De opnames: Maarten.

Meteen van het eerste moment dat wij elkaar leerden kennen -na afloop van een concert in openlucht op het Theaterplein in Antwerpen, waarbij hij op meer dan meesterlijke wijze één van mijn favoriete sopranen begeleidde- klikte het tussen Maarten Vandenbemden en mij. Eigenlijk vergleed mijn aandacht tijdens dat concert in hoge snelheid bijna volledig naar die tengere lange man met z'n gitaar, die daar in alle eenvoud, een beetje op de achtergrond en op z'n eentje al de schitterende aria's en liederen van eersteklas instrumentaal accompagnement voorzag. Ongelofelijk zoals hij de meest wonderbaarlijke muziek met die lange vingers van hem uit de snaren van de gitaar toverde! Ik zal nooit vergeten hoe hij wat verlegen, zelfs een beetje verbaasd, oprecht dankbaar reageerde toen ik na afloop van de voorstelling daar mijn waardering en ontzag over uitsprak. Heel erg voorzichtig en met opperste respect polste ik in datzelfde gesprekje, een beetje met toekomstige kerstconcerten in het achterhoofd uiteraard, naar de mogelijkheid hem eventueel ook voor andere, wellicht wat minder prestigieuze projectjes te kunnen boeken... en Maartens enthousiasme bleek zelfs groter dan ik had durven dromen!
Als special guest, vorig jaar bij de kerstconcerten, sloten niet alleen Roger en de andere muzikanten Maarten meteen volledig in hun hart, ook het publiek viel eensgezind en met overtuiging als een blok voor hem. Men is, nog steeds in zowat elk gesprek over gelijk welke concerten trouwens, vol lof over zowel zijn artistieke en muzikale kunnen, als over zijn ontzettend innemende persoonlijkheid. En men wil, men eist bijna, méér!
Zelf kon ik in december 2019 ook mijn vreugde over Maartens aanwezigheid amper de baas. Muzikaal klikt het alsof we nooit iets anders deden dan samen musiceren. Het is een woordeloos aanvoelen, één blik volstaat, heel bijzonder. Het wederzijds respect is groot, doch eenvoudig en oprecht. Het hoeft niet uitgesproken, we voélen het. Ook de grote muzikale goesting en verscheidenheid die we allebei kennen, past fantastisch bij elkaar. Maarten haalt schijnbaar moeiteloos de meest indrukwekkende werken uit z'n gitaar, maar is even authentiek en sterk in alle muzikale eenvoud en kleinheid. En daar voel ik me in mijn diversiteit aan stijlen en kunnen heel erg door gevoed. Heerlijk om samen groots te zijn, en bijna extra zalig om samen hele kleine, bijna intieme dingen op de scene neer te zetten. Ik heb puur muzikaal zo ontzettend genoten, vorig jaar tijdens die concerten en de voorbereiding.
En ik genoot niet alleen van het samen musiceren, maar ook louter van zijn aanwezigheid. Maarten straalt altijd een geweldige rust uit, een soort puurheid, ik zou het gerust 'vrede' durven noemen. Zijn stem is zacht en melodisch, zijn gebaren bedachtzaam en rustig. De oprechte aandacht, de welgemeende warmte en het begripvol mededogen waarmee hij gelijk wie tegemoet treedt, is naar mijn idee gewoon helend. Zijn interesse in jou als mens, als levend wezen, is ongeveinsd en waarachtig. Persoonlijk word ik van, heel gewoon, slechts zijn aanwezigheid beter, blijmoediger en gelukkiger. Eigenlijk voelt zowel de muziek die Maarten maakt, als de persoon, de mens die hij is, als puur Liefde.
