Kristinaknuffelkolder.

Als ik het even in alle ernst en zonder dollen bekijk, dan kom ik, na een beetje telwerk, op ondertussen toch al 13 maanden zonder knuffels. Sinds m'n verjaardagsfeestje begin februari 2020 heb ik absoluut niemand meer aangeraakt, en liet ik ook niemand mij nog aanraken. Ja, klopt: voor coronatijd was er sowieso al niet erg veel geflodder in mijn bestaan. De schaarse hoeveelheid lijfelijkheden bestond hoofdzakelijk uit de warme begroetingen van op bezoek komende vrienden, vriendinnen en familie. Een dikke zoen of een knuffel bij 't arriveren, en eventueel opnieuw bij vertrek. Af en toe al eens een troostende aanraking voor iemand die dat nodig had, steevast een hartelijke handdruk bij ontmoetingen allerhande, en een vluchtige begroetingszoen voor de kennissen of collega's. Dat zal 't zo ongeveer wel geweest zijn, dus ik was door de jaren heen eigenlijk al wel behoorlijk gewend aan dat stukje lichamelijk gemis... Maar, zo meer dan een jaar helemáál niks, goh, dat begint nu zo stilaan toch ook wel op me te wegen, hoor. Eerlijk waar: ik lig er soms wakker van.
Maar, da's ook weer een voordeel gebleken! 's Nachts, starend in het donker, komen altijd de meest gekke, ongelofelijke, grandioze en af en toe ook lumineuze ideetjes bij me op! Zoals enkele nachten geleden, toen ik opeens een veilige coronaknuffeloplossing bedacht! En ik leg u meteen uit hoe die in z'n werk gaat!...

Stap 1. Neem een jas met een kap, liefst in een niet al te dunne stof, zoals u hier bij mij op de foto ziet bijvoorbeeld: mijn vrolijke knalrode, tegen vocht behandelde regenjas.

Stap 2. Trek deze jas aan, maar niet op de gewone, normale manier! Doe dat achterstevoren! Ik bedoel: zodanig dat de rugzijde van de jas vooraan zit, terwijl je je armen gewoon in de mouwen steekt. De kap hangt dan onder je kin. Ik laat het je zien op deze foto.
 

Stap 3. Vervolgens zet je de kap op. Dat wil zeggen dat je gezicht nu IN de kap zit, alleen je achterhoofd is nog vrij. Normaal gezien heb je ruimte genoeg om gewoon te kunnen blijven ademen. En naar gelang welke shampoo je vlak voor de laatste regenbui gebruikte, ruikt het vermoedelijk nog behoorlijk aangenaam ook. Op de volgende foto kan je aanschouwen hoe het geheel er bij mij uitziet.

Stap 4: als jouw geliefde knuffeldoelwit -al dan niet ook in zo'n omgedraaide jassituatie, dat is optioneel en volgens mij zelfs niet eens strikt noodzakelijk- zich ondertussen niet stiekem verplaatst heeft en je kan de persoon in kwestie op de tast -want je ziet uiteraard geen steek meer- terugvinden, dan kan het knuffelen beginnen! Hoera! Voor de bijhorende foto moest ik het, helaas pindakaas, met een ingebeeld iemand stellen... Zucht.

Bonusopmerking: een variatie op 't thema. Mocht je, zoals ik, ook zo een volledig plastieken regenjas met kap ter beschikking hebben om dit knuffelideetje uit te proberen, dan heeft dat het voordeel dat je tijdens het vastpakken de andere persoon wél kan zien! Alleen zeg ik er dan, gestaafd door mijn persoonlijke, proefondervindelijke ervaring bij het maken van de volgende foto, eerlijkheidshalve bij: dit soort knuffels moeten steeds heel snel en bijzonder kort zijn! Ademen is namelijk niet echt een optie met zo'n plastieken kap langs voor op je snuit. Zeg achteraf niet dat ik u niet verwittigd heb, hé!

Maar, ik zou mezelf niet zijn zonder: voor een paar seconden kon een stralende, doch in plastiek verpakte, 'ademloze' brede lach er uiteraard gerust nog wel af! 

De afgelopen dagen bedacht ik me dat het eigenlijk toch wel gek is dat nog niemand anders op dit idee gekomen is. Het is zo simpel! Niet dan? 't Is een beetje alsof je een heel groot stoffen mondmasker over je hele lijf aantrekt. Een knuffelmasker. Met mouwen.
Volgens mij zou het ook écht wel kunnen werken... 't Is te zeggen, ik kan het je voorlopig nog totaal niet bewijzen: tot op heden heeft nog helemaal niemand, echt geen enkele levende lieve ziel, het met me willen uitproberen!... Spijtig. Gemiste kans, als ge 't mij vraagt. Misschien werd het, zoals zo vaak met zo van die nachtelijke lumineuze ideetjes van mij, gewoonweg lachend afgedaan en geklasseerd als 'Kristinakolder'. In dit geval dus 'Kristinaknuffelkolder'. ;-)

P.S. Mocht jij het, na het lezen van deze uiteenzetting, uitproberen en je bent er tevreden van, laat het me dan zeker weten, hé! ;-)

De opnames: het ontstaan.

