Tot ziens, lieve Erna!

Het ene verhaal schrijft zich al wat makkelijker dan het andere, en soms duurt het dan ook wat langer om het te verwoorden... Daarom neem ik jullie in dit geval graag even mee, terug in de tijd, naar dinsdag 1 mei, twee weken geleden.
Met de grote auto, achterbank plat, boordevol zakken en dozen met prachtige nieuwe planten in allerlei vormen en maten, met en zonder bloemen, voor zowel binnen als buiten; een behoorlijke hoeveelheid extra bloempotten en -bakken; grote stijlvolle 'Engelse' hangmanden ter vervanging van die totaal verduurde witte plastieken hangpotjes; en op de koop toe nog wat bijkomende klimrekken voor bijvoorbeeld die vele clematissoorten, reden mijn beste vriendin Ingrid en ik meer dan tevreden en voldaan terug naar huis. Voor mijn doen had ik afschuwelijk veel geld uitgegeven, maar gelukkig kwam het grootste deel van dat bedrag van Ecocheques die anders half juni toch maar zouden vervallen. En niet alles in de wagen moest z'n weg naar mijn terras vinden, Ingrid had zich namelijk ook een beetje laten gaan, enthousiast als ze was over de ontdekking van dat voor haar tot nu toe totaal onbekend reusachtige tuincentrum.
We hadden een uitzonderlijk gezellige voormiddag gehad, zo met z'n tweetjes, met -uiteraard- oeverloos gebabbel, ongegeneerd gelach en zalig ongezouten meningen, en toch... toch hing er een dubbel gevoel voor mij over heen. Tuuuurlijk vind ik het ronduit zálig om nog eens zo een enorme vracht groen te kopen. Daar moet je absoluut niet aan twijfelen, amai nog ni, daar geniet ik áltijd van. Maar dat deze levende lading ter vervanging van al dat gekoesterde doch afgelopen winter doodgevroren moois moest dienen... 't Blijft toch een beetje bitterzoet...
Maar niet alleen dat woog op me door, ook het intens beleven van die super fijne vriendschap maakte me emotioneel. Niet om Ingrid, en ook niet die fijne voormiddag, doch om wat ik zou gaan doen die namiddag...
Vele jaren geleden, toen ik in het EWT-theater nog een veel geziene gast was, leerde ik daar Swakke kennen: een soort enorme knuffelbeer met een fenomenale snor en altijd onmetelijk enthousiast mij te zien en eens goed tegen zijn gilet te kunnen trekken. Zijn echtgenote Erna, die er natuurlijk ook altijd bij was, bleef dan wat op de achtergrond staan en liet hem maar doen. Er zat immers geen greintje kwaad in, in de Swa, en ze kende hem door en door.
Die alles overdonderende geestdrift van Swakke heeft er echter voor gezorgd dat het lang, veel te lang eigenlijk, geduurd heeft voor Erna en ik elkaar ook wat leerden kennen. Vier jaar geleden werden we 'vrienden' op Facebook, en een dik jaar geleden bracht mijn eerste boek ons in levende lijve samen, want uiteraard moest en zou Swa die eerste uitgave van mij ook bezitten, en zij kwam het kleinood bij me ophalen omdat Swakkes gezondheid toen nogal kwakkelde. Er volgden nog wat heel meer bezoekjes o.a. toen ik kon helpen met een tegenspartelende laptop. En vooral met het terugvinden en veilig stellen van de vele, door haar verloren gewaande foto's van al haar o zo geliefde poezen maakte ik haar bijzonder gelukkig. En zo ontstond bij menige gezellige namiddag met een lekkere tas koffie en uiteraard een brede waaier aan poezenverhalen een zeer gewaardeerde fijne vriendschap.
Onze gesprekken gingen evenwel niet altijd over vrolijke dingen. Erna vertelde me ook over haar bijzonder moedige strijd met kanker, over de grote en kleine overwinningen en spijtig genoeg ook over de nederlagen. Maar wat er ook met haar gebeurde, volgens mij ontmoette ik nooit eerder iemand die zó optimistisch en zó positief met de dingen des levens om ging. Daar kon zelfs ik nog een lesje van leren, echt waar, ongelofelijk sterk.
