De opnames: Edmond.

Edmond Saveniers, of zoals intimi, mezelf incluis, hem aanspreken: 'Mon', internationaal befaamd dirigent, leraar orkestdirectie en orkestsamenspel aan het Lemmens, gastdocent aan zovele andere gerenommeerde muziekconservatoria, componist en nog zoveel meer, die behoorlijk beroemde meneer, die ken ik eigenlijk al zo ongeveer mijn hele leven. Wij komen namelijk uit hetzelfde dorp. En in de dorpskerk, waar hij dé organist was -en trouwens nog steeds is- heb ik in mijn jeugd, door die uitermate katholieke opvoeding, heel veel tijd doorgebracht. Als kind al begreep ik uit opgevangen gesprekken dat Edmond toen zo ongeveer dé man was waarbij, toch al zeker in ons dorp, alle klassieke muziek begon en eindigde. Zo leek het voor mij tenminste toch, maar er zal ook wel iets van waar geweest zijn, hé.
Toen ik als een jonge tiener met m'n familie elke zaterdagavond naar de 'jongerenviering' ging, zat ik telkens op het puntje van m'n stoel. Het jongerenkoor met z'n hippe kerkliederen begeleid door elektrische gitaren, piano en drums: ik kon echt niet wachten tot ik oud genoeg zou zijn om daar ook bij te horen!... Volgens mij zal ik ongeveer 17 geweest zijn toen ik eindelijk, zij het onder zeer strikte voorwaarden van ons va en moe, mocht gaan meezingen. En er ging meteen een hele muzikale wereld voor me open. En Edmond, die zat daar steeds ergens mee in verweven, aan het orgel, achter de piano... of soms kwam ik hem alleen maar even tegen bij 't wisselen van de koren tussen de 2 erediensten door.
Omdat toen meteen bleek dat ik inderdaad wel een stukje kon zingen, kon ik lid worden van zijn koor en orkest, het Consortium Marsyas. En wat ik absoluut nooit zal vergeten en nog altijd erg dankbaar voor ben, is dat Edmond me goed genoeg vond om een aantal sopraansolo's voor m'n rekening te nemen bij verschillende Passieconcerten en een indrukwekkend concert voor het Festival van Vlaanderen. 
Door de jaren heen bleef er sporadisch contact, en hij bleek altijd weer geïnteresseerd in mijn muzikale carrière. Ik zong nog wel eens een door hem begeleide Lichtmisviering -op m'n verjaardag, hé- in ons geboortedorp, en dan was het weerzien ook altijd heel fijn. Ondertussen reisden we trouwens ook al behoorlijk wat af, naar zowat alle uithoeken van Vlaanderen, om samen uitvaarten en huwelijken op te luisteren. Altijd weer vertelde hij honderduit boeiende en verbluffende verhalen uit 'zijn' muziekwereld, het ene al straffer dan het andere. Steeds opnieuw pikte ik interessante en zeer bruikbare muzikale detailtjes, weetjes en vaardigheden op uit zijn enorme muzikale wijsheid, een wijsheid die hij maar wat graag en gul met eenieder die het wou horen deelde. 
Toen ik een aantal jaar geleden plots zonder pianist kwam te zitten voor de jaarlijkse kerstconcerten, durfde ik aan die grote meneer toch voorzichtig eens de vraag te stellen of hij er per ongeluk geen zin in had dat plekje op te vullen... en we hebben sindsdien niet meer achterom gekeken. Edmond werd het vaste ankerpunt in het mini-kerst-orkestje. En hij steekt er elk jaar met veel plezier gerust ook wat extra tijd en werk in: stukken transponeren, partijen voor de andere instrumentisten uitschrijven, extra repetities... Het maakt niet uit: hij draait er z'n hand niet voor om! Tijdens de concerten zouden we hem trouwens niet alleen meer om z'n muzikale kwaliteiten missen; z'n unieke bulderende schatterlach als ik een goeie mop vertel, werkt bijzonder aanstekelijk! Heerlijk is dat.
