Japanse roze kersenbloesemwolk.

Àlle bloesem is verrukkelijk, absoluut, maar voor mij persoonlijk spant de geweldig overdadige en uitbundige grote roze bloemenwolk van de Japanse kerselaar toch écht wel de kroon!
Afhankelijk van zon, wind en regen is deze kwetsbare pracht elke lente slecht 1 à 2 weken te bewonderen, maar dat maakt al die schoonheid zo mogelijk nog kostbaarder. Ik probeer er zo intens mogelijk van te genieten, en al dat moois in me op te nemen, als het ware op te zuigen in elke vezel van mijn lijf, zodat dat intense gevoel van bijna kinderlijke vreugde een veel langer leven beschoren is dan die frêle bloesems zelf...
Vroeger woonde ik in een straat aan weerszijde geflankeerd door rijen van die roze reuzensuikerspinnen. Zoooo mooi was dat! Maar ondertussen zijn die, spijtig genoeg, op 4 of 5 na, allemaal gekapt, wegens te veel 'vuiligheid' bij het vallen van de miljoenen bloesemblaadjes...
Tegenwoordig moet ik tevreden zijn met slechts één zo'n boom, maar dat is dan ook wel echt een prachtexemplaar. En hij staat ideaal: vlak voor de receptie waar ik in een doorsnee week toch minstens 25 uur van m'n leven doorbreng. Werken met een meer dan schitterend uitzicht dus!
Deze kerselaar vormt niet alleen een fraai decor, hij is ook een bijzonder fijn en veelvuldig gebruikt gespreksonderwerp bij mij aan de balie. Zowel de collega's als de frequente bezoekers volgden met spanning de voortgang van de ontluikende knoppen. "Ja, 't is bijna zover!" "Krijgen we zon dit weekend? Dan staat hij tegen maandag volledig in bloei!" of heel simpel "Schoon, hé..."
En sinds vorig weekend staat die Japanse kerselaar in al z'n glorie te blinken in de zon. Dus vermoedelijk kan ik er nog een klein weekje verder van genieten, als het niet hard gaat waaien en/of regen tenminste. Maar zelfs als de bloemen verwelken en hun blaadjes loslaten verblijden ze m'n dagen nóg, dansend als roze sneeuw in de wind, tot ze op hoopjes bij elkaar geblazen en voor ze opgeveegd worden, de bestrating van de parking heel even extra kleur geven.
Afgelopen donderdag stond de kerselaar voor mij zo ongeveer op z'n mooist, dus schoot ik er -wat handig toch, zo'n smartphone- wat leuke kiekjes van.
En omdat een prentje zo vaak het geschreven woord versterkt -en andersom natuurlijk- en om jullie er ook een beetje van mee te laten genieten, geef ik vanaf hier het woord aan de plaatjes. Geschreven blog & roze beeldverhaal! ;-)

 

 

 

Ochtend met twee gezichten.