En ja, ook wij verlangden na de kerstconcerten vorig jaar naar 'meer', naar meer muzikale samenwerking. Goh, plannetje en ideetjes zát, hoor, dat was geen enkel probleem, maar... die vervloekte corona kwam jammer genoeg ook hier een erg stevige stok die wielen steken...
Tot nu dus, want Maarten was onmiddellijk bereid om tot bij mij te komen en wat kerstnummers met me op te nemen. Het enthousiasme, de goesting en de warmte vloeiden meteen overvloedig door de mailberichten en telefoongesprekken mijn kant uit! "Of hij niet bang was, zo met mij als zangeres, dicht bij elkaar in een kleine ruimte, zonder mondmaskers?" vroeg ik hem, toen ik hem van de tramhalte afhaalde. Maar ook daarin bleek ons vertrouwen in elkaar rotsvast: we vertelden allebei die vele lange maanden zowat elke veiligheidsmaatregel zo correct mogelijk te hebben toegepast, en dat volstond eenvoudigweg. 
Dat vertrouwen was ook absoluut nodig, want om een mooi plaatje in een perfect kerstdecor te kunnen schieten, hebben we niet alleen zowat m'n hele woonkamer verbouwd, maar zaten we tijdens de opnames ook ongeveer op elkaars schoot! Half hangend op één gebogen been zat ik schuin achter hem, m'n andere been een stuk onder het zijne. Om niet pardoes om te vallen, hield ik me met één arm ongezien achter zijn rug aan de leuning van de sofa rechtop, terwijl zijn ellenboog me, al naar gelang de gitaarbewegingen en akkoorden, regelmatig in de ribben porde. De stukjes film waarop ik onhandig, totaal niet elegant en luid giechelend op m'n plekje kruip, zijn ronduit hilarisch. Misschien goed voor een extra 'bloopers' video... We hebben wat afgelachen, hoor, bij die opnames, echt.
En af en toe knetterde er ook wel eens een sterk woord door de woonkamer. Als ik alwéér eens m'n tekst vergat bijvoorbeeld. Zeker als we nu nét goed in de melodie en de sfeer zaten!... Dju toch. Of als hij nóg maar eens de mist in ging met dat ene donderse, immer tegenstribbelende rotakkoord!... Of toen, middenin een opname, plots één van m'n buren, ergens in het gebouw, god mag weten waar, op het lumineuze idee kwam net dán, op dát moment, even stevig aan de slag te gaan met een drilboor! Nondepitjes! Ja, inderdaad: komt dá tegen!... Och, allemaal leuke fragmenten voor die bloopervideo, zullen we maar denken, hé. En ik moet er trouwens eerlijkheidshalve ook wel bij vertellen da'k een stuk meer en harder knetter dan hij, maar dat had je misschien zelf al kunnen inschatten... ;-)
Die geweldig gezellige én productieve zaterdagnamiddag ging, hoe vermoeiend hij ook was -het voelde voor mijn lijf nog maar eens als een volledig weekend kerstconcerten met alles erop en eraan- eigenlijk toch ook weer veel te snel voorbij. Maar niet alleen het warme gevoel blijft nazinderen. Met die fenomenale camera, waar ik ondertussen toch al deftig kon werken, zo na het vele 'oefenen' met Roger, legden we een fraai aantal mooie kerstliedjes mét superleuk beeldmateriaal vast. Topkwaliteit in pixels, decibels én inhoud. Al zeg ik het zelf!...
Het was al donker in de straten toen ik Maarten terug naar de tramhalte wandelde. En op mijn toch nog even terug de kop opstekende bezorgdheid over mogelijk besmettingsgevaar tussen ons beide, sprak Maarten met z'n vertrouwde sereniteit en vredigheid de behoorlijk historische woorden uit: "Wel, als we hierna allebei zouden moeten sterven, dan laten we tenminste een heel pak ontzettend mooie afscheidsmuziek na!" Amen. ♥️

