Vrolijke laarsjes.

Het afgelopen jaar ben ik steeds vaker dingen te voet beginnen doen. Even naar de bakker, of naar de apotheek, brieven naar de rode postbus brengen en pakjes ter verzending naar het benzinestation... Zelfs boodschappen doe ik zonder rijwiel! Tenminste als ik niet al te veel mee moet slepen en sleuren... Als je tijd zát hebt, waarom zou je je dan in 's hemelsnaam haasten? Ik sprong al die tijd eigenlijk nog slechts op m'n fiets als 't écht vooruit moest gaan of heel dringend was, of als ik een heleboel of erg zware dingen ging ophalen of wegbrengen. M'n ouwe trouwe stalen ros begint zo stilaan trouwens behoorlijk op leeftijd te zijn en mag dus gerust wat vaker op stal blijven. En ik, ik geniet ondertussen volop van m'n bijna dagelijkse wandelingetjes. Soms stap ik met plezier en goeie luim in gestrekte pas stevig door, pomp op die manier meteen fiks wat extra zuurstof in m'n longen en voel m'n wat vergeten been- en bilspieren nog eens ferm. Op een ander moment kuier ik op m'n gemakje door de straten en neem dan extra veel tijd om de beplanting van tuintjes en plantsoenen te bewonderen, en de immer bezige vogeltjes in bomen en struikgewas te spotten.
"Ja", zult ge zeggen, "groot gelijk! Tenminste, als 't schoon weer is, of toch in elk geval droog..." Maar, geloof me, 't weer maakt me helemaal niks uit. De zon op m'n bolleke is leuk, natuurlijk, maar stiekem kijk ik tegenwoordig ook echt wel uit naar zo van die grijze regendagen! Of zoals nu, deze week: van die zeldzame onvervalste winterse sneeuw- en ijsdagen. Ja, ik meen het, hoor, serieus.
Als er geen wind is, heb ik op zo'n dag nog eens reden om één van m'n vrolijke paraplu's uit m'n enorme en kleurrijke collectie mee te nemen. Altijd plezant! Als het een stormachtige regendag is, of ik heb gewoonweg geen zin in 't omhooghouden van een regenscherm, en net een beetje te koud voor m'n knalrode regenjas met kap, dan zet ik één van mijn grote baretten op. Roze, grijs of zwart, immer passend bij m'n outfit natuurlijk en altijd met een extra versiering -bloem of broche- erop gespeld. Vervaardigd uit een soepel doch stevig vilt van echte wol houdt zo'n hoofddeksel zelfs in de gietende regen m'n hoofd nog behoorlijk lang droog. Allé, 't is te zeggen: gewoonlijk begin ik er na een tijdje wel flink onder te zweten, zodat m'n haren er alsnog kletsnat vanonder komen. En kriebelen en jeuken dat het dan ook doet... hihihi
M'n uitmonstering wordt, behalve door qua kleur bijpassende sjaal en handschoenen -uiteráárd- in het winterseizoen steevast vervolledigd door één van mijn 2 licht gewatteerde zwarte winterjassen: de wat vlottere korte, of de extra warme lange, die bijnamen heeft als 'mijn donsdeken' en 'mijne slaapzak'. 
En tot slot, maar zeker niet onbelangrijk: sinds vorige zomer blijven mijn voeten, eindelijk, ook lekker droog en warm dankzij m'n vrolijke regenlaarsjes!
Jarenlang ben ik op zoek geweest naar zulke laarsjes. Als vanzelfsprekend wou ik absoluut rode, of roze, of met bloemetjes, of... Als 't maar vrolijk was! En dat bleek niet zo simpel. Als ik er, tussen de overvloed van groene, grijze en zwarte, al eens ergens tegenkwam, dan paste gegarandeerd de schacht niet over m'n brede kuiten. 't Moesten dus korte bottekes worden, dat was al snel duidelijk. Op 't internet vind je zowat álles, ook zo van die vrolijke laarzen, met werkelijke de meest fabelachtige prints en fabuleuze kleuren, maar... aan wat voor prijzen?!?! Tja, mijn volledige boodschappenbudget van een maand had ik er nu precies ook weer niet voor over om kleurrijke droge voeten te bezitten... Maar, de aanhouder wint, en afgelopen zomer vond ik ze, één paar knalrode én één paar zwarte met roze roosjes, super vrolijke, échte "katchoe bottinekes", op een ondertussen geliefde tweedehandssite, perfect passend én aan een uitzonderlijk goede prijs! Ik kan m'n geluk nog steeds niet op!!!
