Mondmaskermijmeringen.

Op het ritme van m'n eigen ademhalen stap en fiets ik tegenwoordig door de straten. Meer dan ooit is ademen een zeer aanwezig en merkbaar iets. 'Buiten komen' staat in mijn wereld immers gelijk aan 'een mondmasker dragen'. Daardoor vóel je plots in alle mogelijke facetten de lucht in en uit je neus en mond stromen. Afhankelijk van het materiaal waaruit de gezichtsbedekking gemaakt werd, beweegt het hele ding trouwens mee op en neer. Of het wordt langzaam maar zeker steeds klammer, doorweekt van het vocht in je adem. En warmer, dat wordt het ook, steeds warmer. Je hele gezicht geraakt er met momenten totaal oververhit van. De hete damp van de mij verlatende lucht beslaat alle vijf voeten m'n zonnebril en dwingt me dan wat trager te stappen of te fietsen. Met elke ademhaling ruik ik eindeloos opnieuw de geur van m'n tandpasta, of, al naar gelang het moment van de dag, het aroma van m'n laatste kop koffie of thee. Zelfs m'n vleugje parfum hangt wat langer in m'n neus. En misschien is het maar een gedachte -ik ben er nog niet helemaal zeker van- maar volgens mij hóór ik mezelf nu ook de hele tijd ademhalen. Zeker als het hele lappengeval stukje bij beetje omhoog begint te schuiven en mij het zintuig 'zien' ontneemt. Iets wat uiteraard ook systematisch gebeurt telkens ik me vooroverbuig om iets op te rapen, uit het onderste rek in de supermarkt te nemen, in m'n winkelwagentje of fietstas op te bergen, of m'n fiets van of op z'n slot doe...
M'n eigen ademhaling overduidelijk voelend, zie ik ook de evolutie van m'n mondmaskers in gedachten weer voorbijkomen. Eerst was er m'n heel assortiment veelkleurige sjaals. Super praktisch om bij een outfit te laten passen, dat wel, maar, zeker met ook nog eens een donkere zonnebril erboven, leek het toch wel een beetje alsof ik een wel heel erg kleurrijke bankovervaller speelde. Of een soort verloren gelopen paardloze cowgirl, al dan niet uit The Far West, maar wel met een voorkeur voor cowboy-vreemde tinten, printen en stofjes... 
Dan behielp ik me een tijdje met m'n zelf gefabriceerde zakdoekmondmaskers. Werkt prima. Ziet er ook niet slecht uit, zo met die bloemetjes erop en zo. En, in geval van 'nood': meteen een zakdoek of twee bij de hand, hé. Maar warm! Lieve hemel, zoooo warm... Tegen de tijd da'k dan weer thuiskwam van m'n toerke buitenshuis kon je het hele zakdoekfabrikaat letterlijk uitwringen. Gelijk een natte schotelvod over 't grootste deel van je gezicht dus... 
Nieuwsgierig naar het verschil en hopend op iets meer comfort kocht ik bij de apotheek een tiental van die lichtblauwe medische mondlapjes. En ja, dat zit prima. Een stuk minder groot dan m'n zakdoeken, en meteen ook een heel stuk lichter. De longen met zuurstof gevuld krijgen is niet langer meer een moeizame strijd. En pasvorm verzekerd, zo met dat stukje metaal bovenaan om over je neusbrug in de goeie vorm te knijpen. Niet slecht, zeker niet. Maar dat ding is alleen verkrijgbaar in lichtblauw... Dat past perfect bij een deel van m'n garderobe, ja zeker, maar lang niet bij alles. En da's voor een immer 'gecoördineerd' iemand als ik dikke pech. Dat zal je wel begrijpen. Voorlopig draag ik dus gegarandeerd iets met blauw in als je me buiten rond ziet lopen...
Keurig beschermd, vlot ademend en niet al te aangedampt of verhit bewandel ik opnieuw de straten; onderweg, zoals dat al m'n hele leven de gewoonte is, elke passant vriendelijk en hartelijk begroetend met een stralende lach. Doch plots, in een onverwachte vaag van verrassende helderheid, bedenk ik me dat niemand dat nog ziét!... Heel even ben ik er totaal mijn kluts van kwijt! Eén fundamentele levenskwestie beheerst in een mum van tijd absoluut al m'n gedachten: wie ben ik in 's hemelsnaam nog, zo zónder mijn alom gekende, immer aanwezige, zon doen schijnende, stralend brede tandpastalach?!... Aaaaargh! hihihi ;-) Nondepitjes, nu moest ik dát ook nog opgelost krijgen!
Het is inderdaad wel een feit dat een mondmasker zo een twee derde van het menselijk gezicht wegneemt, en daardoor onnoemelijk veel informatie over die persoon uitveegt. We 'lezen' zoveel -vermoedelijk zelfs ontiegelijk veel meer dan waar we ons bewust van zijn- van iemands gelaatsuitdrukkingen. Nog voor we ook maar één woord met iemand gewisseld hebben, weten we al zoveel over die mens voor ons. En daar valt nu het grootste deel van weg!... Toch ook iets om eens bij stil te staan eigenlijk.
Je zag het natuurlijk al aankomen: ook hiervoor heb ik een klein -misschien tijdelijk, misschien de start van een ware rage, wie weet- oplossingske voor gevonden. Gisteren ging ik naar de winkel met -nog gevonden in m'n grote 'plakplaatjesdoos'- een rode foam sticker in de vorm van een elegant mondje op m'n masker gekleefd. Ik toverde ook deze keer géén glimlach op het gezicht van de mensen die m'n pad kruisten door die immer blijde brede lach van mij, maar 'k heb er toch een hele boel behoorlijk doen giechelen bij 't plots opmerken van dat eigenwijze detail op mijn 'serieuze' masker! Zeker als er dan ook nog eens een hele gewone -als niets vermoedend, 'ik ben mij van geen 'kwaad' bewust'- vriendelijke 'goeiedag' van achteruit kwam klinken. Dan lachten ze zelf ook breeduit, al dan niet vanachter hun mondmasker.
Ja, wie had het kunnen denken, hé, dat ik ooit nog eens een volledig blogje zou schrijven puur en alleen over m'n mondmaskermijneringen... Ik alvast niet, hoor. ;-)