In december stuurde ze me, naast nieuwjaarswensen, een bericht i.v.m. m'n tweede boek. Of ik het voor haar opzij wou houden, ze zou het in januari komen oppikken. Pas begin februari, bij m'n verjaardag, kwam er weer een bericht. Met wensen natuurlijk, maar ook met de boodschap dat men met chemo gestopt was omdat het niet aansloeg deze keer. Er werd overgestapt op een heel pak pillen voor elke dag. En -ja, ik weet hoe gek dit klinkt- ik maakte mij daar geen zorgen over, helemaal niet. Tijdens onze laatste ontmoeting in persoon, in november, en ook nu weer, sprak ze over haar ziek zijn met zulk een buitengewoon positivisme en een zodanige levenslust en levenskracht, dat absoluut niets, maar dan ook niéts in mij ook maar één seconde bedacht dat we het hier mogelijk over een levensbedreigende situatie hadden, over wellicht het begin van het einde... Ik vind dat nog altijd ontzettend vreemd. Alsof mijn geest nooit de werkelijke diepgang van heel het verhaal registreerde, maar simpelweg -en ergens misschien ook tegen beter weten in- een zijsprong gemaakt had, naar een andere wereld, eentje zonder ziekte of pijn, en al helemaal zonder dood. Hoe het ook zij, het is 'slechts' onomstotelijk bewijs van Erna's grenzeloze, alles overwinnende optimisme en onmetelijk positieve uitstraling. 
En toen bleef het stil. Er gingen een paar maanden voorbij, het boek lag hier nog steeds, en op mijn berichtjes kwam geen antwoord meer. En ja, achteraf is het makkelijk gezegd van 'had ik maar', maar als je zelf een leger aan demonen bevecht gaat tijd ongezien voorbij en sta je soms, spijtig genoeg, niet stil bij die volledige afwezigheid van elk teken van leven...
Op zondag 29 april ging de telefoon. Annie, al vele decennia lang de allerbeste vriendin van Erna, en via het EWT en Facebook ook een kennis van mij, nam contact met me op in opdracht van Swakke. Of z'n boek er nog was en hoe dat eens tot bij hem zou geraken... En nog voor ik me kon bedenken hoe vreemd dit wel was, vertelde ze me er naadloos achteraan -en veel uitgebreider dan wat ik nu neerschrijf, doch ik vat het even voor u samen- dat Erna de week daarvoor thuis viel, waarna de ambulance haar naar de spoed bracht, en dat het van dat moment zo snel bergaf met haar ging dat ze die dag -die zondag waarop ik Annie sprak dus- reeds naar de palliatieve afdeling overgebracht was. M'n brein, dat tot op dat moment nog steeds als op automatische piloot op 'alles oké en onder controle' draaide, moest plots een enorme inhaalbeweging maken, en nog voor ik het goed en wel zelf besefte, had ik op Annie's plan om Erna te gaan bezoeken heel beslist gezegd "Ik ga met je mee!".
En zo trokken Annie en ik dus die dinsdagnamiddag 1 mei, na die ochtend uitgebreid planten-shoppen met Ingrid, als elkaars emotionele ondersteuning richting ziekenhuis, om afscheid te nemen van onze lieve vriendin. En het boek voor Swa ging ook mee.
In de verrassend gezellige kamer vonden we een totaal uitgeput lichaam terug, mager en letterlijk doodmoe van de voortdurende strijd, zo goed als volledig overgenomen door de woekerende boosaardige cellen, maar door de totale afwezigheid van gelijk welk medische apparaat -niet één draad, slangetje of 'blieb' te bekennen, zelfs geen piepklein baxtertje of zo- zag het er toch allemaal heel vredig uit, en 't belangrijkste van al... het was nog steeds onze Erna! Ze kon helemaal niet meer praten, doch zodra ze ons zag klaarde meteen heel haar gezicht op en haar nog steeds twinkelende ogen maakten ons haar blijdschap meer dan duidelijk. Volgens mij deed ons dat allebei even zuchten van opluchting, mij en Annie. Onze Erna, ze was er nog steeds!