Vroeger kon je me in de regen zien wandelen, nauwlettend zigzaggend tussen de plassen door. En het heeft even tijd gekost om me die jarenlange gewoonte weer af te leren, want ik vergat steeds dat het niet meer moest. Maar nu, nu kan je me zien wandelen in de regen, nauwlettend zigzaggend zodat ik vooral geen enkele plas gemist zou hebben! Het ongelofelijke, bijna stiekeme genoegen van vol en ongegeneerd door élke plas -en hoe groter, hoe liever- te waden, of, als ik 't zot helemáál in de kop heb, te springen zelfs, is gewoonweg zaligmakend! Dit misschien kinderachtig aandoend vermaak vervult me steeds weer met een intens welbehagen, en weet me altijd weer in verrukking te brengen. Af en toe denk ik bij mezelf da't maar goed is dat we een mondmasker moeten dragen: zo wordt het grimmige regenhumeur van de eventuele passant niet verstoord door die ongelofelijk brede, niet uit te vegen, geweldig ondeugende tandpastasmile van mij. Ze zouden zich misschien nog méér gaan ergeren, hé...
Nu er al een paar dagen ferm wat sneeuw ligt, kan m'n geluk al helemaal niet meer stuk: eindelijk kon ik die vrolijke laarsjes pas écht testen! Het rode stel zit nogal smal aan de voet, dus daar pasten niet echt een paar dikke sokken in, maar de roze-gebloemde, die van zichzelf al met een stevig warm zooltje kwamen, die verschaften een dikke-sokken-voet met plezier toegang. 
Zelfs voor mij is 't moeilijk te beschrijven hoe heerlijk die eerste echte sneeuwwandeling voelde. Er vielen nog steeds een massa hele fijne vlokjes uit de lucht, en de schrale wind blies die ijskristallen keihard in de kleine stukje nog blote gezicht van me. En het deerde me geen ene sikkepit! De verse dikke laag sneeuw kraakte fantastisch onder de uitgesproken ingesneden profielzolen. Af en toe zakte m'n kleurrijke, -en niet onbelangrijk- droge en warme voeten tot aan m'n enkels, zo diep, in de witte donzige deken die nu over mijn wereld lag. Voorzichtig voetje voor voetje schuifelend over de her en der blootgeblazen ijslagen bleken de laarsjes zelfs daarop zoveel meer grip te geven dan gelijk welke andere schoen. O, hoe heerlijk allemaal! Ik kan er maar niet genoeg van krijgen!... En nu loop ik mezelf de hele tijd gniffelend te bedenken dat 't verplicht dragen van een mondmasker écht wel uitstekend van pas komt: mogelijke voorbijgangers zouden met enig ongerustheid voor de volksveiligheid en gegarandeerd met de snedige opmerking "oek goe zot!" misschien wel eens de 'mannen met de witte frakken' kunnen bellen, bij 't aanschouwen van met die niet weg te bránden, bijna idioot gelukzalige grijs, die zich, begeleid door een stel van die stralende twinkellichtjesogen, van oor tot oor uitstrekt op mijn zo mogelijk nóg meer dan anders overgelukkige snuit... gniffel gniffel
Ja, geloof me, de wereld en het leven zien er onmiddellijk een stuk kleurrijker uit, je hebt meteen een heel pak minder te klagen en zoveel meer redenen om gelukkig te zijn, als je jezelf simpelweg trakteert op vrolijke regenlaarsjes! ;-)
(O, dan moet ik mezelf er eigenlijk ook nog eens een keer blauwe kopen. En ja, misschien een paar turquoise ook nog! En... hihihi) ;-)

Ijskoude schoonheid.

