Toch nog een beetje kerstconcert, deel 8

Zo af en toe wil ik gewoon veel te veel. Nee, niet in bezittingen of zo, nee, zo zit ik niet in elkaar. Wel als het op details aankomt, in affiches of bewerkte fantasiefoto's bijvoorbeeld, of, zoals nu blijkt, in zelf gefabriceerde filmkes... Dat heb ik een bepaalde visie in mijn hoofd, en dan moet en zal ik dat ook zo voor elkaar krijgen. Ongeacht het aantal uren werk, de nodige concentratie, het ongeëvenaarde koelbloedig blijven, en uiteindelijk ook een wreed zere nek; het moet en zal worden zoals ik me dat vooropgesteld heb!... Tja, dat zal toch wel een klein fout verbindingske ergens in mijn brein zijn, vrees ik. 't Is wat het is, hé. ;-)
En voor dit filmke, filmke nummer 8, het laatste met 'normaal' gezang en dichtwerk -allé ja, 't is te zeggen: als ge 't niet al te nauw neemt, gezien de toestand van de Roger, hij past écht 200% bij vandaag, 28 december: Onnozele Kinderen Dag!- want 't volgende filmpje zal alleen nog maar gekke momenten uit de opnamesessies bevatten, momenten die op zich natuurlijk helemaal niet bij de 'serieuze' takes horen. Uiteraard ga ik u die kleine fragmentjes niet onthouden, tuurlijk niet, daar zijn ze veel te lollig voor! Maar, zoals ik dus al zei: da's pas voor filmke 9.
Nu, in filmpje 8, mag je je lachspieren alvast opwarmen met het gedicht waarin Roger weer helemaal kinds wordt en dat hij toch o zo graag leest, namelijk 'Oliebollenvet'! En natuurlijk kan je ook weer gezellig, en zo vals als je maar wil, uit volle borst met mij mee kwelen met 'Jingle Bell Rock', begeleid door super fantastische en swingende gitarist Maarten Vandenbemden; en met 'It's the Most Wonderful Time of the Year', met niemand minder dan de onvolprezen wereldberoemde Edmond Saveniers aan de piano!
Laat u nog één keer helemaal onderdompelen in zalige sfeer en geweldige pret, zoals dat normaal gezien het geval zou geweest zijn bij live kerstconcert van ons. Veel kijk- en luisterplezier, en geniet ervan! ♥️

Wil je dit opnieuw of liever rechtstreeks bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 8.

Toch nog een beetje kerstconcert, deel 4

Kerstavond zoals we het niet gewoon zijn... Zo klinkt het toch overal om me heen. Voor de meeste mensen zal het feesten een stuk beperkter, kleinschaliger zijn dan andere jaren. Geen enorme feesten met de hele uitgebreide familie, of met de voltallige vriendenbende. Ook geen restaurantbezoek of uitstapjes naar feestelijk gelegenheden zoals bijvoorbeeld kerstconcerten. En daar wordt zo links en rechts toch wel stevig over doorgezeurd, vind ik...
Voor mij is kerst altijd heel sober. Vroeger was het een nacht waarin ik steeds uitgebreid 'aan het werk' was: een kerstmis zingen om 21u in de ene kerk, dan tegen middernacht in een andere kerk zien te zijn om daar opnieuw allerlei moois ten beste te brengen, en 's ochtends rond 10 of 11u mocht ik nogmaals, zij het tegen dan met kleine oogjes, het beste van mezelf geven in een stevig pak kerstliedjes. Maar die tijden zijn helaas voorbij. De laatste jaren zit ik, heel gewoon, en echt niet ongezellig, alleen met de poezen thuis. Het huis ziet er feestelijk uit met alle kerstdecoratie en de vele kleine lampjes overal, dus trek ik zelf ook wat vrolijks, helemaal bij de sfeer passend, aan. Ik zorg dat ik wat lekkers te eten heb, trek er een flesje bubbels bij open en verwen mezelf eens een keer met een uitzonderlijk nagerecht. De televisie geeft altijd wel iets dat je leuk vindt om op zo'n avond te bekijken, en mocht ik daar toch geen zin in hebben, dan zijn er altijd nog eindeloos veel hartelijke en warme wensen te beantwoorden op m'n sociale media.
Misschien is het goed om zo eens wat eenvoudiger kerst te vieren. Een beetje terug naar de eenvoud van hoe het allemaal begon, ooit, meer dan 2000 jaar geleden... Misschien is deze kerst er eentje om je eens een keertje niet blind te staren op alles wat je nog zou willen, maar om je ogen eens open te trekken voor alles wat je al hebt. Een prima moment om eens extra dankbaar te zijn voor alle voorspoed en welvaart in je leven. Om je gezegend te weten met de mensen om je heen die van je houden en er voor je zijn.
Bij deze mijn wensen voor u, met Roger die het mooie gedicht 'Kerstwens' van Jan Veulemans leest en met mijn liedjes in het filmpje hierbij: 'Have a Holly Jolly Christmas' (B. Ives), wat zoveel wil zeggen als 'heb een feestelijke of hulstige -holly is ook het Engelse woord voor hulst- vrolijke kerstmis'; en 'Have Yourself a Merry Little Christmas' (H. Martin/R.Blane), wat vertaald wil zeggen: 'maak voor jezelf een vrolijk klein kerstfeest'. Geloof me: 'k had het echt niet beter kunnen verwoorden als ik het zelf had moeten verzinnen!... ♥️