Carnavalentijn.

Af en toe word ik nog wel eens verliefd op een woord, en dit is er zo ééntje: carnavalentijn. En nee, ik heb het dit keer eens niet zelf uitgevonden. Het komt van mijn vriendin Marleen, die, toen ik liet weten hoe geweldig ik het vond, het mij met veel plezier even leende. Het woord carnavalentijn vat namelijk exact mijn sentiment over 14 februari samen. Het past absoluut perfect!
Los van het feit dat ik er van overtuigd ben, dat als je iemand echt graag ziet, je dat élke dag van het jaar doet, en niet speciaal vandaag, vind ik het hele gedoe nogal aan de gemaakte en commerciële kant. En het doet me met de jaren steeds meer carnavalesk aan. Plots verandert elke winkel, ongeacht wat er verkocht wordt, in een opslagplaats van 'liefde'. Ze bombarderen je absoluut langst alle kanten met rode spullekes, gadgets en frullekes die je nooit van je leven nodig zult hebben. En zowat álles is te koop in hartvorm of bedrukt met. Van de meest onverwachte etenswaren tot miniatuur lippenstiftjes, van zowat elke vorm van serviesgoed tot ongeveer ieder stuk huisraad, je ziet het plots allemaal, overal en in overvloed. En die trend zet zich uiteraard ook door naar kleding. Van 'o wat schattig' streelzachte, met bijzonder hoog knuffelgehalte 'I love you'-teddyberen-babypakjes -tot mijn verbazing dus ook te koop in grote-mensenmaat- tot zogenaamde sexy lingerie waarvoor je ongeveer een ingenieursdiploma moet hebben om wijs te geraken uit al die vele riemen, gespen, koordjes en linten. Zo'n setje waarin je er, met zo'n Rubensfiguur als het mijne, gegarandeerd uitziet als een stevig ingesnoerde rollade... (Dat doet mij nu ineens denken aan de uitspraak 'de liefde van de man gaat door de maag'. Heu... toevalligheidje?... hihihi) Allé, de hele wereld -mensen, dieren, gebouwen, alles inbegrepen- houdt dus, naar mijn idee dan toch, een wat geforceerd valentijnsverkleedpartijtje. Voilà: carnavalentijn.
Wat de liefde betreft ben ik zelf aan de buitenkant een beetje een clown. Zo een schattige en allesbehalve beangstigende, zo ééntje die iedereen wel leuk vindt. Een kleurrijk bolrond clowntje, dat met een verbaasde, totaal onschuldige blik de wereld in kijkt en constant super onhandig over z'n eigen veel te grote voeten struikelt, nooit goed wetend waar hij eigenlijk in de circuspiste thuis hoort en zich steeds weer reddend met goed gebrachte, hoofdzakelijk propere humor. Altijd oprecht vrolijk en hartelijk, ondanks dat stukje leegte in het warme hart onder het extravagante uitbundige kostuum...
Mijn gevoelens rond 'De Liefde', mijn 'binnenkant' dus, kan ik het best illustreren aan de hand van een misschien op het eerste zicht wat rare combinatie van twee animatiefilm-figuurtjes.
Aan de ene kant vind je in mij de 'Queen of Hearts', de Hartenkoningin, uit 'Alice in Wonderland' terug. Een onbetwistbaar, uitgesproken monumentaal -in elke zin van het woord- doch ogenschijnlijk wel beminnelijk staatshoofd. Tenminste zolang alles exáct gaat zoals zij dat wenst, hoe absurd die wensen ook kunnen zijn. Bij de aller-, allerminste ergernis transformeert ze in minder dan een seconde in een ongeziene helse furie en schreeuwt ze rood aanlopend van woede en net niet ontploffend "Off with their heads!" (Hun hoofd eraf!)
Goh, zo explosief ben ik nu precies ook weer niet, hoor. Maar door die violente, alles verwoestende relaties uit m'n verleden ben ik extreem, op het afschuwelijke en onleefbare af, op m'n hoede bij een mogelijk interessante ontmoeting met iemand nieuw in m'n leven. Zodanig dus dat als één iets, gelijk wat en hoe klein ook, nog maar een honderdste van een millimeter in de richting van gewelddadigheid, onderdrukking of respectloosheid wijst, dat meteen meer dan reden genoeg blijkt te zijn om ongenadig streng, uitermate overtuigd en krachtig mijn persoonlijke versie van "hunne kop eraf!" te mompelen: "Ander en beter!"
Hand in hand met deze ongenaakbare vorstin wandelt binnenin mij de zoveel bescheidenere en zachtere Sally uit 'The Nightmare before Christmas'. Een levende lappenpop, gevuld met herfstbladeren, pure onschuldige liefde en een hunkering naar leven en vrijheid. 
Ze hangt, net zoals ik, letterlijk, maar zeker ook figuurlijk, met haken en ogen aan elkaar. Met regelmaat verliest ze wel eens een onderdeel, een arm of een been bijvoorbeeld, waarna ze zichzelf, elke keer opnieuw, oeverloos geduldig netjes weer aan elkaar naait. Moet ik deze gelijkenis met mij echt nog uitleggen? Moet ik het nog hebben over dat krakkemikkige, steeds weer haperende en in panne vallende lichaam van mij. En over die ontelbare en onuitwisbare emotionele diepe littekens op m'n ziel en in m'n hart. Allemaal kwesties waarvan ik me toch ook steeds weer, zo goed en zo kwaad het gaat, weet bij elkaar te vegen en op te rapen...
En net als Sally droom ik van en geloof ik ondanks alles nog steeds in de 'grote liefde'. In haar geval loopt dat uiteindelijk ook helemaal prima af, een fantastisch happy end, wis en waarachtig. Al zouden de meesten onder ons haar held -zijde een graatmager skelet met in eerste instantie hoofdzakelijk nachtmerrie-plannen en andere nare ideetjes- niet direct als ideale droomprins herkennen. In mijn levensverhaal valt het nog af te wachten of dat sprookjesmoment ook ooit zal geschieden, maar ik weet ondertussen uit ervaring wel heel goed dat het uiterlijk weinig of geen verschil voor me maakt. Of het dus een rammelend geraamte of een stevig uit de kluiten gewassen Hollebolle Gijs wordt -of misschien toch eerder iets daar ergens tussenin-, jouw gok is even goed als de mijne. 
Ondertussen blijf ik, ondanks dat stukje leegte in m'n hart, gewoon gezellig en volledig tevreden, het bontgekleurde, opgewekte en zachtmoedige clowntje. Het prettig gestoorde -af en toe toch ook behoorlijk wijze- zingende zotteke, dat met bakken oprechte warme liefde al die vele mooie mensen en dingen in haar leven koesterend, waarderend en hartstochtelijk omarmd! 💗💗💗 Prettige carnavalentijn!😉