Eigenlijk stond er totaal iets anders gepland om over te schrijven vandaag, maar soms... Soms komt er iets tussen dat je écht niet wil overslaan!...
Gisterenavond verdween ik voor een paar uur volledig in een nogal meeslepende film. Helemaal opgeslorpt door de emoties op de beeldbuis was er al die tijd geen seconde van mijn aandacht naar m'n omgeving gegaan. Ik schrok dus nog geen klein beetje, toen ik, zuchtend nog bijkomend van zoveel alteratie, een blik naar buiten wierp en verrast een compleet witte wereld zag!
Ja, 'k weet het: ze hadden inderdaad sneeuw voorspeld, ja. Maar hoe vaak is er van dat soort voorspellingen al iets van aan geweest? Gewoonlijk vielen er dan twee vlokken, die niet eens bleven liggen, en dat was dat. Echt niet de moeite om jezelf op te verheugen of zo. Maar nu, nu was het dan toch waarheid.
De nacht scheen een stuk minder donker. Gevolgd door de twee poezen haastte ik me van kamer tot kamer om vooral geen enkele venster te missen en het bijzondere spektakel zeker van alle mogelijk kanten te bekijken en te bewonderen. Ik ging zelfs even bovenop de poef staan om te checken of ook de tuin áchter de bosjes wit kleurde, en wie weet zélfs de vijver... 't Was mooi. Overal waar ik keek: alleen maar een prachtig nachtelijk sneeuwlandschap, en nog steeds heel fijne vallende kristallen. Een wereld stil en vredig, onder die witte donzige deken. Het kostte me ontzettend veel moeite m'n blik ervan afgewend te krijgen en uiteindelijk toch maar eens in bed te kruipen. De gordijnen liet ik open, met het bijna kinderlijke idee dat ik anders wel eens iets zou kunnen missen van die ijskoude schoonheid. Heu... ja, inderdaad: in mijn slaap dus, met mijn ogen toe. Enfin, ik slaap nooit goed met de gordijnen open. Veel te licht. En nu zeker met die witte tuin daarbuiten. Maar dat kon me niks schelen: elke keer ik me omdraaide en half wakker werd, richtte ik m'n hoofd op om er toch nog snel even een glimp van op te vangen vooraleer verder te dommelen. De poezen begrepen er weinig van. Al zaten ze zelf met hun neus tegen het raam en hun lijfje goed uitgespreid op de fluffy poezenmatjes warm op de radiator het hele gebeuren nauwlettend gade te slaan...
De ochtend kwam en het sneeuwde nog steeds. Ongezien! Nog eens écht sneeuw! Dus toch... En koud! De thermometer op het terras wees -5° aan. Da's lang geleden dat ik dat zag. "Daar gaan m'n geraniums!", dacht ik even verschrikt met een tikkeltje verdriet. Maar 'k herinnerde er meteen achteraan dat ik me slechts één dag eerder nog luidop voornam al die oude, triest ogende, wat ongelukkige groenvoorziening eens stevig te vernieuwen. Dus: loslaten en genieten van het nu, van de schoonheid van het winter wonder land. In de lente kon ik me dan vast weer verheugen op een zalig uitstapje naar m'n vele geliefde plantenwinkels, al dan niet er meteen een hele dagtrip met een goeie vriendin van makend. En daarna het fantastische plezier om heel m'n lange overvolle terras weer eens vrolijk te beplanten en te herschikken. Mooie vooruitzichten, dus geen stress over de vrieskou. Eens goed vriezen is sowieso ook prima tegen die verschrikkelijke plagen vraatzuchtige insecten van de laatste jaren. Da's alleen maar mooi meegenomen.
