Al een halve eeuw op deze planeet.

Knus en geborgen tussen de vele kussens en de streelzachte dekens van m'n roze bed, volledig ontspannen op m'n rug liggend en met links en rechts van me, in elke arm één, een tevreden snorrende kater bekeek ik gisterenavond voor het eerst eens op een positieve manier dat '50 jaar oud' worden van mij vandaag.
Met een dankbare glimlach bedacht ik me dat het me al een halve eeuw gegùnd is om op deze bijna magische blauwe bol in dat eindeloze heelal te mogen rondlopen. In sneltreinvaart passeerden er vele herinneringen aan al die mogelijk levensbedreigende situaties die ik ondertussen toch maar mooi overleefd heb en waar ik zelfs sterker door werd, en ik zei, overrompeld door vreugde, luidop tegen mezelf: "EN IK BEN ER NOG STEEDS, WOEHOE!" en vervolgde die uitspraak een stuk bescheidener en ingetogener met de bedenking "En ik mag er ook nog steeds zijn!... Na al die jaren en al die indrukwekkende belevenissen zie ik er zelfs nog steeds geweldig uit ook... Misschien zelfs nog beter dan vroeger!" 
Tenzij ze dat àllemaal samen afgesproken hebben, om dat tegen me te zeggen, natuurlijk, want dan geldt het uiteraard niet, maar zowat absoluut iedereen komt me vertellen dat ik er amper 40 uit zien. Dan zal ik toch wel iéts goed gedaan hebben, hé...
Het afgelopen jaar worstelde ik regelmatig met het idee dat ik al zo oud was en nog steeds niets bijzonders met m'n leven gedaan had. Maar dat klopt dus niet.
Ik lag daar toch maar gezellig in m'n eigen bed in m'n eigen slaapkamer in m'n eigen appartement. Iets wat ik 2,5 jaar geleden absolùùt niet voor mogelijk had gehouden. Alle kamers zijn ingericht met spulletjes die ik leuk vind en kleuren die me gelukkig maken. Ik ga elke dag weer zonder honger of dorst of kou naar bed. M'n kleding en schoenen voor de volgende dag, gekozen uit de volle kasten, liggen telkens weer fris gewassen klaar. De vele grote en kleine planten en de knuffelpoezen voelen zich opperbest en komen ook niets te kort. Vrienden komen graag op bezoek in deze gezellig extensie van mezelf en er is altijd wel koffie of thee en een koekje om op tafel te zetten.
En ik héb vrienden. Goeie vrienden. Dat blijkt overduidelijk op dagen als deze, maar vooral ook in tijden van nood, in welke vorm dan ook.
En ik laat ze ook toe in m'n leven, die vrienden, en daarmee ook hun warme genegenheid voor mij. Dat heb ik dan toch ook voor en op mezelf veroverd.
En het leek zo onbelangrijk voor me, vooral omdat het me met zoveel gemak af gaat, maar hoeveel mensen heb ik in die 50 jaar al gelukkig gemaakt met m'n zingen, getroost, ontroerd, licht en vreugde meegegeven en zoveel meer. Dat is echt niet meer te tellen. En voor zovelen ben ik een 'redder' geweest, op zoveel verschillende manieren, al was het maar door een beetje tijd te maken om te luisteren en aanwezig te zijn. 
Rijkdom, bezit en status, daar meet je het ware succes van je leven niet aan. Wel aan wat je achterlaat in het hart van de mensen die je tegenkomt op je levenspad. En dan mag ik me gerust op m'n twee oren te slapen leggen en zeggen: ik heb al veel bereikt, heel erg veel, in die afgelopen halve eeuw.
Misschien is de opdracht voor de komende tijd eindelijk eens wat meer voor mezelf te durven zorgen en m'n eigen kracht te erkennen. 
Als mijn dagen, mijn weg, mijn werk, mijn muziek... me vullen met voldoening, vrede en vreugde, dan is er nog eens zoveel meer in mij om ook weer uit te stralen en door te geven. Als de echte goeie wijn: niet ouder worden, wel beter!...
Maar wees gerust, ook nu, op dit moment, er zit volgens mij nog meer dan genoeg warmte, liefde, kracht, genegenheid, wijsheid, schoonheid, creativiteit en zoveel ander moois, maar vooral muziek muziek muziek in mij om zo nóg eens 50 geweldige jaren, 18250 dagen, 438000 uren, 26280000 minuten vol enthousiasme, magie, verwondering en bewondering te omarmen. :-)

Foto Ivo Herwijn

Schouderbreuk- en midlife-bedenkingen.

