Niet zomaar een receptioniste...

"Maar wat zit gij in 's hemelsnaam achter een receptie te doen?!" kreeg ik te pas en te onpas m'n hele receptionistencarrière lang -ondertussen af en aan toch al dik 20 jaar- te horen, elke keer iemand mijn 40+ filmpjes op YouTube eens opgezocht had. En die verbazing werd zo mogelijk nog groter als men mij bij gelegenheid eens een keertje live bezig hoorde. Zelf vond ik dat nooit zo bijzonder. Het waren, heel gewoon, twee totaal aparte kanten van mijn leven. Ik ben altijd een receptioniste geweest die ook zangeres was, en omgekeerd. Over de acceptatie van dat gegeven schreef ik trouwens ooit al een blogje dat op ontzettend veel bijval mocht rekenen. (Klik hier voor het blogje in kwestie.)
Ergens had ik altijd wel zo het stille vermoeden dat ik zeker niet de enige ontvangstdame zou zijn met nog een totaal ander leven naast dat aan de balie, maar er was -bij mijn weten dan toch- nog niet eerder zo iemand m'n pad gekruist. Tot een dikke maand geleden.
Tijdens het weekje opleiding, in de receptie waar ik nu tijdelijk het verwelkomend gezicht mag zijn, werd al heel snel duidelijk dat er dus inderdaad nóg receptionistes bestaan met een soort dubbelleven!... En ga er maar even voor zitten, want ik ben er zelf ook nog steeds serieus van onder de indruk! Mijn collega Marleen Cousin is niets minder dan een échte, professionele paaldanseres! Hoe cool is dát?!?!
Nee nee nee, schrap nu on-mid-del-lijk álle mogelijk bedenkingen over stripclubs en alle andere blozende-kaakjes-ideeën die nu misschien je gedachten beginnen kleuren. Marleen is ontegensprekelijk een zeer schone madam, absoluut, en paaldansen is uiteraard een behoorlijk sensueel gebeuren, daar kan je nu eenmaal niet omheen. Maar, los daarvan ligt in dit geval de nadruk toch vooral op het artistieke en het elegante, en is het -ge moogt er nondepitjes zeker van zijn!- ook ontzettend atletisch. Paaldansen trok zich los uit het obscure, en heeft zich verheven tot een combinatie van sport en kunst.
Ik denk dat je gerust kan zeggen dat mijn collega Marleen paaldansen ademt, eet, drinkt, slaapt, droomt, denkt,... kortom 100% 'leeft'. 'Waar het hart van vol is, loopt de mond van over', dat is hier absoluut van toepassing. Helemaal zoals bij mij met muziek en zingen: als het gesprek ook maar enigszins de gewenste richting uit gaat, is het hek vollédig van de dam, en wordt er met bakken enthousiasme en blinkende oogjes honderduit verteld. De afgelopen maand, bij de dagelijkse shift-overgave, ben ik dan ook heel wat wijzer geworden over deze intrigerende, mij tot nu toe onbekende, maar razend interessante wereld.
Wist u bijvoorbeeld dat er een hele reeks sóórten paaldans bestaan? En dat er in al die genres en categorieën ook nog eens echte wereldcompetities gehouden worden? Ik had er totaal geen idee van, tot Marleen er mij over vertelde. Het 'strafste' zijn vermoedelijk de ware atletische paaldansers, het pure overdonderende spiergeweld. Elegantie en sensualiteit zijn bij deze krachtpatsers van ondergeschikt belang. Niet bij Marleen. Zij gaat voluit voor de kracht van de sierlijkheid. Letterlijk en figuurlijk. 
Één van Marleen's meest favoriete bezigheden is het 'Street Pole Dance'. Daar had ik ook absoluut nog nooit van gehoord, maar het is echt ontzettend leuk. Bij Street Pole Dance is het de bedoeling je kunnen te demonstreren op elke paal die je, zoals de benaming zegt, tegenkomt in het straatbeeld. In elke stad, waar ter wereld dan ook -en geloof me, ze reist wat af- kan je Marleen dus aan zowat elke enigszins geschikte paal, ergens in het openbaar, zien hangen. (En neen, heren met dubbelzinnige gedachten, dát soort 'palen' dus niet!!! Ook niet 'voor de grap'. Zucht. Die zijn trouwens in 't openbaar strafbaar...) Aan een lantaarnpaal in Parijs, in de metro van Londen, over een reling in New York... Je kan het zo gek niet bedenken: ze hangt er aan! (Door die geweldige lantaarnpaal-foto's merkte ik trouwens lachend op dat het nummer 'Singing in the rain' er vollédig anders uit gezien had, mocht Marleen erin meegespeeld hebben... hihi) Van statische reisfoto's is er met deze collega-receptioniste dus absoluut geen sprake! Met een schijnbaar moeiteloze vanzelfsprekendheid schittert ze in de meest uitbundige poses op zowat elk vakantiekiekje. 