Met m'n stevige mok dampende koffie in de hand stond ik voor het grote raam in de woonkamer van het bijna smetteloze uitzicht te genieten, de poesjes eveneens buitengewoon geïnteresseerd naast me op de radiator en de grote krabpaal. In alle kamers van m'n flat stroomde een overvloed aan helder licht naar binnen, zo ontzettend veel meer licht dan op een doodgewone sneeuwloze dag. Het deed geweldig deugd na die vele letterlijk en figuurlijk donkere dagen. Alles kikkerde er terstond van op, vond ik, en het voelde zalig. En plots merkte ik nóg een voordeel van deze heerlijke laag witte bedekking op. Zoveel teksten en gedichten beschrijven hoe de sneeuw alle lelijkheid van de wereld met schoonheid bedekt en onzichtbaar maakt. Zo is het dus ook met alle naar beneden gekomen en tussen het struikgewas en grote keien verzamelde afval in de tuin! Je ziet er totáál niets meer van. Heeeeerlijk! 
Er zou nog net een beetje moeten bijvallen om ook nog die blauwe plastieken groenten- of fruitbak te bedekken, die als laatste nog halsstarrig met een paar felgekleurde boven de sneeuw uitstekende hoeken weerstand tegen het tijdelijke verdwijnen blijft bieden... Voorspellen ze nóg sneeuw? 'k Zal het eens moeten opzoeken straks.
Maar eerst even naar buiten, met dikke sokken en een warme trui, op het terras plaatjes schieten. Even die koude witte glinsterende schoonheid daarbuiten trachten vast te leggen op foto. Iets wat uiteraard nooit écht lukt naar mijn idee... Toch al zeker niet met mijn mobiele telefoon.
De sneeuw ligt tot op m'n bakje. Hij bedekt de laatste planten in de bloembakken en spreidt een koud dekentje over de donkere natte potgrond. De nootjes en zaadjes in het vogelhuisje lijken bestrooid met poedersuiker, en het water in de drinkbakjes is nog net goed voor schaatsende vogeltjes, vrees ik. De grote pijp, die regenwater van de bovenliggende terrassen afvoert en die altijd ook vochtig is aan de buitenkant -geen idee waarom- is volledig bezet met een dikke laag artistiek broebelend ijs. Het nog steeds omlaag druppelende water vormt zelfs verschillende fraaie ijspegels. Sinds ik hier woon, en dat is ondertussen toch alweer zeven jaar, heb ik zulks nog nooit gezien. Mooi allemaal! Zo mooi!
"En geen enkel voetspoor bederft het maagdelijk sneeuwtapijt in deze tuin waar niemand komen mag!", constateerde ik met een gelukzalig gevoel, "zelfs niet eens ergens poezenpootafdrukjes of vogelprintjes! Zo ongerept en puur..." Ik vond het fantastisch, maar 't was weer de hemel verzoeken natuurlijk, zulke gedachten... Eén minuutje weer binnen zag ik tot mijn afgrijzen een ongekende man in werkpak voorbij mijn terras heen en weer door de sneeuw baggeren en even later verdween hij, uitschuivend over de gladde keien bedekt met ijs en sneeuw, licht vloekend langs het andere gebouw de tuin uit. Ja, laat het dus toch nog maar een stevig pak bij sneeuwen, niet alleen voor die stomme blauwe bak, maar nu dus ook voor die voetsporen! Verdorie. ;-)
Daarstraks moest ik nog even m'n vuilniszakje buiten zetten. "Pas op!", zei iemand die net weer binnenkwam van hetzelfde klusje, "de trap is spekglad!" Blijkbaar had iemand gedurende de dag wel een poging gedaan een gedeelte van de treden vrij te maken van sneeuw en ijs, maar die moeite was duidelijk voor niks geweest en absoluut niet opgewassen tegen de vrieskou en sneeuwval: nog net geen spiegel, die trap! En levensgevaarlijk dus ook... Met heeeeel voorzichtige stapjes raakte ik heelhuids beneden én ook weer terug boven en binnen. Maar, zelfs dat 'gevaar' had me niet kunnen beletten ondertussen volop genietend rond te kijken naar die ijskoude witte pracht aan de voorkant van het gebouw. Ondanks het autoverkeer, wandelaars en spelende kinderen zag het er toch ook nog steeds bijzonder sprookjesachtig uit. Ja, deze sneeuwlaag liet zich duidelijk niet zomaar wegwerken! Ze is er, en... ze blijft duidelijk nog even! Hoera. ;-)