De zee.

Eindelijk weer eens die ene grote liefde gaan bezoeken nadat je ze al een jaar hebt moeten missen, je zou voor minder zenuwachtig worden, hé. M'n vrolijke rode-met-roze-cirkels-en-bloemen jurk hing naast de bijpassende handtas en schoenen netjes gestreken klaar. Alle andere spulletjes die ik dacht nodig te hebben voor de twee uur durende treinreis en de rest van m'n dagje-uit stond al keurig ingepakt in die leuke roze boodschappenmand naast de voordeur, klaar voor vertrek. Nu nog juist één nachtje slapen en... En dat lukte dus niet. Er is natuurlijk altijd een beetje de angst de wekker niet te horen, maar in dit geval lag de schuld van deze woelige en slapeloze nacht vooral bij het onschuldige, maar voor mij zeer betekenisvolle liedje in m'n hoofd. En op zo'n moment plots niet meer verder raken dan die eerste twee lijnen is dan absoluut nefast. Dus, bed uit en opzoeken maar. Voor alle zekerheid schreef ik de tekst volledig over en stopte hem ook bij de mee te nemen spulletjes.
Ondanks een klein houten kopke, wegens het slaaptekort en het niet afhoudende liedje, verliep m'n reis probleemloos en voorspoedig. En op de koop toe was het erg gezellig, dank zij de geweldig aangename babbel met Monique die ik op de trein leerde kennen. Van het eindstation nog even drie haltes met de tram; dan de onstuimige vreugdevolle begroeting met m'n opgetogen glunderende goede vriend en gastheer voor deze dag, Jef; gevolgd door nog één piepklein straatje wandelen en... daar was ze dan eindelijk: de zee!
Ik hou zielsveel van m'n planten-oerwoud, met m'n poezenschatjes er tussen, in de kamers van m'n dierbare flatje en terras, maar daarnaast heb ik ook absoluut mijn hart aan de zee verpand. En daar was ze weer, voor zo wijd ik, lichtjes naar adem snakkend, kon kijken, langs kilometers plat, effen strand: die o zo geliefde zee. Eindeloos ver strekkend, immer van kleur veranderend, en met behoorlijk stormachtig geweld gekroond door grote witte schuimkoppen in brede golven brekend op het als een biljartlaken zo glad, schijnbaar oneindige zandstrand. Ik kan me niet herinneren haar ooit in zulke onbegrensde fenomenale, en lichtjes overdonderende glorie te hebben gezien.
De rest van de dag zou het me steeds de grootste moeite kosten om er even van weg te kijken, van dit prachtige, spectaculaire zicht. Uiteraard lukte dat niet tijdens die heerlijk lange wandeling op het strand met de voetjes in het verrassend warme water, en, een hele tijd later, de hele weg weer terug op de boulevard natuurlijk ook niet. Tijdens de gezellig babbel bij de koffie in het super aangename appartement op de 8ste verdieping, gezeten aan de grote tafel tegen het van-muur-tot-muur-en-plafond-tot-vloer-uitstrekkende raam met panoramisch en volledig ongehinderd zicht op zee plakte ik als vanzelfsprekend bijna gehypnotiseerd aan het beeld vast. En zelfs in het restaurant, tijdens het overheerlijke verwen-drie-gangen-diner, was het zo goed als onmogelijk even van dat zalige vergezicht weg te blikken: Jef reserveerde ons namelijk een tafel voor twee personen náást elkaar, met in ons blikveld niets anders dan een stukje boulevard, het strand en de zee met hier en daar een zeilbootje, helemaal tot aan de verre horizon. Hoe geweldig is dát!?