We hebben over van alles en niets gepraat, en met Swakke honderd-en-één herinneringen opgehaald. Erna ging tussen de korte momenten van bewust aanwezig zijn heen en weer naar een heel ver dromenland en ondertussen werd er in de kamer geweend en gelachen. "Ik ga een blogje over jou schrijven" beloofde ik haar met een guitige lach en haar ogen keken me speels streng aan met een blik van "Seg, dat kunt ge laten, hoor, zot model! Wat valt er nu in godsnaam over mij te schrijven?!", terwijl Swakke alvast dolenthousiast het boek waarin dat verhaal zou verschijnen bestelde... Tja, nog even geduld dan, want dat zal dus pas in boek nummer 5 zijn, vrees ik.
Geen idee hoe lang we bij Erna en Swa op bezoek geweest zijn, daar in de palliatieve afdeling, maar na afloop waren zowel Annie als ik hoogdringend aan koffie of zo iets toe, Annie vermoedelijk nog een stuk meer dan ik. Hoe zou je zelf zijn als het om jouw allerbeste vriendin ging? Daar had ik, heel die gezellige voormiddag met Ingrid, ook al over lopen nadenken. Mensen die belangrijk voor je zijn, je moet ze echt koesteren, elke dag, zelfs elke minuut van je leven, en elkaar opzoeken, samen dingen doen, en ze vooral vertellen dat je ze graag ziet... want voor je het weet zijn ze er niet meer. 
Nog lang zaten Annie en ik over de dingen des levens na te praten in het verder totaal lege cafetaria. Heel blij dat ik er ook voor haar kon en mocht zijn, heeft die babbel en het feit dat we dit samen deelden mij misschien nog zoveel meer deugd gedaan. 
Afgelopen dinsdag 8 mei, exact een week na ons bezoek, ontving ik rond 15u30 op mijn gsm een heel eenvoudig berichtje: "Ons meisje is niet meer. Overleden om 15u." Meer hoefde er ook niet gezegd. Met haar geliefde echtgenoot en zoon bij zich in de kamer had ze, volledig onopgemerkt, in alle rust en vrede, eenvoudig zoals ze was, heel stilletjes het tijdelijke voor het eeuwig gewisseld.
Morgennamiddag nemen we officieel afscheid van Erna. En nee, ik hoef niets te zingen, Swakke vind het allemaal zo al triest genoeg. 
Voor mijn gevoel nemen we slechts afscheid van het omhulsel waarin we Erna altijd gekend hebben, en waarvan de aanwezigheid en de aanraking uiteraard gemist zal worden. De herinnering aan Erna zullen we echter voor altijd koesteren en ik prijs me oprecht gelukkig dat ik, hoe ontzettend kort het ook was, haar mocht kennen, als die hele lieve vrouw met een bijzondere dosis optimisme en een onuitputtelijke levensvreugde, iemand om als voorbeeld nog lang in m'n hart mee te dragen.
Ik heb dan ook bewust geen 'afscheid' van haar genomen. Toen ik me bij het einde van ons bezoek over Erna boog om haar nog een dikke zoen en zachte knuffel te geven, zei ik met een warme hart en een innige glimlach: "Tot ziens, lieve Erna!" En haar ogen lachten me stralend terug: "Afgesproken!" 💜

Feestelijke Ingrid-zondag.

Meer dan voldaan, zowel wat feestelijk eten betreft als de immer wat ontbrekende menselijke warmte, slenterde ik in volle feest-ornaat, pluimen op het hoofd, hooggehakte laarsjes aan en heel veel glitters daar tussen, op m'n dooie gemakje langst de stille donkere straat en over het verlaten plein.
Na die uitgebreide overheerlijke maaltijd, waarvan ik me een beetje loom voelde, leverde die laatste kop koffie me weer wat energie, en die stevige dosis Grand Marnier die er naast gestaan had, gaf me net genoeg 'roes' om totaal ontspannen, glimlach op het gelaat en bang voor niets, de korte afstand tussen het appartement van m'n vriendin en m'n eigen flatje te wandelen.
Overal om me heen vrolijkte kerstverlichting in absoluut alle vormen en kleuren de huizen en flatgebouwen op. Genietend besloot ik het allemaal eens uitgebreid te bewonderen. O ja, er zaten dingen tussen die ik van m'n leven niet aan de gevel zou willen zien, zo foeilelijk, maar tussen alles wat wel binnen m'n smaak valt maakte dat niet zoveel uit. Al die elektrische sterretjes fonkelden elke voorbijganger om het hards toe en maakten dit avonduur van deze donkere dag zoveel zachter en warmer.