Toen ik hem, nu een dikke maand geleden, moest vertellen dat er dan toch geen kerstconcerten zouden doorgaan in deze decembermaand, keek hij daar niet van op. Ook hij had het wel zien aankomen. En eigenlijk kon hij er, puur qua veiligheid, niet rouwig om zijn. Edmond neemt heel deze coronacrisis zeer ernstig en doet uitzonderlijk veel moeite om beschermd en gezond te blijven, samen met zijn echtgenote Marina. Dus geen kerstconcerten: "jammer, maar misschien beter zo", zei Edmond.
Toch zal hij het ook wel een beetje verdrietig gevonden hebben, denk ik, want toen ik hem belde met m'n opnameplannen was hij, ondanks alle mogelijke gevaren, meteen laaiend enthousiast en klaar om eraan te beginnen. Maar daarvoor hadden we wel nog een speciale locatie voor nodig: eentje met een vleugelpiano én ruimte voor mijn decibels. Wat kleinere en intiemere kerstliedjes begeleid op gitaar, daar kan ik mijn buren nog wel eens een middagje mee opzadelen. Die grote klep met hoge noten en een stevige pianobegeleiding bezorgt me gegarandeerd een bezoekje van de politie, vrees ik... (Alhoewel. Moest ik misschien tóch eens uitproberen... ;-) ) Edmond stelde in eerste instantie de kerk in ons geboortedorp voor, maar die had me een schone cent gekost, en, zoals u ondertussen al wel weet: 't is hier al helemaal gene vetten meer, zo sinds de corona... Maar, ik heb werkelijk fantástische vrienden, echt waar. Vrienden waar ik altijd iets aan mag vragen en kan op rekenen! (Nee, niet om me van de nodige fondsen te voorzien. Dat had inderdaad ook gekund.) Vriend-organist Jan Noordzij deelde onmiddellijk mijn enthousiasme om de liederen met Edmond op te nemen in 'zijn' Sint-Walburgiskerk in Antwerpen. Deze prachtige kerk maakte Jan helemaal eigenhandig tot een waar muziekmekka, met standaard aanwezig in die heerlijke ruimte tal van orgels, harmoniums, én niet één, maar wel twéé vleugelpiano's! Voor een donatie in de orgelpijp, spaarpot voor het onderhoud van het instrumentarium, waren we absoluut en van harte welkom!
Een verbouwing, zoals hier in huis voor de opnames met Roger en Maarten, was uiteraard niet mogelijk en ook niet nodig met zo'n mooie kerk, maar er moesten toch een pak spullen mee. Om te beginnen de camera en de laptop met alle bekabeling natuurlijk, maar ook m'n hele kerstoutfit -schoenen inclusief, al zie je ze voor geen ene milliseconde in de filmpjes-, belletjes en andere kerstaccessoires, partituren... Geen verbouwing dus, maar een verhuis. Gelukkig pikte Edmond me met de auto op en, allebei keurig met een mondmasker op en ontsmettende gel bij de hand, raakten we keurig op tijd met alle spullen bij de kerk. 
Dat we daar van harte welkom waren, was onmiddellijk bij het binnenkomen merkbaar aan de aangename temperatuur: men had speciaal voor ons de verwarming een beetje hoger gezet! Wat een luxe! Ondanks het feit dat er voorlopig nog geen erediensten mogen doorgaan, stond er wel een fraaie kerststal vooraan, verlicht met vrolijke lampjes en al. Zelfs het decor had dus niet perfecter kunnen zijn. Verder stond het ons helemaal vrij de piano van onze keuze op de voor ons ideale opnameplek te rollen, en dan heel gewoon, zonder bemoeienis of storing van gelijk welke soort, ons ding te doen. Echt super, daar ben ik nog steeds fantastisch dankbaar voor!
