Consumptiemicrobe.

Afgelopen zaterdag mocht ik nog eens mee met m'n vriendin en haar man, boodschappen doen met de auto. Da's heel erg fijn, want zo kan ik een voorraadje dagdagelijks nodige dingetjes inslaan in een hoeveelheid die ik uiteraard nooit van m'n leven op m'n fiets thuis zou krijgen. 
Zonder zorgen startten we op vertrouwd territorium: de Lidl. Keurig met m'n lijstje en balpen in de hand uitsluitend meegenomen en gekocht dat wat ik echt nodig heb, zij het in iets grotere volumes. Tot zover alles prima onder controle.
Verwittigd van het feit dat we ook weer uitgebreid door de Carrefour zouden slenteren had ik me daar emotioneel alvast tegen ingedekt, kwestie van niet opnieuw, zoals een tijdje terug, van m'n sokken geblazen te worden door de overdonderende eindeloosheid der aangeboden producten...
Ik nam me voor gewoon niet écht te kijken, maar alleen maar een beetje vaag aanwezig te zijn, het karretje door alle gangen te duwen en me bijna kinderlijk verbaasd te vermaken met het zelf-scan-apparaatje.
De paar speciale dingetjes op m'n lijstje, niet aangeboden in m'n vertrouwde winkelketen, werden gezocht, gevonden, goedgekeurd, gescand en in het karretje gelegd. Zonder drama en zonder allerlei bedenkingen zoals in m'n blog van 18 juli jongstleden. Hoera, gelukt! Het goed gevoel deed me ontspannen en m'n waakzaamheid verdween als sneeuw voor de zon.
Niet m'n beste zet, want toen, toen gingen we naar die e-nor-me Mediamarkt-winkel in Schoten. Na maanden zwaar overbelicht en blauw of groen beeld vond ik in de reclameblaadjes eindelijk een televisie die ik me nog nét kon permitteren, én die betaalbaar was met Eco-cheques. Dolgelukkig door het heerlijke vooruitzicht van die nieuwe kijkdoos spurtte ik, blij als een kind op kerstmorgen, de winkel in, recht op m'n doel af. Binnen de 2 minuten vond ik het toestel in kwestie, bemachtigde ik een doos met het juiste exemplaar en was ik volledig klaar om naar de kassa te sprinten en naar buiten, naar huis.
Maar dat was buiten m'n gezelschap gerekend... 
Hij moest nog dit, zij keek nog graag even naar dat... en voor ik het wist blikte ik nietsvermoedend en zo onschuldig als een pasgeboren kind ook eens uitgebreid om me heen. En opnieuw overviel me de absoluut niet te vatten gigantische hoeveelheid koopwaar. Rijen en rijen mixers, koelkasten, DVD's, computers, televisies, telefoons, camera's... Veel te veel om op te noemen.
En weer stond ik als aan de grond genageld met m'n mond open van verbazing en verbijstering. M'n vriendin herkende het al van de vorige keer en lachte.
Maar oké dan. In het uitgestrekte oerwoud der stofzuigers wou ik misschien toch ook wel eens even piepen naar de prijs van zo'n, zeker voor poezenmoeders, onmisbaar huishoudhulpje, en dan graag zo ééntje zónder zakken!
Ondanks m'n lege portemonnee groeide m'n enthousiasme. Haaaa, hoe veel fijner zou het zijn zo een machine te gebruiken elke dag... Ik riep mezelf weer tot de orde en de realiteit: dat wordt dan een hele tijd stevig sparen, Kristina!
Aan het eind van de laatste gang met stofzuigdingen draaide ik, volledig argeloos, rechtsaf, de uitgestrekte vlakte der koffiezetapparaten in. 
En daar, o ramp, viel m'n oog op een werkelijk super-knal-roze, echt bijna gloeiend heet fuchsia, Senseo-koffie-toestel en werd ik ernstig gebeten door de mijn redelijk vreemde consumptiemicrobe!...
Nooit gedacht dat ik nog eens vol verlangen da-gen-lang met een, totaal buiten mijn bestedingsmogelijkheden liggende, zakloze stofzuiger en een, voor mij al even onbetaalbare, hot pink koffiemachine in m'n hoofd zou rondlopen. 
Och, zoals met alle andere microbe-besmettingen: 't zal vanzelf wel weer over gaan, hé... ;-)

Overdosis consumptie.