Tja, dit jaar dus geen kerstconcerten. Iets voorbij half november viel het verdikt: het gemeentebestuur van Wijnegem besloot niet te wachten op beslissingen van federale of Vlaamse overheden, en annuleerden voor de rest van het jaar 2020 werkelijk alle soorten activiteiten waarbij mensen in groep, groot of klein, dat maakte niet uit, samenkomen. Het bijzonder warme en meevoelende mailbericht van de verantwoordelijke van GC 't Gasthuis (ons jaarlijkse kersttheater) wist verder nog te vertellen dat het gemeentebestuur met deze resolutie mee ging in de lijn van de beslissingen van de gouverneur om "alle kerstmarkten, winterdorpen en schaatspistes tot en met 31 januari 2021 te verbieden". Het telefoontje met woordkunstenaar, concertpartner en vriend Roger, dat uiteraard onmiddellijk op het lezen van dit nieuws volgde, begon daardoor met mijn ondertussen bijna beroemde en al vaak opnieuw gebruikte kolderieke uitspraak: "Roger, 'k was er niet van op de hoogte, maar blijkbaar zijn wij een schaatsbaan geworden!!!"
Het zou een dikke vette leugen zijn, mocht ik hier gaan zitten beweren dat we die cancel niet hadden zien aankomen. Nee, het had steeds in ons achterhoofd gezeten. Maar de beslissing viel toch veel eerder dan we voor mogelijk hielden. Zeker omdat we het hele concept van onze kerstshows minutieus doordacht en met heel veel zorg en bezorgdheid over zowel de medewerkers als het publiek aangepast hadden naar de zo veiligst mogelijke vorm. Bovendien beperkten we ook het programma, zowel in inhoud als in lengte, zodat we ons vooraf niet al te pletter gestudeerd en geoefend zouden hebben aan god mag weten welke ingewikkelde nieuwe werken, om dan alsnog de hele zaak in de vergeethoek te moeten droppen...
Financieel ging er weinig of niks verloren aan de annulatie. Als je concerten met een zeer strikt minimum aan zowat absoluut alles organiseert, dan zijn er automatisch zo goed als geen kosten. Sponsors zaten zelf zonder centen en de ticketverkoop was nog maar net gestart, dus er moest helemaal niets terugbetaald. De kostuums van de voorbije jaren zouden opnieuw gebruikt worden, net zoals de partituren, decorstukken en gadgets. En het drukwerk was nog niet besteld. Simpel dus.
Ook emotioneel waren we eigenlijk wel voorbereid op een mogelijke canceling, al blijft er natuurlijk altijd dat kleine sprankje hoop dat je toch weer zoveel mensen blij mag maken met woord en muziek, dat je toch weer de kans krijgt wat licht te brengen in die laatste donkere dagen van het jaar, niet alleen bij de fans, vrienden en familie, maar ook in je eigen zelf. Maar, realistisch als we (ook) zijn, wisten we echt wel hoe lastig het zou worden...
En toch... Toch ben je dan nog een beetje verdrietig en teleurgesteld als dan uiteindelijk het verdikt valt. Maar, ik geef ook grif en eerlijk toe da'k echt ontzettend opgelucht en blij was, dat het door de 'instanties' voor ons beslist werd en niet ik zelf alsnog -met vermoedelijk, allé ja, zo goed als zeker, eindeloos en onoverzichtelijk gepalaver en pijnlijk slapeloze nachten over het wel of niet, en de voor en tegens, enzoverder en zo voorts- die vreselijk lastige knoop moest doorhakken...
Nee, we zijn er dus niet echt van geschrokken, van dat afgelasten der kerstconcerten. Waar ik wél geweldig van op keek, was hoe ongelofelijk bliksemsnel mijn brein met een idee voor een alternatief op de proppen kwam! Sneller dan het licht, echt, eigenlijk zowat binnen de seconde, flitste er 'iets' over 'opnames' door m'n hoofd. 
In de rust en stilte van 'geen concerten meer' in de uren en dagen daarna, kreeg dat 'iets' langzaam vorm. Creativiteit kent geen grenzen, hé. Als het via één pad verhinderd wordt, dan neemt het gewoon een ander. Met Roger besprak ik het idee van een 'concert in stukjes'. Het plan bestond eruit hem te filmen terwijl hij op z'n ondertussen welgekende manier wat gedichten uit de kerstsfeer bracht, en die opnames zou ik dan combineren met m'n eigen muzikale fragmenten. Die huisvlijtvideo's kon ik dan delen via m'n blog, Youtube, Facebook, of zelfs per persoonlijke mail met iedereen die de kerstconcerten miste of gelijk wie een beetje extra kerstvreugde en -sfeer kon gebruiken. Voor de wat kleinere, intiemere liedjes contacteerde ik met veel goed hoop Maarten Vandenbemden, de fantastische gitarist die bij de vorige kerstconcerteditie het hart van zowat het gehele publiek stal; en voor de nummers met wat meer poeha en decibels belde ik met heel veel plezier levenslange vriend organist/pianist Mon Saveniers. En... hoera, ik kon meteen rekenen op het fenomenale enthousiasme van alle drie de heren! Super! Daar werd ik al meteen helemaal gelukkig van en vol kerstspirit.
Voilà, afgesproken dus: die kerstopnames, ze komen er! Daar zal deze Kerst-Miss eens persoonlijk voor zorgen, zie! Hou het maar in 't oog, je mag erop rekenen: wordt vervolgd! ;-)