Een geanimeerde maandagochtend.

De felle lichtstraal die plots door de nog donkere slaapkamer flitste, uiteraard pal in m'n gezicht, deed me met enige tegenzin slaapdronken een lodderig oogje opentrekken. Soms lig ik zodanig knus en veilig onder het donzige roze dekbed en tussen de vele diepe zachte kussens dat ik, ondanks het toch duidelijk langzaam ontwaken van m'n lichaam, nog graag een ietsiepietsie langer aan die zalige sluimer tracht vast te houden, nog even een eindje verder doezelen... Je kent dat misschien ook wel.
Vanop z'n roze-bloemetjes-slaapkamer-krabpaal loerde Poekie ongelofelijk behoedzaam en met ingehouden adem door de spleet tussen de 2 overgordijnen en veroorzaakte zo die onverwachte lichtinval op mijn nog slaperige snuit. Ik hoorde meteen wat er daar buiten zo interessant was: een stel onstuimige meesjes kwetterden er levenslustig op los aan de andere kant van het raam.
Om vooral niets of niemand te doen opschrikken schoof ik, heel voorzichtig, centimeter per centimeter, zo discreet en bewegingsloos mogelijk, zowel de overgordijnen als de glasgordijnen volledig opzij om mee van het vrolijke schouwspel en uitbundige gedartel te kunnen genieten.
Wat een verrassing om te zien dat het niet de ouders-koolmeesjes waren, op zoek naar lekkers tussen mijn potten en planten, maar -wat gaat de tijd toch razend snel- hun nageslacht van deze lente, de kleintjes zélf.
Overduidelijk nog niet volledig met het verenpak van een volwassen vogel zochten ze toch al, helemaal op eigen kracht, als ne grote, eigenhandig -eigenpotig? eigenvleugelig?- hun kostje bij elkaar.
De stromende regen deerde hen niet, net zoals ze zich totààl niet stoorden aan de glurende poezen-ogen of mijn menselijke aanwezigheid. Met onbezonnen lef en roekeloze durf, enkel jeugdige onschuld eigen, zwierden ze in hun doornatte pluimenpakjes en met een soort punk-gel-kuifje op hun kopje uitgelaten van takje naar twijgje tussen de rozenstruiken en hibiscusboompjes, op zoek naar bladluizen en rupsen.
Ééntje hing zelfs een tijdje ondersteboven aan de kader van het slaapkamervenster heen en weer te krabbelen, met z'n staartveren breed uitgewaaierd tegen het glas, op zoek naar spinnetjes tussen de kieren van de muur en het raamkozijn, en liet zo, ongewild decoratief, een vochtig waaierpatroontje op de vensterrand achter.
Ik wist trouwens niet dat vliegen überhaupt mogelijk was als je hele pluimage zo doorweekt is... Misschien vandaar dat gekke, wat stuntelige rondbuitelen, hé.
Alleszins, 't was allemaal, zeker die laatste stunt, bijzonder hemeltergend voor die arme Poekie. Frustratie, verontwaardiging en verwarring, 't stond duidelijk op z'n beteuterde snoetje te lezen.
Omdat de olijke bende donzige verenbolletjes zich absoluut niets aantrokken van de -zogezegde- levensgevaarlijke dreiging van die huiskamertijger aan de andere kant van 't glas was de spanning en de lol er voor Poekie al gauw écht wel af, naar mijn idee verrassend snel eigenlijk. Tja, je zal het je, als fiere en heldhaftige kater, maar moeten laten welgevallen om vierkant in je gezicht uitgelachen te worden door zo een bende gevleugelde miniboefjes... 
Hij kroop gezellig naast me in het nog warme bed om zich, tevreden knorrend in m'n oksel, als troost een serieus pak knuffels te laten welgevallen.
Deze wereld is vaak een duistere plek vol onmetelijke ellende en oeverloos verdriet, je eigen leven en dagen zijn soms misschien leeg, zwaarmoedig of ronduit miserabel, en zo nu en dan zal ook de kille regen weer opnieuw ongenadig neerstromen... En toch, bijna tegen beter weten in, toch zijn we ook àltijd omringt door zoveel schoonheid en (levens-)vreugde, massa's kleine wondere dingetjes om oprecht blij en dankbaar om te zijn. Neem de tijd en geniet er van, want -en ja, ik weet hoe afgezaagd en cliché dit klinkt, en ja, ik weet dat ik het soms zelf ook even kwijt ben, maar ik geloof en promoot het tóch- dààrin zit waarachtig geluk en echte rijkdom!
Zélfs op zo'n bijzonder mistroostige druilerige maandagochtend... ;-)

De verborgen tuin.

