De terugblikjes.

Op vrijdag 6 maart 2015 verscheen mijn allereerste, toen nog bijzonder korte blogje: '3, 2, 1, START!' Zoals daarin te lezen staat, komt mijn blog voort uit de vele piepkleine tekstjes met leuke anekdotes uit mijn dagelijkse belevenissen, die ik af en toe op Facebook postte.
Regelmatig krijg ik via de 'herinneringen' van Facebook deze minischrijfsels weer onder ogen en telkens weer bezorgen ze me minstens een brede glimlach.
Maar, die piepkleine tekstjes verschijnen slechts heel even, om dan meteen weer te verdwijnen, nog nauwelijks of zelfs helemaal niet meer terug te vinden in de gigantische uitgestrektheid van het wereldwijde internet. Ik besloot er een paar voor mezelf te kopiëren, om bij te houden en te koesteren. En ondertussen is dat een mooie collectie aan het worden. Een collectie fijne glimlachjes, een plezierige verzameling 'terugblikjes'.
En, waarom zou ik die voor mezelf houden? Glimlachjes deel ik immers erg graag... 
Vanaf nu mag je je dus af en toe verwachten aan een voorlopertje van de blogjes. Geregeld zal er een miniatuurverhaaltje verschijnen tussen mijn meer -hum- uitgebreide 'epistels'.
En hierbij krijg je van mij meteen het eerste terugblikje! Veel leesplezier! ;-)

Terugblikje
16 maart 2012

“Nee, aan zo’n oud scharminkel, daar veranderen wij niks meer aan. Koop maar een nieuwe.” Hard en definitief antwoord van het ongeïnteresseerde fietsenmakersknechtje in het atelier dat ik al een eeuwigheid trouw ben. Mijn hoop, ooit weer vrij en vrolijk, en vooral pijnvrij te kunnen rondpeddelen op m’n eigen rijwiel, werd zonder veel omhaal aan diggelen gesmeten. 
20 minuten later, 2 straatjes voorbij mijn eigen adres, stond ik in een voor mij volledig onbekende fietswinkel. Met amper twee woordjes uitleg begreep de sympathieke mevrouw achter de toonbank welke aanpassingen er nodig zijn, en showde meteen alle mogelijkheden. "Fluitje van een cent", zei ze. En vervolgens verontschuldigde ze zich uitvoerig dat de nodige onderdelen ‘pas’ woensdag binnenkwamen… Ik had haar bijna omver geknuffeld van geluk! 
De bestelling neerschrijvend deelde ze nog even warm mee “dat het nogal logisch was dat zo’n geliefde tweewieler met al 25 jaar trouwe dienst nog lange tijd m’n metgezel moest kunnen zijn, mits die paar veranderingen”. Ik ben, even blij als het kleine meisje dat lang geleden die fiets kado kreeg, de winkel uit gehuppeld. 
Nog heeeeel even en ik bol weer gezwind door de straten op m’n eigen vertrouwde stalen ros!

Verjaardagsterugblik.

