Toch nog een beetje kerstconcert, deel 9: de 'bloopers'

M'n allerlaatste klusje van het jaar 2020: deel 9 van de kerstconcert vervangende filmpjes fabriceren, de zogenaamde 'bloopers'. Mocht je dat niet weten: bloopers zijn stukjes opname waarin de artiest in kwestie even totaal de mist in gaat. Je krijgt dat bijvoorbeeld wel eens te zien aan het eind van een hilarische film en dergelijke. En omdat onze shows toch ook steeds voorzien zijn van een behoorlijk stevige dosis humor, was het nogal vanzelfsprekend dat ik ook zo een collage aan fragmentjes zou maken. Zoiets past ook prima bij mij persoonlijk, je moet jezelf immers niet al te serieus nemen, vind ik.
Nu moet ik er wel eerlijkheidshalve bij zeggen, dat er jammer genoeg -besefte ik tot m'n eigen grote spijt achteraf- dat er heel veel bloopers meteen na het maken ervan gewist werden. Puur om ruimte te maken op het fotokaartje in de camera. We maakten een opname, die liep halverwege mis, ik wiste de opname in kwestie en er werd opnieuw gestart. Geloof me, zo is er dus ontzettend veel, vermoedelijk ronduit hilarisch materiaal verloren gegaan. Maar... niks aan te doen. Da's iets om te onthouden, mocht er ooit zo nog eens iets door mij gepland worden, hé.
Gelukkig lieten we de camera af en toe toch gewoon verder lopen naar een foutje, of toch nog net lang genoeg. Daardoor beschikte ik over net genoeg grappige momentjes om er dit deel 9 van bij elkaar te plakken. Niet alleen van die echte bloopers, waarbij iemand totaal de mist in gaat met z'n tekst -ik zelf hoofdzakelijk- maar ook gekke situaties en rare conversaties. Ja, geloof het maar: er wordt stevig wat afgelachen -én gevloekt!, dat ook- bij zo'n opnames. Wat u in dit filmpje te zien krijgt, is daar eigenlijk maar een lauw afgietsel van...
Desalniettemin weet ik zeker dat het minstens een glimlach op uw gezicht zal toveren! Dus veel kijk- en luisterplezier met deze plezante montage van allerlei ons zelf relativerende momentjes! ;-)

Wil je dit opnieuw of liever rechtstreeks bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 9.

Toch nog een beetje kerstconcert, deel 8

Zo af en toe wil ik gewoon veel te veel. Nee, niet in bezittingen of zo, nee, zo zit ik niet in elkaar. Wel als het op details aankomt, in affiches of bewerkte fantasiefoto's bijvoorbeeld, of, zoals nu blijkt, in zelf gefabriceerde filmkes... Dat heb ik een bepaalde visie in mijn hoofd, en dan moet en zal ik dat ook zo voor elkaar krijgen. Ongeacht het aantal uren werk, de nodige concentratie, het ongeëvenaarde koelbloedig blijven, en uiteindelijk ook een wreed zere nek; het moet en zal worden zoals ik me dat vooropgesteld heb!... Tja, dat zal toch wel een klein fout verbindingske ergens in mijn brein zijn, vrees ik. 't Is wat het is, hé. ;-)
En voor dit filmke, filmke nummer 8, het laatste met 'normaal' gezang en dichtwerk -allé ja, 't is te zeggen: als ge 't niet al te nauw neemt, gezien de toestand van de Roger, hij past écht 200% bij vandaag, 28 december: Onnozele Kinderen Dag!- want 't volgende filmpje zal alleen nog maar gekke momenten uit de opnamesessies bevatten, momenten die op zich natuurlijk helemaal niet bij de 'serieuze' takes horen. Uiteraard ga ik u die kleine fragmentjes niet onthouden, tuurlijk niet, daar zijn ze veel te lollig voor! Maar, zoals ik dus al zei: da's pas voor filmke 9.
Nu, in filmpje 8, mag je je lachspieren alvast opwarmen met het gedicht waarin Roger weer helemaal kinds wordt en dat hij toch o zo graag leest, namelijk 'Oliebollenvet'! En natuurlijk kan je ook weer gezellig, en zo vals als je maar wil, uit volle borst met mij mee kwelen met 'Jingle Bell Rock', begeleid door super fantastische en swingende gitarist Maarten Vandenbemden; en met 'It's the Most Wonderful Time of the Year', met niemand minder dan de onvolprezen wereldberoemde Edmond Saveniers aan de piano!
Laat u nog één keer helemaal onderdompelen in zalige sfeer en geweldige pret, zoals dat normaal gezien het geval zou geweest zijn bij live kerstconcert van ons. Veel kijk- en luisterplezier, en geniet ervan! ♥️

Wil je dit opnieuw of liever rechtstreeks bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 8.

