De opnames: Roger.

Roger, sinds jaren beste vriend, trouwe concertpartner en door een breed publiek graag gehoorde woordkunstenaar, moest voor mij, voor de geplande kerstfilmpjes, natuurlijk ook een aantal gedichten uit onze shows komen opnemen. Na het praktisch afspreken met de beide andere heren, de muzikanten, kwam hij als eerste aan de beurt om in het persoonlijke kerstdecor van de enige echte Kerst-Miss voor de camera plaats te nemen.
Omdat ik aan het begin van heel die coronatoestand met zeker geen slecht resultaat een aantal a capella gezongen nummers van mezelf filmde met m'n mobiele telefoon, was het plan ook al deze speciale kerstopnames met dat toestel te fabriceren. Een uurtje voor Roger aan m'n deurbel hing, was ik die vrijdag niet alleen druk in de weer met de meest gekke kerstornamenten en tegenspartelende snoeren met lampjes, maar ook met het klaarmaken van de gsm en de selfiestick. Breekt de mobiele-telefoon-houder van die stok, vermoedelijk door een iets te fors manoeuvre -beetje zenuwachtig- toch wel af zeker! Onverwacht ambetant probleemke, maar 'k zou m'n creatieve zelf niet zijn, als ik dat niet 1, 2, 3 oploste, ge kent mij ondertussen al een beetje, hé. Met een andere 'goedkopen-brol' selfiestick, een oude metalen muziekstandaard en een grote rol duct tape construeerde ik iets enigszins bruikbaars. 't Lastigste van het gedrocht was het netjes horizontaal krijgen van het beeld op het scherm... Bij de eerste 2 pogingen belandde er telkens een hoopke verfrommelde tape de vuilnisbak in, en kon ik opnieuw beginnen. Maar, 't was klaar toen Roger arriveerde! Oef.
Na nog even onderhandelingen -uiteraard bij een lekkere kop koffie met een stuk sinterklaasspeculaas- over wat extra teksten van mijn keuze, nam Roger plaats in de voorleeszetel onder het kerstboomschilderij, tussen de planten met flikkerlichtjes en de op elkaar gepropte seizoensdecoratie. Nog even wat friemelen om het beeld van de camera exact naar mijn zin gericht te krijgen, en... met de hem zo eigen rustige toon en zelfzekere mooie stem las Roger het eerste gedicht. "Hoera, dat stond er al op!" dachten wij allebei... 
Nee, 't stond er dus niet op. Allé, 't is te zeggen: 't stond erop, de camera van mijn mobiele telefoon had z'n werk gedaan, maar na het overzetten van het filmpje naar de computer bleek de weergave van het opgenomen gedicht er met horten en stoten, en zelfs met totale onderbrekingen weer uit te komen. Ja, dat kon natuurlijk niet. Da's geen gezicht, hé. 
Oké, plan B dan maar: ik haalde mijn gewone fotocamera uit de kast. Even een stukje verbouwen hier in de woonkamer, en voilà, we konden opnieuw van start gaan. Poging nummer 2! Ja, zeker: echt prachtig beeld, schitterend zelfs! Alleen... die fraaie bewegende beelden bleken zonder klank te zijn! Nondepitjes, nu dát weer! 't Zat niet echt mee, hé. 
Jammer maar helaas, dus op naar plan C! Mijn laptop heeft ook een camera, én een ingebouwde microfoon, dus daarmee zou het dan toch écht wel gaan lukken. En jawel, het werkte perfect. De hele verdere middag kroop ik over de vloer heen en weer om het ding eerst aan -om dan snel uit beeld te verdwijnen uiteraard- en dan weer uit te zetten, en elke opname ook meteen veilig te saven. Het zweet liep in emmers over m'n gezicht en rug naar beneden bij het eindeloos bedenken van, zoeken en opvissen ergens in huis en dan aanbrengen en/of wijzigen van de decordetails; het wederom omhoog hijsen der immer vallende lampensnoeren; en het regisseren van de woordkunstenaar zelve. Allé, 't is te zeggen, niet hijzelf eigenlijk, maar vooral zijn spiekpapiertjes hadden sturing nodig: die probeerden steeds stiekem in beeld te sluipen... Toen alle gedichten eindelijk naar ons beider goesting vastgelegd waren, zal het je dan ook niet verbazen dat we allebei pompaf naar onze zetel verlangden. Maar, oef, 't was gelukt. Ja, toch?...
Nee, dat zou duidelijk tóch nog te simpel geweest zijn... Al direct bij het eerste probeersel om met m'n videobewerkingsprogramma de opnames van Roger een beetje qua kleur en warmte op te trekken en er mogelijk nog speciale effecten aan toe te voegen, bleek de beeldkwaliteit van uiterst povere aard. Ontzettend grote pixels, niet scherp te krijgen, en 't beeld kwakkelde ongelijk met de klank. Volledig onbruikbaar, tenminste als je echt wel iets moois wil afleveren...
Er zat niets anders op dan m'n goede vriend hier in het gebouw aan te spreken en te vragen of hij geen camera te leen had... Dat was niet echt helemaal een gokje, want zijn zoon studeert iets in de richting van beeldvorming. Al heel snel liep ik over van 'wauw' en 'hoera': ik mocht een geweldige en zo ongeveer professionele camera van hem gebruiken. Ze kwamen er zelfs samen uitleg bij geven! SUPER!
Dus, de vrijdag daarop was Roger opnieuw op het appel. Trots en zelfzeker installeerde ik hem voor die prachtige camera, en legden we het eerste gedicht -nog maar eens- op video vast. Fantastisch! Schitterend beeld, gewéldige klank, details in kleur en licht... Kortom, een droom. Heerlijk!
Bij het 2e gedicht echter... Zut! Halverwege hield de camera op met filmen: "platte batterij" wist het schermpje te zeggen. Oké, geen probleem. Er was me uitgelegd dat je de camera dan simpelweg met het bijgeleverde kabeltje in het stopcontact moest steken en de boel dan binnen het uur weer paraat voor gebruik zou zijn. Ik vond het vreemd, want uit voorzorg hád ik de camera vooraf al een halve dag in de stekker gestoken... Maar goed, de camera werd gevoed, en wij nuttigden, in afwachting van verdere opnames, gezellig nog een kopje koffie.
Het mocht echter niet baten, de batterij bleef platter dan plat. De eigenaar bevond zich op dat uur nog ergens op de schoolbanken, hem contacteren moest dus nog even wachten, en Roger, ocharme, keerde dan maar onverrichterzake weer huiswaarts...
't Lag aan 't kabeltje, aan een stom wit kabeltje. "Zie je het gele lichtje niet branden?" vroeg de jonge eigenaar van de camera me over de telefoon, "dat geeft aan of de camera werkelijk oplaadt!" En ik, ik zag niks. Tot 'k op zijn aanraden een gelijkaardige kabel van mezelf probeerde: meteen reactie, én binnen de kortste keren ook volledig opgeladen! Wat een opluchting, amai! 'k Was al even bang da'k er ongeweten en per ongeluk misschien iets aan verprutst had, aan dat dure fototoestel... 
"Derde keer, goeie keer!", lachte Roger breed toen hij de zondag daarop nogmaals in het flitsende kerstdecor plaats nam. En inderdaad: dat wás ook zo! Alsof we er eindeloos op geoefend hadden (gniffel gniffel), zo vlot stonden alle gedichten er meteen van de eerste take perfect op! En ze zijn stuk voor stuk in absoluut álle opzichten ronduit mag-ni-fiek! 
De opnames 'deel 1' bleken alvast serieus 'de moeite waard', amai nog ni!... Gelukkig da't zo een rustige, geduldige en meelevende mens is, hé, die Roger... ♥️ ;-)