"It's my party, and I'll cry if I want to, cry if I want to, cry if I want to. You would cry too, if it happened to you!" 'k Veronderstel dat je daar mogelijk al van een zekere leeftijd voor moet zijn, maar misschien ken je dit liedje (uit 1963 en gezongen door Lesley Gore) nog wel. Hoe dan ook, een kleine twee weken geleden dreunde dat onophoudelijk door mijn hoofd. De tekst gaf namelijk volledig weer hoe ik mij voelde over mijn op handen zijnde 55ste verjaardag. Allé, 't is te zeggen: alleen het refreintje, hoor. De rest van de song gaat over het op je verjaardag kwijtspelen van je lief aan één of andere slinkse liefjes-stelende juffrouw. En als ge geen lief hebt, gelijk ik dus, dan is dát al zeker iets dat niét fout kan gaan bij de verjaardagsfeestelijkheden... hihihi
't Verdriet zat hem eigenlijk eerder in het ontbréken van festiviteiten. Dit jaar door alle beperkende maatregelen geen familiefeestje, geen huis vol vriendinnen, niet uit eten of ergens heen... Met kerstmis hadden we nog getracht iets voorlopig te plannen, in de vorm van een piepklein etentje of iets dergelijks, maar de donderse covid-19, die uiteraard op zo'n moment weer eens wat feller om zich heen gaat grijpen, stak ook daar weer een stokje voor... En dus zag ik 't 55 worden nogal zwartgallig tegemoet. En dat jaren 60 plaatje draaide bijgevolg grijs in mijn brein.
"Allé!", zult ge zeggen, "da's ook ni van uw gewoonte, om zo pessimistisch te zijn..." Tja, af en toe vallen die coronabeperkingen zelfs mij minder licht. 'k Ben ook maar ne mens, hé. Maar 'k had inderdaad beter moeten weten...
Misschien juist omdat ik er zo ontzettend weinig van verwachtte: het is een bijzonder lang uitgesmeerde, echt fenomenaal feestelijke en zelfs werkelijk memorabele verjaardag geworden! Niks beter dan de ene verrassing na de andere, vind ik, en daarvan was de hele week boordevol!
Op de 2e februari zelf kan ik me steeds verwachten aan een telefoontje voor dag en dauw: mijn moeder die me uit bed belt om 'Lang zal ze leven' te zingen! Vaste prik. Er zijn nog zekerheden in 't leven! hahaha
Goed da'k toch vroeg op wou staan, want Roger moest en zou, ondanks alle mogelijke risico's, toch even binnenspringen. En dan moest m'n huis opgeruimd natuurlijk, en gestofzuigd uiteraard. 't Was meteen duidelijk: hij had het er écht alles voor over om hier te geraken: exact om 10u (stipt als hij altijd is) stond hij volledig doorweekt te druipen in m'n halletje. Al fietsend een ware stortvlaag over zich heen gehad, ocharme. Niks dat een warme droge handdoek, een heerlijk dampende kop koffie en een handvol (erg vroege) chocolade paaseitjes niet goed kan maken, maar toch... Reuze gezellig, zo even in persoon bijkletsen met je beste vriend! En ik kon meteen met bijzonder veel fierheid het cadeau laten zien waar hij mee voor betaald had: mijn nieuwe bestek! (lees ook het blogje 'Action aversie') En... goedgekeurd met stip!
In de namiddag mocht ik een bezoekje van vriendin Betty verwachten. En jawel, daar ging de deurbel! Op de videofoon zag ik alleen een grote bos bloemen, maar opende desalniettemin toch maar de deur. Tegen bloemen zeg ik zelden of nooit 'nee', hé. En wie kwamen daar giechelend en grappend binnenvallen? Mijn zus Jacinta en mijn moeder! Verrassing!!! Amai, ja, dat had ik echt niet kunnen bedenken. Behalve die mooie bos flora brachten ze ook een chique fles cava mee, en die werd als vanzelfsprekend meteen soldaat gemaakt, met nog wat van die paaseieren erbij. Toen even later Betty alsnog aan de bel hing, met een reuzegrote mand fruit, ging zowat het dak eraf, zoveel gelach en gekakel! Heeeeeeerlijk! De buren dachten vast dat hier ne man of 20 zat... Maar, we waren slechts met 4 en zaten elk, heel netjes, zover mogelijk uit elkaar, ieder in een hoek van de kamer, aan alle kanten op ongeveer een meter van de grote tafel. De mondmaskers gingen telkens maar even af voor een volgende slokje bubbels, en dan meteen weer op. 't Was gezellig, echt supergezellig. Ik voelde mij verwend, en ontzettend geliefd.
