Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...

Geen idee waar hij ergens vandaan komt, hoe oud hij exact zou kunnen zijn, of wiens al dan niet ontzettend kostbare, intens geliefde of misschien slechts puur praktische bezitting hij eventueel ooit was... 
Één ding weet ik wél zeker: ongeveer een 40-tal jaren geleden moet het iemands afdankerke geweest zijn, want ik herinner me alsof het gisteren was -en ons moe bij navraag ook- dat hij toen al tegen het bloemetjesbehang van het wat krakkemikkige houten kot naast het kippenhok hing, met andere woorden: in ons allereerste speelhuisje dus. Daar, halverwege die magische tuin van ons ouderlijk huis, maakte hij vele jaren deel uit van 'den decor' waarin een groot stuk van onze onschuldige en rijke fantasiewereld zich afspeelde.
Ik schat hem dus minstens een jaar of 50, die oude, vertrouwde, eitje-op-z'n-punt-vormige spiegel met z'n kunstig in pitriet gevlochten rand. En wie weet wat er in z'n reflectie allemaal te zien is geweest al die tijd. Diep verborgen in het verfoliede glas ligt vermoedelijk meer dan stof genoeg voor een lijvig boek met legendes en sprookjes. Zoveel vergeten momenten, gezichten, verhalen, geheimen... voor eeuwig spoorloos opgeborgen.
Hoe de spiegel ooit mijn persoonlijke eigendom werd is ook een mysterie, een toen blijkbaar zo onbelangrijk moment dat m'n geheugen het niet registreerde.
Alleszins hing hij tijdens m'n eerste huwelijk 8 jaar lang in het artistieke gezelschap van m'n schildersezel, m'n naaimachine, m'n kasten met dozen vol kleurrijke kralen, ontelbare bollen breiwol en duizend-en-één andere gekoesterde prullekes en frullekes in mijn hobbykamer. Bij de scheiding verhuisde uiteraard de hele inboedel van deze ruimte met me mee, en in het huurappartement waar ik een dikke 17 jaar zou wonen kreeg de spiegel z'n vaste plekje aan de muur in het toilet.
Toen ik 3,5 jaar geleden m'n eigen stekje kocht werd ook de spiegel voorzichtig ingepakt en overgebracht, en sindsdien hoort hij opnieuw thuis in het sanitaire vertrek, boven het kleine lavabooke, het handenwasserke. Leuk en handig voor de occasionele visite, en ideaal voor mezelf om, vlak voor vertrek naar wie-weet-waar, nog snel even make-up, kapsel en gebit te checken. En nog steeds, na al die tijd, is die spiegel een dierbaar kleinood voor me.
Dat z'n pitrieten kader, zo, op zich, zoals hij altijd al geweest was, prima zou gaan passen bij het van dag 1 geplande stranddecor voor mijne WC, dat was een absolute plus. Maar bij de zoektocht naar alle nodige bouwmateriaal en wat later de aankoop daarvan, o.a. een stevige hoeveelheid dozen en bokalen vol schelpen in een zo divers mogelijke variatie aan kleuren en vormen, groeide langzaam maar zeker het lumineuze idee ook die oude spiegel op te leuken -te pimpen, als het ware- met wat sierlijke strandschatten...
In m'n hoofd was het plan van aanpak helder en volledig. Alle benodigde materialen -schelpen, lijm, pincet, stokjes, afdekzeil, krantenpapier,... en natuurlijk ook de spiegel zelf- lagen keurig uitgestald en startensklaar op de grote tafel in de woonkamer. En... daar zijn ze zo meer dan een week blijven liggen, want ik twijfelde, en twijfelde nog wat meer... Want wat als het eindresultaat zou tegenslaan? Wat als het in niets leek op het perfecte plaatje uit m'n dromen, uit m'n soms nét wat te fantasierijke verbeelding?! Dan had ik die emotioneel waardevolle antiquiteit misschien voorgoed om zeep geholpen!...
Uiteindelijk ben ik er op een moedige morgen, met een fris hoofd, het zonnetje op de ramen en een gevoel van "ten aanval, 't is nu of nooit!" toch aan begonnen. Twee volledige en heel erg lange dagen kostte het me om heel precies en met kolossaal veel geduld voor elk centimeterke rond de spiegel exact dat ene juiste schelpke uit te zoeken, in te passen en uiterst voorzichtig -liever geen gesmos met lijm!- vast te plakken. En langzaam, heel langzaam groeide het urenlange gepriegel en gefriemel uit tot prachtig schelpenboeket. 
Ik vond die spiegel altijd al erg mooi, maar nu, olala, nu is het pas écht een pareltje, een unieke schat zelfs. Eentje om de rest van m'n dagen dicht bij me te houden en plekje te geven ongeacht waar m'n leven me nog naartoe brengt. 
Ik ben er -terecht vermoedelijk- reuze trots op en kan er voorlopig nog niet mee stoppen om dit fraaie kunstwerkje te staan -of te zitten, uiteraard- bewonderen. M'n toilettijd is er zeer zeker niet korter op geworden dus. hihi
En nu dit heerlijke resultaat van 'een uitzonderlijk moment waarin m'n volledige, doch o zo bescheiden, dagelijkse dosis energie puur aan m'n grenzeloze creativiteit mocht en kon besteed worden' weer terug op z'n vertrouwde locatie hangt, kleurrijk glimmende schelpkes en al, kan ik nog nauwelijks meer geloven dat al die rijkelijke ogende schoonheid door mijn eigen handen gefabriceerde werd!... Sterk werk, al zeg ik het zelf.
En vanaf nu weerklinkt hier met volle overtuiging: "Spiegeltje, spiegeltje aan mijn wand, JIJ bent de mooiste van heel het land!" Zeker weten, o ja. 😉