Bij m'n laatste bezoek aan de controledokter afgelopen woensdag is er besloten dat ik weer aan het werk 'mag'. Uiteraard is dat goed nieuws, want dat betekent dat de genezing van m'n gebroken schouder uitzonderlijk voorspoedig verliep. Ja, de spierpijn, die zal nog wel een paar maanden z'n kop blijven opsteken, en naar gelang het weer, zeker bij koude en veel vocht in de lucht, m'n mobiliteit mogelijk weer wat beperken, maar algemeen gezien is de dokter bijzonder tevreden over de reeds herwonnen bewegelijkheid en kracht in m'n linkerarm.
Bovendien denkt hij dat het psychologisch gezien ook beter voor me is om weer een 'nuttig' deel van de maatschappij uit te gaan maken. (Alsof ik daar überhaupt ooit al werkelijk een erkend plekje in had... Maar dat terzijde.)
Misschien heeft hij wel een punt: weer wat meer dagelijkse routine en buiten moeten komen, onder de mensen zijn,... het kan zeker geen kwaad, hé.
't Is alleen de job waar ik naar terug keer... 
Met die 3 maanden thuis te zijn geweest en bovendien over een paar dagen 50 te worden groeiden mijn bedenkingen. Ja zeker, ik ben een prima receptioniste, ik doe het werk best graag, en zowel de werknemers en medewerkers als de bezoekers van het bedrijf zijn absoluut tevreden over mij.
Maar voor mijn gevoel ontbreekt er toch iets.
Volstaat een job die eigenlijk enkel dient om de facturen en hypotheek mee te betalen? Kan ik voldoening halen uit een baan waarvan ik zelf niet 'rijker' word, waarin ik niet groei, niet eens vanbinnen bij mezelf? Kan ik tevreden zijn en blijven met een takenpakket dat geen uitdaging meer is, en, met dat artistieke zijn van mij, dat totaal geen aanspraak maakt, in 't tegendeel zelfs, op al die creativiteit en inventiviteit die steeds in mij omhoog zit te borrelen? Kan ik genoegen nemen met een wat uitgekauwde en eindeloos herhaalde aaneenschakeling van automatische handelingen als invulling van al die toch kostbare uren en dagen die mij in dit leven nog resten?...
Echt wel serieuze overpeinzingen, niet?!... hihihi
Wat denkt u er van? Zou het kunnen dat het dan toch stilaan tijd voor me wordt om uit te kijken naar iets 'anders'? Of is het dat cijfertje 5 dat er aan zit te komen en heb ik een beetje last van een midlife crisis?... 
Eén ding is wel zeker: ik ben bijzonder dankbaar voor m'n schouderbreuk! Ja, écht! Hij heeft me verplicht doen halt houden in m'n bestaan en me de tijd gegeven om over m'n leven en de zin en waarde ervan na te denken. 
En ik heb nog maar eens ervaren hoe vindingrijk, moedig en sterk ik ben. 
Dus weet ik nu, alweer, een beetje beter wie ik ben, en langzaamaan tekent er zich een nieuw pad af met nieuwe ideeën en mogelijkheden .
De daad bij het woord voegen, da's nog een ander paar mouwen, maar met een wijd open geest en optimistische instelling komt ook dat wel goed. 
Voorlopig richt ik me dus maar vooral op het positieve nieuws: ik heb nog steeds werk, verdien nog steeds genoeg centjes voor het dak boven m'n hoofd en het voedsel op m'n tafel, én ik ben weer genoeg genezen verklaard om opnieuw aan de slag te mogen. Mijn linkerarm is bijna als van ouds, zo goed als volledig bruikbaar en er zal geen blijvend letsel zijn. Allemaal ogenschijnlijk hele doodgewone dingen maar, zeker weten, ook méér dan bijzonder genoeg om me enorm dankbaar en blij te maken! :-)

Röntgenfoto van m'n gebroken schouder vlak na m'n val.