Toch nog een beetje kerstconcert, deel 7

Ja, ja, ja, we zijn al aan deel 7 toegekomen! Dat gaat nogal vooruit, hé. Allé, 't is te zeggen, voor jullie, want voor mij is dat filmpkes maken tegenwoordig zowat een voltijdse dagtaak! Ge wilt niet weten hoeveel uren ik daar aan zit te prutsen om het juistekes te hebben zoals ik het wil... Ja, 'k weet het: ik ben een Pietje Precies wat zulke dingen betreft... Zucht. hihihi
Maar vandaag was ik er extra blij om, om al dat eindeloos knippen en plakken. Omdat ik er uiterst geconcentreerd m'n hoofd moet bijhouden, leidde dit filmke m'n aandacht stevig en hoognodig af van die woeste wind, die al sinds vannacht alle planten op m'n terras kapot ranselt... Het helpt niet om verdrietig met je neus tegen het venster geplakt te zitten en de voortgang der verwoesting te aanschouwen. Er is toch niks aan te doen. Puin ruimen, ja, als de storm weer overgewaaid is.
Dus, vandaag zat ik er écht niet mee om urenlang naar de geschikte zilverkleurige klokjes te zoeken en de juiste sterretjes en jaren vijftig kerstboomlampjes. Om daarna eindeloos te prullen om ze op de juiste manier, in het correcte ritme of op 't exacte moment; al dan niet meteen 'plop' of langzaam in- en uitfadend; op, over of in 't gewenste stukje van een bepaalde opname te krijgen.
Uren, echt uuuuuuuren, verslijt ik zo mijn broek op m'n krukje aan m'n bureautje achter m'n laptop. En eigenlijk amuseer ik er mij kostelijk mee! Al geef ik ook graag eerlijk toe dat ik zo stilaan toch ook weer eens iets anders creatief zou willen gaan doen. Nog een wat met m'n enorme hoeveelheid kralen schitterende halssnoeren in elkaar priegelen bijvoorbeeld. Of eindelijk weer eens orde scheppen in die volgestouwde achterkamer van mijn appartement...
Maar dat komt nog wel. Morgen nog een laatste filmpje met gedichtjes en liedjes; en dan -en daar gaat écht veel tijd in kruipen, vrees ik- een hele collage van bloopermomentjes uit alle opnames. Daar kijk ik eigenlijk zelf ook al naar uit. Dat wordt lachen!... ;-)
Voor nu: veel kijk- en luisterplezier met Roger, Kristina en Edmond in deel 7! ♥️

Wil je dit opnieuw of liever rechtstreeks bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 7.

Toch nog een beetje kerstconcert, deel 6

De dag na kerst is het altijd een beetje stil. We hebben de dag ervoor én de avond dáárvoor allemaal wat teveel gegeten en gedronken, zijn vermoedelijk ook zoveel langer dan anders opgebleven, en hebben ons beziggehouden met spelletjes en ander gedoe dat ons anders ook niet echt vanzelf komt, en ons hoofd draait nog een beetje door van al het getater en geklets. Nee, ik weet het: het was geen kerst zoals andere jaren, maar wat ik hier beschrijf, hebben we ondanks dat toch weer allemaal voor, denk ik... Zelfs ik ontsnapte er zo op m'n eentje niet aan. Inderdaad: heel veel (té veel) lekkers binnengespeeld, een hele fles bubbels op m'n eentje soldaat gemaakt (wel alcoholvrij, hoor!), kerstavond een gat in de nacht opgebleven voor een bijzonder lange, maar ontzettend mooie 'Scrootch'-film, uiteraard daardoor een beetje groggy op kerstdag, al m'n broers en zussen uitgebreid gebeld, nog een paar vrienden en vriendinnen ook, m'n filmke deel 5 gefabriceerd en tussendoor nog meer lekkers gegeten en gedronken.
Vandaag was 't dus een stuk minder. Nog wat telefoon, ja, dat wel. En nog iemand die even binnensprong, ja, dat ook. Maar verder uitsluitend en alleen, en zonder een overdaad aan smulpartijen, op 't gemakje filmpje 6 in elkaar geprutst. Ziezo, bij deze! ;-)
En dan nu misschien nog een klein beetje zetel-hangen en televisie-kijken, maar zowiezo en zeer zeker: een keertje op tijd naar bed! Volgende week zitten we weer met zo een stel van die overdaad-dagen. Daar kan ik dan maar beter uitgerust voor zijn, hé... ;-)

Veel plezier met onze 'beschouwingen op tweede kerstdag' in woord met de gedichten (De dag na kerst en Wil jij mij kerstman zijn) door Roger, en in muziek (I heard the Bells of Christmas Day en Sleigh Ride) met mezelf en Edmond Saveniers in de mooie Sint-Walburgiskerk! ❤

Wil je dit opnieuw of liever rechtstreeks bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 6.

