach, die emmer kan nog wel een tijdje dienstdoen als 'groenafvalverzamelaar' op het terras. En ik heb nog eens een goeie reden om mezelf te trakteren op zo één van die ontzettend leuke, vrolijk versierde, transparante emmers. Ik kijk er al naar uit! ;-)

Een zowel proper als vies verhaaltje...

Ter afwisseling van m'n 'blijf-in-uw-kot-filmkes' dacht ik gisteren ter afwisseling nog eens een waar gebeurd verhaaltje neer te schrijven, maar dat heeft dus, zoals u nu ziet, enige vertraging opgelopen. Vermoedelijk omdat ik er nog moe van was, van heel die historie... 
Sinds er hier in mijn appartement nieuwe ruiten werden gezet, afgelopen oktober, had ik die eigenlijk nog geen noemenswaardige poetsbeurt gegeven. Ja, 'k weet het, je kunt me absoluut geen fanatieke huisvrouw noemen, zeker niet als het op stevig poetsen aankomt. Het is wat het is, hé. De meest gore vegen, overduidelijke handafdrukken en uitzicht belemmerende vuilheid waste ik uiteraard al wel weg, maar de boel zo eens echt met oog voor detail doen blinken, dat kwam er nog niet eerder van... En ondertussen zat er ook een dikke laag door de regen vastgekoekt stof tegen de glaspartijen.  
De afgelopen week echter, zo met die dagelijkse dosis stralende zon, en alle vensters wagenwijd open, begon ik me toch een beetje te ergeren aan het verstoorde, enigszins troebele uitzicht naar buiten. Eergisteren ging ik dus, gewapend met emmer en sop, enthousiast -ja, écht!- aan de slag. "Amai", zult ge misschien bezorgd of geïntrigeerd zeggen, "ruiten kuisen bij u, dat zal nogal serieus wat verschuif- en verhuiswerk geven, met al die planten zowel op het terras als binnen!" Inderdaad, een terechte opmerking, moest ik die enorme plaveien glas hier moeten poetsen met behulp van een trapladdertje of dergelijke. Maar dat is dus, gelukkig, niet zo. Hooguit moet ik hier en daar eens een takje opzij houden, maar verder wordt hier bij het ruiten wassen beslist niet één plant verzet! Ik beschik namelijk over zo'n schitterend systeem van een uitschuifbare glazenwasser met aan de ene kant een microvezeldoek, speciaal voor ruiten, en aan de andere kant een super praktisch ruitenwisserke, 'n 'aftrekkerke' zoals we dat in Antwerpen noemen. Met die combinatie kan ik zonder al te veel moeite 1. absoluut overal aan, en 2., eveneens absoluut, overal tussen!
Het hele klusje ging goed vooruit en ik genoot van het tot in het kleinste detail schoonmaken van al het glas, zowel aan de buiten- als aan de binnenkant. Tot mijn eigen verbazing was ik er, zo op m'n gemakje, uiteindelijk toch wel een dikke twee uur mee bezig geweest en bijgevolg mocht het resultaat er zeker en vast zijn! Alsof er plots totaal geen enkele barrière meer was tussen mezelf en de buitenwereld! Wauw! Al het nieuwe groen op het terras en in de tuin kwamen zo mogelijk nóg meer in volle glorie bij me binnen. Zalig! Zelfs de twee poezen vonden het duidelijk wel iets hebben en trokken vrolijk met elkaar rondtollend spurtjes van de ene kamer naar de andere.