Toen ik m'n huidige appartement kocht was dat vooral vanwege de enorme kamerbrede en plafondhoge ramen waardoor in élke ruimte, zélfs op donkere dagen, het licht in overvloed naar binnen stroomt. Ab-so-luut zà-lig!
Maar behalve door al die luchtig lichte plaatsen was ik meteen verkocht door het geweldige open en mooi verzorgde groene uitzicht. 
Vlak achter het relatief smalle maar behoorlijk lange terras, dat op zich al erg leuk is om naar te kijken met die overdosis bloeiende potplanten van mij, ligt namelijk 'de tuin'! Een zeer goed onderhouden bij het gebouw horende grote groene lap bovenop de ondergrondse garage. 
Strikt genomen mag er niemand in rondlopen want deze tuin is een platliggend abstract schilderij dat uitsluitend dient om van bovenaf bewonderd te worden. Met een vijver in een visvorm, wist makelaar Andy me ook nog te vertellen.
Weliswaar al anderhalf jaar met volle teugen genietend van al wat hier vlak voor m'n flat groeit en bloeit, vermoedde ik, wonend op het gelijkvloers, al die tijd slechts een glimp van de pracht van het geheel te hebben opgevangen... Zelfs op een ladder met m'n hoofd tegen het plafond ontglipt mij het grootste deel. En ja, dat heb ik geprobeerd. :-)
Bijzonder nieuwsgierig tikte ik m'n adres een keertje in op Google Earth, hopend via de satellietfoto's toch even een blik te kunnen werpen op de voor mij verborgen groenvoorziening... Teleurstelling alom, want in de bijna zwarte schaduw van het andere gebouw valt het belangrijkste deel volledig weg. Je mag het gerust nakijken, er is niks te zien. Dat was dikke pech. Maar, niks aan te doen, dus ik liet het hele idee maar weer los en vergat het een beetje.
Tot ik een paar weken terug nog eens, puur als tijdverdrijf, door de immo-pagina's op het internet scrolde en een prachtige flat, te koop bij ons in 't gebouw, tegen kwam: niet alleen foto's van het bijzonder mooie interieur kon je bewonderen, tot m'n grote vreugde zat er ook een schaduwloos vogelperspectiefzichtje op de onbekende tuin tussen!
Uiteraard heb ik dat verrassende kiekje, dat ik nu zo koester, meteen opgeslagen, en regelmatig staar ik er graag een tijdje naar, nog steeds verbaasd over de totale omvang van de figuren en zeker ook over de grootte van de vijver! Daar zie ik dus écht maar een bijzonder piepklein stukje van. En inderdaad: het is een vis! Met grote en kleine bubbels er omheen! 
De, voor mijn idee, nogal lukraak rondgestrooide vreemde heuveltjes, een soort platte kegels in het strak gemaaide gazon, en al die bolrond geschoren en om de beurt bloeiende kleurrijke struiken, zijn plots niet meer zo gek, nu ik weet dat ze elk hun exacte plekje hebben in het grotere plaatje.
Ja, die tuin hier is werkelijk een omvangrijk keurig uitgetekend schilderij.
En hoewel de volledige schoonheid van dit bijzondere tableau misschien verder voor mij verborgen blijft doet dat absoluut geen afbreuk aan de intense beleving, in tegendeel: het voedt m'n creatieve fantasie over de geheime bekoorlijkheid van al die groene sierlijkheid en ik kijk met nog meer bewondering en verwondering naar buiten, naar die verrukkelijke weelderigheid der getemde natuur. :-)

Roze sneeuw.

Terwijl ik, ondanks m'n warme winterjas rillend van de kou, stevig doortrapte, even snel op de fiets naar de bank, sneed de ijselijke wind me gemeen in het gezicht. Om me heen dansten duizenden dikke vlokken door de lucht en langst de huizen voor me uit over de straat...
Het zou het begin kunnen zijn van een mooi winters verhaal, maar het gebeurde deze woensdagochtend eind april.
De temperatuur vroeg zeker nog om winterkleding en de wind kwam absoluut uit koudere regionen, maar de sneeuw... De sneeuw was roze!
Heen en weer bewogen door de strakke bries lieten de enorme Japanse kerselaars, na die hele korte periode van overdonderende schoonheid, allemaal samen hun dikke roze bloesem los. De duizenden bloemblaadjes draaiden en kolkten omhoog langst de huizen en weer omlaag langst de lantaarnpalen, om uiteindelijk op hoopjes bijeen geblazen in de goot te blijven liggen. Daar werden ze meteen ijverig bij elkaar geveegd door de veegmachines en bezems van de noest werkende stadsdiensten, als waren het de honderden kilo's confetti na een voorbij getrokken carnavalsstoet. Een klein beetje triest, want het is mooi, zo'n met roze fluf getooide straten en stoepen. Maar ja, het slipgevaar, hé...
De busreis naar het werk werd ook begeleid door meevliegende roze sneeuw. Het maakte de dag op een ontroerende manier feestelijk.
De verdere namiddag dwarrelde de roze vrolijkheid uit de grote boom naast het kantoor speels voorbij de kamerbrede en -hoge vensters achter mijn computerschermen, krullend omhoog gezwierd in de plotse windstoten, om in steeds kleiner cirkels bij elkaar te schuiven, als in grote roze sneeuwpoelen, tussen de auto's op de parking.
Blauwe lucht met grauwe wolken, iets te frisse lentebries, nog comfortabel in een dikke winterjas... en overal die roze bloemensneeuw, die zich tuimelend wentelt in de aarzelende zonnestraaltjes. Ik blijf het een sprookjesachtig spektakel vinden en geniet er van, met volle teugen, elk jaar opnieuw. :-)