Lindeboombloesem.

De statige lindebomen overal langst de weg, vooral de weg van en naar m'n werk, ze lieten langzaamaan allemaal hun onopvallende bloesem vallen. 
De duizenden bloementrosjes, blaadjes en ook een pak van de kleine viltachtige zaadjes liggen nu, platgetreden door passerende auto's, fietsers en voetgangers, vermengd met de regen tot een vieze bruine smurrie, onherkenbaar op en langst de wegen en paden. En met de bloemen verdwijnt ook de wonderlijke geur. Toen ik gisteren met de fiets door het kleine verkeersloze wegeltje, overschaduwd door prachtige linden, nu gevaarlijk spekglad door de bloemenpulp, richting winkel reed, streelde een allerlaatste vleugje van het parfum m'n neusvleugels.
Een beetje triest eigenlijk, maar zo gaan die dingen...
De afgelopen 5, 6 weken genoot ik met volle teugen van de heel bijzondere zomergeur als ik onder deze reuzegrote loofbomen wandelde, de knoestige takken zwaar beladen met licht geel-groene bloesem, of als hun odeur langst de openstaande raampjes van bus of auto naar binnen waaide. Heerlijk.
Totaal onverwacht, elke keer weer, overmeestert de intense zwoelheid van het parfum je op een zonnige avond of na een frisse lentebui en stroomt vederlicht maar zoet als nectar je longen binnen.
Als volledig nieuw voor m'n neus overvalt die indringende geur me elk jaar weer. Absoluut met niets te vergelijken en onthouden doe ik hem ook al niet...
Door de vele lange hete dagen roken de bomen dit jaar krachtiger dan ooit.
Duizenden insecten, vooral heel veel bijen, vonden ook hun weg naar al het lekkers. Lindebloesems bevatten bijzonder veel verrukkelijke honing, ook door mensen al eeuwenlang enorm gesmaakt.
Reeds van in de tijd van de Germanen is de linde een boom van belang. Behalve de talloze praktische toepassingen van zowat al z'n onderdelen bracht deze heilige boom bescherming en genezing. Deel uitmakend van belangrijke rituelen was hij symbool van vruchtbaarheid, liefde, gerechtigheid en vrede.
Nu kennen we alleen nog de lindethee, die rust brengt, helpt bij griep, buik- en keelpijn. En misschien mocht je ooit wel eens die bijzondere honing proeven...
En shampoo. Shampoo's voor blonde haren! Die gaan er vaak prat op lindebloesemextracten te bevatten. Al betwijfel ik of dat tegenwoordig nog van échte bloemetjes komt. En of het je lichte lokken verfraaid, dat heb ik, met m'n donkere kopje, natuurlijk nooit uitgeprobeerd. Dat moet je eerder m'n zus of m'n moeder vragen...
Alleszins, lindeboombloesem, een geur om niet te vergeten! Al kan ik me vermoedelijk volgende zomer toch wel weer aan dat blij verrast 'aha! och ja' moment verwachten... ;-)

Geurige klokjes van mei... van mij!

De warme zonnestralen en de strakke bries hadden de wereld weer doen opdrogen na een paar hevige wolkbreuken met veel donder en bliksem. De bomen en het gras, en zelfs de straten en huizen, ze roken weer lentefris na die stevige douches. De zotte wind die, terwijl ik op de bus stond te wachten, speels m'n haar uit de plooi probeerde frutselen blies ineens ook een heerlijk bloemenparfum langst m'n neus. 
Heb je dat soms ook, dat je iets ruikt dat je zeker kent, maar niet meteen kan thuisbrengen? Je kraakt je hersens en gaat op zoek in alle hoekjes en kantjes van je herinneringen naar die ene specifieke geur.
Wel, zo gaat dat toch bij mij...
Zo stond ik daar dus aan de bushalte diep na te denken. 
En plots wist ik het! Meiklokjes! Het was de onmiskenbare overweldigende geur van het lelietje-van-dalen.
Lang moest ik niet zoeken: ze stonden in de voortuin, vlak achter me, een beetje verborgen door de dichte groene haag. Blinkend wit in de zon, hun klokjes bengelend in wind, heerlijk fris en overdadig vol lente geurend.
Thuisgekomen heb ik meteen m'n speciale flesje parfum uit de kast gehaald, het flesje "Eau de Toilette Muguet". Bijna vergeten, en de maand is al 6 dagen oud!... Je kan gerust een heel jaar door rozenaroma's dragen, vind ik, maar die heerlijke klokjesgeur is volledig gereserveerd voor mei! 
Als je de komende weken dus in mijn buurt vertoeft en er kriebelt een extra fleurig luchtje in je neusvleugels, dan is het best mogelijk dat die geur van mei afkomstig is van mij. :-)