De vriendin van op 't werk, met wie ik regelmatig met de auto mee naar huis mag, maakt soms al eens een omwegje. Vier dagen geleden vergezelde ik haar zo voor boodschappen bij de supermarkt. Gezellig.
Zelf doe ik slechts één keer per week inkopen, hoofdzakelijk in dezelfde erg voordelige winkelketen. Op vrijdag valt de beslissing wat er in Huize Kristina de zeven dagen daarna gegeten en gedronken zal worden. De benodigdheden hiervoor schrijf ik nauwgezet en gedetailleerd op een boodschappenlijstje, eventueel aangevuld met een niet eetbaar huishoudproduct. Die notities worden al winkelend bijzonder strikt opgevolgd en slechts zeer uitzonderlijk vindt er 'spontane' extra aankoop de weg naar m'n boodschappentas. Alleen het hoogst noodzakelijkste belandt uiteindelijk in m'n kasten, dus weggooien komt hier zo goed als nooit voor. Je kan gerust stellen dat ik eigenlijk al jaren geen echt deel meer uitmaak van de consumptiemaatschappij. Een bezoek aan zulk een reuzegrote hypermarkt als afgelopen week, dat dateert dan ook al van zeker 5 jaar terug. 
En na vier dagen ben ik de shock nog steeds niet helemaal te boven! 
Absoluut àlles kon je er kopen. En zeker weten àlle soorten voedingswaren van àlle denkbare merken in àlle mogelijke grootten en in àlle smaken, kleuren en verpakkingen die je in je wildste fantasie maar kan verzinnen. Torenhoog. Rek na rek. Rij na rij na rij na rij.
De onmetelijk hoeveelheid producten overspoelde me als een ware tsunami en deed me, volledig de kluts kwijt, naar adem happen.  
Meteen zat m'n hoofd vol prangende vragen. Wie produceert dat allemaal? En wie kóópt dat dan allemaal? Eten ze dat àllemaal op? En, in godsnaam, wie heeft er zóvéél nodig???... Onmiddellijk had ik op m'n netvlies opnieuw de weerzinwekkende beelden van de televisieprogramma's over de kolossale hoeveelheden waardevol en perfect eetbaar voedsel, al tijdens de teelt gedumpt wegens 'nét niet volmaakt genoeg'. En de enorme berg wél goedgekeurde zaken, ook nog perfect eetbaar doch onverkocht, die bij de supermarkten in de afvalcontainers verdwijnen. Hoeveel dieren kweekt en slacht men, al dan niet onder vreselijke omstandigheden, om dan op zaterdag, zélfs aan halve prijs door niemand gewild en door niemand opgegeten, achteloos als vuilnis afgedankt te worden. En dan zijn er ook nog de ontelbare uiteindelijk tóch aangekochte voedingswaren die, onaangeroerd, overbodig en vergeten, wegrotten in ijskasten, diepvriezers en andere opbergruimtes...
Dat ene bezoekje aan die supermarkt drukte me genadeloos weer op de feiten: we leven zonder enige twijfel in een échte consumptie- en wegwerpmaatschappij. En het maakte me intriest.
Ach, ik wil hier niets prediken, hoor, of iemand de les lezen. Ik weet alleen heel erg goed dat je perfect gelukkig, voldaan en tevreden kan zijn met zoveel minder. We zijn té gewend aan overvloed. En aan 'vervangbaarheid'. Want wat koester je nog, wat schat je nog naar waarde, als er van alles toch veel te veel is.... En zeg eens eerlijk: wat heb je uiteindelijk écht nódig? Het woord 'genoeg' speelt hierin een grote rol, denk ik...
Gelukkig zijn we die dinsdagmiddag ook nog op 't gemakje een frisse deugddoende pint gaan pakken, mijn vriendin en ik. 
En ik durf hier gerust neer schrijven dat ik die trappist toen echt wel 'nodig' had, maar met ééntje ook ruimschoots 'genoeg'! ;-)