Negatief - positief.

De dame in het bed naast me taterde onvermoeibaar aan één stuk door. Ik betrapte mezelf er op dat ik heel even aandachtig luisterde of -en zo ja, wanneer dan- ze zo af en toe tussendoor eigenlijk ook wel eens ademhaalde... Ze produceerde vermoedelijk een pak decibels teveel voor de doorgaans gewenste rust in zo'n zaal met tien bedjes, in het daghospitaal bij de pijnkliniek, maar normaal gezien zou ik -doorwinterde praatvaar als ik zelf ben, zeker met nog heel wat uurtjes wachten voor de boeg- maar wát gelukkig zijn met zo'n kletsmajoor naast me. Maar... niet in dit geval. Bijna angstvallig speelde ik voor doofstommeke en verdiepte me schijnbaar onverstoorbaar en met een zogezegd intense concentratie op het invullen der kruiswoordraadsels. Alles wat uit mevrouw haar mond rolde was namelijk uitgesproken en buitensporig negatief. Nu begrijp ik uit eigen ervaring goed genoeg -ervaringsdeskundige als ik ondertussen ben, hé- hoe verschrikkelijk ambetant ge kunt zijn als ge door pijn geregeerd wordt, maar niks, echt niks maakte dit soort eindeloze brutale klachten- en eisenstroom geoorloofd, als je 't mij vraagt. Absoluut niets beviel haar, bij 't minste spuwde ze met kracht haar gal uit, vol onbegrip, ongeduldig, lastig en boos. Met luide stem bleef ze haar ongenoegen de wereld in sturen.
"Waarom moest ze haar kleren ruilen voor zo'n stom operatieschortje? Waarom moest ze in een bed? En wat was dat nu voor een deken? Dat trok op niks en ze moest er nog minstens één extra hebben, want ze had 't koud! En wanneer kreeg ze te eten? Hoezo 'niet'?! Ze had wel honger, hoor, en moest nú direct iets hebben, al moest ze er zelf om gaan. En koffie ook al niet!? Wat voor een kot was dat hier, zeg! En waarom ging dat bed niet omhoog? (De stand van de bedden kon alleen manueel door de verpleging gewijzigd worden.) Waarom had zij geen 'kaske' (met o.a. de bel voor de verpleegster) en al die andere mensen wel? ('t Hing gewoon achter haar bed.) (En bij gebrek aan beval ze mij steeds te bellen...) En dat infuus, waar was dat nu weer voor nodig!? Jullie gaan mij hier niet stiekem opereren, hoor! Dan gaat ge nog eens wat meemaken!!! En waar is die dokter? Ik wil haar nu meteen persoonlijk spreken! Nee, ik ga daar niet rustig op wachten. Ik wacht al lang genoeg. Ik heb een afspraak om half twee en 't is nu al kwart voor twee! Wat voor organisatie is dat hier, zeg!" 
Waarnaar ze zich volledig naar mij richtte in de hoop me persoonlijk en volledig te kunnen betrekken in haar ontevredenheid over die ooo zo ontzettend lange wachttijden. Maar vooral op dat vlak had ze die dag zeker aan mij geen deelgenoot. Ik zweeg wijselijk, in absoluut alle talen, want ik wachtte al twee uur en er zou nog wel wat tijd bij komen. En, nee, dat was zeker niet de schuld van een slechte organisatie of zo. 
Ondertussen vind ik het trouwens best grappig, wat er zo allemaal mis gaat telkens ik een bezoekje aan het ziekenhuis mag brengen. En dat was dus die dag nog niet anders geweest. Ergens had iemand, bij het maken van mijn afspraak, weken daarvoor, over het hoofd gezien dat de nieuwe dokter-anesthesiste, die mij die namiddag een, mij hopelijk van pijn bevrijdende, epidurale infiltratie in mijn nek zou geven, van álle patiënten, zonder uitzondering, vooraf een bloedonderzoek wenste. Gelukkig waren de verantwoordelijken bereid dit onderzoek er alsnog onmiddellijk en met hoge spoed tussen te nemen, i.p.v. mij, al dan niet met een nieuwe afspraak, onverrichter zake linea recta weer huiswaarts te sturen. Maar dan moest ik wel wachten natuurlijk, en lang, zo ongeveer de rest van de namiddag...
Och, daar zit ik écht niet mee. Zeker niet als ik daardoor alsnog van m'n pijn afgeholpen kan worden. Een paar uurtjes wachten is dan een klein prijsje dat ik met plezier betaal! En zo had ik meteen op grappige wijze erg persoonlijk contact met de verpleegsters, die half grappend 'klaagden' over 'al dat extra werk'. Nadat, bij de bloedafname, de lamp boven m'n bed maar niet wou branden, het bed steeds weer opnieuw naar beneden klapte, de reserve tubes en naalden zoek bleek en tot slot ook de pleisters niet echt mee werkten, hadden we net geen buikpijn van het lachen. Al maar goed dat m'n aders voor één keertje voortreffelijk te vinden waren, hé... hihihi Nee, geen denken aan dus, dat ik me mee in oeverloos geklaag over wachttijden zou storten! Integendeel zelfs.