Nochtans, zo vanzelfsprekend is dat paaldansen niet, hoor. Je moet er behoorlijk wat spierkracht voor hebben. Foto's van Marleen's verrassend gespierde lichaam met o.a. een -OMG!- indrukwekkend sixpack, deden me meteen denken aan de afgetrainde lichamen van mijn twee, op topniveau (niet aan een paal, maar meestal op de begane grond) dansende nichtjes Noa en Mooni. Misschien ook niet zo gek, als je weet dat Marleen haar hele jeugd lang klassiek ballet volgde. 
En zoals ik merkte uit onze gesprekken, stopt de lijfelijke vergelijking niet bij dansers. Zangeressen van mijn kaliber produceren hun krachtige geluid bijvoorbeeld ook vanuit de 'core' (de kern) van hun lichaam. Spierbeheersing, en kennis ter zake, is voor allebei deze artiesten van het grootste belang. Al houdt de vergelijking daar dan wel op. Als klassieke zangeres hang ik zelden ondersteboven, en m'n tenen keurig strekken hoef ik al helemaal nooit. De zwaartekracht tart ik uitsluitend met het royale gewicht van m'n weelderig figuur en het luchtruim vul ik vooral met indrukwekkende noten, en niet met bijvoorbeeld een gravitatie-tergende, onberispelijke, extreem elegante spagaat, schijnbaar moeiteloos en onbekommerd hangend aan één arm, met op de koop toe een beminnelijke lach op het gelaat en uiteraard -dat spreekt voor zich- met meer dan perfect gestrekte tenen. Pfieuw!...
Ik stelde trouwens wel nog vast -da's een beetje grappig, vind ik- dat 'gadgets' en kostuums eveneens voor ons allebei belangrijk zijn. Je trekt voor beide artistieke uitingen zeker niet zomaar om het even wat aan, hoor. En -olala- we hebben ook écht allebei iets met 'aangepast schoeisel'!... En gadgets. Ik heb mijn boeken, mijn kopjes, en wat nog allemaal. Marleen is super fier op haar mokken, met eigen logo, en op dag twee van mijn opleiding ging ik al naar huis met een sticker van Pole Dance Antwerp!... 
Eigenlijk drong het indrukwekkende van dat paaldansen pas écht tot me door toen ik het allemaal in bewegende beelden zag. Martine Prenen (welbekend van televisie) kwam namelijk onlangs voor haar vlog (da's een 'video-blog', voor de mensen die niet wisten wat voor iets dat is) op bezoek bij Marleen's paaldansschool. Heerlijk filmke, echt. Zo leuk om te bekijken! (Klik hierop voor het filmpje!) Ja, inderdaad, sinds januari 2018 staat Marleen aan het hoofd van een school waar je kan leren paaldansen, Pole Dance Antwerp. En dat doet ze op al even indrukwekkende wijze als dat dansen zelf! Maar,... mocht dit blogje je nu helemaal enthousiast gemaakt hebben om les te gaan volgen bij mijn bijzondere collega-receptioniste, zodat ook jij binnen de kortste keren sierlijke krullen draait rond zo'n zilverkleurige paal, dan ga je toch wel wat geduld moeten oefenen, vrees ik... Marleen's school en lessenpakket is zodanig populair dat de wachtlijst ondertussen razend snel aangroeit!... En -voor wie het zich al afvroeg- die leerlingen in spe zijn niet alleen vrouwen, hoor, maar ook echte mannen!
't Is wel duidelijk, hé: 'k ben er volledig fan van, van dat paaldansen met Marleen. Al is het, met de erbarmelijke staat van mijn nek en rug, nu eens écht iets dat ik nooit ofte nimmer zal mogen -laat staan kúnnen- uitproberen. Maar wie weet komt er ooit, in de één of andere nooit eerder geziene, fenomenaal originele en allicht ietwat geflipte combinatie van een operazangeres en een paaldanseres, wel eens een artistieke samenwerking van. Ik heb al zottere stoten uitgehaald, hé. En iets doet me dat van m'n paaldansende collega ook vermoeden... 
Marleen, je bent niet alleen m'n fijne en bijzonder gewaardeerde collega-receptioniste, maar ook een getalenteerde en bewonderenswaardige collega-artieste. En met een dikke knipoog klinkt het nu eens voor één keertje uit míjn mond: "Wat zit gij in 's hemelsnaam achter een receptie te doen?!"... 😉

De zaakvoerster? Dat ben ik!