Toch nog een beetje kerstconcert, deel 5

En zo is het dan toch weer kerst geworden. Heel anders van vroegere jaren, zonder concerten en zonder grootse feesten... maar 't was toch gezellig! Allé, bij mij toch zeker al. Bij jullie toch ook?!...
En vandaag, op kerstdag, op zowat alle mogelijke zenders van de televisie: heerlijke, zalige muziek. 'k Heb overal een stukje van meegepikt, én genoten. Daardoor vond ik het werken aan m'n eigen filmpje voor vandaag verrassend genoeg tóch een stukje minder leuk. 'k Had zoveel prachtige, luisterrijke dingen gezien, met massa's van die 'echte' muzikanten en absolute topzangers. Heel even leek mijn filmpjes-project o zo klein en zo verschrikkelijk amateuristisch. Af en toe vond ik mezelf zelfs wat vals klinken...
Maar er valt veel voor eenvoud te zeggen. Back to basics, terug naar de basis, da's zo slecht nog niet. Eigenlijk zijn we daar nu allemaal vanzelf een beetje op terug moeten vallen. En uiteindelijk werd dat kindeke ook niet geboren in een paleis, met alles erbij en eraan, en met de spotlights erop. De eerste die hem te zien kregen, waren niet de groten der aarde, maar de arme schamelen. De eenvoudige herders die in het veld op hun kudden pasten, die kregen het voorrecht als eersten op kraambezoek te mogen.
Mijn publiek en mijn lezers, ze zijn beperkt in aantal, en onder hen geen grote beroemdheden of wereldsterren. (Toch niet voor zover ik weet...) Het zijn allemaal hele gewone mensen. Maar juist die mensen draag ik een heel erg warm hart toe. Voor hen, voor jullie, schrijf ik. En voor hen, voor jullie, zing ik. Of dat nu in levende lijve op een podium is, of, bij gebrek aan beter, via een stel zelf geschoten en zelf geknipte en geplakte filmpjes op YouTube. En ik weet dat mijn inzet en mijn werk gewaardeerd wordt, en daar ben ik op mijn beurt heel erg dankbaar voor.

Daarom vandaag: deel 5 van m'n concertvervanging met vooral de herders in de hoofdrol! Eenvoud en herders, ze zijn beide duidelijk aanwezig in de liedjes 'Klein, klein Jesuke' en 'Herder, hij is geboren'. En het gedicht 'De Herders' van Jos Brink verhaalt het allemaal op een mooie beeldende wijze.
En nog een extra tip: blijf zeer zeker tot 't eind van 't filmpje kijken, als je de enige echte 'Heilige Roger' wil gezien hebben... ;-)
Geniet ervan!!! ♥️

Wil je dit opnieuw of liever rechtstreeks bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 5.

Toch nog een beetje kerstconcert, deel 1.

Ondanks alles doet het vandaag toch een beetje pijn, te denken dat ik eigenlijk op dit moment voor een zaal vol enthousiaste, blije en genietende gezichten, waarvan ik er sommigen misschien zelfs een jaar lang niet zag, in m'n mooie kerstjurk en omringd door al m'n o zo geliefde concertmedewerkers en -muzikanten, het beste van mezelf moest staan te geven... De beperkende maatregelen in verband met covid-19 beslisten er anders over... Ik zit thuis. Alleen. 
En toch! Toch geef ik vandaag eigenlijk wél een beetje concert, zij het dan een piepklein stukje!... 'k Heb even stevig doorgeknipt en geplakt, zodat ik absoluut zeker en zonder fout vandáág nog het allereerste filmpje uit de reeks van 9 voor jullie kon posten. Filmpjes waarvoor we, zoals u ondertussen al wel weet, de afgelopen weken alle nodige onderdelen vastlegden. 
In dit filmpje voorlopig slechts muziek van mezelf en gitarist Maarten, en tekst door Roger, maar ook Edmond zal je spoedig zien verschijnen in één van de volgende afleveringen. Maak je maar geen zorgen! En in dit 'deel 1' beginnen we net zoals in onze kerstconcerten rustig aan, een beetje ingetogen zelfs. Maar je merkt vanzelf de opbouw naar gelang er meer filmpjes te zien zullen zijn. Just gelijk in 't echt!... ;-)
Veel luister- en kijkplezier! ❤

Wil je dit opnieuw bekijken op YouTube, dan kan dat via deze link: 
Toch nog een beetje kerstconcerten, deel 1.

Raindrops Keep Fallin' on My Head.

Blijkbaar gaan we eind deze week alweer richting zomertemperaturen en zon, zon, zon!... 'k Heb er dus maar snel van geprofiteerd, zolang het nu nog even regent, om ook een ander 'vochtig' liedje op te nemen. En ja, dit is inderdaad een stuk vrolijker en zoveel minder introvert dan het vorige. 'k Ben er zelf ook weer een klein beetje opgewekter van geworden! Gelukkig maar, want 'k zat echt in een dipje... Dus, wie weet, loop jij zo dadelijk eveneens lekker vrolijk dit 'catchy' nummerke door de kamers te neuriën. Joepie!
En de boodschap van dit liedje is er eentje die zelfs ik door de voortdurende quarantaine en het altijd alleen zijn heel even vergeten was, maar die bij deze weer fris en helder in m'n hoofd zit: een lastige situatie wordt niet beter als je je hoofd laat hangen. Net zoals het nog nooit gestopt is met regenen omdat iemand er over liep te klagen, hé... ;-)

Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

Het regent in de straten.