Wil je dit opnieuw of liever rechtstreeks bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 4.

Toch nog een beetje kerstconcert, deel 3

't Is al 2 dagen officieel winter, buiten is het hoofdzakelijk grijs, en eigenlijk helemaal niet koud. Toen ik vanochtend de gordijnen open deed, zag de wereld er een beetje grauw uit. En vooral donker. "Grauw en donker? Dat laten we niet zo!", dacht ik beslist bij mezelf. Ik stak meteen alle mogelijk kerstlichtjes en sfeerlampjes in huis aan. Oef, dat scheelde meteen een heel pak in m'n gemoedsstemming! 
Toen ik even later op m'n fiets nog enkele laatste boodschapjes deed voor m'n eigen kerstavondje en kerstdag -gezellig met me, myself and I; plus de poezen uiteraard- overviel me een fenomenale plensbui. Door en door nat was ik, doorweekt tot op het bot, zoals ze dat zeggen. 't Was alsof het zo moest zijn, want even daarvoor scheen er nog een schraal winterzonnetje, en eenmaal weer thuis, braken er -uiteraaaard- toch weer wat povere straaltjes van datzelfde hemellichaam door het grijze wolkendek. 't Moest weer eens lukken, hé. Middenin die dretsvlaag zat ik, stevig doortrappend op m'n rijwiel, op de koop toe ook wind op kop natuurlijk, luidop om te lachen. "Sneeuw verdorie! Sneeuw had het moeten zijn!", zei ik tegen poezen Poekie en Pompon, "een dikke dikke laag stevige zachte spierwitte hemelse sneeuw! Zo een zalige laag van een centimeter of 20, die alles, mooi of lelijk, zonder onderscheid bedekt met puur schoonheid, en die heerlijk kraakt onder je voeten als je er behoedzaam bewonderend doorheen wandelt!"
Ja, tegen beter weten is, en volledig los van alle mogelijke verkeerstoestanden of uitglijongelukjes, dromen we allemaal tóch elk jaar weer heel stiekem van een witte kerst. En daar hebben we dan zo van die feeërieke plaatjes bij in ons hoofd van sprookjesachtige sneeuwlandschappen uit nooit bezochte plaatsen ergens op deze aardbol, van schitterende poëtische schilderijen en tekeningen, of van zeer gekoesterde en daardoor ietwat geromantiseerde herinneringen uit onze jeugd. Zo gaat dat met u -ja, geef het maar toe!- en zo is dat absoluut en 100% zeker bij mij! 
Daarom vandaag een filmpje met dik 8 minuten sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw! Dan hebben we dát tenminste al gehad, hé... ;-) Veel kijk- en luisterplezier met de gedichten Winterstilte en Wintermama, en de liedjes Winter Wonder Land en White Christmas! ♥️

Wil je dit opnieuw of liever rechtstreeks bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 3.

Toch nog een beetje kerstconcert, deel 1.