"Spreek ik met de zaakvoerder?" 
Deze vraag krijg ik in m'n job als receptioniste regelmatig, meestal telkens met exact dezelfde verwoording én intonatie, vanochtend zelfs nog 2 maal, te horen bij het beantwoorden van de telefoon. "Maar allé", dacht ik daar dan lange tijd verwonderd en niet begrijpend bij, "als ge uw product op een deftige manier aan de man wil brengen, dan screen je toch op voorhand het bedrijf dat je gaat bellen! Dan zou je geweten hebben dat je nu het nummer draaide van het soort internationale firma waar je de zaakvoerder absoluut nooit of te nimmer persoonlijk aan de lijn krijgt!..." 
Ondertussen is het me duidelijk dat dit soort oproepen vaak van een callcenter komen, waar men, bijzonder pover gewapend met slechts een lijstje namen en nummers zonder enige verder details een beetje in het wilde weg en op goed geluk zit te hengelen.
Steeds een giecheltje onderdrukkend reageer ik op die voor mij hilarische vraag dus tegenwoordig steevast met "Helaas! U spreekt 'slechts' met de receptioniste! Onze CEO beantwoordt hier normaal gezien uiterst zelden zelf de telefoon. Daar heeft hij, bij mijn weten, écht de tijd niet voor." 
Het kleine duiveltje in mij pauzeert daarna heel even, om dan, heel gewoon vriendelijk en begripsvol, te vervolgen met "Mag ik u vragen waarover het exact gaat? Zo kan ik u doorverbinden met de manager of verantwoordelijke van de correcte afdeling."
Aan de andere kant van de lijn is men dan OF stilzwijgend even totaal de kluts kwijt, OF soms ook wel eens een beetje beledigd, OF, gelukkig steeds vaker, ziet men er ook de humor van in en verklaart men zich met plezier nader. Maar ik zorg zowiezo, uiteraard, dat ze altijd bij de juiste persoon terecht komen, hoor.
Bijzonder groot was m'n verbazing toen ik vanmiddag, thuis, zittend aan mijn piepkleine bureautje achter m'n oude computer, de telefoon op nam met m'n gebruikelijke opgewekte "Goedemiddag, met Kristina" en een sympatiek klinkende meneer aan de andere kant van de lijn vroeg of hij wel degelijk met de firma 'Kunst, Kitsch & Kompanie' sprak en of ik zo vriendelijk wilde zijn hem door te verbinden met de IT-afdeling, met de verantwoordelijke voor telefonie. Met vermoedelijk hoorbare binnenpret repliceerde ik: "Dit is inderdaad Kunst, Kitsch & Kompanie, en die verantwoordelijke, óók dààr spreekt u mee!"
De man, duidelijk met een stevig gevoel voor humor, was onmiddellijk één en al oor voor de leuke verklaring die er allicht zat aan te komen. Geamuseerd legde ik hem uit dat hij het nummer gedraaid had van een piepklein VZWtje, en dus niet alleen een conversatie had met de 'zaakvoerster', de gedelegeerd bestuurster dus, maar meteen ook met de telefoniste, secretaresse, helpdesk, boekhouder, schatbewaarder, PR-manager, personeelsverantwoordelijke, concertorganisator, programmamaker, kostuum- en props-diensthoofd, affiche-ontwerper, repetitor en zélfs met de diva/hoofdattractie en het gezicht van. Allemaal tegelijkertijd.
Voilà, l'état, c'ést moi! O, pardon. Hihi. Kleine correctie...  De VZW, dat ben ik!
Hij vond het "Sùùù-perrr!" en vuurde meteen vol belangstelling wat vragen over de verschillende voorstellingen op me af . Waarom, waar, wanneer, welke thema's, voor wie, welk publiek, sites, YouTube, enz...
Als Proximus vertegenwoordiger wenste hij eigenlijk, tijdens een persoonlijke afspraak met de ITchef, het telefoniepakket van het bedrijf eens onder de loep te nemen, met de bedoeling het te optimaliseren, maar we besloten samen grinnikend dat er van dat reeds bestaande pakketje, met één gsm, één vaste lijn, de simpelste internetverbinding en digitale televisie, vermoedelijk niet nóg iets spaarzamer te maken viel.
Echt, geloof me, humor vind je in àlles. Als je, positief ingesteld, goed kijkt en vooral goed luistert, en je uiteraard ook een beetje van goede wil kan zijn. ;-)