Maar naast me ging de misnoegde dame, uiteraard ook zonder mijn 'akkoord', onvermoeibaar verder met jengelen, dat het allemaal veel te lang duurde, en dat ze niks te doen had. Moe van het gedoe -zélden meegemaakt dat ik iemand écht een klap zou kunnen verkopen opdat ze even zou zwijgen- opperde ik uiteindelijk toch maar even voorzichtig dat ze misschien een beetje televisie kon kijken. En na een extra crisis over het gemis van een afstandsbediening en de werking van het inderhaast door de verpleegsters aangereikte kleinood richtte het hemeltergende gesakker en gefoeter zich naar absoluut álles wat er te zien was op de beeldbuis. De politiek, de voetbal, de wereld, de natuur, de acteurs, de televisiemakers,... Je kunt het zo gek niet bedenken of ze had er wel iets over te klagen. Uit volle borst uiteraard! Fortissimo con brio! En ondertussen, tot wanhoop van het verplegend personeel: de hele tijd in en uit haar bed.
Die super vriendelijke en bewonderenswaardig geduldige verpleegkundigen probeerden trouwens al de hele tijd op al haar vragen en eisen zo goed mogelijk te reageren, met veel duidelijke uitleg en geruststellende woorden. Hier en daar trachtten ze met een kwinkslag de gespannen sfeer wat luchtiger te maken -al was het maar voor zichzelf- doch wat ze ook probeerden, het mocht niet baten. Bij de zoveelste opmerking van de vrouw dat "Al dat overdreven gedoe toch voor niks nodig was, want dat ze verdorie toch maar een spuitje moest krijgen!" zag ik ze naar elkaar kijken met een ondeugende blik van "Jaja, een spuitje. Hewel, wij kennen ook nog wel een spuitje dat we je met plezier even geven, hoor!..." En omdat ze merkten dat ik dat gezien had, knipoogden ze steels bijzonder guitig naar mij, ten teken van onze eensgezindheid.
Toen de dame een klein half uurtje later aan de beurt was voor haar injectie, en aldus met bed en al de zaal uitgereden werd, konden de ander patiënten zich nog net inhouden om niet luid te applaudisseren, van puur opluchting. Veel heeft het niet gescheeld, echt niet. Eindelijk keerde de rust weer in de zaal!
Er weerklonk wel een voorzichtig gejubel toen ten slotte ook ik naar het operatiekwartier gereden werd. Maar dat was een door de overige mensen in de zaal opgewekt gedeelde blijdschap en opluchting omdat er eindelijk aan mijn lange wachten een eind kwam. 
"Jij bent altijd zo positief" krijg ik vaak te horen, en af en toe kijk ik daar dan verbaasd van op. Soms moet je écht eens je totaal tegenovergestelde tegen komen om dat opnieuw klaar en duidelijk te zien. Maar het klopt: ik zie, meestal toch, overal de positieve kant van. Ik heb dat mezelf aangeleerd door steeds bewust de keuze te maken om naar het positieve te kijken en me daar optimistisch in te koesteren. Natuurlijk nog steeds bewust van de aanwezigheid van negatieve dingen, maar zonder daarin energie te steken.
Intense blijheid stroomde over me heen, daar in m'n ziekenhuisbed, en het warme gevoel van geluk omdat ik ben wie ik ben, deed me ontzettend deugd en gaf me geweldig veel kracht. Positieve kracht. En die zou ik hard nodig gaan hebben...
De infiltratie mislukte grandioos. De nieuwe dokteres vertelde me dat de vernauwing in m'n nek zo compleet was dat er geen naald met verdoving meer tussen kon. Na herhaalde pogingen, waarbij per ongeluk ook mijn hersenvocht geraakt werd, gaf ze het op en liet mij weten dat deze manier van pijnbestrijding voor mij geen optie meer was. En ik moest mezelf verder maar wat behelpen met wat meer straffe pijnpillekes...
"Tja, zo ga ik natuurlijk nooit honderd jaar worden...", dacht ik gelaten en berustend bij mezelf, "en die kerstconcerten, man, dat wordt drie dagen uitzonderlijk zwaar afzien, en wie weet, het zouden wel eens de allerlaatste optredens kunnen zijn, als mijn toestand zo snel blijft verergeren..."
Oké, het zij zo. Reden te meer om zo mogelijk nóg positiever te gaan denken, vind ik! Mijn vergroeiende wervels, wegkwijnende tussenwervelschijven en al die bijhorende verschrikkelijke pijn, die worden ook écht niet beter als ik er over ga klagen en zagen. Een tijdje geleden kwam ik ergens deze uitspraak tegen, en die vat het bijzonder mooi samen: "Ik ben blij als het regent. Want als ik niet blij ben regent het ook!" Voilà, da's duidelijk, denk ik. Elke dag is er één, absoluut waard om geleefd te worden en gegarandeerd vol met fijne verrassingen als je ze maar wil zien. En elk concert is er ook één, en daar ga ik me dat weekend voor Kerstmis elke keer 200% in storten en ik zal er, pijn of geen pijn, bijzonder intens van genieten, met heel m'n hart en ziel, alsof er geen morgen meer komt! Optimisme troef dus en positief vooruit. Woeha! Het zal wel zijn, zekers, of wat had je gedacht dan!?... 😉