Van het dicht op elkaar musiceren kon in verband met het mogelijke besmettingsgevaar voor Edmond geen sprake zijn. En daar had ik absoluut alle respect voor. Het deed trouwens totaal geen afbreuk aan onze opnames. Als een 'echte' klassieke zangeres stond ik voor elk lied steeds netjes in de 'krul' van de piano. Gezicht, adem en eventuele speekseldruppels recht voor me uit de grote ruimte van de kerk in, zo ver mogelijk weg en uit de richting van Edmond. Bovendien, als je de afstand meet tussen zijn plek op de pianostoel achter het klavier en mijn krulplaatsje, dan kom je keurig op 1,5 meter uit. Slechts bij het begin en het einde van de nummers hadden we telkens het nodige en zo mooi ogende contact. Vanzelfsprekend steeds netjes met m'n mond zo goed als dicht of toch minstens zonder iets te zeggen en m'n adem inhoudend. 
En nee, die beperkingen -als je dat al zo wil noemen, want zo voelde het écht niet- deden geen afbreuk aan het genot van het eindelijk weer eens samen muziek maken, noch aan de lol die wel hadden. En het resultaat heeft er eveneens totaal niet onder geleden, in tegendeel zou ik zelfs durven zeggen! 
Drie uur hadden we er voor uitgetrokken, voor het filmen van de 7 stukken, maar we zijn door al die jaren zo op elkaar ingespeeld en al zodanig vertrouwd met deze kerstmuziek, dat we alles in de helft van die tijd inblikten. Missie meer dan geslaagd dus. Heerlijk als de dingen zo vlot mogen gaan.
Op de terugweg vroeg ik Edmond voor alle zekerheid toch nog maar eens even, ten allen tijde rekening houdend met zijn toch wel indrukwekkende status, of het echt-en-techtig helemaal oké was, dat ik ook hem uiteraard met naam en toenaam zou vermelden bij de afgewerkte producten van dit kleine, niet echt prestigieuze projectje van mij, en hem aldus ook het wereldwijde internet op zou zwieren... "Natuuuuurlijk!", antwoordde hij zonder één ogenblik aarzelen met z'n gekende twinkel in de ogen, "ik ben trots op al die ontzettend leuke dingen die ik samen met, en door, jou kan en mag doen! Vermeld me maar! Met heel veel plezier zelfs!" En om zulke uitspraak, daar kan ik dan alleen ook maar weer geweldig dankbaar om zijn. ♥️

De opnames: Roger.

Roger, sinds jaren beste vriend, trouwe concertpartner en door een breed publiek graag gehoorde woordkunstenaar, moest voor mij, voor de geplande kerstfilmpjes, natuurlijk ook een aantal gedichten uit onze shows komen opnemen. Na het praktisch afspreken met de beide andere heren, de muzikanten, kwam hij als eerste aan de beurt om in het persoonlijke kerstdecor van de enige echte Kerst-Miss voor de camera plaats te nemen.
Omdat ik aan het begin van heel die coronatoestand met zeker geen slecht resultaat een aantal a capella gezongen nummers van mezelf filmde met m'n mobiele telefoon, was het plan ook al deze speciale kerstopnames met dat toestel te fabriceren. Een uurtje voor Roger aan m'n deurbel hing, was ik die vrijdag niet alleen druk in de weer met de meest gekke kerstornamenten en tegenspartelende snoeren met lampjes, maar ook met het klaarmaken van de gsm en de selfiestick. Breekt de mobiele-telefoon-houder van die stok, vermoedelijk door een iets te fors manoeuvre -beetje zenuwachtig- toch wel af zeker! Onverwacht ambetant probleemke, maar 'k zou m'n creatieve zelf niet zijn, als ik dat niet 1, 2, 3 oploste, ge kent mij ondertussen al een beetje, hé. Met een andere 'goedkopen-brol' selfiestick, een oude metalen muziekstandaard en een grote rol duct tape construeerde ik iets enigszins bruikbaars. 't Lastigste van het gedrocht was het netjes horizontaal krijgen van het beeld op het scherm... Bij de eerste 2 pogingen belandde er telkens een hoopke verfrommelde tape de vuilnisbak in, en kon ik opnieuw beginnen. Maar, 't was klaar toen Roger arriveerde! Oef.