De hele dag lang stond ook de telefoon niet stil. Familieleden en vrienden, die, zelfs al hadden ze al een kaartje gestuurd -ik ontving er een stuk of 10, allemaal om ter mooist!- toch ook nog even persoonlijk felicitaties wilden laten horen. Ondertussen raakte ook m'n mailbox vol, en Facebook ontplofte zo ongeveer. Ik maak er een punt van om iedereen apart te bedanken voor z'n wensen. Dus, na in 't gezelschap van de poezen m'n feestmaaltijd (frietjes uit den oven) vingerlikkend te hebben opgepeuzeld, zat ik, genietend van de rest van de nog halfvolle fles cava, tot diep in de nacht aan de laptop om de in totaal meer dan 240 berichten te lezen en te beantwoorden. Zalig! Ja, zoals ik al zei: verwend en geliefd! Absoluut.
De dag na mijn verjaardag deed ik alles nog eens lichtjes over: vriendin Lena kwam af! Om te beginnen een paar uurtjes gezellig tateren en ginnegappen bij veel lekker warme koffie vergezeld van een smakelijke fruitwafel en, voor de afwisseling, Valentijnshartjes in chocolade (alle feestdagen door elkaar hier bij mij, blijkbaar...). Tegen etenstijd kraakten we een volgende uitstekende fles cava, geschenkje van m'n oudste broer David, en smulden we even later van een overheerlijke, aan huis geleverde verse pizza van de beste pizzeria in Deurne en omstreken! (voor 't geval ge ze ook eens wil uittesten -een beetje sluikreclame op z'n tijd mag wel, ze sponsoren tenslotte ook de kerstconcerten- Pizza Pasta Concept). De fraaie messenset die Lena me cadeau deed, konden we hierop, jammer genoeg, nog niet testen, want onze pizza's kwamen reeds netjes in 8 spieën gesneden... 
Wil je geloven dat ik er een beetje moe van was, van al die evenementen? Goed dat er een dagje rust tussen mocht vooraleer goeie vriend Jef op de koffie kwam. Ook Jef was duidelijk zeer tevreden over het cadeau waaraan hij mee betaald had. Maar typisch Jef: hij moest en zou tóch nog wat extra's doen! En 'k had nog zo gezegd dat ik dat niet goed vond, en al helemaal niet nodig. "Ge wordt maar één keer 55, en da's toch een speciaal getal!", snoerde hij mij lachend maar kordaat de mond. Uit de grote doos, die ik heel voorzichtig en een beetje emotioneel uitpakte, kwam een geschenkdoos met strik en in gouden letters 'Dior', en daarin zat een flinke fles van de eau de parfum J'adore en de bijhorende bodylotion. Ik ruik dat heel graag en 't past ook perfect bij m'n huid, maar 'k zou dat nooit voor mezelf kunnen kopen. Als ik aan zoiets überhaupt al zoveel geld zou willen en kunnen uitgeven... Heel bijzonder om nu zo verrukkelijk te ruiken. 'k Ben er precies nog niet helemaal goed van! ;-)
Via mail en Facebook kwamen er nog steeds lieve berichten binnen, plus nog 2 kaartjes in de brievenbus. Zoveel mensen die de moeite nemen om me even iets te laten weten... Het ontroert me nog steeds. Zeker nu we elkaar nog amper spreken, laat staan zién. Ongelofelijk! Amai, ik ben zeker weten niet vergeten, in tegendeel zelfs! Wauw, wauw, WAUW! En dank je wel! DANK JE WEL!!! 'k Zeg het nóg eens: verwend en geliefd, zo voel ik me.
Ja, 'k had er niet veel van verwacht, maar wat een spetterende verjaardag is het geworden, zeg! Er valt eigenlijk slechts één klein minpuntje te vermelden: zodanig opgaand in al die fantastische verrassingen en feestelijkheden, vergat ik helemaal om alles en iedereen op foto vast te leggen. Het blogje moet het dus met wat minder beeldmateriaal stellen, vrees ik... Maar verder alleen maar superfijne dingen om op terug te blikken en te koesteren. En dan vooral deze twee: 1. ik kan gerust te allen tijde positief blijven denken en optimistisch zijn, en 2. er zijn verdoeme veel mensen die mij wreed graag zien! Kortom, ge moogt gerust zijn: ik kan weer verder voor een jaar. Woehoe! ;-)