'k Ga er geen spel van maken, er zitten zeker weten heel wat mensen in een gelijkaardige situatie, dus 'k zeg het maar zoals het is: de eenzaamheid begint serieus te wegen. 'k Mis de -weliswaar vaak slechts sporadische- aanwezigheid van vrienden en familie in mijn dagelijks leven. Het is hier bijna dodelijk stil. De ene dag glijdt naadloos en geruisloos over in de andere, en ik zie vaak dagenlang niet één mens. Ware het niet voor dat dagelijks telefoontje tussen mijn moeder en mezelf, de ergens ver weg klinkende man-made geluiden in het gebouw, en het weerkerende applausgedoe op de omliggende balkons om 20 u, dan hóórde ik zelfs niemand. 'k Word er langzaamaan een beetje depri van, vrees ik. En de regen van de afgelopen dagen hielp niet echt...
Maar,... daardoor weerklonk er, zoals gewoonlijk 'als vanzelf', weer een liedje in m'n hoofd! Ja, ik weet dat dit eigenlijk over een verloren gewaande liefde gaat -allé, dat voor zover ik weet toch- maar geef toe: het is ook absoluut perfect toepasbaar op het ontzettende en immer toenemende gemis van al die lieve mensen die van enige betekenis in iemands leven zijn!
Zo even tussen haakjes, maar 't moet gezegd, vind ik: die teksten van Will Ferdy, tjonge, ze zijn soms toch écht wel ontzettend krachtig, hé... Vermoedelijk zijn ze daarom ook al die vele jaren, ergens netjes opgeborgen, in m'n brein blijven plakken, om op gepaste momenten, zoals nu dus, weer de kop op te steken.
Het heeft me, ondanks het ietsiepietsie goesting om het op te nemen en er een filmke van te maken, wegens totale en faliekante 'platheid' toch nog verschillende dagen gekost om eraan te beginnen, maar vanochtend lukt het me dan éindelijk tóch. Oef! En geloof het of niet, vermoedelijk door die eeuwigdurende repetitie -in de letterlijke én figuurlijke zin van het woord- dagenlang in m'n hoofd, stond het er zélfs in slechts één take op! Echt waar. Dit moet dus niet meer of minder dan recht uit 't diepste van m'n hart, het hoogste van m'n ziel en het puntje van m'n tenen gekomen zijn, hé... ;-)

Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

De zee, gezongen.

Een kleine twee jaar geleden schreef ik reeds over het geliefde zeetje, in het blogje 'De zee', en daar stond toen al de tekst van dit liedje bij.
De zee en het strand zijn voor mij altijd al, al van toen ik er als vierjarig kind voor het eerst met de familie op vakantie uitstap naar toe ging, een plek van puur geluk, waar ik moeiteloos tot rust kom en alles wat zwaar en belastend op m'n schouders rust als vanzelf van me af glijdt. Maar... 't is jammer genoeg al zovele jaren absoluut niet vanzelfsprekend voor mij om eens een dagje tot aan de kust te geraken...
Daarom tover ik langzaam maar zeker mijn toilet hier in het appartement om tot 'privé hokje in de duinen, met een zelf gefotografeerd en bewerkt minipanorama van 't strand en de zee' als uitzicht. 't Is nog steeds een onaf kunstig klusje (de muurschildering is slechts half klaar), maar dat maakt niet uit, langzaam gaat ook. En ondanks het nog niet volledig klaar zijn, geniet ik sowieso toch weer elke dag een paar keer van mijn 'strandbezoek'. Daar mag je 100% zeker van zijn!
Nu we voorlopig absoluut niet meer naar zee mogen, en dat zelfs vermoedelijk ook niet eens meer nog dit jaar opnieuw zal kunnen, ben ik natuurlijk extra blij met mij verrassende kleinste kamertje. En hoe fantastisch is dit: ik had meteen het ideale decor om, met enige heimwee naar zowel lang vervlogen tijden als naar wat ik misschien ooit nog aan moois ga mogen beleven aan die nu zo onbereikbare kust, dit -volgens mij nog altijd één van de allermooiste liedjes rond dit thema; met dank aan Will Ferdy voor de tekst-, over die geliefde zee in te zingen. ♥️

Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

The Magic Song.

Hoe dikwijls zou ik in mijn leven al gewenst hebben over magische krachten te beschikken en te kunnen toveren!?... Dat moet toch al behoorlijk vaak geweest zijn, denk ik. Er is ook zoveel dat beter zou kunnen. Zowel in het groot, op wereldvlak, als in het minuscuul kleine, in m'n eigen leven bijvoorbeeld. 
Maar dan denk ik er ook altijd wel meteen bij, dat de dingen misschien exact zijn zoals ze moeten zijn, en we er de grotere reden, het hogere doel (nog) niet van kunnen zien... Met magie komt trouwens vermoedelijk ook macht, en dan volgt er al snel misbruik van die macht... Laat maar zitten dus, dat toveren.
Alhoewel, nu ik er zo eventjes over nadenk... Volgens mij bezit ik eigenlijk wel een soort van toverkracht, want ik kan blijkbaar mijn trouwe fans en lezers altijd wel weer even doen glimlachen door middel van mijn schrijfseltjes en sinds kort ook, zo mogelijk nog meer zelfs, met mijn a capella gezongen minifilmpjes. Ja, da's toch ook absoluut wel magisch, vind ik. Super!
En dit gekke, doch ontzettend propere liedje met een paar straffe magische spreuken erin past dan geweldig perfect bij mij. Het bubbelt, hopelijk toch minstens voor eventjes, vlotjes en zonder problemen de donkere gedachten en zorgen je hoofd uit! ;-)