Sing!

Zingen is voor mij als ademen. Ik mis het dan ook ontzettend om samen met m'n vrienden-collega's-muzikanten te musiceren, zeker als ik denk aan al die fantastische projecten die op stapel stonden en nu serieus op de lange baan geschoven zijn; als het er überhaupt ooit nog van komt...
Maar niet getreurd, dan doe ik m'n ding maar in m'n ééntje, vanuit de veiligheid van m'n eigen thuis, en met elk mogelijk stukje daarin als eventuele geschikt en passend decor. 't Is niet 't zelfde als samen muziek maken, verre van zelfs, maar 't heeft zo z'n eigen plezierige uitdagingen. Zoals je eigen cameraman zijn, met slechts een oude smartphone. Niet altijd even gemakkelijk, geloof me, zeker niet met de scenario's die ik soms in m'n hoofd heb... hahaha
En dan uitzoeken hoe je het filmpje net dat tikkeltje extra kan meegeven, en daar dan -Pietje Precies als ik ben- urenlang aan zitten frullen en prutsen, tot het toch minstens een heel klein beetje naar m'n goesting is. Zalig toch!
Maar het zingen zelf blijft natuurlijk het allerbelangrijkste. Samen met het feit dat ik mijn eigen vreugde hierbij dan op deze manier toch nog tot bij jullie krijg, en zo ook een beetje in júllie huiskamer sta te zingen. 
En wie weet zing je dan wel uit volle borst met me mee. Daar gaat dit specifieke nummer trouwens over: zing gewoon een simpel liedje, maakt niet uit welk, ééntje dat je voor de rest van je leven kan onthouden, en zing het maar luid en met overtuiging, en vooral zonder je er iets van aan te trekken of het nu vals is of niet!...Dus, vooruit, vul die longen met lucht en laat het maar klinken, overal in het rond. Je wordt er gegarandeerd een stuk blijer van! ;-)

Rechtstreekse link naar dit nummer op YouTube: klik hier!