Epiloog.
Dit verhaal speelde zich een kleine maand voor de kerstconcerten af. Het was eigenlijk al zo goed als klaar om te posten, maar om iedereen, mezelf inclusief, met volle teugen van de shows zou laten genieten zonder enige vorm van bezorgdheid, medelijden en/of andere bedenkingen, hield ik deze historie toch nog liever even voor mezelf. En geloof me, de concerten hebben mijn nek alles behalve deugd gedaan, nondepitjes jadadde, maar het waren drie zulke ongelofelijk fantastische dagen, dat ik dat er met plezier bij neem. 😊

Ochtend met twee gezichten.

De tram liet 20 minuten op zich wachten. Maar omdat ik, rekening houdend met de mogelijke wispelturigheid van het openbaar vervoer, steeds met een ruime marge richting werk vertrek, liet ik het m'n humeur niet bederven en genoot van de fraaie blauwe ochtendlucht met de vele witte schapenwolkjes. Hoe fijn ook dat het om 6u30 al weer licht is. Op de tram had ik, juist vanwege de vertraging een super gezellig gesprek met de opgewekte mevrouw naast mij, onderweg naar haar werk in het Justitiepaleis. Conny, zo heette ze, en ze vertelde me ook dat ze vorig jaar kanker overwonnen had, maar morgen toch weer testen moest ondergaan omdat er mogelijk opnieuw uitzaaiingen zijn...
De bus richting Edegem zat af en toe muurvast in het op dit uur voluit losgebarsten stadsverkeer en ze zat, wat had je gedacht, ook vol met luid kakelende dames en luidruchtige jongeren. Maar het deerde me vandaag niet. 
Vrolijk meedeinend op de klanken van m'n favoriete Elbow-concert, dat nét luid genoeg via m'n smartphone-oortjes m'n hoofd vulde, bewonderde ik het voorbij glijdende landschap. De zon begon z'n best te doen en strooide gul licht en warmte over de vele lentebloeiers. Fiere grote gele narcissen, nederige krokusjes en grappige mini-paasbloemetjes, de fréle roze bloesem op het zwarte hout van de wilde pruimelaars, de statigheid van de witte en donkerroze magnolia's en overal schitterende camelia's in alle mogelijke kleuren. De wereld geurde als nieuw, zo heerlijk lentefris en de lucht zinderde van al het vrolijke vogelgezang. Breed glimlachend en met een absoluut zalig gevoel arriveerde ik op m'n werk.
Maar deze gelukzaligheid spatte als een roze bubbel uit elkaar bij het nieuws over de zelfmoordaanslagen in Zaventem en Brussel. Terreur, zo dichtbij. En toch ook zo veraf, want hoe kan je dat ten volle vatten? Hoe plaats je dat? Hoe ga je om met zoveel machteloosheid en verdriet? Wat doe je met de angst die je dan voelt, want ja inderdaad, ik moet toch ook elke dag 2 maal door de metro in Antwerpen passeren...
In de ondertussen aangenaam warme lentezon en met een prettig fris briesje in m'n rug vertrok ik vanmiddag weer huiswaarts. De bloemen bloeiden nog steeds vol overgave, de vogels concerteerden nog steeds dat het een lieve lust was. Niets leek veranderd. Aan niets kon je merken dat er zich die zelfde ochtend zulke tragedies afgespeeld hadden. En toch voelde het anders...