De receptioniste die ook zangeres was. En omgekeerd.

Er was eens een zangeres, gezegend met een krachtige en warme sopraanstem, muzikaal getalenteerd, organisatorisch sterk, ongedwongen humoristisch, aangenaam in de omgang en niet onprettig om te zien. 
Maar ondanks deze vele talenten verdiende ze van haar artistieke kunnen het beleg niet op haar brood... Naast het optreden lesgeven, zoals de meeste van haar collega's, tja, dat had ze gedaan, toen ze nog jong was, maar het was echt niet haar ding. Trouwens, zo zonder toereikende diploma's...
Na 6 jaar ervaring aan de balie en achter de schermen bij een klein hotel, waar men haar een kans gaf vanwege haar talenkennis, boekhoudkundig inzicht, handigheid en charmante voorkomen vond onze zangeres haar ideale deeltijdse job bij een bijzonder sympathiek outsourcing-bedrijf voor receptionistes. Prima aangepaste uren, goede verloning, leuke arbeidsplek, fijne begeleiding. 
En al waardeerde men haar enorm, ze vertelde niet vaak over haar receptie-alter-ego want ze voelde zich toch nog altijd hoofdzakelijk 'zangeres'...
Tot op zeker dag haar coach er op wees hoe voortreffelijk en met flair ze al jaren haar taak vervulde, en hoe dat qua sterkte absoluut kon tippen aan haar grootse concerten. Elke dag weer een spectaculaire performance aan de balie!
De zangeres keek plots met andere ogen naar de baan waarin ze de helft van haar dagen doorbracht, en zag in dat ze ook over uitzonderlijke talenten beschikte om receptioniste te zijn!
En wie denkt dat zo een ontvangstdame uitsluitend wat telefoontjes aan neemt en bezoekers in de juiste richting dirigeert, die heeft het behoorlijk mis.
Van de arbeider-in-de-blauwe-overall tot de maatpakken van het management, allemaal vinden ze hun weg tot bij haar. In een nauwe samenwerking met de directieassistente, keukendame en onderhoudsdienst vervult ze zowat ieders wensen, beantwoordt alle mogelijke en zélfs de onmogelijke vragen, giechelt om elk, al dan niet plezant, grapje en luistert naar al de grote en kleine, blije en verdrietige verhalen en biedt goede raad en troost. De residentiële psychologe, vermomd als telefoniste in de inkomhal...
Van balpennen, schriften en honderden andere kantoorbenodigdheden uit het economaat tot aanstekers, pijnstillers, wisselgeld en zelfs maandverband, de receptioniste voorziet u van zowat àlles. Op uw simpele vraag boekt ze hotels, restaurants, lunches, zalen, projectors, taxi's, schoenen, brillen, broodjes en zowat alles wat je nóg bedenken kan. En als u dan, uiteraard nét nadat alles volledig in orde is, heel het zaakje nog eens een keer of 10 wenst te wijzigen, dan zal ze ook dàt voor u gezwind in orde brengen, zonder opvallend te zuchten om zoveel eindeloze wispelturigheid...
Om nog maar te zwijgen van de 'last minut' aanvragen die steevast beginnen met "Ik weet da'k veeeeel te laat ben, maar kunt ge tóch nog efkes rap...?"
De post, in en uit, binnen en buitenland, het klassement van gelijk welke afdeling, facturen nakijken, veiligheidsdocumenten aanvragen, brieven, mails, handleidingen en vertalingen schrijven... Ze is in alles even sterk, en bereid.