Voltooid verleden tijd...

Met regelmaat laat Facebook mij, via de 'herinneringen' van dezelfde dag zoveel jaren geleden, m'n eigen kleine schrijfsels, de voorlopertjes van mijn blog, opnieuw ontdekken. Soms is zo'n kleinood een pareltje, boeiend genoeg om in een nieuw verhaal te herwerken; soms verdwijnt het na een glimlach van mij weer in een vergeten schuifje van de archieven. En dat laatste was in eerste instantie ook het geval met dit kleine verhaaltje, dat afgelopen week heel even m'n computerscherm passeerde. Leuk, lief, optimistisch en positief, zoals altijd, maar naar mijn idee niet spectaculair genoeg om nogmaals de wereld in te sturen...
En toch, toch laat ik het jullie bij deze weer even lezen! Het is namelijk de voorbije dagen ergens in m'n achterhoofd blijven plakken en zette moeiteloos een paar kleine bedenkingen in actie...

Op 27 mei 2016 schreef ik, met het bijpassende plaatje, dat je ook onder deze tekst terugvindt, het volgende:
"Mijn weekend is alvast goed begonnen: ik mocht niet alleen een heel stuk met een lieve collega met de auto mee richting thuis, wat tot 45 minuten scheelt, toen ik even later met een loodzware caddy boodschappen, onder het toeziend oog van een geamuseerde publiek bestaande uit 3 smoezelige heren met elk een halve liter blik bier in de hand en 1 opzichter van De Lijn lurkend aan een sigaretje, heel voorzichtig en met het nodige gesukkel de eindeloos lange trap naar beneden, naar de metro, probeerde te overbruggen, vroeg me een Marokkaanse jongeman in bijzonder keurig Nederlands of hij mij mocht (mócht!) helpen. Hij tilde de caddy op alsof het niks was en zette hem in no time onderaan de trap voor me neer. "Wauw, heel hartelijk bedankt!", zei ik. "Het is niks", zei hij, "en nog een heel prettig weekend!" En toen kwam m'n tram ook nog binnen de halve minuut! Fantastisch, toch?! :-) ""Goh!", dacht ik, "Waar is de tijd dat het na een lange werkdag vergezeld van een loodzware lading boodschappen met de tram thuis geraken m'n grootste zorg was?!..." Het berichtje is inderdaad al van een paar jaar geleden, maar het had gerust ook 'slechts' een leuk, lief en positief schrijfseltje van amper zes maanden terug in de tijd kunnen zijn. Ondertussen echter is het uitvoeren van onze dagelijkse bezigheden vermoedelijk voorgoed veranderd. Zoveel dingen die op het banale af doodgewoon en vanzelfsprekend voor ons waren, zullen nooit meer hetzelfde zijn.
Werken zit er voorlopig niet meer voor me in. Als zangeres zag ik het ene na het andere optreden gecanceld worden. Zullen we ooit nog opnieuw een theaterzaal mogen vullen met publiek? Kunnen we het ons tegen die tijd nog financieel veroorloven om kerstconcerten te houden? Zal ik ergens in de toekomst weer glasramen van prachtige kerken mogen laten rinkelen bij concertmissen met fantastische orgelbegeleiding? Het blijft koffiedik kijken... Als receptioniste-ad-interim ben ik voorlopig ook een overbodige luxe. Nu thuiswerken de norm is, zijn velen van m'n collega's vliegende en vast-in-dienst receptionistes tijdelijk werkloos, en uiteraard -met een vrachtwagenlading begrip- komt hen als eerste een voor kortere of langere tijd in te vullen plekje toe. En solliciteren in deze tijden, als je voor 66% werkonbekwaam bent en dus automatisch een 'lastig geval', daar is ook geen beginnen meer aan.
Even vlotjes ergens met de tram heen, zowel voor 't werk als voor de lol? Tja, tenzij in hoogdringende gevallen, op momenten het écht niet anders kan, situaties die me de afgelopen maanden -gelukkig- bespaard bleven, mijd ik elke vorm van openbaar vervoer als de pest. In meer 'normale' tijden bestempelde ik bussen en trams al als 'virus- en bacteriekweekbakjes'...
Mensen die aan de in- en uitgang van een metrostation zonder doel en zonder bescherming in groep maar wat rondhangen, al dan niet met blikken bier of rookgerief in de hand, da's ook verleden tijd, denk ik. Niet veilig voor hen zelf, niet voor de passanten en niet voor al de naasten, vrienden en familieleden.
Een caddy vol boodschappen laten 'hanteren' door een mij ongekende persoon, hoe vriendelijk en sympathiek die mens ook mag zijn, da's deze dagen ook volledig uit den boze. En al helemaal zonder plastieken handschoenen. Je laat ook iemand die je niet kent -en zelfs sommige mensen die je wél kent- niet zomaar meer tot vlak bij je komen. Zeker niet zonder mondmasker op...
Een tripje naar de winkel, lekker even boodschappen doen, da's voor mij voorlopig nog steeds niet terug 'gewoon'. Het blijft vooralsnog iets dat 'gepland' moet worden, en echt niet meer alleen qua lijstjes en centjes...
Zelfs simpelweg een keertje comfortabel meerijden in de auto van een lieve vriendin is iets waar je tegenwoordig eerst even heel goed over na moet denken, en waarvan je toch een soort risicoberekeningetje maakt...
Ja, in een paar maanden tijd is niets van al die dingen die we zo vanzelfsprekend vonden nog hetzelfde. En zo krijgen van die pietepeuterige, wat onbenullige, doch zoete lieve schrijfseltjes van mij, uit een niet eens zo ver verleden, plotseling en totaal onvermoed een zoveel diepere en verrassende betekenis. Ze komen als het ware uit een heel ander leven, uit een -letterlijk- voltooid verleden tijd... Tja, het is wat het is, hé. En achterom staren, dat helpt niet echt. Dus, ik pas me -positief ingesteld als ik ben- zo goed mogelijk aan, en kijk hoopvol en optimistisch uit naar de 'onvoltooid toekomstige tijd'. ;-)

