Japanse roze kersenbloesemwolk.

Àlle bloesem is verrukkelijk, absoluut, maar voor mij persoonlijk spant de geweldig overdadige en uitbundige grote roze bloemenwolk van de Japanse kerselaar toch écht wel de kroon!
Afhankelijk van zon, wind en regen is deze kwetsbare pracht elke lente slecht 1 à 2 weken te bewonderen, maar dat maakt al die schoonheid zo mogelijk nog kostbaarder. Ik probeer er zo intens mogelijk van te genieten, en al dat moois in me op te nemen, als het ware op te zuigen in elke vezel van mijn lijf, zodat dat intense gevoel van bijna kinderlijke vreugde een veel langer leven beschoren is dan die frêle bloesems zelf...
Vroeger woonde ik in een straat aan weerszijde geflankeerd door rijen van die roze reuzensuikerspinnen. Zoooo mooi was dat! Maar ondertussen zijn die, spijtig genoeg, op 4 of 5 na, allemaal gekapt, wegens te veel 'vuiligheid' bij het vallen van de miljoenen bloesemblaadjes...
Tegenwoordig moet ik tevreden zijn met slechts één zo'n boom, maar dat is dan ook wel echt een prachtexemplaar. En hij staat ideaal: vlak voor de receptie waar ik in een doorsnee week toch minstens 25 uur van m'n leven doorbreng. Werken met een meer dan schitterend uitzicht dus!
Deze kerselaar vormt niet alleen een fraai decor, hij is ook een bijzonder fijn en veelvuldig gebruikt gespreksonderwerp bij mij aan de balie. Zowel de collega's als de frequente bezoekers volgden met spanning de voortgang van de ontluikende knoppen. "Ja, 't is bijna zover!" "Krijgen we zon dit weekend? Dan staat hij tegen maandag volledig in bloei!" of heel simpel "Schoon, hé..."
En sinds vorig weekend staat die Japanse kerselaar in al z'n glorie te blinken in de zon. Dus vermoedelijk kan ik er nog een klein weekje verder van genieten, als het niet hard gaat waaien en/of regen tenminste. Maar zelfs als de bloemen verwelken en hun blaadjes loslaten verblijden ze m'n dagen nóg, dansend als roze sneeuw in de wind, tot ze op hoopjes bij elkaar geblazen en voor ze opgeveegd worden, de bestrating van de parking heel even extra kleur geven.
Afgelopen donderdag stond de kerselaar voor mij zo ongeveer op z'n mooist, dus schoot ik er -wat handig toch, zo'n smartphone- wat leuke kiekjes van.
En omdat een prentje zo vaak het geschreven woord versterkt -en andersom natuurlijk- en om jullie er ook een beetje van mee te laten genieten, geef ik vanaf hier het woord aan de plaatjes. Geschreven blog & roze beeldverhaal! ;-)

 

 

 

Roze sneeuw.

Terwijl ik, ondanks m'n warme winterjas rillend van de kou, stevig doortrapte, even snel op de fiets naar de bank, sneed de ijselijke wind me gemeen in het gezicht. Om me heen dansten duizenden dikke vlokken door de lucht en langst de huizen voor me uit over de straat...
Het zou het begin kunnen zijn van een mooi winters verhaal, maar het gebeurde deze woensdagochtend eind april.
De temperatuur vroeg zeker nog om winterkleding en de wind kwam absoluut uit koudere regionen, maar de sneeuw... De sneeuw was roze!
Heen en weer bewogen door de strakke bries lieten de enorme Japanse kerselaars, na die hele korte periode van overdonderende schoonheid, allemaal samen hun dikke roze bloesem los. De duizenden bloemblaadjes draaiden en kolkten omhoog langst de huizen en weer omlaag langst de lantaarnpalen, om uiteindelijk op hoopjes bijeen geblazen in de goot te blijven liggen. Daar werden ze meteen ijverig bij elkaar geveegd door de veegmachines en bezems van de noest werkende stadsdiensten, als waren het de honderden kilo's confetti na een voorbij getrokken carnavalsstoet. Een klein beetje triest, want het is mooi, zo'n met roze fluf getooide straten en stoepen. Maar ja, het slipgevaar, hé...
De busreis naar het werk werd ook begeleid door meevliegende roze sneeuw. Het maakte de dag op een ontroerende manier feestelijk.
De verdere namiddag dwarrelde de roze vrolijkheid uit de grote boom naast het kantoor speels voorbij de kamerbrede en -hoge vensters achter mijn computerschermen, krullend omhoog gezwierd in de plotse windstoten, om in steeds kleiner cirkels bij elkaar te schuiven, als in grote roze sneeuwpoelen, tussen de auto's op de parking.
Blauwe lucht met grauwe wolken, iets te frisse lentebries, nog comfortabel in een dikke winterjas... en overal die roze bloemensneeuw, die zich tuimelend wentelt in de aarzelende zonnestraaltjes. Ik blijf het een sprookjesachtig spektakel vinden en geniet er van, met volle teugen, elk jaar opnieuw. :-)