Vroeger, lang geleden, reden ons va en moe samen met mij nog wel eens opzettelijk een extra toertje met de auto: feestverlichting bekijken en bewonderen. Ideetjes opdoen ook. En hartelijk lachen om zovele grappige, kitscherige of ronduit mottige ontwerpen, uiteraard. Daar dacht ik met lichte weemoed aan, terwijl ik rustig verder kuierde.
Ons gebouw was het minste versierd, viel me op. Eén terras vol helgroene lichtslingers en een ander met een in felle kleuren hevig flikkerende strik-met-klokken-ornament... Dat is het zo ongeveer.
Tussen de vele kleine lichtjes in de grote planten en in het kerststuk op het dressoir plofte ik met een tevreden zucht in de sofa in m'n eigen huiskamer neer. Heerlijk om eens een keertje zo relaxed te zijn. 
Het was een bijzonder aangename namiddag geweest bij mijn allerliefste vriendin Ingrid. Al een paar jaar op rij nodigt ze me ergens tussen kerst en nieuwjaar uit om van een fantastisch diner te genieten in het knusse gezelschap van haar zelf, haar echtgenoot, zoon, vader en onderbuurvrouw. En daar haalt ze letterlijk àlles voor uit de kast! Er wordt gekookt dat het een lieve lust is, en wat ze uiteindelijk op de eigenlijke feestelijke dag serveert is minstens een paar maal op voorhand stevig uitgeprobeerd. 
Speciaal aperitief met allerlei originele warme en koude hapjes, voorgerecht met cannelloni en kerstomaatjessaus, wildstoofpotje met fijne groentjes en kroketten als hoofdgerecht, en als nagerecht mokka en chocolade ijs. Alles zelf gemaakt, en -hoeveel moeite wil iemand voor je doen?- voor mij steeds een vegetarische versie, die trouwens ook vooraf geproefd en goedgekeurd werd door de gezinsleden. De uitgeschonken wijnen zorgden met gemak voor een ontspannen sfeer. Niet dat dat een must is bij deze mensen, want bij hen mag en kan je, heel gewoon, volledig zijn wie je bent. Niks meer, niks minder.
Mijn vriendin Ingrid, zo blij haar weer eens te zien, te spreken, bij haar te zijn. 'k Had haar echt gemist de afgelopen weken. En nee, nee, nee, geen dénken aan: ze wou ab-so-luut écht-en-techtig niét met me op de foto, wat ik ook probeerde... Maar een stiekem en onverwacht kiekje van haar terwijl ze druk aan het kokkerellen staat in haar keuken, dàt is me wel gelukt! Joepie!
Zalig om je zo een zondagmiddag in december gekoesterd te weten, omringt door oprechte vriendschap, in goed gezelschap genietend van zoveel lekkers.
Alleen, om heel eerlijk te zijn, die kop koffie... die had ik duidelijk tóch beter overgeslagen: 'k zag het vannacht, of beter vanochtend, 4 uur op de wekker worden vooraleer de slaap me eindelijk naar dromenland meenam... Och, tevreden en ontspannen warm onder de wol had ik op die manier alle tijd van de wereld om alvast de grote lijnen van dit schrijfsel te bedenken, hé. :-)

Consumptiemicrobe.

Afgelopen zaterdag mocht ik nog eens mee met m'n vriendin en haar man, boodschappen doen met de auto. Da's heel erg fijn, want zo kan ik een voorraadje dagdagelijks nodige dingetjes inslaan in een hoeveelheid die ik uiteraard nooit van m'n leven op m'n fiets thuis zou krijgen. 
Zonder zorgen startten we op vertrouwd territorium: de Lidl. Keurig met m'n lijstje en balpen in de hand uitsluitend meegenomen en gekocht dat wat ik echt nodig heb, zij het in iets grotere volumes. Tot zover alles prima onder controle.
Verwittigd van het feit dat we ook weer uitgebreid door de Carrefour zouden slenteren had ik me daar emotioneel alvast tegen ingedekt, kwestie van niet opnieuw, zoals een tijdje terug, van m'n sokken geblazen te worden door de overdonderende eindeloosheid der aangeboden producten...