En ik geef je heel graag, want da's wel zo duidelijk, de vertaling van de eerste twee zinnen mee:
If your mind is in a dither and your heart is in a haze,

I'll haze your dither and dither your hazed with a magic phrase.

If you're chased around by trouble and you are followed by a jinx,

I'll jinx your trouble and trouble your jinx in less than forty winks.

Als je geest in beroering is en je hart in verwarring, zal ik zal je beroering verwarren en je verwarring beroeren met een magische spreuk.

Als je nagejaagd wordt door ambetantigheden en je wordt gevolgd door een vloek, vervloek ik je ambetantigheden en ambeteer ik je vloek in minder dan veertig knipogen.

Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

Sing!

Zingen is voor mij als ademen. Ik mis het dan ook ontzettend om samen met m'n vrienden-collega's-muzikanten te musiceren, zeker als ik denk aan al die fantastische projecten die op stapel stonden en nu serieus op de lange baan geschoven zijn; als het er überhaupt ooit nog van komt...
Maar niet getreurd, dan doe ik m'n ding maar in m'n ééntje, vanuit de veiligheid van m'n eigen thuis, en met elk mogelijk stukje daarin als eventuele geschikt en passend decor. 't Is niet 't zelfde als samen muziek maken, verre van zelfs, maar 't heeft zo z'n eigen plezierige uitdagingen. Zoals je eigen cameraman zijn, met slechts een oude smartphone. Niet altijd even gemakkelijk, geloof me, zeker niet met de scenario's die ik soms in m'n hoofd heb... hahaha
En dan uitzoeken hoe je het filmpje net dat tikkeltje extra kan meegeven, en daar dan -Pietje Precies als ik ben- urenlang aan zitten frullen en prutsen, tot het toch minstens een heel klein beetje naar m'n goesting is. Zalig toch!
Maar het zingen zelf blijft natuurlijk het allerbelangrijkste. Samen met het feit dat ik mijn eigen vreugde hierbij dan op deze manier toch nog tot bij jullie krijg, en zo ook een beetje in júllie huiskamer sta te zingen. 
En wie weet zing je dan wel uit volle borst met me mee. Daar gaat dit specifieke nummer trouwens over: zing gewoon een simpel liedje, maakt niet uit welk, ééntje dat je voor de rest van je leven kan onthouden, en zing het maar luid en met overtuiging, en vooral zonder je er iets van aan te trekken of het nu vals is of niet!...Dus, vooruit, vul die longen met lucht en laat het maar klinken, overal in het rond. Je wordt er gegarandeerd een stuk blijer van! ;-)

Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

My favorite things.

Eigenlijk wel tof, zo eens al je favoriete liedjes zingend filmen... Waar zo'n lockdown al niet goed voor is, hé. En als ik, behalve met dat netjes veilig thuisblijven, met simpelweg een beetje blogjes schrijven en een paar filmkes maken ook nog eens een heel pak mensen extra blij maak, en wat 'vitamientjes' geef om het vol te houden, dan kunt ge niet zeggen da'k niet goed bezig ben, volgens mij.
Zo'n filmke maken is eigenlijk minder makkelijk dan je misschien wel denkt, hoor. Behalve het voor de hand liggende mogelijke vals zingen, onverwachte achtergrondgeluiden, cameratoestanden en dergelijke meer, moet je bijvoorbeeld eerst nog de tekst vanbuiten leren. Zo'n filmke met een partituur voor je snuit, da's geen gezicht natuurlijk. En dan zoek je een outfit die enigszins bij het liedje past. Uiteraard moet je ook ergens in je huis of terras, dus binnen de beperking van het thuisblijven, een gepast 'decor' vinden. In dit geval bleek dat mee te vallen, want als ik over m'n favoriete dingen begin te zingen, dan horen daar -en je zal het zeker met me eens zijn- absoluut en zonder fout blóemen bij. En liefst zoveel mogelijk zelfs... En zo had toch alvast één tijdelijk werkloos decorstuk eventjes iets te doen vandaag!... ;-)

Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

Smile!