De staking die wel meeviel.

Een staking bij het openbaar vervoer is erg vervelend, vooral als je er voor de meeste van je verplaatsingen afhankelijk van bent. 
Maar het kan ook bijzonder leuk uitvallen, zoals vandaag.
Vanochtend mocht ik alvast meerijden met een goeie vriendin. Dat gebeurt wel vaker, ook als er geen staking is, maar het blijft een fijn kado.
En vanmiddag, voor de terugweg, was er iemand zo vriendelijk een toerke rond te rijden en me, met een gezellig babbel onderweg, vlak bij m'n volgende afspraak af te zetten. Veel beter dan uren te moeten staan wachten op een eventuele bus en daarna een eventuele tram!
Ik moest wel een uurtje willen wachten, maar dat gaf me de tijd om, bij een stevig bord soep, uitgebreid bij te kletsen met een andere goeie vriendin.
En omdat ik door die sympathieke lift wat vroeg was voor die volgende afspraak was er zelfs tijd om op m'n gemakje een galerij, waar ik veel te vaak haastig aan voorbij fiets, binnen te stappen, nog eens wat mooie kunst te zien, en wat te te praten over de dingen des levens met de galeriehouder, ook al een kennis van me.
De rest van de weg naar huis heb ik te voet afgelegd, maar ook dat was genieten. Rustig op 't gemakje wandelend in de lentelucht kwam ik voorbij de in bloei staande pruimenbomen, met die zachtroze bloesem tegen het zwarte hout. Ik zag grote gele wolken forsythia. In de voortuintjes stonden de meest uiteenlopende soorten lentebloeiers te pronken en in de op uitlopen staande bomen waren vogels druk in de weer met nestmateriaal.
Ja, een staking bij het openbaar vervoer, het kan ook al eens bijzonder goed meevallen. Je moet er alleen nog meer tijd dan anders voor hebben... ;-)

Galerij Luc de Backer

There is light in the darkness.

Op de tramrit naar huis was de verlichting fel en koud, alle kleuren kwamen hard en somber op me af, en de duidelijk dronken medereizigers waren belachelijk luidruchtig.
Maar dat kon me niet deren, want binnenin genoot ik nog glimlachend na van wat ik net allemaal gezien had.
Fenomenale kleuren, waarvan ik voorheen het bestaan niet vermoedde. Uitbeelding van licht, waar ik, vanuit m'n eigen beleving, vooral geluid, muziek en emotie in zag. De kracht van de lege ruimte tussen de penseelstreken. De met licht gevulde leegte. En ruimte, heel veel ruimte, groter dan het doek zelf. Schilderijen die ademen, met afbeeldingen zoveel groter dan de zo al enorme canvas waarop ze geschilderd zijn. Hyperrealistische personages, tastbaar en herkenbaar, maar ook bijna sprookjesachtig en doorzichtig. Eén bijzondere verhaallijn per serie, of een heel eigen verhaal per doek, het kan allebei. Geniet van het beeld zoals het is, of laat er je verbeelding op los. En altijd weer die kleuren, die ongelofelijke kleuren!...
Het is niet makkelijk onder woorden te brengen wat de werken, tentoongesteld onder de titel 'there is light in the darkness', met me deden. 
En de warme en boeiende gesprekken met fijne mensen, waarvan ik wel eens vergeet hoe nauw ze me aan het hart liggen, maakte deze zowiezo al bijzonder vernissage-avond helemaal af. 
Het zinderde allesinds allemaal nog lang na op weg naar huis. 
En vandaag ben ik er nog steeds geweldig van onder de indruk. 
Hoe heerlijk is zo een ongelofelijk getalenteerde mens 'vriend' te mogen noemen... :-)

Website Tim Ceustermans