Toch nog een beetje kerstconcert, deel 3

't Is al 2 dagen officieel winter, buiten is het hoofdzakelijk grijs, en eigenlijk helemaal niet koud. Toen ik vanochtend de gordijnen open deed, zag de wereld er een beetje grauw uit. En vooral donker. "Grauw en donker? Dat laten we niet zo!", dacht ik beslist bij mezelf. Ik stak meteen alle mogelijk kerstlichtjes en sfeerlampjes in huis aan. Oef, dat scheelde meteen een heel pak in m'n gemoedsstemming! 
Toen ik even later op m'n fiets nog enkele laatste boodschapjes deed voor m'n eigen kerstavondje en kerstdag -gezellig met me, myself and I; plus de poezen uiteraard- overviel me een fenomenale plensbui. Door en door nat was ik, doorweekt tot op het bot, zoals ze dat zeggen. 't Was alsof het zo moest zijn, want even daarvoor scheen er nog een schraal winterzonnetje, en eenmaal weer thuis, braken er -uiteraaaard- toch weer wat povere straaltjes van datzelfde hemellichaam door het grijze wolkendek. 't Moest weer eens lukken, hé. Middenin die dretsvlaag zat ik, stevig doortrappend op m'n rijwiel, op de koop toe ook wind op kop natuurlijk, luidop om te lachen. "Sneeuw verdorie! Sneeuw had het moeten zijn!", zei ik tegen poezen Poekie en Pompon, "een dikke dikke laag stevige zachte spierwitte hemelse sneeuw! Zo een zalige laag van een centimeter of 20, die alles, mooi of lelijk, zonder onderscheid bedekt met puur schoonheid, en die heerlijk kraakt onder je voeten als je er behoedzaam bewonderend doorheen wandelt!"
Ja, tegen beter weten is, en volledig los van alle mogelijke verkeerstoestanden of uitglijongelukjes, dromen we allemaal tóch elk jaar weer heel stiekem van een witte kerst. En daar hebben we dan zo van die feeërieke plaatjes bij in ons hoofd van sprookjesachtige sneeuwlandschappen uit nooit bezochte plaatsen ergens op deze aardbol, van schitterende poëtische schilderijen en tekeningen, of van zeer gekoesterde en daardoor ietwat geromantiseerde herinneringen uit onze jeugd. Zo gaat dat met u -ja, geef het maar toe!- en zo is dat absoluut en 100% zeker bij mij! 
Daarom vandaag een filmpje met dik 8 minuten sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw! Dan hebben we dát tenminste al gehad, hé... ;-) Veel kijk- en luisterplezier met de gedichten Winterstilte en Wintermama, en de liedjes Winter Wonder Land en White Christmas! ♥️

Wil je dit opnieuw of liever rechtstreeks bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 3.

Japanse roze kersenbloesemwolk.