Geloof me, het valt dik tegen om in de warme gloed van de avondzon een liedje  proberen op te nemen op je terras, als er ergens, uiteraard goed verborgen in 'den decor', wat buren je hoorbaar belachelijk vinden... 'k Was er af en toe serieus mijne kluts en daardoor ook mijnen tekst -ik zing alles zo uit het blote hoofd- van kwijt. Aangezien ik niks knip en plak in die filmkes, maar elk liedje zo, in z'n geheel van voor naar achter vastleg, moest ik daardoor uiteraard verschillende malen herbeginnen. Zucht. Maar... zo hadden zij, de buren dus, onvoorzien nog zoveel langer 'last' van mijn 'lawijt', hé. Eigen schuld, dikke bult! Of toch zo iets. hihihi
Allé, 'k werd er op den duur zelf ook ambetant van, hoor. Niet leuk om 't zelfde nummer opnieuw en opnieuw en liefst met minstens even groot enthousiasme ten gehore te moeten brengen, hé... Maar dat levert dan wél weer telkens -bij elk nieuw filmke trouwens- een dik pak zogenoemde 'bloopers' op. Misschien moest ik die bij gelegenheid ook maar eens allemaal aan elkaar plakken tot een video... Dat wordt lachen, als je 't mij vraagt! En uiteindelijk is de hele opname, zoals je bij deze wel kan zien en horen, dan toch maar weer mooi gelukt, hé.
Alleszins, dit is ook weer zo'n nummer dat perfect past bij een leven waarin zoveel niet meer kan, mag, veilig is, enz... De boodschap is simpel, zoals gewoonlijk in zulke liedjes. Wat er ook op je pad komt, hoe je je ook voelt, waar je ook mee worstelt: blijven lachen! Gewoon blijven lachen, want als je lacht, zelfs door je tranen heen, dan ziet de wereld en je leven er meteen een heel stuk beter uit. Dus: laat die tanden maar schitteren in de zon, en smile! :-D

Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb...

Ge kent dat wel, hé: een hele waslijst aan dingen die je ooit nog eens wil en/of moet doen als je er tenminste ooit eens een keertje de tijd voor kan vinden... Zoveel leuke ideetjes, maar ook onafgewerkte klusjes, kleine herstellingen, nieuw of oude hobby's... Van alles en nog wat waarmee je wekenlang zoet zou kunnen zijn. Al je vakantiedagen zitten meestal al op voorhand vol en de weekenden is er het 'gewone' werk te verrichten. Dus, het is zoals het is: het komt er allemaal totaal niet van.
En nu, met dat verplicht thuis-blijven, nu hebben we plots een zee van tijd! En geef het maar toe: er gebeurt nog steeds weinig of niks. Zelfs ik, die het thuiszitten nu al een paar jaren heel erg gewoon ben, merk dat er met die verplichte ophokking zo mogelijk nog minder actie is. Dat algemene thuiszitten is precies een officiële toestemming om de hele dag, goed geweten én met overtuiging, uitgebreid lui te zijn...O ja, we maken allemaal de meest fantastische plannen, dat wel, maar... meestal blijft het daar dan ook wel bij.
(Allé, 't is te zeggen, in mijn geval: ik schrijf nog wel een klein beetje, hé, én ik maak nu filmkes... Ook bijna een volledige dagtaak! ;-) )
Maar dat kan geen kwaad, hé, zo eens een beetje luieren. Als we daarmee de wereld redden van een vervelend virus, dan zijn we nog altijd wreed goed bezig. Toch?! Ik vind van wel.
En dat wist Louis Neefs zovele jaren geleden ook al! Zijn gezellig luie liedje paste mij dus perfect en 't is dan hierbij ook mijn nieuwste filmke geworden. ;-)


Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

De doodgewoonste dingen, gezongen.

Eventjes 'gewoon' -zo tussen de soep en de patatten, zoals men dat noemt- een liedje opnemen, daar was vandaag niets van aan! In tegendeel zelfs, 't heeft toch wel wat moeite gekost om dit filmpje te maken, al zou je dat niet zeggen als je het resultaat bekijkt...
Vrolijk opgestaan met 't zonnetje dat door de vensters naar binnen scheen en blij door het nieuwe idee voor een liedje kamde ik m'n haren, deed een beetje make-up op, trok ik een vrolijke jurk aan en begaf me met m'n smartphone in de hand naar m'n terras om daar een leuk achtergrondje uit te zoeken voor de opname. Beginnen ze toch net op dat moment aan het gebouw aan de overkant de voegen van de gevelplaten uit te slijpen!... Een door merg en been snijdend snerpend geluid, zo ongeveer als dat van een soort extra griezelige tandartsboor, maar veel luider én, op de koop toe, maal drie! En 't was niet voor even, ze gingen de hele dag door. Dan maar geen filmke vandaag?... Tja, da's ook jammer eigenlijk, hé, zeker als ge er al helemaal op gekleed zijt en ready to go!... Alternatief? Even nadenken, en voilà, decor genoeg in mijn huis. Gezeten op de vloer van de huiskamer, naast een gesloten venster, tussen een groepje van m'n kamerplanten, dat geeft toch ook een beetje terrasgevoel. Probleem opgelost. Nee, toch nog niet helemaal dus...
Eerste opname, halverwege strofe 1, laat ik per ongeluk m'n telefoontoestel uit m'n vingers glippen. Stom, maar dat kan gebeuren. 't Is ook niet vanzelfsprekend om dat ding omhoog te houden en ondertussen ontspannen te zingen. Tweede poging. Alles verloopt prima tot aan het eind van strofe 2. De smartphone beslist dat z'n geheugen vol is en vertikt het nog verder te filmen. Oké, even een aansluiting naar de computer maken en al het overbodige, ook het laatste filmke dus -super jammer, want 't was kei goe- van het toestel wissen, en klaar voor een derde take. Doch... de mobiele telefoon blijft ophouden met filmen, steeds weer halverwege die laatste strofe... Oké dan, als het zo zit! Een mens moet roeien met de riemen die hij heeft, hé, dus slechts één strofe en iets meer dan 2 refreintjes! En als dat niet lukt... Pffft. hihihi
Maar, het lukte! Hoera! En zo is er vandaag weer een leuk filmpje om jullie dag op te vrolijken. Deze keer dus eens niet vanop m'n terras, maar van tussen de kamerplanten. Hier is één van m'n favoriete liedjes, met een onderwerp waar ik graag en vaak over schrijf, en dat deze dagen ook heel belangrijk is om jezelf even aan te herinneren: 't geluk zit in de kleine, doodgewone dingen. ;-)

Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

We'll meet again!

Op algemene aanvraag! Ik hoorde de laatste dagen steeds vaker: "Allé, Kristina, wanneer zien we eens een filmke van u, zingend op uw terras?!" Dus voilà, hier ben ik ermee!
Vanochtend vroeg, met 't zonneke door de bomen op den achtergrond, zo goed als dat enigszins mogelijk was, live en à capella -da's zonder enige vorm van begeleiding dus, of 't zou het vogelgefluit op de achtergrond moeten zijn...- opgenomen met m'n smartphone!
't Is maar een simpel dingetje, maar laat de boodschap die er in zit dan maar des te duidelijker zijn: We'll meet again, echt waar, ik weet het zeker, we zullen elkaar weerzien, ooit, op een zonnige dag! ♥️ En naar die dag blijven we allemaal hoopvol uitkijken, hé. ;-) Xxx

Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

De nobele medemens.

Misschien herinnert u zich nog wel die zeer plotse zondvloed, hier bij mij in huis. En dan herinnert u zich misschien ook wel die ene nobele doch onbekende medemens, die mij zonder veel poespas vol ijver en geestdrift te hulp schoot. (Indien het u niets zegt: lees het hele verhaal gerust eerst even na in het blogje 'Van kurkdroog tot bijna verzopen'.)
'k Had in de weken na heel die historie hier en daar wel eens gepolst of iemand uit het gebouw hem eventueel kende, maar niemand kon mij meer informatie bezorgen en dus werd mijn wens hem nog eens in persoon dank-je-wel te kunnen zeggen noodgedwongen opgeborgen. Als het zo moest zijn, dan zou ik hem ooit nog wel eens opnieuw tegenkomen. Het leven kabbelde -ditmaal zónder wateroverschot- weer verder en ging z'n gewone dagelijkse gangetje.
Een kleine maand later wrong ik mezelf en m'n zwaar met boodschappen beladen fiets door het steeds net iets te smal aanvoelende garagedeurtje. Een dame met ongeveer hetzelfde postuur als het mijne en vergelijkbaar qua leeftijd (vermoed ik), maar met blonde i.p.v. zwarte lokken kwam me door het onwillige poortje achterna, ook op de fiets, en, zoals even later bleek, ook met boodschappen. En toen ik vervolgens, puffend door die loodzware tassen in de hand, de lift in wou stappen, kwam ook zij, zuchtend onder het gewicht van haar eigen inkopen, dezelfde richting uit. Altijd bereid om iemand even te helpen hield ik de lift tegen en breed lachend stapten we samen in. 
Op mijn mededeling dat ik maar één verdieping mee ging omdat ik op het gelijkvloers woon, repliceerde ze meteen met de uitroep "Maar dan zijt gij dat madammeke waarvoor mijn man zoveel water heeft staan scheppen!" Op dat moment kon ik totaal niet inschatten of ze het op een positieve of negatieve manier bedoelde, maar ik kon het uiteraard slechts beamen. En terwijl ik, nog steeds met in elke hand een paar zwaar doorwegende zakken, tegen de ondertussen weer openstaande liftdeur leunde, ontstond er, eerst nog een beetje aftastend van beide kanten, maar al gauw met het warme gevoel van nieuwe vriendschap, een bijzonder gesprekje. 
Kira, zoals ze heet, vertelde hoe haar man op het moment van mijn grote paniek eigenlijk onderweg was naar de sportschool, toen hij, zonder er ook maar één seconde over te twijfelen, besloot in plaats daarvan een medemens in nood te helpen. Toch heel normaal volgens haar, en volgens hem, maar ik blijf het toch ontzettend bijzonder vinden, hoor, zoveel altruïsme. Het sporten is er die dag trouwens niet meer van gekomen: toen hij zoveel tijd later drijfnat en doodop mijn enigszins droog geveegde appartement verliet, had zijn zwakke rug het finaal begeven. De rest van die week bracht hij dan ook totaal gevloerd plat op de sofa door... En die grootse dankbaarheid die ik zo graag wou uiten vermengde zich met een uit de kluiten gewassen schuldgevoel. Eindeloos gesukkel met een immer pijnlijke rug, daar weet ik immers álles van, hé... Haar man werd er in mijn ogen alleen maar een grotere held door.
