Pyjamadagen...

Hebt ge dat ook wel eens, zo van die dagen dat ge met de beste wil van de wereld precies maar niet op gang en uit je pyjama geraakt? Vroeger, toen ik nog uit werken ging, had ik dat gegarandeerd voor op een occasionele vrije dag, maar dan vond ik dat ik daar ergens wel recht op had. De voorbije jaren kwam zo een pyjamadag nog steeds met regelmaat voor, maar dan voelde ik me daar toch altijd een beetje schuldig over. "Weer een dag niks gepresteerd!", veroordeelde ik mezelf dan met enige schaamte, en vergat dat ik er eigenlijk gewoon dubbel en dik had van moeten genieten...
Sinds de corona en het zo stilaan eindeloze alleen thuiszitten, neemt het voorvallen van dat soort 'ik-heb-de-lamme-tamme' dagen systematisch toe. Zelfs al geraak ik op een deftig moment van de dag uit m'n nest, dan duurt het toch verrassend dikwijls tot ver na het middaguur voor ik écht uit de startblokken kom. Voor de noen ontbijten en koffie, dat lukt meestal behoorlijk goed, maar uit die pyjama geraken... Da's duidelijk een ander paar mouwen! En 't gebeurt dus hoe langer hoe vaker, lijkt mij. Alleszins op meer dagen in de maand dan ik zelf nog aanvaardbaar vind...
Uiteraard -dat spreekt voor zich- is het áltijd nét op zo een lanterfanterdag, als ik nog bijlange na niet goed wakker rondloop, onfris ongewassen, met m'n haar stijl 'coupe ontploft', en natuurlijk ook nog steeds in één of andere roze pyjama -eentje liefst zo comfortabel en dus versleten mogelijk- dat er iemand aan m'n voordeur staat, of veel erger: dat de postbode aanbelt met een pakje of aangetekend schrijven. Dan kan ik niet anders dan me, op een paar snel opgescharrelde sloffen en met m'n knalroze fluffy kamerjas stevig toegeknoopt over m'n pyjama, totaal gegeneerd naar de grote inkomhal van het gebouw te begeven. Elke keer weer schaam ik me zo ongeveer dood. 'k Durf de arme postbode van dienst amper recht aan te kijken ('k trok liefst van al het mondmasker nog verder, tot over m'n ogen of zo...), mompel steevast één of andere onnozele verontschuldiging voor m'n slonzige verschijning, en sluip vervolgens zo snel en onzichtbaar mogelijk terug m'n veilige appartement binnen. De gêne blijft altijd nog een tijdje plakken, zelfs als ik even later dan toch fris gewassen en volledig opgetaloord ben. Resoluut besluit ik op zo'n moment ook steeds weer 'dat dit me nooit meer zal overkomen!' en ik vanaf dan elke dag op tijd én uit bed én gewassen en aangekleed zal zijn! Een voornemen dat inderdaad een paar dagen na elkaar prima lukt, soms zelfs enkele weken, ... om dan uiteraard weer te verwateren.
Afgelopen vrijdag schuifelde ik, als vanouds dus, maar weer eens als een slome slak in roze pyjama en met een hete kop koffie in de hand door m'n kamers. Op een deftig tijdstip van de dag op snelheid geraken bleek nog maar eens net teveel gevraagd... En uiteraard, je zag het al aankomen natuurlijk: daar ging de deurbel! Yep, het was de postbode weer, met een aangetekend schrijven voor mevrouw Meganck en "of ik zeker m'n paske wou meebrengen".
Meteen weer helemaal ambetant met mezelf, totaal gegeneerd dat ik -"Verdoeme, stomme Kristina toch! Zijt ge niet verlegen?! Hoe dúrft ge!"- om 11u30 nog steeds in pyjama rondliep... Tja, niks aan te doen, hé. Ik schoot m'n pantoffels en m'n kamerjas aan, viste m'n identiteitskaart uit m'n handtas, haakte nog snel een mondmasker achter m'n oren en begaf me met een diepe zucht en een vervelend gevoel richting inkomhal.
De arme postbode -een jonge kerel, die ik nog niet eerder gezien had- stond voorovergebogen over een paar blauwe bakken met vele tientallen grote omslagen, allemaal dezelfde en allemaal aangetekend. Omdat er door de coronacrisis voorlopig geen algemene vergadering van eigenaars kan en mag doorgaan, maar onze syndicus wel het boekjaar moet kunnen afsluiten, mocht deze lichtjes paniekerige jonge postbode aan élke bezitter van een flats hier in het gebouw dus een dikke aangetekende brief ter schriftelijke goedkeuring van de boekhouding bezorgen! Daarvoor had hij in één keer bij zowat àlle bewoners aangebeld. Iedereen die thuis was -en dat waren er duidelijk nog behoorlijk veel- kwam dus net als ik naar de grote hal. Allemaal netjes met voorzien van een mondmasker en met de identiteitskaart in de hand, en... het grootste deel van hen, tot mijn verbazing en ongelofelijk groot jolijt, óók in pyjama of kamerjas!!!
Heel eerlijk: ik zag er nog best te doen uit in mijn volledig roze, alles fijn bij elkaar passende outfit! Tenminste naar mijn idee dan toch, hé. 'k Werd omgeven door een pak sjofele, bijna kleurloze badjassen, een heel stel totaal versleten sloffen en interessant wat bibberende blote harige mannenbenen. Alles onder een algemeen, bijna solidair, gevoel van gêne. Bij het zien van zoveel van mijn buren in dezelfde ietwat smoezelige toestand, direct begrijpend dat ik dus écht niet de enige ben die er zo nog bij loopt om 11u30 in de voormiddag, verdween mijn persoonlijke schaamte onmiddellijk als sneeuw voor de zon. 'k Zat meteen zo goed in m'n vel, dat ik de postbode zelfs nog even hielp met uitsorteren. Zo, gewoon, in m'n roze oude pyjama en m'n fluffy kamerjas, met m'n haar overhoop en ongewassen. 
't Is dus wel duidelijk nu, dat het voor steeds meer mensen lastiger wordt om hun dag te beginnen in deze rare tijden... Ja, dat gegeven is inderdaad wel een beetje verdrietig, maar ondertussen moet ik er toch nog altijd een beetje om lachen ook, om al die pyjama's en kamerjassen in de hal. En 'k ben oprecht gelukkig dat ik dat mocht meemaken afgelopen vrijdag. Af en toe is het gewoonweg héérlijk om er nog eens aan herinnerd te worden dat ge niet de enige 'menselijke' mens zijt, hé... Lang leve de pyjamadagen! ;-)