Na nog even onderhandelingen -uiteraard bij een lekkere kop koffie met een stuk sinterklaasspeculaas- over wat extra teksten van mijn keuze, nam Roger plaats in de voorleeszetel onder het kerstboomschilderij, tussen de planten met flikkerlichtjes en de op elkaar gepropte seizoensdecoratie. Nog even wat friemelen om het beeld van de camera exact naar mijn zin gericht te krijgen, en... met de hem zo eigen rustige toon en zelfzekere mooie stem las Roger het eerste gedicht. "Hoera, dat stond er al op!" dachten wij allebei... 
Nee, 't stond er dus niet op. Allé, 't is te zeggen: 't stond erop, de camera van mijn mobiele telefoon had z'n werk gedaan, maar na het overzetten van het filmpje naar de computer bleek de weergave van het opgenomen gedicht er met horten en stoten, en zelfs met totale onderbrekingen weer uit te komen. Ja, dat kon natuurlijk niet. Da's geen gezicht, hé. 
Oké, plan B dan maar: ik haalde mijn gewone fotocamera uit de kast. Even een stukje verbouwen hier in de woonkamer, en voilà, we konden opnieuw van start gaan. Poging nummer 2! Ja, zeker: echt prachtig beeld, schitterend zelfs! Alleen... die fraaie bewegende beelden bleken zonder klank te zijn! Nondepitjes, nu dát weer! 't Zat niet echt mee, hé. 
Jammer maar helaas, dus op naar plan C! Mijn laptop heeft ook een camera, én een ingebouwde microfoon, dus daarmee zou het dan toch écht wel gaan lukken. En jawel, het werkte perfect. De hele verdere middag kroop ik over de vloer heen en weer om het ding eerst aan -om dan snel uit beeld te verdwijnen uiteraard- en dan weer uit te zetten, en elke opname ook meteen veilig te saven. Het zweet liep in emmers over m'n gezicht en rug naar beneden bij het eindeloos bedenken van, zoeken en opvissen ergens in huis en dan aanbrengen en/of wijzigen van de decordetails; het wederom omhoog hijsen der immer vallende lampensnoeren; en het regisseren van de woordkunstenaar zelve. Allé, 't is te zeggen, niet hijzelf eigenlijk, maar vooral zijn spiekpapiertjes hadden sturing nodig: die probeerden steeds stiekem in beeld te sluipen... Toen alle gedichten eindelijk naar ons beider goesting vastgelegd waren, zal het je dan ook niet verbazen dat we allebei pompaf naar onze zetel verlangden. Maar, oef, 't was gelukt. Ja, toch?...
Nee, dat zou duidelijk tóch nog te simpel geweest zijn... Al direct bij het eerste probeersel om met m'n videobewerkingsprogramma de opnames van Roger een beetje qua kleur en warmte op te trekken en er mogelijk nog speciale effecten aan toe te voegen, bleek de beeldkwaliteit van uiterst povere aard. Ontzettend grote pixels, niet scherp te krijgen, en 't beeld kwakkelde ongelijk met de klank. Volledig onbruikbaar, tenminste als je echt wel iets moois wil afleveren...
Er zat niets anders op dan m'n goede vriend hier in het gebouw aan te spreken en te vragen of hij geen camera te leen had... Dat was niet echt helemaal een gokje, want zijn zoon studeert iets in de richting van beeldvorming. Al heel snel liep ik over van 'wauw' en 'hoera': ik mocht een geweldige en zo ongeveer professionele camera van hem gebruiken. Ze kwamen er zelfs samen uitleg bij geven! SUPER!