Ik nam me voor gewoon niet écht te kijken, maar alleen maar een beetje vaag aanwezig te zijn, het karretje door alle gangen te duwen en me bijna kinderlijk verbaasd te vermaken met het zelf-scan-apparaatje.
De paar speciale dingetjes op m'n lijstje, niet aangeboden in m'n vertrouwde winkelketen, werden gezocht, gevonden, goedgekeurd, gescand en in het karretje gelegd. Zonder drama en zonder allerlei bedenkingen zoals in m'n blog van 18 juli jongstleden. Hoera, gelukt! Het goed gevoel deed me ontspannen en m'n waakzaamheid verdween als sneeuw voor de zon.
Niet m'n beste zet, want toen, toen gingen we naar die e-nor-me Mediamarkt-winkel in Schoten. Na maanden zwaar overbelicht en blauw of groen beeld vond ik in de reclameblaadjes eindelijk een televisie die ik me nog nét kon permitteren, én die betaalbaar was met Eco-cheques. Dolgelukkig door het heerlijke vooruitzicht van die nieuwe kijkdoos spurtte ik, blij als een kind op kerstmorgen, de winkel in, recht op m'n doel af. Binnen de 2 minuten vond ik het toestel in kwestie, bemachtigde ik een doos met het juiste exemplaar en was ik volledig klaar om naar de kassa te sprinten en naar buiten, naar huis.
Maar dat was buiten m'n gezelschap gerekend... 
Hij moest nog dit, zij keek nog graag even naar dat... en voor ik het wist blikte ik nietsvermoedend en zo onschuldig als een pasgeboren kind ook eens uitgebreid om me heen. En opnieuw overviel me de absoluut niet te vatten gigantische hoeveelheid koopwaar. Rijen en rijen mixers, koelkasten, DVD's, computers, televisies, telefoons, camera's... Veel te veel om op te noemen.
En weer stond ik als aan de grond genageld met m'n mond open van verbazing en verbijstering. M'n vriendin herkende het al van de vorige keer en lachte.
Maar oké dan. In het uitgestrekte oerwoud der stofzuigers wou ik misschien toch ook wel eens even piepen naar de prijs van zo'n, zeker voor poezenmoeders, onmisbaar huishoudhulpje, en dan graag zo ééntje zónder zakken!
Ondanks m'n lege portemonnee groeide m'n enthousiasme. Haaaa, hoe veel fijner zou het zijn zo een machine te gebruiken elke dag... Ik riep mezelf weer tot de orde en de realiteit: dat wordt dan een hele tijd stevig sparen, Kristina!
Aan het eind van de laatste gang met stofzuigdingen draaide ik, volledig argeloos, rechtsaf, de uitgestrekte vlakte der koffiezetapparaten in. 
En daar, o ramp, viel m'n oog op een werkelijk super-knal-roze, echt bijna gloeiend heet fuchsia, Senseo-koffie-toestel en werd ik ernstig gebeten door de mijn redelijk vreemde consumptiemicrobe!...
Nooit gedacht dat ik nog eens vol verlangen da-gen-lang met een, totaal buiten mijn bestedingsmogelijkheden liggende, zakloze stofzuiger en een, voor mij al even onbetaalbare, hot pink koffiemachine in m'n hoofd zou rondlopen. 
Och, zoals met alle andere microbe-besmettingen: 't zal vanzelf wel weer over gaan, hé... ;-)

Tine in Amerika.

Z'is weg. Vertrokken naar het verre Amerika.
Woensdagnamiddag zaten we samen nog op een terras met wat lekkers te bakken in de zon. Tegen de tijd dat ik op donderdagochtend om 7u30 het licht aanknipte in m'n receptie, klaar voor een doodgewone nieuwe werkdag, hing zij al in die grote metalen vogel boven de Noord Atlantische oceaan.
M'n vriendin begint een totaal nieuw leven aan de andere kant van de wereldbol. En hier in België liet ze zowat àlles achter. 
Er werd afscheid genomen van een appartement en tuintje, van een job, van collega's, vrienden en ook van familie. Meubels en huisraad verhuisden naar vrienden en kennissen, de kringwinkel pikte alle overschietende spullen op. Zelfs de helft van haar kleding veranderde van eigenaar. 
En ik, ik adopteerde al haar kamerplanten en potten, en de badmat.