Antwerpen leek een door politiemacht onder de voet gelopen stad. 
2 ontzettend luide knallen deden me, wachtend aan de tramhalte, van schrik naar adem snakken, maar die kwamen gelukkig 'slechts' van de machines op de enorme werf aan de Frankrijklei... Oef.
Luister, ik twijfel er sterk aan of al die aanwezigheid van politie en leger überhaupt verschil maakt voor gelijk welke (zelfmoord)terrorist. Hoe simpel drukt iemand ongezien op een knopke in z'n jaszak, laat hij of zij ergens een koffertje achter of wie weet ontploffen ze wel via een afstandsbediening... 
En als je tijd om te gaan gekomen is, dan kom je zowiezo toch te gaan, geloof me. Dat geldt voor iedereen. Geen ontsnappen aan, zoveel is zeker.
Maar, en dit meen ik absoluut, het verheugt me, nog steeds, oprecht en onbeschaamd dat me die heerlijke zaligmakende en vooral totaal onschuldige ochtend gegund werd. En het doet me nogmaals schrijven wat ik al zo vaak met jullie deelde: leef je leven vandààg en ten volle, laat al wie je liefhebt nù nog weten hoeveel je wel van ze houdt, stel vergiffenis en het oplossen van gelijk welke wrevel niet uit tot morgen, en geniet tot diep in alle vezels van je lijf van elk mooi moment dat je te beurt valt, hoe onbeduidend het ook mag zijn, want, meer dan ooit, het kan altijd je lààtste moment zijn...
En dat gezegd en geschreven: weet dat ik blij ben jullie allemaal te mogen kennen. Ieder van jullie draagt op z'n eigen manier een beetje bij in mijn leven en heeft daarom een warm plekje in m'n hart. Ik stuur jullie veel goede moed en positiviteit, wees niet bang maar wel voorzichtig in die grote boze wereld, en vergeet vooral niet te genieten van dit ondanks alles toch wonderbaarlijk en magisch leven. :-)

Hou je mond dicht en ontspan.

Een beetje benauwd over wat hij wel zou kunnen vertellen of besluiten maakte ik uiteindelijk toch een afspraak bij een andere kaakchirurg, ééntje warm aanbevolen door mijn eigen bezorgde tandarts.

Meer dan 2 jaar na die kaakoperatie die 'nodig' was om die vele jaren met blokjes goed te kunnen afronden sukkel ik immers nog steeds met een hele reeks grote en kleine 'mankementjes'.

De chirurg bestudeerde nauwgezet heel het door mij meegebrachte dossier en ook de 3D CT-scan, die aan het begin van m'n afspraak deze middag van me gemaakt werd, in zo'n toestel dat toertjes rond je kopke draait, waarna hij zich neerzette achter z'n grote bureau en aandachtig en welwillend naar heel de uitgebreide, af en toe nogal ingewikkelde, story luisterde.

Goed, ik mocht in de tandartsstoel en hij onderzocht minutieus m'n kaak, gewrichten, gebit en mondholte. En z'n extra vragen en uitleg daarbij lieten uitschijnen dat er, inderdaad, zoals ik al die tijd al zelf beweer, 't één en 't ander absoluut anders en zelfs beter had kunnen ge(d)(g)aan zijn... Tja.