Ze jongleert met 3 telefoontoestellen en 2 computers om elke gesprek naar de juiste persoon door te schakelen of blust desnoods zelf de brandjes aan de andere kant van de lijn. Bezoekers, klanten of leveranciers, of gelijk wie er binnen wandelt, ze kunnen bij deze gastvrouw allen op een enthousiast onthaal met heerlijke koffie en een onderhoudend praatje rekenen. Vrolijk draaft ze heen en weer om de vergaderzaaltjes nóg maar eens op te ruimen, sleept met bakken leeggoed dat het een lieve lust is, stopt opgewekt de koffiekopjes en glazen in 't sop, veegt links en rechts met zwier al eens wat stof of vlekken weg en geeft in 't voorbijgaan vinnig en liefdevol wat plantjes water. 
En ik moet het u er misschien niet bij vertellen, maar natuurlijk doet de receptioniste, die er, zonder twijfel, altijd netjes gekleed, mooi opgemaakt en met een keurig zittend kapsel bij loopt, dit alles hutsekluts en kris-kras door elkaar, uiteraard in minstens 4 talen, zonder verpinken in een oogwenk switchend van de ene naar de andere taal, met steeds een opperbest humeur en een immer stralende glimlach. En, op de koop toe, alsof het zó nog niet straf genoeg was, doet ze dit alles óók nog eens heel elegant en als vanzelfsprekend op hoge hakken.
Volgende week, 13 oktober 2015, ben ik, zangeres Kristina, exact 7 jaar in dienst als parttime receptionist. En het heeft me al die tijd gekost om te beseffen en te aanvaarden hoe uitmuntend en geliefd ik ook hierin ben...
Volgens mij redenen genoeg voor feestje dinsdag!... ;-)

Receptel, ook voor uw receptie dé nr.1!

Stilte op de bus!...

Stilstaand voor het rode licht tussen het centraal station en eindhalte Rooseveltplaats stak de buschauffeur z'n breed lachend gezicht uit z'n glazen hokje en riep naar de passagiers in zijn nog halfvolle bus: "Haaaaallooooookes iedereen! Alles goe doar vanachtere? Joa, efkes checken, hej, want gulle zijt zoe stil da'k vreesde da' g' allemoal oepgehouwe woart mé aseme en allemoal veur dood laagt!"
Het was me tot op dat moment eerlijk gezegd zelf niet eens opgevallen dat het inderdaad een zeer aangename rustige en zelfs uitzonderlijk stille rit geweest was in die bus vol zwijgzame medereizigers.
Ik zelf vond de jolige uitroep van de chauffeur echt heerlijk grappig. 
Mijn medereizigers duidelijk helemaal niet en zij waren zelfs een beetje beledigd of geshockeerd...
Ongestoord en uitbundig gebarend vervolgde de chauffeur gul en met een zo mogelijk nog bredere lach: "Van maaj meugde gulle gerust allemoal nog is mé maaj meeraaie, zenne!"
De gezichten om me heen draaiden nóg een graad zuurder. 
En ik, ik kon m'n lach niet langer inhouden. Geweldig toch, zoveel lol!
Tja, gewoon gezellige humor, 't is duidelijk niet aan iedereen besteed... 
Goed-gezind zijn trouwens blijkbaar ook niet...
Ik heb deze vrolijke buschauffeur van harte een heel fijn weekend gewenst.
Hij heeft het mijne alvast met een brede glimlach doen beginnen. :-)

Je lach of je leven!

