Bamboe in m'n hand, tuin in m'n hart.

Koud en nat van dat soort miezerige neerslag het woord regen niet waardig sneden ons moe en ik vorige week maandagnamiddag een dikke bundel stokken van de metershoge bamboe. Regelmatig gebruik ik zo'n onverwoestbare stengel om zowel binnen als buiten allerlei planten in toom te houden. In een tuincentrum kosten die dingen een klein fortuin en nu, met de verkoop van het ouderlijk huis en dus ook van de grote tuin, verdwijnt mijn toegang tot deze razendsnel groeiende en uiteraard gratis voorraad van die voor mij onmisbare hulpstukken. Eigenlijk had ons moe hier totaal geen zin in maar ze begreep dat ik, na maandenlang vragen me nog van een mooie reserve voor de komende jaren te voorzien, nu echt geen nee meer wou horen, ik stond er op.
En het werd nog een leuk moment, zo samen worstelend met die onwillige en supertaaie rietsoort. Vooral misschien omdat ik, om kracht te kunnen zetten bij het snijwerk, niets vermoedend steun zocht bij een ogenschijnlijk dikke stevige stengel, die, hoe kon het ook anders, prompt afknapte waardoor ik languit op m'n buik in de modder viel. Dat was lachen, hoor! Hilarisch!
Langst het pad heen en weer naar het bamboebos viel het me op dat er overal al weer nieuwe blad- en bloesemknoppen en kwistig gezaaide lentebloeiers de donkere regendag en winterse kaalheid van de enorme tuin trotseerden en zo de jaarlijks terugkerende kleuren- en geurenoverdaad van de zomer aankondigden. En plots overviel me ten volle het droeve besef dat ik dat niet meer zou zien.
Toen ik blij verrast stilstond bij al de frisgroene nieuwe blaadjes van de buxusbollenboom van mijn vader, die, samen met de buxuskippen, -kegels en -haag, de vreselijke vraatzucht van de buxusrupsen dan toch overleefd had en daar mijn moeder attent op maakte, was meteen duidelijk dat het ook voor haar een afscheid zou zijn waar ze het liever helemààl niet over had...
Onderweg naar huis groeide de onrust in mij. Met alle respect voor de gevoelens van m'n moeder, ik kon de mijne ook echt niet negeren en moest en zou op mijn manier afscheid nemen van die sprookjestuin die op zoveel manieren invloed op m'n leven zal blijven hebben. Ja, akkoord, er staan ondertussen wat planten uit die heerlijke Hof van Eden opgepot op mijn terras, en da's fijn om er op die manier een tastbaar stukje van mee te nemen, maar dat vulde die eindeloze leegte binnen in mij niet.
Gewapend met 2 camera's, 6GB aan fotokaartjes plus wat 8GB USBsticks en de nodige bekabeling naar de laptop bracht ik donderdagnamiddag in afwisselend zon, hagel, sneeuw, wind en regen een paar uur filmend en fotograferend tussen de geliefde bomen en struiken door: ik ga een film maken, een video van mijn laatste wandeling door deze tuin zodat ik, zo vaak ik dat wens, en iedereen met mij, die promenade boordevol herinneringen digitaal kan blijven herbeleven!
"Had je dat dan niet in de zomer kunnen doen, als alle bomen, struiken, bloemen en planten op hun mooist staan", bromde m'n broer enigsinds terecht. Tja, als je àlles op voorhand wist en kon plannen...
Maar mijn moeders enthousiasme bevestigde dat mijn plan goed zit. En ze bestelde, behalve een kopie van die film, ook meteen een -uiteindelijk vermoedelijk bijzonder lijvig- fotoalbum voor op de salontafel bij me, gemaakt met de vele honderden fraaie kiekjes van minstens 45 jaar ultiem tuingenot! 
De afgewerkte rolprent en 't fotokijkboek zullen nog niet meteen voor morgen zijn, maar, met speciale dank aan de bamboestokken die ik percé nog wou hebben, staat er nu een serieuze overdosis zowel statisch als bewegend beeldmateriaal veilig en wel op de externe hard schijf en voor mijn gevoel heb ik nog nét op tijd de essentie van onzen hof kunnen vastleggen. Hopelijk zal daardoor het loslaten van die mega fantastische, meer dan magische, zalige sprookjestuin een heel klein ietsiepietsie beetje minder lastig zijn... ;-)

Een paar seconden uit die vele GB's beeldmatriaal: "bamboe in de wind". J

Vaders gevogelte.

"Ja, Kristina, die kiekens, da's een jobke voor u, zenne!" zei ons moe een paar weken terug, en ik was er meteen voor te vinden.
Vele jaren geleden plantte ons va en moe stekjes buxus in hun tuin.
Toen die groter werden amuseerde onze va zich met daar vormen in te knippen. Een koppel van die struikjes groeiden waar vroeger het kippenhok stond, en dus werden dat 2 grote groene kippen. Hoe vaak hebben we daar in 't begin niet mee gelachen?... En nu zijn dat 2 fraai gevormde buxusbossen, met een duidelijk herkenbare kipvorm.
Maar daar bleef het niet bij. 
Zowat overal in den hof groeien bollen, kegels en andere ondefinieerbare vormen, groot en klein, en het pronkstuk natuurlijk: de grote buxusboom met wel 26 bollen! We hebben ze geteld, ons moe en ik.
En vandaag was dé dag, vandaag mocht ik ze komen bijknippen!
Lekker buiten in de sprookjesachtige ouderlijke tuin, niet te warm, niet te koud, vogeltjes die overal fluiten, ons moe die links en rechts zelf ook nog wat snoeit en tevreden kijkt naar het volgens haar zeer snel opschietende kapperswerk. Ik voelde me een beetje Edward Scissorhands: terwijl duizenden takjes en blaadjes lustig in het rond vlogen hervond alles met vingervlugge snip snip snip en knip knip knip weer z'n strakke vorm. 
En uiteraard belandde veel van het groene knipsel ook in m'n haar en decolleté... Dat vind ik vermoedelijk morgen nóg terug!
Eigenlijk vond ik het ook een hele eer om onze va zijn kunstwerkjes weer netjes te mogen zetten. Vorig jaar had hij het nog zelf gedaan, en daar moest ik toch wat ontroerd aan denken terwijl zíjn speciale schaar in mijn hand vlot het overdadige groen bijsneed.
't Was een gezellig middagje knipwerk, 't resultaat mag er zijn, ik ben er fier op en ons moe is er super content mee, en die Hoegaarden achteraf, om de grote dorst te lessen, smaakte daardoor extra geweldig.
Va, uw kiekens en bollen, ze staan er weer netjes bij, hoor, ge kunt er nog altijd trots op zijn. ;-)