Bon, over m'n kaakgewrichten dan. Logisch dat die pijn doen en ik m'n mond alleen maar in etappes kan openen, of toch met minstens wat stevig geknal en geplop, en af en toe zelfs helemaal niet: de discussen in de gewrichten zitten niet meer op hun plaats. Vermoedelijk deels door het getrek en gesleur van zowel de orthodontist als van de vorige chirurg, maar zeker ook door m'n ontzettend strakke kaakspieren, gevolg van zanger zijn in combinatie met 'klemmen' door aanhoudende stresstoestanden. 
Met andere woorden: 't is nogal complex en dus niet direct simpel op te lossen. Maar het verklaart meteen wel de aanvallen van hevige oor-, hoofd-, tand- en nekpijn en zelfs de occasionele onverklaarbare keelpijn. Daar moet ik me dus alvast geen zorgen meer over maken.

Ik kreeg, om te beginnen, een voorschrift voor de kinesist mee, voor 2 x 9 sessies stabilisatie- en ontspanningsoefeningen voor 'temporomandibulaire dysfunctie', ook simpelweg 'TMD' genoemd. 

Pas daarna kunnen we serieus die steeds opnieuw afbrekende voortanden van me bespreken. Mits de kaak zich naar wens ontspant en de discusjes terug in hun plekje floepen lost het probleem zich misschien vanzelf op. Zo niet worden het vermoedelijk 4 kronen van 600 euro élk!... Aaargh! God beware me!...

Ondertussen ook nog een MRI-tje gaan laten maken aub en, 'k moest er even serieus van slikken, voor dit bezoekje graag meteen even 145,- euro neertellen. Dank u wel! Dag mevrouw!

En om zelf alvast te starten op de weg naar beterschap kreeg ik nog een flyer in de hand gedrukt met, voor mij dan toch, hilarische tips. 

Tip 1: "kaakgewricht zo veel mogelijk laten rusten", m.a.w. Kristina, hou je in godsnaam snater! Tip 2: "vermijd de mond ver te openen zoals bij geeuwen en lachen", m.a.w. Kristina, stop onmiddellijk met dat eeuwige gelach en zing vanaf nu met je mond dicht! Tip 3: "gebruik je tanden niet om iets te bijten, snij alles in kleine stukjes en kauw langzaam aan de meest pijnlijke zijde". De meteen in m'n hoofd schietende zotte giechel-ideetjes bij dat 'bijten' ter zijde, in combinatie met Tip 4: "nuttig geen hard of taai voedsel, maar wel puree, appelmoes en dergelijke" betekend dat zoveel als: Kristina, terug naar het 'geweldige' vloeibare en gepureerd voedsel, meid, zoals die vele maanden na de kaakoperatie! Och arme ik, nog steeds zooooo blij dat ik weer pistoletjes en toast kon genieten... Zucht. hihi

Trouwens, als je me de komende tijd de hele dag over m'n kaken ziet wrijven dan pas ik Tip 5 toe: "masseer de meest pijnlijke zones en gebruik een hotpack of warm kersenpittenkussen om de doorbloeding te verbeteren".

Voor wat het waard is -je koopt er op zich niks voor- het is een heel fijn gevoel dat iemand m'n ervaring geloofd en bevestigd. Dat versterkt m'n hoop op het vinden van de juiste oplossing. Ge kent me: altijd positief blijven denken, hé.

En, zo blij en enthousiast als een kind op kerstochtend, reed ik, door deze visite bij het ziekenhuis, vanmiddag voor het eerst mee met zo'n nieuwe Hermelijntram. Die zoefden me al wel vaker voorbij in de metro, maar je merkt maar pas hoe ontzettend lang die zijn als je er zelf in zit. Op een echt bijzonder comfortabel stoeltje trouwens. Ik heb niet alleen met volle teugen van dat tramritje genoten, maar ook met m'n volledig ontspannen mond netjes toe. hihihi 't Hoeft niet allemaal kommer en kwel te zijn, hé. ;-)

Als je meer wil lezen over Temporomandibulaire Dysfunctie:

Wat is TMD?

Kaakgewrichtsklachten.

Aangetekende gevolgen.