De tram liet 20 minuten op zich wachten. Maar omdat ik, rekening houdend met de mogelijke wispelturigheid van het openbaar vervoer, steeds met een ruime marge richting werk vertrek, liet ik het m'n humeur niet bederven en genoot van de fraaie blauwe ochtendlucht met de vele witte schapenwolkjes. Hoe fijn ook dat het om 6u30 al weer licht is. Op de tram had ik, juist vanwege de vertraging een super gezellig gesprek met de opgewekte mevrouw naast mij, onderweg naar haar werk in het Justitiepaleis. Conny, zo heette ze, en ze vertelde me ook dat ze vorig jaar kanker overwonnen had, maar morgen toch weer testen moest ondergaan omdat er mogelijk opnieuw uitzaaiingen zijn...
De bus richting Edegem zat af en toe muurvast in het op dit uur voluit losgebarsten stadsverkeer en ze zat, wat had je gedacht, ook vol met luid kakelende dames en luidruchtige jongeren. Maar het deerde me vandaag niet. 
Vrolijk meedeinend op de klanken van m'n favoriete Elbow-concert, dat nét luid genoeg via m'n smartphone-oortjes m'n hoofd vulde, bewonderde ik het voorbij glijdende landschap. De zon begon z'n best te doen en strooide gul licht en warmte over de vele lentebloeiers. Fiere grote gele narcissen, nederige krokusjes en grappige mini-paasbloemetjes, de fréle roze bloesem op het zwarte hout van de wilde pruimelaars, de statigheid van de witte en donkerroze magnolia's en overal schitterende camelia's in alle mogelijke kleuren. De wereld geurde als nieuw, zo heerlijk lentefris en de lucht zinderde van al het vrolijke vogelgezang. Breed glimlachend en met een absoluut zalig gevoel arriveerde ik op m'n werk.
Maar deze gelukzaligheid spatte als een roze bubbel uit elkaar bij het nieuws over de zelfmoordaanslagen in Zaventem en Brussel. Terreur, zo dichtbij. En toch ook zo veraf, want hoe kan je dat ten volle vatten? Hoe plaats je dat? Hoe ga je om met zoveel machteloosheid en verdriet? Wat doe je met de angst die je dan voelt, want ja inderdaad, ik moet toch ook elke dag 2 maal door de metro in Antwerpen passeren...
In de ondertussen aangenaam warme lentezon en met een prettig fris briesje in m'n rug vertrok ik vanmiddag weer huiswaarts. De bloemen bloeiden nog steeds vol overgave, de vogels concerteerden nog steeds dat het een lieve lust was. Niets leek veranderd. Aan niets kon je merken dat er zich die zelfde ochtend zulke tragedies afgespeeld hadden. En toch voelde het anders...
Antwerpen leek een door politiemacht onder de voet gelopen stad. 
2 ontzettend luide knallen deden me, wachtend aan de tramhalte, van schrik naar adem snakken, maar die kwamen gelukkig 'slechts' van de machines op de enorme werf aan de Frankrijklei... Oef.
Luister, ik twijfel er sterk aan of al die aanwezigheid van politie en leger überhaupt verschil maakt voor gelijk welke (zelfmoord)terrorist. Hoe simpel drukt iemand ongezien op een knopke in z'n jaszak, laat hij of zij ergens een koffertje achter of wie weet ontploffen ze wel via een afstandsbediening... 
En als je tijd om te gaan gekomen is, dan kom je zowiezo toch te gaan, geloof me. Dat geldt voor iedereen. Geen ontsnappen aan, zoveel is zeker.
Maar, en dit meen ik absoluut, het verheugt me, nog steeds, oprecht en onbeschaamd dat me die heerlijke zaligmakende en vooral totaal onschuldige ochtend gegund werd. En het doet me nogmaals schrijven wat ik al zo vaak met jullie deelde: leef je leven vandààg en ten volle, laat al wie je liefhebt nù nog weten hoeveel je wel van ze houdt, stel vergiffenis en het oplossen van gelijk welke wrevel niet uit tot morgen, en geniet tot diep in alle vezels van je lijf van elk mooi moment dat je te beurt valt, hoe onbeduidend het ook mag zijn, want, meer dan ooit, het kan altijd je lààtste moment zijn...
En dat gezegd en geschreven: weet dat ik blij ben jullie allemaal te mogen kennen. Ieder van jullie draagt op z'n eigen manier een beetje bij in mijn leven en heeft daarom een warm plekje in m'n hart. Ik stuur jullie veel goede moed en positiviteit, wees niet bang maar wel voorzichtig in die grote boze wereld, en vergeet vooral niet te genieten van dit ondanks alles toch wonderbaarlijk en magisch leven. :-)

Lindeboombloesem.