En ál die tijd, elke seconde van heel die mooie dag, en al net zo goed als de aantrekkingskracht van het prachtige panorama niet tegen te houden of te negeren, zongen in mijn hoofd opnieuw en opnieuw de strofen van dat ene liedje...
Ik vertelde Jef er over en las hem de tekst voor. En niet echt verrassend was zijn reactie zowat identiek aan mijn gevoel bij deze lyrics: "Dat is het! Dat is het écht! Dat verwoordt exact, maar dan ook écht exáct, wat de zee voor mij betekend! Alsof je de woorden letterlijk, hier en nu, in dit eigenste moment rechtstreeks uit m'n hart en ziel plukt! Ge-wél-dig!" Ook mijn emotie dus, toen ik het lied een aantal jaar geleden tijdens een concertenreeks met uitsluitend muziek van Will Ferdy -want, ja, inderdaad, dit is tekst én muziek van hem- zong. Het paste als op maat gemaakt, meteen aanvoelend als 'van mij persoonlijk', alsof het m'n eigen woorden waren. Terstond verliefd dus, op dit mooie liedje, net zoals Jef op dat moment, daar tegenover me aan de tafel.
En omdat ik sterk vermoed -goh, eigenlijk weet ik het wel zeker, hoor- dat velen onder jullie dezelfde herkenning in deze tekst zullen vinden, dezelfde ontroering, hetzelfde sentiment, dezelfde passie,... en ik mijn kinderlijk blije, onschuldig hartstochtelijke affectie voor die eindeloos prachtige, immer machtige, oneindig boeiende zee zelf niet beter zou kunnen neerschrijven, laat ik hier verder Will Ferdy aan het woord.
Dag zee! En tot de volgende keer, want al duurt het soms lang, ik keer áltijd naar je weer. 💙

De zee

De zee nam mij als kind reeds bij de hand.

Zij was mijn wonder-sprookjesland,

‘t decor van al mijn kinderdromen.

De zee, zij was de toevlucht van mijn jeugd.

‘k Vertrouwde elke pijn en vreugd’

toe aan haar eeuwig gaan en komen.

De zee zag ooit, bij ‘t schijnen van de maan,

mij met mijn eerste liefje gaan

of hoe ik wachtte, ongeduldig.

Wat waren wij toen nog onschuldig,

maar ook gelukkig, bij de zee.

                    De zee heeft ook mijn groot verdriet gegist

                    en zacht de stappen uitgewist

                    van twee verloren mensenkinderen.

                    De zee begreep mijn wanhoop en mijn pijn,

                    mijn angsten en mijn eenzaam-zijn.

                    Bij haar zag ik mijn leed verminderen.

                    De zee heeft mij, na stormen van één nacht,

                    opnieuw de rust teruggebracht,

                    zodat ik weer haar lied kon horen.

                    ‘t Leven werd mooi, zoals tevoren;

                     zoals het eenmaal was aan zee.

 De zee heb ik zo vaak herkend in mij,

met haar steeds wisselend getij,

met al haar stormen en haar vrede.

De zee zal steeds opnieuw mijn toevlucht zijn,

getuige van mijn vreugd’ en pijn,

want elk geheim deel ik haar mede.

De zee, die al mijn liefdes heeft gekend

en hoe mijn lot zich heeft gewend,

in goede en in kwade dagen,

zal nooit mijn liefde zien vervagen.