Bamboe in m'n hand, tuin in m'n hart.

Koud en nat van dat soort miezerige neerslag het woord regen niet waardig sneden ons moe en ik vorige week maandagnamiddag een dikke bundel stokken van de metershoge bamboe. Regelmatig gebruik ik zo'n onverwoestbare stengel om zowel binnen als buiten allerlei planten in toom te houden. In een tuincentrum kosten die dingen een klein fortuin en nu, met de verkoop van het ouderlijk huis en dus ook van de grote tuin, verdwijnt mijn toegang tot deze razendsnel groeiende en uiteraard gratis voorraad van die voor mij onmisbare hulpstukken. Eigenlijk had ons moe hier totaal geen zin in maar ze begreep dat ik, na maandenlang vragen me nog van een mooie reserve voor de komende jaren te voorzien, nu echt geen nee meer wou horen, ik stond er op.
En het werd nog een leuk moment, zo samen worstelend met die onwillige en supertaaie rietsoort. Vooral misschien omdat ik, om kracht te kunnen zetten bij het snijwerk, niets vermoedend steun zocht bij een ogenschijnlijk dikke stevige stengel, die, hoe kon het ook anders, prompt afknapte waardoor ik languit op m'n buik in de modder viel. Dat was lachen, hoor! Hilarisch!
Langst het pad heen en weer naar het bamboebos viel het me op dat er overal al weer nieuwe blad- en bloesemknoppen en kwistig gezaaide lentebloeiers de donkere regendag en winterse kaalheid van de enorme tuin trotseerden en zo de jaarlijks terugkerende kleuren- en geurenoverdaad van de zomer aankondigden. En plots overviel me ten volle het droeve besef dat ik dat niet meer zou zien.
Toen ik blij verrast stilstond bij al de frisgroene nieuwe blaadjes van de buxusbollenboom van mijn vader, die, samen met de buxuskippen, -kegels en -haag, de vreselijke vraatzucht van de buxusrupsen dan toch overleefd had en daar mijn moeder attent op maakte, was meteen duidelijk dat het ook voor haar een afscheid zou zijn waar ze het liever helemààl niet over had...
Onderweg naar huis groeide de onrust in mij. Met alle respect voor de gevoelens van m'n moeder, ik kon de mijne ook echt niet negeren en moest en zou op mijn manier afscheid nemen van die sprookjestuin die op zoveel manieren invloed op m'n leven zal blijven hebben. Ja, akkoord, er staan ondertussen wat planten uit die heerlijke Hof van Eden opgepot op mijn terras, en da's fijn om er op die manier een tastbaar stukje van mee te nemen, maar dat vulde die eindeloze leegte binnen in mij niet.
Gewapend met 2 camera's, 6GB aan fotokaartjes plus wat 8GB USBsticks en de nodige bekabeling naar de laptop bracht ik donderdagnamiddag in afwisselend zon, hagel, sneeuw, wind en regen een paar uur filmend en fotograferend tussen de geliefde bomen en struiken door: ik ga een film maken, een video van mijn laatste wandeling door deze tuin zodat ik, zo vaak ik dat wens, en iedereen met mij, die promenade boordevol herinneringen digitaal kan blijven herbeleven!
"Had je dat dan niet in de zomer kunnen doen, als alle bomen, struiken, bloemen en planten op hun mooist staan", bromde m'n broer enigsinds terecht. Tja, als je àlles op voorhand wist en kon plannen...
Maar mijn moeders enthousiasme bevestigde dat mijn plan goed zit. En ze bestelde, behalve een kopie van die film, ook meteen een -uiteindelijk vermoedelijk bijzonder lijvig- fotoalbum voor op de salontafel bij me, gemaakt met de vele honderden fraaie kiekjes van minstens 45 jaar ultiem tuingenot! 
De afgewerkte rolprent en 't fotokijkboek zullen nog niet meteen voor morgen zijn, maar, met speciale dank aan de bamboestokken die ik percé nog wou hebben, staat er nu een serieuze overdosis zowel statisch als bewegend beeldmateriaal veilig en wel op de externe hard schijf en voor mijn gevoel heb ik nog nét op tijd de essentie van onzen hof kunnen vastleggen. Hopelijk zal daardoor het loslaten van die mega fantastische, meer dan magische, zalige sprookjestuin een heel klein ietsiepietsie beetje minder lastig zijn... ;-)

Een paar seconden uit die vele GB's beeldmatriaal: "bamboe in de wind". J