In een poging vanuit het diepst van m'n hart nogmaals m'n enorme, ondertussen zo mogelijk nog grotere, dankbaarheid te verwoorden, vertelde ik haar van het blogje dat ik schreef over die verschrikkelijk waterige historie en al die onbaatzuchtige hulp van haar man. En uiteraard legde ik meteen ook met alle mogelijke bewegwijzeringen uit waar op 't internet ze, indien ze dat zou wensen uiteraard, het hele verhaal kon terugvinden en nalezen. Met m'n welgemeend "kom gerust eens een keertje koffie of thee bij me drinken" namen we afscheid. Het gewicht van de boodschappentassen schreeuwde ons allebei toe dat het hoog tijd was om weer verder te gaan, ik naar het gelijkvloers, zij naar het 14e, de allerhoogste verdieping in het gebouw. (En zoiets vind ik dan natuurlijk weer een bijzonder leuk detail... 😊)
Een paar dagen later rolde er een vriendschapsverzoek van Facebook bij me binnen: daar was Kira weer! Helemaal blij me te hebben gevonden, wreed content het blogje gelezen te hebben én op de koop toe fijn verrast dat ik een zangeres bleek te zijn. Want -hoe klein is de wereld!- ook haar man zong geweldig graag! "Als 'amateurke' weliswaar", voegde ze er nog aan toe. En in alle eerlijkheid: dat vind ik voor geen meter kloppen, want zo zwaar onder de indruk als zij van mijn filmpjes op YouTube waren -ook al is wat ik zing in de verste verten niet hun smaak-, ik vond zijn opnames minstens even imposant! En meteen een geweldige kennismaking met een genre dat ik niet echt ken: de 'gipsy' muziek. 
Kira's echtgenoot, Inan genaamd, in het dagdagelijkse leven luisterend naar Beni, is afkomstig uit Macedonië en een volbloed zigeuner, dus vermoedelijk heeft hij die muziek met de paplepel mee naar binnen gekregen. Het zingen, en het zichzelf daarbij begeleiden op de gitaar, het komt allemaal recht uit het diepste van z'n ziel, en dat hoor je ook, vind ik. Beluister het gerust even zelf! Dit is bijvoorbeeld een erg mooi nummer: 'A Sada Idi Idi'. Of bekijk meteen gewoon álles van 'Gipsy Inan', 't is veel, maar zeker de moeite waard.
U kunt het zich uiteraard al voorstellen dat het niet lang geduurd heeft voor Kira, met een doos overheerlijke -echt véél te lekker- baklava en gezellig huiselijk op haar sletsen, inderdaad bij mij op de thee kwam. Fijn contact met een toffe buurvrouw, en dan nog wel onder 't zelfde dak, da's toch gewoon schitterend, niet dan? Uren hebben we zitten kletsen. Over onze beide levens, over de verschillende lichamelijke kwaaltjes en kwalen, over werken en niet werken, over scheidingen en huwelijken, over de families en ook -al heb ik over dit laatste natuurlijk bijzonder weinig te vertellen- over de kinderen... 
Maar wat me vooral zal bijblijven uit die allereerste rettepetet-namiddag met Kira is hoe zij al 17 jaar samen is met deze man, met een zo totáál verschillende origine dan de hare, en zij beiden door de jaren heen vooral respect voor elkaars 'anders zijn' opgebouwd hebben. De grote diversiteit, die de mix van hun beider culturen meebrengt, wordt door hen allebei bijzonder gewaardeerd. Zoals overal zal het ook bij hen zeker niet altijd rozengeur en maneschijn zijn, maar de sterktes uit de twee achtergronden vonden op de één of andere manier een mooi evenwicht, ze vulden elkaar aan en vormen zo absolute pluspunten in dit huwelijk. Hun familieleden echter zijn niet allemaal even gelukkig met deze buitengewone relatie -da's zelfs een serieus 'understatement' als ik het goed begrijp- en dat is jammer. Ze weten niet wat ze missen, hé. Voor wat het waard is: ik, ik persoonlijk, ik kan het alleen maar on-ge-lo-fe-lijk prachtig vinden!
Wel, eind goed al goed, zeggen ze: die nobele onbekende held heeft dus een naam gekregen, ik heb hem kunnen bedanken voor z'n edelmoedige en belangeloze noeste inzet, en in één en dezelfde beweging leerde ik niet één, maar zelfs twéé nieuwe en geweldig boeiende mensen kennen. 
Hoe fantastisch fascinerend en verrassend zit onze levensweg toch in elkaar: achter elke bocht wachten er weer nieuwe, meestal totaal onvoorspelbare wendingen om ons te verbazen en te verwonderen. Wie weet welke avonturen ons nog te wachten staan, hé, Kira en Beni... 😉