Dus, de vrijdag daarop was Roger opnieuw op het appel. Trots en zelfzeker installeerde ik hem voor die prachtige camera, en legden we het eerste gedicht -nog maar eens- op video vast. Fantastisch! Schitterend beeld, gewéldige klank, details in kleur en licht... Kortom, een droom. Heerlijk!
Bij het 2e gedicht echter... Zut! Halverwege hield de camera op met filmen: "platte batterij" wist het schermpje te zeggen. Oké, geen probleem. Er was me uitgelegd dat je de camera dan simpelweg met het bijgeleverde kabeltje in het stopcontact moest steken en de boel dan binnen het uur weer paraat voor gebruik zou zijn. Ik vond het vreemd, want uit voorzorg hád ik de camera vooraf al een halve dag in de stekker gestoken... Maar goed, de camera werd gevoed, en wij nuttigden, in afwachting van verdere opnames, gezellig nog een kopje koffie.
Het mocht echter niet baten, de batterij bleef platter dan plat. De eigenaar bevond zich op dat uur nog ergens op de schoolbanken, hem contacteren moest dus nog even wachten, en Roger, ocharme, keerde dan maar onverrichterzake weer huiswaarts...
't Lag aan 't kabeltje, aan een stom wit kabeltje. "Zie je het gele lichtje niet branden?" vroeg de jonge eigenaar van de camera me over de telefoon, "dat geeft aan of de camera werkelijk oplaadt!" En ik, ik zag niks. Tot 'k op zijn aanraden een gelijkaardige kabel van mezelf probeerde: meteen reactie, én binnen de kortste keren ook volledig opgeladen! Wat een opluchting, amai! 'k Was al even bang da'k er ongeweten en per ongeluk misschien iets aan verprutst had, aan dat dure fototoestel... 
"Derde keer, goeie keer!", lachte Roger breed toen hij de zondag daarop nogmaals in het flitsende kerstdecor plaats nam. En inderdaad: dat wás ook zo! Alsof we er eindeloos op geoefend hadden (gniffel gniffel), zo vlot stonden alle gedichten er meteen van de eerste take perfect op! En ze zijn stuk voor stuk in absoluut álle opzichten ronduit mag-ni-fiek! 
De opnames 'deel 1' bleken alvast serieus 'de moeite waard', amai nog ni!... Gelukkig da't zo een rustige, geduldige en meelevende mens is, hé, die Roger... ♥️ ;-)

De opnames: het ontstaan.

Tja, dit jaar dus geen kerstconcerten. Iets voorbij half november viel het verdikt: het gemeentebestuur van Wijnegem besloot niet te wachten op beslissingen van federale of Vlaamse overheden, en annuleerden voor de rest van het jaar 2020 werkelijk alle soorten activiteiten waarbij mensen in groep, groot of klein, dat maakte niet uit, samenkomen. Het bijzonder warme en meevoelende mailbericht van de verantwoordelijke van GC 't Gasthuis (ons jaarlijkse kersttheater) wist verder nog te vertellen dat het gemeentebestuur met deze resolutie mee ging in de lijn van de beslissingen van de gouverneur om "alle kerstmarkten, winterdorpen en schaatspistes tot en met 31 januari 2021 te verbieden". Het telefoontje met woordkunstenaar, concertpartner en vriend Roger, dat uiteraard onmiddellijk op het lezen van dit nieuws volgde, begon daardoor met mijn ondertussen bijna beroemde en al vaak opnieuw gebruikte kolderieke uitspraak: "Roger, 'k was er niet van op de hoogte, maar blijkbaar zijn wij een schaatsbaan geworden!!!"
Het zou een dikke vette leugen zijn, mocht ik hier gaan zitten beweren dat we die cancel niet hadden zien aankomen. Nee, het had steeds in ons achterhoofd gezeten. Maar de beslissing viel toch veel eerder dan we voor mogelijk hielden. Zeker omdat we het hele concept van onze kerstshows minutieus doordacht en met heel veel zorg en bezorgdheid over zowel de medewerkers als het publiek aangepast hadden naar de zo veiligst mogelijke vorm. Bovendien beperkten we ook het programma, zowel in inhoud als in lengte, zodat we ons vooraf niet al te pletter gestudeerd en geoefend zouden hebben aan god mag weten welke ingewikkelde nieuwe werken, om dan alsnog de hele zaak in de vergeethoek te moeten droppen...