Kleine verhaaltjes.

Af en toe kom je iets van jezelf tegen waarvan je denkt: "Zie je wel, ik heb het altijd al in me gehad! Het moest alleen nog z'n juiste weg vinden..." 

Vandaag exact acht jaar geleden schreef ik de volgende heerlijke lijnen, stuk voor stuk elk met een volledig verhaaltje in zich, neer op Facebook.
Zelfs toen ik nog lang geen blogjes schreef, zag ik dus duidelijk al overal om me heen de meest uiteenlopende leuke verhalen... ♥

Vanochtend vroeg midden op het perron van de tramhalte stond een half-leeg glas bier. Misschien was het half-vol, wie weet.
Er flitste een winterkoninkje door het struikgewas, en ik zag dat hij in z’n haast z’n kroontje vergeten was.
Een op de stoep passerende oude heer nam zijn hoed af en begroette me als een voorbij glijdende dame uit lang vervlogen tijd.
In de stad, 3 duiven en 1 pannenkoek: lang leve de overvloed!
En ik zong de uitvaart van een zuster, een nonneke: na een leven lang dienstbaarheid en nederigheid was haar laatste wil dat ze te rusten begeleid zou worden door de glamour en de grootsheid van de stem van een echte operadiva.
Alles is tegelijkertijd het einde en het begin van een boeiend verhaal, geschreven, ongeschreven of nog te schrijven. Mooi! :-)

vertaling bij de foto: 'het universum bestaat niet uit atomen, het is gemaakt uit piepkleine verhaaltjes'

Het grote verf-accident.