Moe maar zeer tevreden -éindelijk eens écht iets gedaan- zat ik wat later op m'n gemakje aan m'n bureautje achter de computer wat berichtjes te lezen en een beetje aan een filmke te prullen, ondertussen volop genietend van het hervonden uitzicht. In de verrukkelijke rust van die zonnige namiddag en de heerlijke stilte (op de vele fraaie vogelgeluiden daarbuiten na natuurlijk) hoorde ik plots in de woonkamer een niet direct te definiëren zachte 'plets'. Absoluut geen geluid dat je van je stoel doet opveren met een verschrikt "Wa was dà?!" Je zou het zelfs gerust hebben kunnen missen, of negeren, maar ik besloot toch maar even om het hoekje te gaan piepen. 't Was misschien een welgemikte duivendrets tegen m'n vers gewassen blingbling, hé. 
In eerste instantie merkte ik niet direct iets op dat uit de haak was, maar toen ik het eenmaal zag... OMG! Mijn adem stokte ervan! Zelfs m'n vertrouwde 'krachttermen' bleven in m'n mond steken!... Onder 'normale' omstandigheden zou m'n vriendin Kira me tot op het 14e kunnen horen vloeken, denk ik, maar m'n verbijstering was zodanig totaal da'k er in een uitzonderlijk soort dodelijke kalmte letterlijk met stomheid geslagen bij stond. Dat die zachte, bijna volledig genegeerde 'plets' het énige geluid geweest was bij de pure horror scene daar voor m'n ogen verbaast me nog steeds!...
Al dat zotte en energieke door-de-kamers-heen-en-weer-sjezen had Poekie en Pompon stevig honger doen krijgen, en omdat we nu toch wat 'op de goeien boef' leven, en niet meer echt op tijd en uur, gaf ik ze hun avondmaal dan maar alvast wat eerder. En blijkbaar moet dat dan toch een beetje fout gevallen zijn op die arme Pompon zijn maagje... Gezeten in het allerhoogste mandje in huis, vlak aan de grootste venster, die in de woonkamer, had hij -en vreemd genoeg totaal zonder voorafgaande 'waarschuwingsgeluiden'- z'n hele gretig naar binnen geschrokte maaltje weer overgegeven. En niet alleen in dat voor mij zonder ladder onbereikbaar mandje. Nee, nee, hij had er echt 'werk' van gemaakt!... De hele mix van halfverteerde brokjes, sterk ruikende saus en meurende maagsappen droop in een brede waaiervorm tergend langzaam langst de ramen naar beneden. Inderdaad niet slechts van de dichtstbijzijnde, en meteen ook ongetwijfeld lastigste glaspartij om te poetsen (de enorme radiator met zeer zware vensterbank staan onmogelijk lomp in de weg), maar van béide enorme ramen, want het schuifbare deel stond -uiteraard!- nog lekker wijd open. Alle planten rond en onder de grote krabpaal zaten volledig onder het kleverig 'aromarijke' spul. De vloer, het houtwerk, de rails van het schuifraam, de lange radiator, de vensterbank, de poezenkussen, m'n roze-oranje-gele schelpenmobieltje, de drie vrolijke kabouters die tussen venster en radiator altijd gezellig lachend broederlijk bij elkaar naar buiten mogen staan kijken ... Echt, absoluut àlles in de brede omgeving deelde royaal mee in de stinkende spetters. Zucht. En slechts één hele zachte 'plets', hé... Niet te geloven eigenlijk...
Nog eens twee uur heeft het me gekotst, o pardon, gekost natuurlijk, om het vieze boeltje opgekuist te krijgen. Stikkapot was ik ervan. Maar het moet gezegd, eerlijk is eerlijk: 'k heb niet eens één keer gevloekt; Pompon heeft geen straf gekregen, hoor, en hij is helemaal oké, hij at zelfs meteen na die supplementaire schoonmaaksessie op z'n gemak en met veel smaak opnieuw wat harde brokjes in de keuken; en ik, ik geniet nu zo mogelijk nog eens zoveel van mijn nóg eens éxtra gepoetste propere ramen! ;-)