Àlle bloesem is verrukkelijk, absoluut, maar voor mij persoonlijk spant de geweldig overdadige en uitbundige grote roze bloemenwolk van de Japanse kerselaar toch écht wel de kroon!
Afhankelijk van zon, wind en regen is deze kwetsbare pracht elke lente slecht 1 à 2 weken te bewonderen, maar dat maakt al die schoonheid zo mogelijk nog kostbaarder. Ik probeer er zo intens mogelijk van te genieten, en al dat moois in me op te nemen, als het ware op te zuigen in elke vezel van mijn lijf, zodat dat intense gevoel van bijna kinderlijke vreugde een veel langer leven beschoren is dan die frêle bloesems zelf...
Vroeger woonde ik in een straat aan weerszijde geflankeerd door rijen van die roze reuzensuikerspinnen. Zoooo mooi was dat! Maar ondertussen zijn die, spijtig genoeg, op 4 of 5 na, allemaal gekapt, wegens te veel 'vuiligheid' bij het vallen van de miljoenen bloesemblaadjes...
Tegenwoordig moet ik tevreden zijn met slechts één zo'n boom, maar dat is dan ook wel echt een prachtexemplaar. En hij staat ideaal: vlak voor de receptie waar ik in een doorsnee week toch minstens 25 uur van m'n leven doorbreng. Werken met een meer dan schitterend uitzicht dus!
Deze kerselaar vormt niet alleen een fraai decor, hij is ook een bijzonder fijn en veelvuldig gebruikt gespreksonderwerp bij mij aan de balie. Zowel de collega's als de frequente bezoekers volgden met spanning de voortgang van de ontluikende knoppen. "Ja, 't is bijna zover!" "Krijgen we zon dit weekend? Dan staat hij tegen maandag volledig in bloei!" of heel simpel "Schoon, hé..."
En sinds vorig weekend staat die Japanse kerselaar in al z'n glorie te blinken in de zon. Dus vermoedelijk kan ik er nog een klein weekje verder van genieten, als het niet hard gaat waaien en/of regen tenminste. Maar zelfs als de bloemen verwelken en hun blaadjes loslaten verblijden ze m'n dagen nóg, dansend als roze sneeuw in de wind, tot ze op hoopjes bij elkaar geblazen en voor ze opgeveegd worden, de bestrating van de parking heel even extra kleur geven.
Afgelopen donderdag stond de kerselaar voor mij zo ongeveer op z'n mooist, dus schoot ik er -wat handig toch, zo'n smartphone- wat leuke kiekjes van.
En omdat een prentje zo vaak het geschreven woord versterkt -en andersom natuurlijk- en om jullie er ook een beetje van mee te laten genieten, geef ik vanaf hier het woord aan de plaatjes. Geschreven blog & roze beeldverhaal! ;-)

 

 

 

Roze sneeuw.

Terwijl ik, ondanks m'n warme winterjas rillend van de kou, stevig doortrapte, even snel op de fiets naar de bank, sneed de ijselijke wind me gemeen in het gezicht. Om me heen dansten duizenden dikke vlokken door de lucht en langst de huizen voor me uit over de straat...
Het zou het begin kunnen zijn van een mooi winters verhaal, maar het gebeurde deze woensdagochtend eind april.
De temperatuur vroeg zeker nog om winterkleding en de wind kwam absoluut uit koudere regionen, maar de sneeuw... De sneeuw was roze!
Heen en weer bewogen door de strakke bries lieten de enorme Japanse kerselaars, na die hele korte periode van overdonderende schoonheid, allemaal samen hun dikke roze bloesem los. De duizenden bloemblaadjes draaiden en kolkten omhoog langst de huizen en weer omlaag langst de lantaarnpalen, om uiteindelijk op hoopjes bijeen geblazen in de goot te blijven liggen. Daar werden ze meteen ijverig bij elkaar geveegd door de veegmachines en bezems van de noest werkende stadsdiensten, als waren het de honderden kilo's confetti na een voorbij getrokken carnavalsstoet. Een klein beetje triest, want het is mooi, zo'n met roze fluf getooide straten en stoepen. Maar ja, het slipgevaar, hé...
De busreis naar het werk werd ook begeleid door meevliegende roze sneeuw. Het maakte de dag op een ontroerende manier feestelijk.
De verdere namiddag dwarrelde de roze vrolijkheid uit de grote boom naast het kantoor speels voorbij de kamerbrede en -hoge vensters achter mijn computerschermen, krullend omhoog gezwierd in de plotse windstoten, om in steeds kleiner cirkels bij elkaar te schuiven, als in grote roze sneeuwpoelen, tussen de auto's op de parking.
Blauwe lucht met grauwe wolken, iets te frisse lentebries, nog comfortabel in een dikke winterjas... en overal die roze bloemensneeuw, die zich tuimelend wentelt in de aarzelende zonnestraaltjes. Ik blijf het een sprookjesachtig spektakel vinden en geniet er van, met volle teugen, elk jaar opnieuw. :-)