Maarts Viooltje in april.

Een paar jaar geleden merkte ik één heel klein, diep purper bloemetje in het gras langst de kant van de weg waar ik zowat alle dagen voorbij kom. Sinds begin maart dit jaar staat er ongeveer een vierkante meter vol van te geuren, zomaar in de wegberm. Na een klein beetje opzoekwerk blijkt het, inderdaad, zoals ik al dacht, het Maarts Viooltje te zijn.
Aan dit bloemetje hangen heel wat wijsheden, verhalen en krachten vast.
Hippocrates, de grondlegger van de moderne geneeskunde, beschreef reeds de heilzame werking van dit nederige plantje. Het is de nationale bloem van Griekenland en het wordt verwerkt in liefdesdranken en door iedereen gezien als symbool van vruchtbaarheid, vriendschap en de terugkerende lente. Eeuwenlang werd er trouwens in heel uiteenlopende landen naar gezocht als aankondiger van die lente. Zelfs de koningen zochten mee. Vele roemrijke namen vonden zich niet te groot om zich over het geliefde kleinood te buigen. Goethe, bijvoorbeeld, was zo zot van het viooltje dat hij er overal zaadjes van mee nam en uitstrooide, en Shakespeare gebruikte het in een liefdestoverdrankje in zijn Midsummer Night's Dream.
Vandaag is het nog steeds in gebruik tegen ontzettend veel kwalen, zoals hoofdpijn, duizeligheid, keelontsteking, bronchitis, huidaandoeningen, angsten, slapeloosheid en zelfs tumoren! Maar die kleine purperen bloemetjes worden ook heel simpel gesuikerd en gebruikt om gebak mee te versieren, of verwerkt tot 'Les bonbons à la Violette', diep paarse snoepjes. Dat móet gewoon lekker zijn, dat kan niet anders.
En de geur van het violetje, daar is iets heel bijzonders mee. Die geur ruik je maar een seconde, hij verdwijnt van zodra je hem waarneemt! Ik las dat dat komt omdat er een verdovende stof in zit die je neusharen buiten spel zet. Grappig. Maar 't ruikt echt wel heel erg lekker! 
In Frankrijk maken ze er al eeuwen parfum van!
Van in m'n jeugd koester ik een heel oud doosje met afbeeldingen van de violetjes er op en in zwierig handschrift "Violettes de Toulouse" en de tekst "O moun païs, ô Toulousa, ô Toulousa - Qu'aymi tas flous, toun cel, toun soulel d'or". Komt van m'n grootmoeder, denk ik. Het heeft z'n vaste plekje in m'n frullekeskast. En 'k heb me àltijd afgevraagd wat daar toch in gezeten zou kunnen hebben... Nu weet ik het dus: een flesje parfum! En daar zal ik dan toch wel eens een keertje naar op zoek moeten gaan...
Toch wel heel bijzonder dat dit piepkleine paarse viooltje dus zo goed als onopgemerkt langst mijn dagelijks pad staat. Niet in de diepe bossen of in een beschermd natuurgebied, nee, doodgewoon onder een boom op een stukje gras tussen de straat en de stoep. 
Ja, 't is een specialleke, dat Maarts Viooltje. :-)