Alleen het hoogstnoodzakelijkste en het absoluut onmisbare maakt mee de overtocht, met op een gedeelde eerste plaats haar geliefde Amerikaanse echtgenoot, die na een paar jaar werken in België terugkeert naar z'n geboorteland, en haar zo mogelijk nog geliefdere Airdale terrier, da's dus een hond, zo'n grote, ongelofelijk zachte en o zo knuffelbare brave loebas.
En heel verrassend ook in de bagage: mijn 4 CD's en een unieke DVD-opname van m'n concert 'Sweets for my Sweet goes Classic'. Super, toch?!
Reizen heeft nooit echt deel uitgemaakt van mijn leven, dus 8 uur in een vliegtuig naar de andere kant van de wereld vind ik echt wel indrukwekkend.
Alles achter laten om een volledig nieuw leven te beginnen vind ik zo mogelijk nog duizend maal indrukwekkender. Ik kan er me niet eens iets bij voorstellen. Daarvoor ben ik vermoedelijk veel te gehecht aan m'n frullekes, m'n planten, m'n boeken, m'n bed, m'n appartement, m'n vrienden, m'n job, m'n muzikale entourage, och, er is zoveel... m'n leven zoals het is, simpelweg samengevat.
En dus valt het loslaten van een fijne vriendin me ook niet zo makkelijk. Het verandert m'n wereld en dat vraagt weer tijd om daar een draai aan te geven. 
Ik zal een nieuw maatje moeten vinden om gezellig mee naar 't theater te gaan, terrasjes te doen of de Ikea onveilig te maken... Zo veel mooie herinneringen om te koesteren. Ja, die tijd samen was echt dol-fijn!
We maakten bij het afscheid geen beloftes. Da's geen kwestie van 'uit het oog, uit het hart', neen, da's gewoon realistisch. Het leven gaat, zowel hier als ginder ver over de oceaan, toch gewoon z'n eigen gang, daar doe je niets aan. Als het contact blijft, absoluut prima. Zo niet, dan sluit hier, heel langzaam en onopvallend, op heel natuurlijke wijze, een mooi hoofdstuk in mijn bestaan af.
Maar, na een reis van in totaal bijna 24 uur, bij aankomst in Dallas, Texas, stuurde ze al meteen een 'ik ben er!'-mailtje. En vandaag verscheen ze op Facebook, waardoor ze plots en zonder moeite als zoveel van mijn andere toffe vrienden werd. Velen van hen zie of hoor ik zelden, maar of ze nu in Gent wonen, aan zee, in d'ardennen, gewoon aan de andere kant van de koekenstad, of een klein beetje verder, in Nederland of zo, of ze op reis zijn of doodgewoon thuis,... ze rollen àllemaal, alsof het de meest normale zaak van de wereld is, met hun verhaaltjes en foto's uit de computer mijn huiskamer in, klaar voor een reactie van mij en klaar om mee te leven met wat ik eventueel post. En zo weet ik hoe het met m'n vrienden gaat en voel ik ze, voor eventjes, heel dicht bij me. Zélfs als ze helemaal in het verre Amerika wonen. 
Vriendschap over alle mogelijke grenzen heen, het heeft wel wat, hé.
En het leuke staartje aan dit verhuisverhaal: vanaf vandaag leest men m'n blog dus ook helemaal aan de andere kant van deze aardbol! Komt dà tegen, hé. ;-)

Overdosis consumptie.

De vriendin van op 't werk, met wie ik regelmatig met de auto mee naar huis mag, maakt soms al eens een omwegje. Vier dagen geleden vergezelde ik haar zo voor boodschappen bij de supermarkt. Gezellig.
Zelf doe ik slechts één keer per week inkopen, hoofdzakelijk in dezelfde erg voordelige winkelketen. Op vrijdag valt de beslissing wat er in Huize Kristina de zeven dagen daarna gegeten en gedronken zal worden. De benodigdheden hiervoor schrijf ik nauwgezet en gedetailleerd op een boodschappenlijstje, eventueel aangevuld met een niet eetbaar huishoudproduct. Die notities worden al winkelend bijzonder strikt opgevolgd en slechts zeer uitzonderlijk vindt er 'spontane' extra aankoop de weg naar m'n boodschappentas. Alleen het hoogst noodzakelijkste belandt uiteindelijk in m'n kasten, dus weggooien komt hier zo goed als nooit voor. Je kan gerust stellen dat ik eigenlijk al jaren geen echt deel meer uitmaak van de consumptiemaatschappij. Een bezoek aan zulk een reuzegrote hypermarkt als afgelopen week, dat dateert dan ook al van zeker 5 jaar terug. 