"Welke vervloekte idioot heeft dat aangetekend schrijven aangenomen?!" blafte de dame van de boekhouding me woedend door de telefoon toe. 
"Oei", antwoordde ik rustig, "ik vrees dat ik dat geweest zal zijn... Een moment van onoplettendheid, denk ik, sorry..." waarop ze nog wat verwensingen spuiend de hoorn met een hard klap neer smeet.
Nu moet u weten, dat sinds de firma 5 jaar geleden van naam veranderde, wij aan de receptie zeer goed moeten opletten geen post meer te ontvangen met de oude naam er op, en al helemààl geen aangetekende brieven, want die zijn dus gericht aan een bedrijf dat niet meer bestaat, en dat geeft uiteraard problemen. Zelfs onze vaste postbode let er daar op, normaal gezien toch...
Maar die donderdagochtend had de slaap vermoedelijk nog enige macht over zowel mijn als haar ogen. Zij leverde die bewuste aangetekende brief met de foute firmanaam, schreef hem ook zo in en liet er mij voor tekenen, zich van geen kwaad bewust. En ik tekende voor ontvangst, schreef de brief op mijn beurt in en legde hem in het postbakje van de boekhouding, me dus ook totaal van geen kwaad bewust.
Bon, iedereen kan al eens een fout maken, ook ik, zeker als m'n kop vol snot zit, dus da's eigenlijk geen reden om je zó over op te winden. En het lost ook niks op. Dat vind ik tenminste toch...
5 minuten later stormde onze boekhoudster de trap af en met een briesend niet mis te verstaan "Los het maar zelf op!" kwakte ze de gewraakte brief voor me neer op de balie, en verliet, nét niet stampvoetend, de receptie weer.
"Oké", dacht ik kalm en niet onder de indruk, "geen probleem. Komt in orde!"
Het telefoontje met een vriendelijke meneer bij de klantendienst van Bpost maakte me meteen duidelijk dat langst die weg het probleem zich niet zou oplossen. Het zou zich zo mogelijk nog zoveel ingewikkelder maken, met dat, in dit geval toch, volgens mij volstrekt nodeloze klachten- en schadedossier...
Dan maar even een belletje doen naar de afzender, de Openbare Vlaamse Afvalstoffen Maatschappij, of beter gekend als de OVAM! Misschien kon ik samen met hen een oplossing bedenken.
De vrolijke stem van Sophie beantwoorde mijn oproep. Met een duidelijk hoorbaar binnenpretje reageerde ze op mijn foutje-met-uitbrander-verhaal "dat die mevrouw van de boekhouding zo slechtgezind was omdat ze vermoedelijk geen lief had, en dat met dit weekend..." En daarmee begon een geweldig en geanimeerd gesprek. Over allebei ook alleen zijn met Valentijn, zowel zij als ik, maar daarom niet minder gelukkig en opgewekt, en al zeker niet slechtgeluimd. En over de liefde van en voor onze knuffelbeestjes, zij 2 hondjes, ik 2 poesjes. En over 'jong klinken aan de telefoon', en er goed uitzien voor onze leeftijd, zij 40, ik 50, waarop ik grapte dat er van mij behoorlijk wat foto's te zien zijn op 't internet, dus ze kon het checken als ze wou... 
En o ja, uiteraard losten we ook die hangende briefkwestie op. Simpelweg aangetekend weer terugsturen mét een vriendelijk briefje van mij erbij: uitleg over het onterecht aanvaarden van, het ongeopend terugsturen en de vraag onze gegevens misschien ook toch maar eens aan te passen in hùn notities...
De glimlach die dit gesprek op m'n gezicht kleefde bleef met gemak de rest van de zowiezo al zonnige dag plakken en zorgde voor nog meer leuke gesprekken op de tram, bij de kiné en in het kassa-aan-schuiven in de supermarkt. Heeeeeeerlijk!
Eenmaal gezellig weer thuis prees ik mezelf gelukkig met zo een fijne dag, maar hij had nog méér verrassingen voor mij in petto: die sympathieke Sophie was écht op 't internet naar mij op zoek gegaan en stuurde me een plezierig en flatterend berichtje via Facebook! En ze vertelde me blij hoe zij zelf en haar collega's, met wie ze meteen het hele verhaal gedeeld had, van onze onverwacht aangename en grappige conversatie genoten hadden.
Of hoe een nieuwe vriendschap het toffe gevolg kan zijn van een fout geadresseerde aangetekende brief, een stomme kleine blunder, een boze boekhouder en een positieve ingesteldheid. Fantastisch, toch?! ;-)

Al een halve eeuw op deze planeet.

