Geknipt!

De haag knippen! Een paar decennia geleden vond ik dat al geweldig om te doen! Als tiener snoeide ik maar wat graag met de grote haagschaar de toch zeker 400 meter beukenhaag aan die ene kant en achteraan de tuin van m'n ouderlijk huis. Het had iets stoer, én het gaf direct een zeer bevredigend resultaat, iets om trots op te zijn.
Tijdens m'n eerste huwelijk woonde ik in een huis op den boeren buiten omringt door weiden en koeien, en ook door ongeveer een kleine kilometer ligusterhaag. De elektrische haagschaar deed z'n intrede. Ja, wat dacht je... 
De oude boertjes uit de buurt vonden het altijd een spektakel, waardig genoeg om naar te komen staan gapen, als ik in de hete zomerzon gekleed in schort, rubberlaarzen en een paar stevige werkhandschoenen, het ensemble zwierig afgetopt met een grote strohoed, het teveel aan groen te lijf ging. Goh, da's allemaal al zo lang geleden...
Ik verhuisde naar een appartement. Zonder een haag uiteraard.
Toen was er het gesukkel met m'n rug en nek, de vele operaties en al het jarenlange emotionele gedoe. Plantjes op het terras, tot daar aan toe, dat ging nog. Een paar meter haag knippen, totààl uit den boze!
Maar ondertussen kunnen die rug en nek wel weer wat hebben en ik geniet langzaam aan ook opnieuw van mooie momenten. Een werkbezoek aan de geweldige tuin van m'n ouders is dus een zeer plezierig verzetje.
En zo knipte ik, opnieuw met een doodgewone manuele haagschaar, na zovele jaren nog eens een paar honderd meter haag. Buxus, deze keer.
Achter me de metershoge sparren die in m'n kindertijd als kerstboom in de huiskamer stonden en waar nu klimrozen en blauwe regen doorheen slingeren. Aan het eind van den hof de reuzegrote wilde kastanjelaar die ik zelf nog als uitgeschoten kastanje in de grond stak en waar m'n moeder altijd een beetje over zucht dat ik beter een tamme had geplant, 'dan hadden we er nu tenminste nog iets aan gehad'... De hele tuin is één geweldige overdosis bloemen in fantastische kleuren en hemelse geuren, dus zoemen en brommen er ook overal om me heen bezige bijtjes en wollige hommels. De meesjes roepen 'suskewiet' en spelen verstoppertje in 't dichte groen. Het roodborstje kijkt aandachtig toe of mijn werk wel naar z'n zin is. En ondertussen bindt en rijft en borstelt ons moe links en rechts met de ijver en vlijt die haar zo eigen is, en bekijkt het resultaat van mijn kapperswerk. 'Da's ook al weer netjes voor een tijdje' zegt ze tevreden.
Het mag vaker voorvallen, zo een dagje stevige handenarbeid samen met ons moe in haar tuin. Gewoon zalig. En dan plof ik nu, moe maar bijzonder tevreden en voldaan, in m'n zetel. Dubbel en dik verdiend, vind ik.  :-)

Vaders gevogelte.

"Ja, Kristina, die kiekens, da's een jobke voor u, zenne!" zei ons moe een paar weken terug, en ik was er meteen voor te vinden.
Vele jaren geleden plantte ons va en moe stekjes buxus in hun tuin.
Toen die groter werden amuseerde onze va zich met daar vormen in te knippen. Een koppel van die struikjes groeiden waar vroeger het kippenhok stond, en dus werden dat 2 grote groene kippen. Hoe vaak hebben we daar in 't begin niet mee gelachen?... En nu zijn dat 2 fraai gevormde buxusbossen, met een duidelijk herkenbare kipvorm.
Maar daar bleef het niet bij. 
Zowat overal in den hof groeien bollen, kegels en andere ondefinieerbare vormen, groot en klein, en het pronkstuk natuurlijk: de grote buxusboom met wel 26 bollen! We hebben ze geteld, ons moe en ik.
En vandaag was dé dag, vandaag mocht ik ze komen bijknippen!
Lekker buiten in de sprookjesachtige ouderlijke tuin, niet te warm, niet te koud, vogeltjes die overal fluiten, ons moe die links en rechts zelf ook nog wat snoeit en tevreden kijkt naar het volgens haar zeer snel opschietende kapperswerk. Ik voelde me een beetje Edward Scissorhands: terwijl duizenden takjes en blaadjes lustig in het rond vlogen hervond alles met vingervlugge snip snip snip en knip knip knip weer z'n strakke vorm. 
En uiteraard belandde veel van het groene knipsel ook in m'n haar en decolleté... Dat vind ik vermoedelijk morgen nóg terug!
Eigenlijk vond ik het ook een hele eer om onze va zijn kunstwerkjes weer netjes te mogen zetten. Vorig jaar had hij het nog zelf gedaan, en daar moest ik toch wat ontroerd aan denken terwijl zíjn speciale schaar in mijn hand vlot het overdadige groen bijsneed.
't Was een gezellig middagje knipwerk, 't resultaat mag er zijn, ik ben er fier op en ons moe is er super content mee, en die Hoegaarden achteraf, om de grote dorst te lessen, smaakte daardoor extra geweldig.
Va, uw kiekens en bollen, ze staan er weer netjes bij, hoor, ge kunt er nog altijd trots op zijn. ;-)