En na vier dagen ben ik de shock nog steeds niet helemaal te boven! 
Absoluut àlles kon je er kopen. En zeker weten àlle soorten voedingswaren van àlle denkbare merken in àlle mogelijke grootten en in àlle smaken, kleuren en verpakkingen die je in je wildste fantasie maar kan verzinnen. Torenhoog. Rek na rek. Rij na rij na rij na rij.
De onmetelijk hoeveelheid producten overspoelde me als een ware tsunami en deed me, volledig de kluts kwijt, naar adem happen.  
Meteen zat m'n hoofd vol prangende vragen. Wie produceert dat allemaal? En wie kóópt dat dan allemaal? Eten ze dat àllemaal op? En, in godsnaam, wie heeft er zóvéél nodig???... Onmiddellijk had ik op m'n netvlies opnieuw de weerzinwekkende beelden van de televisieprogramma's over de kolossale hoeveelheden waardevol en perfect eetbaar voedsel, al tijdens de teelt gedumpt wegens 'nét niet volmaakt genoeg'. En de enorme berg wél goedgekeurde zaken, ook nog perfect eetbaar doch onverkocht, die bij de supermarkten in de afvalcontainers verdwijnen. Hoeveel dieren kweekt en slacht men, al dan niet onder vreselijke omstandigheden, om dan op zaterdag, zélfs aan halve prijs door niemand gewild en door niemand opgegeten, achteloos als vuilnis afgedankt te worden. En dan zijn er ook nog de ontelbare uiteindelijk tóch aangekochte voedingswaren die, onaangeroerd, overbodig en vergeten, wegrotten in ijskasten, diepvriezers en andere opbergruimtes...
Dat ene bezoekje aan die supermarkt drukte me genadeloos weer op de feiten: we leven zonder enige twijfel in een échte consumptie- en wegwerpmaatschappij. En het maakte me intriest.
Ach, ik wil hier niets prediken, hoor, of iemand de les lezen. Ik weet alleen heel erg goed dat je perfect gelukkig, voldaan en tevreden kan zijn met zoveel minder. We zijn té gewend aan overvloed. En aan 'vervangbaarheid'. Want wat koester je nog, wat schat je nog naar waarde, als er van alles toch veel te veel is.... En zeg eens eerlijk: wat heb je uiteindelijk écht nódig? Het woord 'genoeg' speelt hierin een grote rol, denk ik...
Gelukkig zijn we die dinsdagmiddag ook nog op 't gemakje een frisse deugddoende pint gaan pakken, mijn vriendin en ik. 
En ik durf hier gerust neer schrijven dat ik die trappist toen echt wel 'nodig' had, maar met ééntje ook ruimschoots 'genoeg'! ;-)

Theater-theater.

Zomaar, doodgewoon en zonder te gaan 'supporteren' voor een meespelende vriend of kennis, nog eens een keertje naar 't theater gaan, alleen maar omdat je dat leuk vindt, dat was heel erg lang geleden. 
Dus toen een toffe vriendin vroeg of ik mee wou was dat meteen de start van een fijne namiddag. Zij is een grote fan van de boeken van Agatha Christie en ik genoot altijd geweldig van de Hercule Poirot series op de televisie. "Moord op de Oriënt-express" gespeeld door het Fakkeltheater, in hun eigen Rode Zaal, dat ging ons zeker en vast bevallen.
En dat was ook zo. Mooie decors, fraaie kostuums, prima acteerwerk. 
Op de eerste rij van het balkon, met een schitterend uitzicht op alles, genoten we met volle teugen van de voorstelling.
Maar zoals ik zelf uit ervaring goed genoeg weet bevinden er zich in het publiek altijd één of twee 'storende elementen'... 
De gsm, die minutenlang muzikaal en luid om aandacht vroeg, niet opgenomen werd en dus ook nog eens eindeloos een bericht-piep ten beste gaf, verstoorde zelfs even de concentratie van een paar acteurs. Zo zonde, en zo onnodig. Als respectvol toeschouwer zet je je gsm al uit jezelf af, nog voor men er bij het begin, tegenwoordig traditioneel, om vraagt, vind ik.