De statige lindebomen overal langst de weg, vooral de weg van en naar m'n werk, ze lieten langzaamaan allemaal hun onopvallende bloesem vallen. 
De duizenden bloementrosjes, blaadjes en ook een pak van de kleine viltachtige zaadjes liggen nu, platgetreden door passerende auto's, fietsers en voetgangers, vermengd met de regen tot een vieze bruine smurrie, onherkenbaar op en langst de wegen en paden. En met de bloemen verdwijnt ook de wonderlijke geur. Toen ik gisteren met de fiets door het kleine verkeersloze wegeltje, overschaduwd door prachtige linden, nu gevaarlijk spekglad door de bloemenpulp, richting winkel reed, streelde een allerlaatste vleugje van het parfum m'n neusvleugels.
Een beetje triest eigenlijk, maar zo gaan die dingen...
De afgelopen 5, 6 weken genoot ik met volle teugen van de heel bijzondere zomergeur als ik onder deze reuzegrote loofbomen wandelde, de knoestige takken zwaar beladen met licht geel-groene bloesem, of als hun odeur langst de openstaande raampjes van bus of auto naar binnen waaide. Heerlijk.
Totaal onverwacht, elke keer weer, overmeestert de intense zwoelheid van het parfum je op een zonnige avond of na een frisse lentebui en stroomt vederlicht maar zoet als nectar je longen binnen.
Als volledig nieuw voor m'n neus overvalt die indringende geur me elk jaar weer. Absoluut met niets te vergelijken en onthouden doe ik hem ook al niet...
Door de vele lange hete dagen roken de bomen dit jaar krachtiger dan ooit.
Duizenden insecten, vooral heel veel bijen, vonden ook hun weg naar al het lekkers. Lindebloesems bevatten bijzonder veel verrukkelijke honing, ook door mensen al eeuwenlang enorm gesmaakt.
Reeds van in de tijd van de Germanen is de linde een boom van belang. Behalve de talloze praktische toepassingen van zowat al z'n onderdelen bracht deze heilige boom bescherming en genezing. Deel uitmakend van belangrijke rituelen was hij symbool van vruchtbaarheid, liefde, gerechtigheid en vrede.
Nu kennen we alleen nog de lindethee, die rust brengt, helpt bij griep, buik- en keelpijn. En misschien mocht je ooit wel eens die bijzondere honing proeven...
En shampoo. Shampoo's voor blonde haren! Die gaan er vaak prat op lindebloesemextracten te bevatten. Al betwijfel ik of dat tegenwoordig nog van échte bloemetjes komt. En of het je lichte lokken verfraaid, dat heb ik, met m'n donkere kopje, natuurlijk nooit uitgeprobeerd. Dat moet je eerder m'n zus of m'n moeder vragen...
Alleszins, lindeboombloesem, een geur om niet te vergeten! Al kan ik me vermoedelijk volgende zomer toch wel weer aan dat blij verrast 'aha! och ja' moment verwachten... ;-)

Roze sneeuw.

Terwijl ik, ondanks m'n warme winterjas rillend van de kou, stevig doortrapte, even snel op de fiets naar de bank, sneed de ijselijke wind me gemeen in het gezicht. Om me heen dansten duizenden dikke vlokken door de lucht en langst de huizen voor me uit over de straat...
Het zou het begin kunnen zijn van een mooi winters verhaal, maar het gebeurde deze woensdagochtend eind april.
De temperatuur vroeg zeker nog om winterkleding en de wind kwam absoluut uit koudere regionen, maar de sneeuw... De sneeuw was roze!
Heen en weer bewogen door de strakke bries lieten de enorme Japanse kerselaars, na die hele korte periode van overdonderende schoonheid, allemaal samen hun dikke roze bloesem los. De duizenden bloemblaadjes draaiden en kolkten omhoog langst de huizen en weer omlaag langst de lantaarnpalen, om uiteindelijk op hoopjes bijeen geblazen in de goot te blijven liggen. Daar werden ze meteen ijverig bij elkaar geveegd door de veegmachines en bezems van de noest werkende stadsdiensten, als waren het de honderden kilo's confetti na een voorbij getrokken carnavalsstoet. Een klein beetje triest, want het is mooi, zo'n met roze fluf getooide straten en stoepen. Maar ja, het slipgevaar, hé...
De busreis naar het werk werd ook begeleid door meevliegende roze sneeuw. Het maakte de dag op een ontroerende manier feestelijk.
De verdere namiddag dwarrelde de roze vrolijkheid uit de grote boom naast het kantoor speels voorbij de kamerbrede en -hoge vensters achter mijn computerschermen, krullend omhoog gezwierd in de plotse windstoten, om in steeds kleiner cirkels bij elkaar te schuiven, als in grote roze sneeuwpoelen, tussen de auto's op de parking.
Blauwe lucht met grauwe wolken, iets te frisse lentebries, nog comfortabel in een dikke winterjas... en overal die roze bloemensneeuw, die zich tuimelend wentelt in de aarzelende zonnestraaltjes. Ik blijf het een sprookjesachtig spektakel vinden en geniet er van, met volle teugen, elk jaar opnieuw. :-)