Aangetekende gevolgen.

"Welke vervloekte idioot heeft dat aangetekend schrijven aangenomen?!" blafte de dame van de boekhouding me woedend door de telefoon toe. 
"Oei", antwoordde ik rustig, "ik vrees dat ik dat geweest zal zijn... Een moment van onoplettendheid, denk ik, sorry..." waarop ze nog wat verwensingen spuiend de hoorn met een hard klap neer smeet.
Nu moet u weten, dat sinds de firma 5 jaar geleden van naam veranderde, wij aan de receptie zeer goed moeten opletten geen post meer te ontvangen met de oude naam er op, en al helemààl geen aangetekende brieven, want die zijn dus gericht aan een bedrijf dat niet meer bestaat, en dat geeft uiteraard problemen. Zelfs onze vaste postbode let er daar op, normaal gezien toch...
Maar die donderdagochtend had de slaap vermoedelijk nog enige macht over zowel mijn als haar ogen. Zij leverde die bewuste aangetekende brief met de foute firmanaam, schreef hem ook zo in en liet er mij voor tekenen, zich van geen kwaad bewust. En ik tekende voor ontvangst, schreef de brief op mijn beurt in en legde hem in het postbakje van de boekhouding, me dus ook totaal van geen kwaad bewust.
Bon, iedereen kan al eens een fout maken, ook ik, zeker als m'n kop vol snot zit, dus da's eigenlijk geen reden om je zó over op te winden. En het lost ook niks op. Dat vind ik tenminste toch...
5 minuten later stormde onze boekhoudster de trap af en met een briesend niet mis te verstaan "Los het maar zelf op!" kwakte ze de gewraakte brief voor me neer op de balie, en verliet, nét niet stampvoetend, de receptie weer.
"Oké", dacht ik kalm en niet onder de indruk, "geen probleem. Komt in orde!"
Het telefoontje met een vriendelijke meneer bij de klantendienst van Bpost maakte me meteen duidelijk dat langst die weg het probleem zich niet zou oplossen. Het zou zich zo mogelijk nog zoveel ingewikkelder maken, met dat, in dit geval toch, volgens mij volstrekt nodeloze klachten- en schadedossier...
Dan maar even een belletje doen naar de afzender, de Openbare Vlaamse Afvalstoffen Maatschappij, of beter gekend als de OVAM! Misschien kon ik samen met hen een oplossing bedenken.
De vrolijke stem van Sophie beantwoorde mijn oproep. Met een duidelijk hoorbaar binnenpretje reageerde ze op mijn foutje-met-uitbrander-verhaal "dat die mevrouw van de boekhouding zo slechtgezind was omdat ze vermoedelijk geen lief had, en dat met dit weekend..." En daarmee begon een geweldig en geanimeerd gesprek. Over allebei ook alleen zijn met Valentijn, zowel zij als ik, maar daarom niet minder gelukkig en opgewekt, en al zeker niet slechtgeluimd. En over de liefde van en voor onze knuffelbeestjes, zij 2 hondjes, ik 2 poesjes. En over 'jong klinken aan de telefoon', en er goed uitzien voor onze leeftijd, zij 40, ik 50, waarop ik grapte dat er van mij behoorlijk wat foto's te zien zijn op 't internet, dus ze kon het checken als ze wou... 
En o ja, uiteraard losten we ook die hangende briefkwestie op. Simpelweg aangetekend weer terugsturen mét een vriendelijk briefje van mij erbij: uitleg over het onterecht aanvaarden van, het ongeopend terugsturen en de vraag onze gegevens misschien ook toch maar eens aan te passen in hùn notities...
De glimlach die dit gesprek op m'n gezicht kleefde bleef met gemak de rest van de zowiezo al zonnige dag plakken en zorgde voor nog meer leuke gesprekken op de tram, bij de kiné en in het kassa-aan-schuiven in de supermarkt. Heeeeeeerlijk!
Eenmaal gezellig weer thuis prees ik mezelf gelukkig met zo een fijne dag, maar hij had nog méér verrassingen voor mij in petto: die sympathieke Sophie was écht op 't internet naar mij op zoek gegaan en stuurde me een plezierig en flatterend berichtje via Facebook! En ze vertelde me blij hoe zij zelf en haar collega's, met wie ze meteen het hele verhaal gedeeld had, van onze onverwacht aangename en grappige conversatie genoten hadden.
Of hoe een nieuwe vriendschap het toffe gevolg kan zijn van een fout geadresseerde aangetekende brief, een stomme kleine blunder, een boze boekhouder en een positieve ingesteldheid. Fantastisch, toch?! ;-)