Schouderbreuk- en midlife-bedenkingen.

Bij m'n laatste bezoek aan de controledokter afgelopen woensdag is er besloten dat ik weer aan het werk 'mag'. Uiteraard is dat goed nieuws, want dat betekent dat de genezing van m'n gebroken schouder uitzonderlijk voorspoedig verliep. Ja, de spierpijn, die zal nog wel een paar maanden z'n kop blijven opsteken, en naar gelang het weer, zeker bij koude en veel vocht in de lucht, m'n mobiliteit mogelijk weer wat beperken, maar algemeen gezien is de dokter bijzonder tevreden over de reeds herwonnen bewegelijkheid en kracht in m'n linkerarm.
Bovendien denkt hij dat het psychologisch gezien ook beter voor me is om weer een 'nuttig' deel van de maatschappij uit te gaan maken. (Alsof ik daar überhaupt ooit al werkelijk een erkend plekje in had... Maar dat terzijde.)
Misschien heeft hij wel een punt: weer wat meer dagelijkse routine en buiten moeten komen, onder de mensen zijn,... het kan zeker geen kwaad, hé.
't Is alleen de job waar ik naar terug keer... 
Met die 3 maanden thuis te zijn geweest en bovendien over een paar dagen 50 te worden groeiden mijn bedenkingen. Ja zeker, ik ben een prima receptioniste, ik doe het werk best graag, en zowel de werknemers en medewerkers als de bezoekers van het bedrijf zijn absoluut tevreden over mij.
Maar voor mijn gevoel ontbreekt er toch iets.
Volstaat een job die eigenlijk enkel dient om de facturen en hypotheek mee te betalen? Kan ik voldoening halen uit een baan waarvan ik zelf niet 'rijker' word, waarin ik niet groei, niet eens vanbinnen bij mezelf? Kan ik tevreden zijn en blijven met een takenpakket dat geen uitdaging meer is, en, met dat artistieke zijn van mij, dat totaal geen aanspraak maakt, in 't tegendeel zelfs, op al die creativiteit en inventiviteit die steeds in mij omhoog zit te borrelen? Kan ik genoegen nemen met een wat uitgekauwde en eindeloos herhaalde aaneenschakeling van automatische handelingen als invulling van al die toch kostbare uren en dagen die mij in dit leven nog resten?...
Echt wel serieuze overpeinzingen, niet?!... hihihi
Wat denkt u er van? Zou het kunnen dat het dan toch stilaan tijd voor me wordt om uit te kijken naar iets 'anders'? Of is het dat cijfertje 5 dat er aan zit te komen en heb ik een beetje last van een midlife crisis?... 
Eén ding is wel zeker: ik ben bijzonder dankbaar voor m'n schouderbreuk! Ja, écht! Hij heeft me verplicht doen halt houden in m'n bestaan en me de tijd gegeven om over m'n leven en de zin en waarde ervan na te denken. 
En ik heb nog maar eens ervaren hoe vindingrijk, moedig en sterk ik ben. 
Dus weet ik nu, alweer, een beetje beter wie ik ben, en langzaamaan tekent er zich een nieuw pad af met nieuwe ideeën en mogelijkheden .
De daad bij het woord voegen, da's nog een ander paar mouwen, maar met een wijd open geest en optimistische instelling komt ook dat wel goed. 
Voorlopig richt ik me dus maar vooral op het positieve nieuws: ik heb nog steeds werk, verdien nog steeds genoeg centjes voor het dak boven m'n hoofd en het voedsel op m'n tafel, én ik ben weer genoeg genezen verklaard om opnieuw aan de slag te mogen. Mijn linkerarm is bijna als van ouds, zo goed als volledig bruikbaar en er zal geen blijvend letsel zijn. Allemaal ogenschijnlijk hele doodgewone dingen maar, zeker weten, ook méér dan bijzonder genoeg om me enorm dankbaar en blij te maken! :-)

Röntgenfoto van m'n gebroken schouder vlak na m'n val.