Kristina haalt zichzelf weer in.

"Nondepitjes, alwéér een week voorbij!..." "Aaargh, alweer een máánd voorbij!..." zuchtte ik ergens in oktober en november van vorig jaar nog wreed geambeteerd. Om de één of andere reden lukte het me steeds maar niet om weer eens een blogje gepubliceerd te krijgen. O, inspiratie zát, hoor, dat was zeker het probleem niet. En schrijflust in overvloed ook, je mag gerust zijn. Alleen namen steeds opnieuw zoveel dringendere of belangrijkere zaken m'n dagen en vooral m'n energie over, en zo schoof het schrijven op de achtergrond. Telkens ik nog maar dúrfde te denken: "Ja! Nú ga ik aan de slag, dit is hét moment!!!", ging de telefoon of de deurbel, liep er een mail of sms binnen, en hop: 't moment was alweer voorbij... En de frustratie daarrond maakte, met het toenemen van de druk en de stress, die onlosmakelijk bij de kerstconcertvoorbereidingen hoort, plaats voor berusting. Tja, ook mijn dagen hebben maar 24 uren, en slecht een paar van die uren staat m'n vaak zo pijnlijke lijf me toe om ook daadwerkelijk dingen op een respectabele manier te verwezenlijken of rond te krijgen. Het is gewoon niet anders. 
Vaak zijn de meest doodgewone huishoudbezigheden al een hele strijd voor me. Gooi daar bovenop wat hoognodige verbouwingskes aan m'n appartement, links en rechts toch nog eens een paar dagen werken als receptioniste-ad-interim, een paar last minute zangdingetjes, plus heel af en toe toch ook nog iets van een sociaal leven (lees: babbel bij de koffie met een vriendin bij mij aan de tafel), en je snapt meteen dat het schrijven, tot m'n eigen grote verdriet, even totáál in de verdrukking kwam. Een heel pak blogjes, sommigen zo goed als af, raakten net niet helemaal volledig, daardoor uiteraard ook niet gepubliceerd, en een groot deel van hen is bijgevolg ondertussen ook dik 'vijgen na Pasen', vrees ik... 
Ja, sinds het stilvallen van de publicatie van m'n schrijfsels, ergens halverwege oktober, ontstond er hier dus echt een hele file van vertelsels-in-afwachting-van, zelfs ik vond en vind het een indrukwekkende hoeveelheid onaf werk. "Zonde", zuchtte ik, "echt zonde. Zowel van mijn schrijfgenot als van jullie (mogelijke) leesplezier..." "En wie weet hoeveel trouwe lezers er ondertussen ook al afgehaakt zijn, nu er maar steeds niets nieuws meer tevoorschijn kwam...", dacht ik er nog een beetje verdrietig achteraan.
Maar, met het nog steeds als vanzelfsprekend uit mijn geest ontspruiten van altijd weer nieuwe leuk te vertellen belevenissen en bedenkingen -al dan niet meteen volledig uitgeschreven in m'n immer parate notitieboek, of in grote lijnen met beknopte bewoording in de vlucht ergens neer gekribbeld- groeide het ideetje van een soort 'inhaalmanoeuvre'. Gewoon aan zo hoog mogelijk tempo alles, ongeacht datum, seizoen of toepasselijkheid, echt, écht, álles dus, boem pats knal achter elkaar af werken en publiceren. Kort door de bocht. Aanpakken die handel, en verwerken! Klaar. Ja, zo'n schrijf- en leesmarathon... Hoe meer ik erover na dacht, hoe meer het in mijn brein rond tolde, hoe meer het idee me aan stond!
De laatste paperassen van de papierberg van de kerstconcerten zijn ondertussen in orde en aan de kant, de ontelbare nieuwjaarswensen beantwoord, en voorlopig heb ik nog geen andere 'grootse' plannen in 't vooruitzicht... Goh, nú zou het toch moeten lukken! En al zijn m'n 'actieve' uren opnieuw bijzonder beperkt door nieuwe alles-overheersende pijn met dank aan die verschuivende nekwervels van mij, ik laat de lagen stof hier in huis gewoon liggen waar ze neervielen, knijp goed geweten niet één oog, maar zelfs m'n beide oogjes toe wat m'n -ook voor mij ondertussen ongemakkelijk aanvoelend- rommelige interieur betreft en... ik gun het mezelf van harte om nu eens eerst en vooral mijn héle verhalenachterstand in te halen! Voilà! Als dat geen goed besluit is, dan weet ik het ook niet meer, hoor. Je zou het warempel een waar 'nieuwjaarsvoornemen' kunnen noemen!
En zie hier: bij deze ben ik er dus aan begonnen. En jij bent hierbij meteen ook verwittigd. Leg je leesbril maar al klaar en plan links en rechts alvast een verhaaltjeskwartiertje in je agenda, want: 'operatie bijwerking' begint hier en nu! Kristina haalt zichzelf weer in. Joehoe! ;-)

Rebekka en Jos.