Wervelwindvrouwen.

"Houdt u maar klaar, morgen om 10u staan we bij u aan de deur!" zei m'n moeder gisteren aan de telefoon absoluut geen tegenspraak duldend. Samen met m'n zus Jacinta wou ze percé boodschappen voor me gaan doen, m'n hele kot komen kuisen en meteen ook eens even checken hoe ze nu juist tot hier geraakt met de tram, voor 't geval dat ze zo nog eens zou willen afkomen.

Nu moet je weten dat m'n moeder hier nog nooit zonder onze va geweest is, en dan altijd nog snel 'binnen en buiten', en eigenlijk vindt dat ik nogal een rommelmie ben die veel te veel bijhoudt... En mijn zus, die is slechts één keertje komen piepen, toen ik het appartement pas gekocht had, lang voor al m'n uitgebreide verbouwingen, geen idee wat ze er nu zo van zou vinden... 

Ik zat dus, begrijpelijk denk ik, met een pak zenuwen en plankenkoorts.

Extra vroeg uit bed, want wassen en aankleden zijn bijzonder pijnlijke bezigheden en kosten bijgevolg behoorlijk wat tijd. Boodschappenlijstje nakijken, nog een paar dingetjes toevoegen... Klaar! Ze mochten komen.

Om 10 na 10 ging de deurbel, en 't was meteen ambiance ten top! 
Met veel kabaal, luid gelach en zot gedoe werd er verkondigd dat ze dat hier potverdorie eens gauw allemaal even voor me gingen regelen, zie!

Eerste werk: de boodschappen. Met z'n tweeën op naar de winkel, gewapend met het lijstje en een grote tas, en strijdlustig alsof m'n leven er vanaf hing.

Ondertussen zette ik het mooie boeket in m'n favoriete kleur, dat me bij 't binnenkomen in m'n armen gedrukt werd, maar waar ik nog niet de tijd toe gekregen had om het even te bewonderen, geduldig met één hand in het water en op de tafel. En daar stormden ze alweer binnen! 

Ondanks het feit dat ze het hier, tot mijn grote verbazing, eigenlijk best wel schoon vonden, én ordelijk, én gezellig, -komt dàt tegen- storten ze zich als 2 dolle tornado's en met veel gegier en gezwans, en uiteraard de bijhorende decibels, op het poetswerk. Mijn zus ging als een losgelaten wilde de vloeren, zetels en matten te lijf met de stofzuiger -zelden iemand zó energiek dat ding zien rondzwieren- en ons moe achtervolgde haar van kamer naar kamer, m'n zus lichtjes opjagend, druk in de weer met een emmer sop en een dweil. 
En ik, ik stond er bij en keek er naar, en liep zowat absoluut overal in de weg... Maar, ik zag ook dat het goed was!

Bij het uitpakken van de inkopen kwamen er ook nog wat verwennerijtjes tevoorschijn die ik bij mijn weten zeker niet op m'n briefje gezet had... 

Neen, inderdaad niet, repliceerden ze gniffelend, maar volgens hen wél 'nodig'. En alles betalen, dat mocht ook al niet.

Op m'n aandringen zetten ze zich nog héél even aan de grote tafel en dronken, met een leuke babbel er bij, exact één kopje koffie en één kopje thee, erg gezellig en zelfs wat wonderbaarlijk, om dan met net zo overweldigend veel poeha als bij hun aankomst weer naar buiten te flitsen. En even plots als de plezierige drukte begonnen was viel de vertrouwde stilte weer over m'n huis..

Hier zit ik nu, in blinkend frisse en schone kamers, met een glaasje wijn en een Ferrero Rocher, en met een enórme glimlach op m'n gezicht. Zaaaaaaaalig!!!

Als ge mij een beetje kent, dat is het hierbij duidelijk dat ik het van geen vreemden heb: als ze iets in hun hoofd halen, dan kunt ge er donder op zeggen, dan móeten en zúllen ze dat ook uitvoeren, die wervelwindvrouwen in mijn familie. ;-)

Propere bussen, ge kunt ze kussen!

De bus draaide met een brede zwaai de Rooseveltplaats op en...
werd in een zee van ballonnen en slingers op luid applaus en gejuich onthaald!
Een bende dolenthousiaste jongeren in fluo vestjes, ééntje zelfs met vleugeltjes, stortte zich op het voertuig en begonnen met veel jolijt en overgave, en met grote emmers vol sop, bezems, dweilen en aftrekkers alles te schrobben en te boenen.
Het water spetterde vrolijk in het rond.
De vriendelijke chauffeur werd ondertussen geknuffeld en getrakteerd op een massage.
De lentelucht was vol zonneschijn en schaterlach.
Heerlijk toch! Ik werd er spontaan helemaal blij van.
'k Was graag blijven staan kijken, 'k had zelfs wel willen meedoen, had ik niet nog andere, ook fijne, afspraken op m'n agenda gehad.
Maar m'n glimlach is gebleven de rest van de middag.
Hij is trouwens nog steeds niet van m'n gezicht. :-)
Spijtig dat ik geen camera bij me had om dit fantastische tafereel vast te leggen, maar gelukkig was Gazet van Antwerpen er ook bij was, met uitleg, en mét een fotograaf. :-)

Klik hier voor meer foto's en het artikel in Gazet van Antwerpen