Ondanks alles doet het vandaag toch een beetje pijn, te denken dat ik eigenlijk op dit moment voor een zaal vol enthousiaste, blije en genietende gezichten, waarvan ik er sommigen misschien zelfs een jaar lang niet zag, in m'n mooie kerstjurk en omringd door al m'n o zo geliefde concertmedewerkers en -muzikanten, het beste van mezelf moest staan te geven... De beperkende maatregelen in verband met covid-19 beslisten er anders over... Ik zit thuis. Alleen. 
En toch! Toch geef ik vandaag eigenlijk wél een beetje concert, zij het dan een piepklein stukje!... 'k Heb even stevig doorgeknipt en geplakt, zodat ik absoluut zeker en zonder fout vandáág nog het allereerste filmpje uit de reeks van 9 voor jullie kon posten. Filmpjes waarvoor we, zoals u ondertussen al wel weet, de afgelopen weken alle nodige onderdelen vastlegden. 
In dit filmpje voorlopig slechts muziek van mezelf en gitarist Maarten, en tekst door Roger, maar ook Edmond zal je spoedig zien verschijnen in één van de volgende afleveringen. Maak je maar geen zorgen! En in dit 'deel 1' beginnen we net zoals in onze kerstconcerten rustig aan, een beetje ingetogen zelfs. Maar je merkt vanzelf de opbouw naar gelang er meer filmpjes te zien zullen zijn. Just gelijk in 't echt!... ;-)
Veel luister- en kijkplezier! ❤

Wil je dit opnieuw bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 1.

Concertorganisatie: the never ending story.