Maar het meest memorabele was toch het oudere koppel achter ons. Om te beginnen arriveerden ze te laat. De plotse lichtinval van het open- en dichtgaande gordijn in het deurgat verstoorde onze aandacht al even. Ze klommen met enige moeite, bijgelicht door de vervelend schelle gsm van de plaatsaanwijzer, naar de stoeltjes hoog achter ons. "Oké, iedereen zit, nu kunnen we ongestoord verder van dit fraaie stuk genieten", dacht ik. 
Maar nog geen kwartier later keken mijn vriendin en ik, als afgesproken tegelijkertijd, met hoogste verbazing achterom naar iets wat ik in mijn voorstellingen zeker weten nog nooit heb meegemaakt: de dame van het stel sliep. De zware benen gevaarlijk ondeftig wijd uit elkaar, het hoofd volledig opzij gezakt, de mond wagenwijd open. En waarom we dan achterom keken? De ongelofelijke decibels van het gesnurk! 
Je koopt toch geen ticketjes voor 't theater, om dan heel de voorstelling te missen omdat je diep in slaap valt. En dan op de koop toe de rest van het publiek storen met je oorverdovend geronk! 
Hilarisch als het was, we wisten eigenlijk toch niet goed wat er mee te doen. Gegeneerd zijn, al dan niet in hààr plaats? Een beetje ambetant of boos? Even tegen haar voet tikken misschien? Meneer er op aanspreken? Of doodgewoon in een deuk liggen van 't lachen?...
We hebben ons kunnen inhouden, hoor, maar door ons gegiechel misten wij toch ook wat van de voorstelling, met dit extra stukje theater in het theater.
Al bij al, een hele fijne namiddag, zeker voor herhaling vatbaar. En dan ook graag weer mét het lekker biertje maar liefst zónder het gesnurk. ;-)

Wonderboxverhaal.

In september vorig jaar kreeg ik ter gelegenheid van m'n concert "Tussen Pijpen en Toetsen", vergezeld van een lieve kaart met veel kusjes erop, een Wonderbox van m'n zus in de brievenbus. Zo'n doosje met een bon en 75 eet-adresjes, verspreid over heel België, om die bon te gaan besteden.
'k Ging meteen nieuwsgierig zitten bladeren in alles wat er in Antwerpen mogelijk was, want zo zonder auto ga je niet even hapjes eten aan den andere kant van België, hé. Allé, ikke toch niet.
En uiteraard zou beste vriend Roger met me mee mogen.
Maar ondertussen was het er nog niet van gekomen om eens te gaan.
En die bon verviel eind maart. Snel werd er in onze beide agenda's een datum geforceerd en verheugd om het komende uitje trachtte ik het uitverkoren restaurant te reserveren... dat niet meer bleek te bestaan.
Geen probleem, op naar nummer 2 op het verlanglijstje!...
Wel, geloof het of geloof het niet: élke eettent waarvan het aanbod ons enigszinds aanstond was 'out of business'.
Een beetje teleurgesteld, maar vastberaden die bon niet bij 't oud papier te moeten leggen, gaf ik hem door aan een lieve vriendin die een weekendje Limburg geboekt had. Misschien bestonden de restaurants dààr nog wel, hé.
En wat ik volledig over het hoofd gezien had, mezelf beperkend tot Antwerpen, was dat je in die andere provincie met diezelfde bon gewoon een kadomand lekkers aan huis kon laten leveren!...
Tja, niks aan te doen, gegeven is gegeven, vond ik, ze kon er maar blij en verwend mee zijn. Je misgunt je vriendin niets, hé.
Maar zij misgunde mij blijkbaar ook niets, want vanochtend zette ze met een vrolijke zwier en een brede lach een met fragiel-plakband toegeplakte kartonnen doos voor me neer. "Voilà, 't is aangekomen, en 't is niks dat ik wil hebben! Behalve het mandje, voor m'n dochter, als je dat niet erg vindt".
Zo genieten we dit weekend, totaal onverwacht, alweer van verwennerijtjes! Voor mij al het lekkers en ritselfoliepapier mét linten en strikjes voor de poezen. Heerlijk toch. :-)