Bezige bijtjes.

Er doen al een hele tijd berichten de ronde dat het echt niet goed gaat met onze bijen. Op sommige plaatsen is dit ijverige insectje al volledig uitgestorven. En het verbaast me dan ook dat die boodschap, en de ernst van de gevolgen, aan veel mensen totaal voorbij gaat. 
Dus, met m'n grote liefde voor alles wat groeit en bloeit, wil ook ik er even een stukje over schrijven, alle beetjes helpen.
Gisteren las ik dat in bepaalde delen van China de honingbij door het spuiten van insecticiden volledig verdwenen is en de bestuiving van fruitbomen reeds door mensen gedaan moet worden: manueel, bloempje per bloempje, met de hand, om toch nog een oogst te kunnen hebben. 
Kunt u zich daar iets bij voor stellen? Hoe zou het de boomgaarden dicht bij huis, in bijvoorbeeld Haspengouw, vergaan denkt u, zonder bijen?...
Maar niet alleen uw en mijn eten komt in het gedrang, het hele ecosysteem dreigt in te storten. 80% van àlle gewassen en 90% van àlle fruitsoorten zijn voor hun voortbestaan afhankelijk van de bestuiving door bijen. En van die gewassen moeten niet alleen wij, maar ook de meeste dieren leven...
Het is een kettingreactie met verschrikkelijke gevolgen. 
Albert Einstein zei dat de mens nog maar 4 jaar te leven heeft als de bijen eenmaal uitgestorven zijn. Geloof me, veel tijd hebben we niet meer.
En wat wij, als simpele, gewone mens, daar dan aan kunnen doen, vraag je je nu misschien af...
Wel, om te beginnen: sla er al geen ééntje meer dood. Wees niet bang van bijen, ze steken alleen als ze in het nauw zitten en zich bedreigd voelen. 
En, uiteraard, gebruik geen insecticiden. En ik snap heel goed dat dat lastig is, hoor: hier, op mijn paar vierkante meter terras lever ik dagelijks strijd met vraatzuchtige insecten die m'n troetelplantjes zowel langst boven als in de grond aanvallen en totaal decimeren... You win some, you lose some. Steeds op zoek naar oplossingen en evenwicht.
Maak je buitenruimte, hoe groot of klein die ook is, tot een plek waar bijen welkom zijn. Plant bloemen en bloeiende struiken waar het kan, laat zeker ook de paardenbloemen en madeliefjes in het gazon staan, bouw en hang overal bijen- en insectenhotelletjes... 
Zelf zet ik m'n bloembakken alvast boordevol met een brede waaier aan planten en bloemen die, behalve voor mij fraai om naar te kijken, ook voedsel en schuilplaats zijn voor zowel de bijen als zoveel andere insecten, denk maar aan vlinders bijvoorbeeld, ook al met uitsterven bedreigd... 
Er zijn massa's sites die je ideetjes geven. Het kan een leuke nieuwe hobby worden om te kijken hoeveel leven je, zelfs op je piepkleine balkonnetje, kunt creëren.
Dus, om de bijtjes van de ondergang te redden: hup, iedereen aan de slag, tuinieren en knutselen als échte bezige bijtjes! ;-)

Red de aarde, help de bijen!

Natuurpunt Antwerpen, wilde bijen in je tuin.

Bouw een bijenhotel.

China: bloesem zonder bijen.

De staking die wel meeviel.