De klok wijst 8 uur aan. Met een wat wollig hoofd en piepkleine oogjes staar ik suffend in m'n koffie. Gisteren eerst 9 uur lang op de duizenden minuscule cijfertjes van de honderden facturen op het computerscherm -op 't werk, bij de boekhouding- zitten pieren en, alsof dat niet genoeg was, eenmaal thuis nóg zo eens een uur of 5 aan de PC. Veel te laat in bed, veel te weinig geslapen. Sloten koffie nodig en mogelijk ook een brilleke... 
Maar ik ben niet ontevreden want 't was allemaal voor de goeie zaak: om 1u vannacht is dan eindelijk toch de kerstaffiche van dit jaar afgeraakt! Woehoe! 
Weer iets om af te strepen op die eindeloze lijst met duizend-en-één grote en kleine dingetjes, want hoe je 't ook draait of keert, voor ik op het podium het beste van mezelf sta te geven is er écht wel wat water naar de zee, hoor! Eigenlijk is het uitvoeren van het concert zelf nog de minste van alle inspanningen, vergelijkbaar met het topje van een gigantische ijsberg. Door de microscopische omvang van ons VZWtje is het hoofdzakelijk aan mij, de gedelegeerd bestuurder -ook 't-werkpaard-van-dienst genoemd- om die onoverzichtelijk lange to-do-lijst afgewerkt te krijgen, vanzelfsprekend liefst binnen de gegeven tijdspanne.
Afgelopen weekend zat ik, bij het invullen van de bedrijfsbelastingen, nog te giechelen met mijn 'functie's' binnen de VZW. Onze cijfers doorgeven zou, met die zowat onbestaande omzet, een makkie kunnen zijn, ware het niet dat ik er elk jaar weer een pak extra programma's op m'n computer voor geïnstalleerd moet krijgen. Dan ben ik in m'n ééntje niet alleen de hele boekhouding van de onderneming, maar meteen ook de volledige IT-afdeling. Grappig, toch?! 
Nu die jaarlijks weerkerende horde genomen is kunnen we weer volle gas vooruit voor de kerstconcerten. Ondertussen ligt uiteraard het theater al vast, op de juiste data, én met de correcte ticketprijzen. De reusachtige besneeuwde kerstboom is geboekt. Muzikanten en ballet zijn gecontacteerd, die vrolijke bende nog niet helemaal compleet. Roger schakelt voor de komende weken een versnelling of 20 hoger in die toch steeds wat moeizame zoektocht naar nieuwe gedichten en teksten, zoals dat bij mij het geval is voor de liedjes en grapjes. Er is een leuke fotograaf vastgelegd, de geweldige heren van de kassa hebben er ook al zin in, ons moe is alvast ijverig bij familie en kennissen een schare supporters aan 't ronselen en bereidt zich voor op de jaarlijkse kostuums-strijk-marathon, en jawel, ook de eerste tickets zijn de deur uit...
Ja, er zit zeker al wat beweging in, maar er moet nog zoveel meer.
Gulle sponsors zoeken én vinden bijvoorbeeld, want de ticketopbrengst, zelfs bij uitverkochte zalen, dekt spijtig genoeg écht het onkostenplaatje van zo'n show niet (nog altijd die spotgoedkope kaartjes, hé!...) Elk jaar weer moet ik ook ergens een nieuwe, boeiende en verrassende special guest opduikelen, want het gegeven 'kerst' blijft uiteraard beperkt en je mag je publiek niet vervelen met nog maar eens 'meer van 't zelfde'... 
En verder? Even kijken. 't Programma interessant en vlot lopend in elkaar steken, een deftig programmaboekje fabriceren, het inspirerend voorwoord schrijven, de nodige muzikanten bij elkaar krijgen, ook voor toch minstens 2 repetities aub, de desbetreffende nummers met de dansers doornemen, de roadie te pakken krijgen en z'n instructies doorgeven, contractjes in orde brengen, praktisch afspraken maken per telefoon, mail, sms, in persoon... 
En 'k zal wel weer 't één en 't ander vergeten op dit moment.
Naar gelang het concertweekend nadert gaat m'n hoofd ook steeds meer tollen van de door niemand opgemerkte maar o zo belangrijke details. 
Zijn er nog genoeg bloemen voor het haar van de ballerina's? Is er nog voldoende glitterhaarspray? Moet ik nog meer witte panty's voor mezelf en het ballet kopen? Waar vind ik rode sokken voor de heren van 't orkest? Heeft iedereen wel de juiste partituren? In de correcte toonaard? Pas ik nog wel in m'n kerstjurk? Moeten m'n beroemde rode schoenen nog naar de schoenmaker? Welke kleine 'toi toi toi'-kadootjes kan ik dit jaar weer eens verzinnen? Moet ik broodjes of fruit voorzien? Hoe zit het met de sleutel van het theater? Hangen de spots al goed? Klopt de kleur van hun licht? Krijgen we die reuzegrote kerstboom weer netjes uitgeplooid zonder ons te verslikken in de namaaksneeuw? Hoe laat moet ik al in de zaal zijn? Of beter: hoe vróeg kàn ik al in de zaal zijn? En op welk onmenselijk uur laat ik de wekker dan aflopen om m'n concerthaar in orde te krijgen? Zijn m'n eigen partituren en nota's in orde? Heb ik m'n nummers en moppen wel genoeg geoefend?...
Zoveel ogenschijnlijk te verwaarlozen onbenulligheden, maar in 't belang van 't grote geheel kan ik er behoorlijk van wakker liggen, geloof me.
Om dan nog maar te zwijgen over de immer bijhorende financiële zorgen.
Eigenlijk is de tomeloze energie die tijdens die vrolijke voorstellingen aan alle kanten van me af spettert niets, absoluut niets, vergeleken met de maandenlange organisatorische krachtinspanningen die aan de shows vooraf gaan. En dan is het nog af te wachten of het publiek er van zal genieten...
Als er al publiek komt opdagen, uiteraard...
Kort samengevat: al steekt het me telkens weer onbeschrijfelijk tegen nóg maar eens heel dat enorme organisatiecircus op m'n schouders te nemen, ik begin er desalniettemin -'t bloed kruipt waar het niet gaan kan- élk jaar weer opnieuw aan! En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw... Om aan het eind van elk zo'n episode, uiteraard samen met al m'n in meerdere of mindere mate geïnspireerde en begeesterde medewerkers -van de eerste tot de laatste bijzonder gewaardeerd ongeacht de afmetingen van hun bijdrage- steevast een geweldig opmonterend, stemmig feestelijk en van levenslust sprankelend eindproduct aan het verheugde publiek af te leveren.
't Is 8 uur in de morgen, 'k heb bitter weinig geslapen, m'n arme hoofd en oogjes doen pijn en m'n koffie wordt koud, maar hoera hoera, de kerstaffiche is klaar! Alweer iets op die gigantisch lange lijst afgevinkt, dus -ten aanval!- op naar 't volgende puntje! Maar misschien eerst nog ne koffie. Of 2, 3... 
Concertorganisatie? Ja, dat is echt a never ending story!... ;-)