"Jij zou eens wat vaker moeten lachen." zei iemand vanmorgen tegen mij. 
Een beetje verbaasd keek ik op van m'n werk om te checken of dat een grapje was, want in mijn oren klonk het alsof iemand tegen een vis zei dat hij wat vaker moest zwemmen!.... Nee, 't was serieus. 
Ik vroeg me even af of het kwam omdat ik deze week geweend had en er een stukje van mijn struggle of life zichtbaar was... 
"Nee", verduidelijkte hij zich, "ik bedoel dat je wat meer écht zou moeten lachen. Die eeuwig lach van jou kan onmogelijk oprecht en waar zijn, en daar stoor ik mij aan."
Wel, laat me hierover dit zeggen: mijn lach is àltijd echt, oprecht en warm gemeend. Ja, mijn ogen zullen soms al eens niet meteen mee lachen, want ik ben ook maar een mens en ook ik ken de pijn, lichamelijk en geestelijk, die dit leven met zich mee brengt, wees daar maar zeker van.
Maar ik heb ervaren dat als ik breeduit lach, ook al gaat het soms met moeite en doet het pijn vanbinnen, dan genees ik mezelf, zeker als die lach beantwoord wordt. En voor je 't weet verandert die lach in een schaterlach die blijft hangen en door de rest van de dag gezellig verder giechelt.
En nee, dat is geen ontkenning. Het is geen vlucht uit de realiteit.
Die lach helpt dingen draagbaar maken, en dat maakt hem zeker niet nep.  
Ik ben van nature een optimist. Het zilveren randje rond de regenwolk, dat is er echt, altijd, als je maar goed genoeg wil kijken, daarin geloof ik vast. 
En ja, soms is het nodig jezelf daar een handje bij te helpen. Zoals het vandaag hielp om op deze grijze regendag met m'n knalroze-met-witte-stippen paraplu naar buiten te stappen! Glimlachend, natuurlijk.
Lachen kost je spieren trouwens minder moeite dan zuur kijken, en het resultaat is meteen instant een stuk aangenamer, vanbuiten én vanbinnen. En dat geldt voor iedereen.
Dus ja, die lach van mij is altijd écht! En daar mag je uiteraard aan twijfelen, dat staat je vrij, maar dan ken je me niet. 
En wil ik jou dan eigenlijk wel kennen?... ;-)

Propere bussen, ge kunt ze kussen!

De bus draaide met een brede zwaai de Rooseveltplaats op en...
werd in een zee van ballonnen en slingers op luid applaus en gejuich onthaald!
Een bende dolenthousiaste jongeren in fluo vestjes, ééntje zelfs met vleugeltjes, stortte zich op het voertuig en begonnen met veel jolijt en overgave, en met grote emmers vol sop, bezems, dweilen en aftrekkers alles te schrobben en te boenen.
Het water spetterde vrolijk in het rond.
De vriendelijke chauffeur werd ondertussen geknuffeld en getrakteerd op een massage.
De lentelucht was vol zonneschijn en schaterlach.
Heerlijk toch! Ik werd er spontaan helemaal blij van.
'k Was graag blijven staan kijken, 'k had zelfs wel willen meedoen, had ik niet nog andere, ook fijne, afspraken op m'n agenda gehad.
Maar m'n glimlach is gebleven de rest van de middag.
Hij is trouwens nog steeds niet van m'n gezicht. :-)
Spijtig dat ik geen camera bij me had om dit fantastische tafereel vast te leggen, maar gelukkig was Gazet van Antwerpen er ook bij was, met uitleg, en mét een fotograaf. :-)

Klik hier voor meer foto's en het artikel in Gazet van Antwerpen