Een staking bij het openbaar vervoer is erg vervelend, vooral als je er voor de meeste van je verplaatsingen afhankelijk van bent. 
Maar het kan ook bijzonder leuk uitvallen, zoals vandaag.
Vanochtend mocht ik alvast meerijden met een goeie vriendin. Dat gebeurt wel vaker, ook als er geen staking is, maar het blijft een fijn kado.
En vanmiddag, voor de terugweg, was er iemand zo vriendelijk een toerke rond te rijden en me, met een gezellig babbel onderweg, vlak bij m'n volgende afspraak af te zetten. Veel beter dan uren te moeten staan wachten op een eventuele bus en daarna een eventuele tram!
Ik moest wel een uurtje willen wachten, maar dat gaf me de tijd om, bij een stevig bord soep, uitgebreid bij te kletsen met een andere goeie vriendin.
En omdat ik door die sympathieke lift wat vroeg was voor die volgende afspraak was er zelfs tijd om op m'n gemakje een galerij, waar ik veel te vaak haastig aan voorbij fiets, binnen te stappen, nog eens wat mooie kunst te zien, en wat te te praten over de dingen des levens met de galeriehouder, ook al een kennis van me.
De rest van de weg naar huis heb ik te voet afgelegd, maar ook dat was genieten. Rustig op 't gemakje wandelend in de lentelucht kwam ik voorbij de in bloei staande pruimenbomen, met die zachtroze bloesem tegen het zwarte hout. Ik zag grote gele wolken forsythia. In de voortuintjes stonden de meest uiteenlopende soorten lentebloeiers te pronken en in de op uitlopen staande bomen waren vogels druk in de weer met nestmateriaal.
Ja, een staking bij het openbaar vervoer, het kan ook al eens bijzonder goed meevallen. Je moet er alleen nog meer tijd dan anders voor hebben... ;-)

Galerij Luc de Backer

Leve de levende Lente!

Als je vandaag naar buiten kijkt zou je het niet zeggen, en de zonsverduistering, hoe interessant ook, hielp niet echt...
De donkere, koude en grijze dag laat in niets zien dat vanavond, om exact 23u45 hier op het noordelijk halfrond, de astrologische lente begint!
Maar ik vind het niet erg dat deze dag weinig prijsgeeft. Voor mij draagt dat alleen maar bij tot de  opgewonden spanning, de blijde verwachting!
Zo een beetje van 'elk moment gaat het gebeuren, dan barst de Lente los!'
In deze tijd van het jaar zit er bij mij vanbinnen iets zo enthousiast als een lammeke dat voor 't eerst in de wei mag op een neer te springen. 
Al meer dan 40 jaar maak ik dit seizoen bewust mee en ik ben er elk jaar nog méér van onder de indruk. De onstuimige kracht van al dat prille leven, het nieuwe groen overal, de overdadige bloemenpracht, de nieuwe energie die dit alles met zich meebrengt... Alsof de wereld weer even helemaal fris gepoetst werd en volledig opnieuw gedecoreerd.
En daar sta ik zo graag met m'n neus boven op.
Elke dag doe ik een toerke op m'n terras en check ik de vooruitgang en de groei van elk bolleke, elk bloemeke, elk takje, elk blaadje.
En ik bespied de vogels in de tuin, of ze al met nestmateriaal rondzeulen.
Tijdens m'n dagelijkse bus- en tramritten speur ik in de voorbijglijdende tuinen naar bloesems en alle mogelijke andere tekenen van lente die er de dag ervoor misschien nog niet waren of die ik gemist zou kunnen hebben.
Ik geniet met volle teugen van alles wat ik zie. Het maakt me helemaal blij.
Uiteraard hou ik, als enige echte Kerst-Miss, ook heel erg van de winter, liefst met een mooi pak sneeuw. De zalig warme avonden van de zomer, da's ook genieten. En al die bonte kleuren van de herfst , o zo prachtig...
Maar, hoe zeer ik dat allemaal waardeer, voor mij kan absoluut niets tippen aan het 'Hoera, ik leef'-gevoel van de lente. :-)