Knus en geborgen tussen de vele kussens en de streelzachte dekens van m'n roze bed, volledig ontspannen op m'n rug liggend en met links en rechts van me, in elke arm één, een tevreden snorrende kater bekeek ik gisterenavond voor het eerst eens op een positieve manier dat '50 jaar oud' worden van mij vandaag.
Met een dankbare glimlach bedacht ik me dat het me al een halve eeuw gegùnd is om op deze bijna magische blauwe bol in dat eindeloze heelal te mogen rondlopen. In sneltreinvaart passeerden er vele herinneringen aan al die mogelijk levensbedreigende situaties die ik ondertussen toch maar mooi overleefd heb en waar ik zelfs sterker door werd, en ik zei, overrompeld door vreugde, luidop tegen mezelf: "EN IK BEN ER NOG STEEDS, WOEHOE!" en vervolgde die uitspraak een stuk bescheidener en ingetogener met de bedenking "En ik mag er ook nog steeds zijn!... Na al die jaren en al die indrukwekkende belevenissen zie ik er zelfs nog steeds geweldig uit ook... Misschien zelfs nog beter dan vroeger!" 
Tenzij ze dat àllemaal samen afgesproken hebben, om dat tegen me te zeggen, natuurlijk, want dan geldt het uiteraard niet, maar zowat absoluut iedereen komt me vertellen dat ik er amper 40 uit zien. Dan zal ik toch wel iéts goed gedaan hebben, hé...
Het afgelopen jaar worstelde ik regelmatig met het idee dat ik al zo oud was en nog steeds niets bijzonders met m'n leven gedaan had. Maar dat klopt dus niet.
Ik lag daar toch maar gezellig in m'n eigen bed in m'n eigen slaapkamer in m'n eigen appartement. Iets wat ik 2,5 jaar geleden absolùùt niet voor mogelijk had gehouden. Alle kamers zijn ingericht met spulletjes die ik leuk vind en kleuren die me gelukkig maken. Ik ga elke dag weer zonder honger of dorst of kou naar bed. M'n kleding en schoenen voor de volgende dag, gekozen uit de volle kasten, liggen telkens weer fris gewassen klaar. De vele grote en kleine planten en de knuffelpoezen voelen zich opperbest en komen ook niets te kort. Vrienden komen graag op bezoek in deze gezellig extensie van mezelf en er is altijd wel koffie of thee en een koekje om op tafel te zetten.
En ik héb vrienden. Goeie vrienden. Dat blijkt overduidelijk op dagen als deze, maar vooral ook in tijden van nood, in welke vorm dan ook.
En ik laat ze ook toe in m'n leven, die vrienden, en daarmee ook hun warme genegenheid voor mij. Dat heb ik dan toch ook voor en op mezelf veroverd.
En het leek zo onbelangrijk voor me, vooral omdat het me met zoveel gemak af gaat, maar hoeveel mensen heb ik in die 50 jaar al gelukkig gemaakt met m'n zingen, getroost, ontroerd, licht en vreugde meegegeven en zoveel meer. Dat is echt niet meer te tellen. En voor zovelen ben ik een 'redder' geweest, op zoveel verschillende manieren, al was het maar door een beetje tijd te maken om te luisteren en aanwezig te zijn. 
Rijkdom, bezit en status, daar meet je het ware succes van je leven niet aan. Wel aan wat je achterlaat in het hart van de mensen die je tegenkomt op je levenspad. En dan mag ik me gerust op m'n twee oren te slapen leggen en zeggen: ik heb al veel bereikt, heel erg veel, in die afgelopen halve eeuw.
Misschien is de opdracht voor de komende tijd eindelijk eens wat meer voor mezelf te durven zorgen en m'n eigen kracht te erkennen. 
Als mijn dagen, mijn weg, mijn werk, mijn muziek... me vullen met voldoening, vrede en vreugde, dan is er nog eens zoveel meer in mij om ook weer uit te stralen en door te geven. Als de echte goeie wijn: niet ouder worden, wel beter!...
Maar wees gerust, ook nu, op dit moment, er zit volgens mij nog meer dan genoeg warmte, liefde, kracht, genegenheid, wijsheid, schoonheid, creativiteit en zoveel ander moois, maar vooral muziek muziek muziek in mij om zo nóg eens 50 geweldige jaren, 18250 dagen, 438000 uren, 26280000 minuten vol enthousiasme, magie, verwondering en bewondering te omarmen. :-)

Foto Ivo Herwijn

Schouderbreuk- en midlife-bedenkingen.

