Japanse roze kersenbloesemwolk.

Àlle bloesem is verrukkelijk, absoluut, maar voor mij persoonlijk spant de geweldig overdadige en uitbundige grote roze bloemenwolk van de Japanse kerselaar toch écht wel de kroon!
Afhankelijk van zon, wind en regen is deze kwetsbare pracht elke lente slecht 1 à 2 weken te bewonderen, maar dat maakt al die schoonheid zo mogelijk nog kostbaarder. Ik probeer er zo intens mogelijk van te genieten, en al dat moois in me op te nemen, als het ware op te zuigen in elke vezel van mijn lijf, zodat dat intense gevoel van bijna kinderlijke vreugde een veel langer leven beschoren is dan die frêle bloesems zelf...
Vroeger woonde ik in een straat aan weerszijde geflankeerd door rijen van die roze reuzensuikerspinnen. Zoooo mooi was dat! Maar ondertussen zijn die, spijtig genoeg, op 4 of 5 na, allemaal gekapt, wegens te veel 'vuiligheid' bij het vallen van de miljoenen bloesemblaadjes...
Tegenwoordig moet ik tevreden zijn met slechts één zo'n boom, maar dat is dan ook wel echt een prachtexemplaar. En hij staat ideaal: vlak voor de receptie waar ik in een doorsnee week toch minstens 25 uur van m'n leven doorbreng. Werken met een meer dan schitterend uitzicht dus!
Deze kerselaar vormt niet alleen een fraai decor, hij is ook een bijzonder fijn en veelvuldig gebruikt gespreksonderwerp bij mij aan de balie. Zowel de collega's als de frequente bezoekers volgden met spanning de voortgang van de ontluikende knoppen. "Ja, 't is bijna zover!" "Krijgen we zon dit weekend? Dan staat hij tegen maandag volledig in bloei!" of heel simpel "Schoon, hé..."
En sinds vorig weekend staat die Japanse kerselaar in al z'n glorie te blinken in de zon. Dus vermoedelijk kan ik er nog een klein weekje verder van genieten, als het niet hard gaat waaien en/of regen tenminste. Maar zelfs als de bloemen verwelken en hun blaadjes loslaten verblijden ze m'n dagen nóg, dansend als roze sneeuw in de wind, tot ze op hoopjes bij elkaar geblazen en voor ze opgeveegd worden, de bestrating van de parking heel even extra kleur geven.
Afgelopen donderdag stond de kerselaar voor mij zo ongeveer op z'n mooist, dus schoot ik er -wat handig toch, zo'n smartphone- wat leuke kiekjes van.
En omdat een prentje zo vaak het geschreven woord versterkt -en andersom natuurlijk- en om jullie er ook een beetje van mee te laten genieten, geef ik vanaf hier het woord aan de plaatjes. Geschreven blog & roze beeldverhaal! ;-)

 

 

 

Suikerspin - herinnering.

Paasmaandag, da's familiefeest bij ons. Al de kinderen, de bijhorende partners, de kleinkinderen... iedereen zakt af naar 't grote ouderlijk huis in de Schoolstraat.
Er wordt wat gegeten, er wordt wat gedronken.
En er wordt, naar bijna eeuwenoude goede traditie, naar de kermis gegaan.
En dat was onze va zijnen dada! Daar keek hij echt naar uit.
Met z'n zakken vol klein geld en pretlichtjes in z'n ogen kocht hij voor iedereen de kaartjes. Wie gaat er mee in de snelle rups? Wie gaat er mee in de botsautootjes? Wie wil er schieten? Zijn de kogeltjes op, dan koop ik er nog! Wie gaat er mee naar 't lunapark? Hebt ge nog munten genoeg voor in de speelautomaten? Welke prijs ga je kiezen?...
Ik hoor het hem zo allemaal nog vrolijk declameren.
En je zag hem met volle teugen genieten van ons zorgeloos plezier. 
Eventjes waren we gewoon weer allemààl dolblije kinderen.
Lange tijd was ik de enige die ook steevast een grote roze suikerspin wou. 
Een paar jaar terug ging m'n schoonzusje er mee ééntje halen. Gezellig!
En vorig jaar... Wel, vorig jaar moest onze va er ook één hebben! 
En toen wou meteen ook iedereen. In mijn herinnering was dat een heel erg plakkerige situatie, maar vooral ook een heel erg leuk en grappig moment. 
En als ik naar de foto's kijk, dan bevestigen die dat absoluut.
Vandaag zijn we ook naar de kermis geweest. Niet echt van harte, want hoe doe je dat, zo zonder onze va, de enthousiaste grote voortrekker... 
Maar we gingen toch. De kleinkinderen keken er zo naar uit.
We hebben het lunapark onveilig gemaakt, pijpjes geschoten, prijzen gewonnen. Maar 't was bijlange niet zo zorgeloos plezant als vroeger...
Ik had m'n zinnen op een suikerspin gezet. Uiteraard, naar goede gewoonte, maar ook een beetje met dat bijzondere moment van vorig jaar in gedachte.
En daar ging m'n schoonzus maar wat graag helemaal in mee. Gelukkig. 
Suikerspin etend zijn we weer naar huis gewandeld, en de suiker was roze en plakkerig en lekker, en het was ook wel een beetje plezierig. 
Maar 'k weet zeker dat het zoveel beter geweest was als we ze nog eens samen hadden kunnen opeten, vader... 
We zullen je blijven missen, op de kermis en bij de suikerspinnen, al zal je er vanaf nu ook altijd wel een beetje bij zijn: als een zoete herinnering, stevig vastgeplakt in elke kleverige wolk roze suikerspin... ;-)