"Zou mijn vader ooit één seconde gedacht hebben dat dit nog zou gebeuren?" vroeg ik me afgelopen maandagnamiddag af, terwijl ik vanop de eerste rij in de trouwzaal van het districtshuis in Deurne toekeek hoe m'n jongste zus Rebekka het ja-woord gaf aan haar geliefde Jos.
Die zus van mij, 4e spruit in de rij van 5, die altijd het zorgenkind geweest is van onze va en ons moe vanwege haar vertraagde ontwikkeling met een mentale achterstand, leerstoornissen en gedragsproblemen als gevolg. 
Als kind hoorde ik hen zich zo vaak luidop afvragen wat er van haar moest worden als de dag kwam dat zij met hun tweetjes er niet meer zouden zijn om te vechten voor haar plekje in de maatschappij... Wij, de andere 4 kinderen, vonden dat echt niet altijd even tof, maar va en moe deden er absoluut àlles aan, geen moeite of inspanning was te groot, om haar de best mogelijke kansen en toekomst mee te geven. 
Als je 't mij vraagt is Rebekka door al die ondersteuning eigenlijk de meest zelfzekere van den hoop geworden. Dat, en die beperkingen, die een enorm pak remmingen wegnemen uiteraard -je wilt het soms écht niet weten- waardoor je je zonder nadenken in gelijk wat stort met een 'klinkt het niet dan botst het maar en een ander zal het puin wel ruimen'-houding, maakte haar niet mijn meest geliefde zusje. Veel te direct, veel te luid, veel te grof, veel te lomp, af en toe zelfs veel te vies... Allé, té dus, en van weinig positiefs.
Maar met behoorlijk wat vallen en opstaan -en daardoor ook met menig slapeloze nacht, hartklopping en koppijn-attaque voor ons va en moe- zocht en vond ze haar eigen weg en leven. 
Alleen wonen en voor zichzelf zorgen, een baantje, een liefje of 2, 3... weliswaar allemaal onder professionele begeleiding heeft ze zowat alle 'gewone' dingen des levens kunnen en mogen beleven, zoals elk van ons.
En sinds een paar jaar woont ze in een bijzonder mooi appartement samen met Jos. Jos, de wat oudere, met volle goesting nog steeds keihard werkende, zachte en meestal wat stille man, met een geweldig gevoel voor humor en een meer dan Bourgondische eetlust, die werkelijk de grond aanbid waarop zij loopt. Zij is zijn godin, zijn maatje, zijn hemel en hel, en nu ook zijn vrouw.
Afgelopen maandag zag ik m'n jongste zus ineens even met andere ogen. Ik ben zelf 2 maal (en absoluut niet succesvol) getrouwd geweest, maar volgens mij heb ik als bruid niet één seconde zo gestraald en zo oprecht gelukkig lopen blinken als zij, met hààr dag en hààr Jos.
Ja, liefde kan ook gewoon zijn, heel uitzonderlijk gewoon, wonderbaarlijk vanzelfsprekend en evident. Kijk maar eens naar die twee: allebei niet echt moeders mooiste, niet uitzonderlijk getalenteerd in iets, niet overladen met intellectuele bagage, zelfs niet bulkend van de centen... maar ze vonden elkaar in de meest eenvoudige en dagdagelijkse dingen. Samen voluit en ongegeneerd genietend van alles wat leuk, mooi en lekker is in het leven, vullen ze elkaar aan. Ze zien, zonder er bij na te denken, vermoedelijk totaal onbewust, elkaars innerlijke schoonheid. Dat voel je, écht waar, als je in hun buurt bent, en afgelopen maandag meer dan overduidelijk volgens mij. Hopelijk ondervonden en begrepen de mensen die wel eens met Rebekka durven lachen dat ook... 
Een paar uur voor de huwelijksceremonie reed ik in de gietende regen op m'n fiets tot bij hen, om het bruidsboeket en haarstukje en ook een corsage voor Jos, die ik met ontzettend veel plezier voor hen had mogen maken, af te leveren. Hun oprechte blijheid om zoveel bloemenpracht steeg boven hun overduidelijke zenuwen uit, en de dikke knuffel die ik van hen kreeg heb ik voor het eerst in heel veel jaren -en ja, dat beschaamt me- met open geest en armen ontvangen en in m'n hart toegelaten.
Maandag 4 april 2016, huwelijksdatum van Rebekka en Jos. Een onvergetelijk feestelijke dag, vol vreugde en geluk, met wat verdriet om de geliefde afwezigen, met ambiance met die vele en o zo diverse wél-aanwezigen, met kleurrijke bloemen, ernstige en ook zotte foto's, lekkere hapjes en drankjes, en zelfs, zoals in elk leven en elk huwelijk, ook met zon én regen... 
En onze va, die keek vanop z'n hemelwolk, met een trappist in de hand, nog steeds ietwat verrast maar tevreden monkelend naar beneden en zag dat het goed was. Dat weet ik zeker. :-)