Bij m'n laatste bezoek aan de controledokter afgelopen woensdag is er besloten dat ik weer aan het werk 'mag'. Uiteraard is dat goed nieuws, want dat betekent dat de genezing van m'n gebroken schouder uitzonderlijk voorspoedig verliep. Ja, de spierpijn, die zal nog wel een paar maanden z'n kop blijven opsteken, en naar gelang het weer, zeker bij koude en veel vocht in de lucht, m'n mobiliteit mogelijk weer wat beperken, maar algemeen gezien is de dokter bijzonder tevreden over de reeds herwonnen bewegelijkheid en kracht in m'n linkerarm.
Bovendien denkt hij dat het psychologisch gezien ook beter voor me is om weer een 'nuttig' deel van de maatschappij uit te gaan maken. (Alsof ik daar überhaupt ooit al werkelijk een erkend plekje in had... Maar dat terzijde.)
Misschien heeft hij wel een punt: weer wat meer dagelijkse routine en buiten moeten komen, onder de mensen zijn,... het kan zeker geen kwaad, hé.
't Is alleen de job waar ik naar terug keer... 
Met die 3 maanden thuis te zijn geweest en bovendien over een paar dagen 50 te worden groeiden mijn bedenkingen. Ja zeker, ik ben een prima receptioniste, ik doe het werk best graag, en zowel de werknemers en medewerkers als de bezoekers van het bedrijf zijn absoluut tevreden over mij.
Maar voor mijn gevoel ontbreekt er toch iets.
Volstaat een job die eigenlijk enkel dient om de facturen en hypotheek mee te betalen? Kan ik voldoening halen uit een baan waarvan ik zelf niet 'rijker' word, waarin ik niet groei, niet eens vanbinnen bij mezelf? Kan ik tevreden zijn en blijven met een takenpakket dat geen uitdaging meer is, en, met dat artistieke zijn van mij, dat totaal geen aanspraak maakt, in 't tegendeel zelfs, op al die creativiteit en inventiviteit die steeds in mij omhoog zit te borrelen? Kan ik genoegen nemen met een wat uitgekauwde en eindeloos herhaalde aaneenschakeling van automatische handelingen als invulling van al die toch kostbare uren en dagen die mij in dit leven nog resten?...
Echt wel serieuze overpeinzingen, niet?!... hihihi
Wat denkt u er van? Zou het kunnen dat het dan toch stilaan tijd voor me wordt om uit te kijken naar iets 'anders'? Of is het dat cijfertje 5 dat er aan zit te komen en heb ik een beetje last van een midlife crisis?... 
Eén ding is wel zeker: ik ben bijzonder dankbaar voor m'n schouderbreuk! Ja, écht! Hij heeft me verplicht doen halt houden in m'n bestaan en me de tijd gegeven om over m'n leven en de zin en waarde ervan na te denken. 
En ik heb nog maar eens ervaren hoe vindingrijk, moedig en sterk ik ben. 
Dus weet ik nu, alweer, een beetje beter wie ik ben, en langzaamaan tekent er zich een nieuw pad af met nieuwe ideeën en mogelijkheden .
De daad bij het woord voegen, da's nog een ander paar mouwen, maar met een wijd open geest en optimistische instelling komt ook dat wel goed. 
Voorlopig richt ik me dus maar vooral op het positieve nieuws: ik heb nog steeds werk, verdien nog steeds genoeg centjes voor het dak boven m'n hoofd en het voedsel op m'n tafel, én ik ben weer genoeg genezen verklaard om opnieuw aan de slag te mogen. Mijn linkerarm is bijna als van ouds, zo goed als volledig bruikbaar en er zal geen blijvend letsel zijn. Allemaal ogenschijnlijk hele doodgewone dingen maar, zeker weten, ook méér dan bijzonder genoeg om me enorm dankbaar en blij te maken! :-)

Röntgenfoto van m'n gebroken schouder vlak na m'n val.