Zoals de trouwe lezers van in het prille begin al wel weten, vonden mijn blogjes hun oorsprong in de piepkleine, vaak behoorlijk grappige verhaaltjes, over vermakelijke gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, die ik op Facebook deelde. En omdat dat 'smoelenboek' mij iedere dag weer 'herinneringen' van de voorbije jaren laat zien -allerlei dingetjes die ik die dag ooit zelf postte- kom ik geregeld zo nog eens een vertelselke tegen. Elk van die minuscule schrijfsels tovert nog steeds een brede glimlach op mijn gezicht. Echt leuk, zo'n geheugen-opfrissertjes. En... als je hele lijf pijn doet van een allesoverheersende en erg hardnekkige verkoudheid, zoals nu, dan kan het al eens lekker comfortabel zijn om bij het schrijven terug te grijpen naar zo'n fijne herinnering. Dat mag. Toch?!
Kort geleden passeerde me aldus een story die ik niet licht zal vergeten...
Behalve de ogenschijnlijk niets betekenende, amper merkbare witte verfspatjes op één van m'n slaapkamerkasten, die ik -uiteraard- elke dag kan zien, bijvoorbeeld als ik in het vroege ochtendlicht nog wat lig te soezelen tussen de roze kussens, zijn er nergens in huis nog sporen van de gebeurtenis. Maar telkens mijn oog op de vlekjes valt, lach ik ook steeds even -het is sterker dan mezelf- al was het maar vanbinnen, in m'n hart. Die kleine witte stipjes getuigen niet alleen van een fantastisch spectaculair ongelukje -achteraf bekeken buitengewoon hilarisch trouwens- maar ze zijn ook één van de permanente en tevens bijzonder gekoesterde herinneringen aan Nala.
Nala, de ontzettend lieve en aanhankelijke, super pluizige poes met geweldig zacht halflang haar, die, samen met haar verlegen doch ook o zo schattige dochter Myra, bijna 14 jaar lang mijn leven en de kamers in mijn vorige (huur)appartement deelde. Voor ze samen het tijdelijke voor het eeuwige moesten inruilen, hebben ze, jammer genoeg, amper een kleine zes maanden van de rust en de warmte hier in m'n eigen stekje kunnen genieten. Maar... eeuwig blijvende en intens geliefde pootafdrukjes in m'n hart dus.
En in de lente van 2011 schreef ik op m'n tijdlijn bij Facebook, in verschillende, elkaar opvolgende deeltjes omdat het anders niet gepubliceerd kon worden, het nu volgende straffe verhaaltje! (En let vooral ook op de allerlaatste zin... Wat denk je, zou boek nummer 5 die 'biografie' mogen vervangen? 😉) 
DEEL 1

Komt da tegen!!!... Ten huize Kristina is vanmiddag een werkelijk FENOMENAAL ACCIDENT gebeurd!... Met ‘dank’ aan dozen beklimmende poes Nala, is in mijn zeer grote (7 op 4 op 3 meter) hobby- / opslagkamer, een nog volledige, dus nooit-geopende pot met 20 liter kaki-grijze verf van 2 meter hoog op de hoek van de spiksplinternieuwe versterker met een geweldige knal uit elkaar gespat. Alsof er een verfbom ontplofte!

DEEL 2
Elke muur, het plafond, de vloer, de marmeren schoorsteenmantel, àlle kasten, dozen, spiegels, zelfs de lusters, al m’n knutselmateriaal, m’n naaimachine, elk frulleke dat op m’n werktafel lag, … Werkelijk ALLES onder de spetters! De groene leren zetel en het klassieke tapijt hadden in één klap een modern design, en helemaal wonderbaarlijk: m’n figuratieve schilderijen: op slag abstracte kunst!

DEEL 3
En natuuuuuuurlijk: géén verf op de kat, maar wel pootafdrukken door élke kamer!!! Een waar feest voor spoorzoekers! Gelukkig was het geurloze interieurverf op waterbasis. Als dàt lak was geweest… ik moet er niet aan denken!... hihi

DEEL 4
‘k Heb de afgelopen 4,5 uur geschept, geveegd, gekrabd, geschrobd, gewassen,… en oprecht van harte gevloekt én ook zeer hartelijk gelachen. Absoluut! 20 emmers water, 6 versleten vodden, 2 sponzen en 5 volledige keukenrollen verder zijn de (verf)sporen verleden tijd. M’n blauwe werk-overall draait in de wasmachine, en ik heb de grijze laag op m’n vel ook al afgeschuurd gekregen.
DEEL 5

Ik veronderstel dat ik de komende tijd nog links en rechts een verrassende spat zal tegen komen, maar dat zal me een zorg wezen: ‘k weet wel zéker dat IK vannacht niet wakker zal liggen! Pffffft! hihihi
Alweer een straf verhaal uit het leven van Kristina, voor de biografie later, hé… hihi