Financieel ging er weinig of niks verloren aan de annulatie. Als je concerten met een zeer strikt minimum aan zowat absoluut alles organiseert, dan zijn er automatisch zo goed als geen kosten. Sponsors zaten zelf zonder centen en de ticketverkoop was nog maar net gestart, dus er moest helemaal niets terugbetaald. De kostuums van de voorbije jaren zouden opnieuw gebruikt worden, net zoals de partituren, decorstukken en gadgets. En het drukwerk was nog niet besteld. Simpel dus.
Ook emotioneel waren we eigenlijk wel voorbereid op een mogelijke canceling, al blijft er natuurlijk altijd dat kleine sprankje hoop dat je toch weer zoveel mensen blij mag maken met woord en muziek, dat je toch weer de kans krijgt wat licht te brengen in die laatste donkere dagen van het jaar, niet alleen bij de fans, vrienden en familie, maar ook in je eigen zelf. Maar, realistisch als we (ook) zijn, wisten we echt wel hoe lastig het zou worden...
En toch... Toch ben je dan nog een beetje verdrietig en teleurgesteld als dan uiteindelijk het verdikt valt. Maar, ik geef ook grif en eerlijk toe da'k echt ontzettend opgelucht en blij was, dat het door de 'instanties' voor ons beslist werd en niet ik zelf alsnog -met vermoedelijk, allé ja, zo goed als zeker, eindeloos en onoverzichtelijk gepalaver en pijnlijk slapeloze nachten over het wel of niet, en de voor en tegens, enzoverder en zo voorts- die vreselijk lastige knoop moest doorhakken...
Nee, we zijn er dus niet echt van geschrokken, van dat afgelasten der kerstconcerten. Waar ik wél geweldig van op keek, was hoe ongelofelijk bliksemsnel mijn brein met een idee voor een alternatief op de proppen kwam! Sneller dan het licht, echt, eigenlijk zowat binnen de seconde, flitste er 'iets' over 'opnames' door m'n hoofd. 
In de rust en stilte van 'geen concerten meer' in de uren en dagen daarna, kreeg dat 'iets' langzaam vorm. Creativiteit kent geen grenzen, hé. Als het via één pad verhinderd wordt, dan neemt het gewoon een ander. Met Roger besprak ik het idee van een 'concert in stukjes'. Het plan bestond eruit hem te filmen terwijl hij op z'n ondertussen welgekende manier wat gedichten uit de kerstsfeer bracht, en die opnames zou ik dan combineren met m'n eigen muzikale fragmenten. Die huisvlijtvideo's kon ik dan delen via m'n blog, Youtube, Facebook, of zelfs per persoonlijke mail met iedereen die de kerstconcerten miste of gelijk wie een beetje extra kerstvreugde en -sfeer kon gebruiken. Voor de wat kleinere, intiemere liedjes contacteerde ik met veel goed hoop Maarten Vandenbemden, de fantastische gitarist die bij de vorige kerstconcerteditie het hart van zowat het gehele publiek stal; en voor de nummers met wat meer poeha en decibels belde ik met heel veel plezier levenslange vriend organist/pianist Mon Saveniers. En... hoera, ik kon meteen rekenen op het fenomenale enthousiasme van alle drie de heren! Super! Daar werd ik al meteen helemaal gelukkig van en vol kerstspirit.
Voilà, afgesproken dus: die kerstopnames, ze komen er! Daar zal deze Kerst-Miss eens persoonlijk voor zorgen, zie! Hou het maar in 't oog, je mag erop rekenen: wordt vervolgd! ;-)