Ik blijf de minnaar van de zee.

                    Lalalalala...

                    Ik ben de minnaar van de zee.

Beluisteren? 'De Zee' van en door Will Ferdy

Valentijns-invalide.

Valentijnsdag. Hoe schrijf je daar wat over dat het lezen waard is, als wat er op die dag gevierd wordt geen reëel deel van je leven uit maakt? Wat heb ik voor zinnigs te vertellen over 'De Liefde'?  Ik, de Valentijns-invalide, al vele jaren alleen en relatieloos na een stel waardeloze huwelijken met foute mannen...
Daar moest ik toch eens diep over nadenken, want als je niet oppast glijdt je al snel af naar een ellenlange klacht over pijnlijk gebroken harten, diepe relatielittekens en het huidige 'grote gemis', en daar zit niemand op te wachten. En breek me de bek niet open over al diene flauwen schijnheiligen truut dat 'liefde overal en in alles is' en je ook 'iedereen om je heen die je graag heeft' moet meetellen, want, al klopt dat misschien inderdaad allemaal wel, het ontbreken van 'armen om je heen' is er niet mee opgelost.
Door een weekend vol gepieker gevolgd door een ongemakkelijke maandag de 13e daalde m'n humeur over al dat Valentijnsgedoe dan ook ver beneden het vriespunt en liep ik op de 14e wat slechtgezind in mezelf te brommen dat het allemaal commerce is, en dat ge elkaar verdorie elke dag, elke minuut en elke seconde graag moet zien. De hartvormige dozen pralines, peperdure rode rozen met lange stelen, teddyberen 'made in China', nutteloze prullen en overbodige huiskamerornamenten met 'I 💗 You'... Allemaal 'brol in pakskes' ja, dat vond ik er van. 'k Heb meer speelgoedbeesten dan ik ooit knuffelen kan. Ik trakteer mezelf bijna elke week op een mooi boeket en erg vaak zijn dat prachtige roze -uiteraard- rozen. Een goestingske in chocola of pralines? Dan koop ik die zelf wel, exact diegene die ik het allerlekkerste vind, en ook nog eens op gelijk welk tijdstip in het jaar. Klaar. Totaal niets met liefde te maken, als ge 't mij vraagt.
Dinsdag 14 februari 2017 startte dus voor mij nog steeds inspiratieloos en met een stevig 'groempf'-gevoel. Facebook liep over van de liefdesverklaringen, gelukkige-koppel-foto's, kant-en-klare citaten en voorspelbare grapjes. En zij die op deze dag uit de (love-)boot vielen, stuurden halsstarrig -je kan het ook als 'moedig' bekijken natuurlijk- 'alleen is zoveel beter' berichten de wereld in, al was het maar om er zichzelf van te overtuigen...
Terwijl ik zuchtend in de spiegel staarde tijdens het tandenpoetsen liep Poekie met z'n staart in een vrolijke krul nonchalant de badkamer binnen om tevreden knorrend uitgebreid tegen mijn blote been te komen staan leunen. Zijn motto is simpel: zolang ze nog thuis is plak ik tegen haar aan. Ja, Poekie ziet mij graag, heel erg graag. Tussen z'n broer Pompon en mij is het vaak een beetje éénrichtingsverkeer -van mij naar hem- wat dat betreft, maar nu wou ook hij duidelijk niet achter blijven en kwam, met z'n mooie witte-sokken pootjes netjes naast elkaar, oprecht geïnteresseerd op de lavabo zitten kijken naar het haar-opsteken en make-up-aanbrengen, en met kopjes tegen m'n hand elke keer ze bij hem in de buurt passeerde. Hartverwarmend. Ik voelde een glimlach groeien op m'n gezicht. 
Van op de salontafel geurde het zelf gekochte fraaie boeket roze rozen me heerlijk tegemoet, schoonheid in al z'n eenvoud én grootsheid waar ik intens van geniet. En weer groeide de glimlach een beetje.
Onderweg naar m'n werk werd ik verblijd door een kleurrijke ochtendlucht vol vrolijk vogelgezang en wat schuchtere zonnestraaltjes. Een heerlijk lentegevoel maakte zich van me meester en de glimlach werd nog breder.
De bijzondere babbels met de gezellige collega's en hun blijken van waardering voor zowel m'n werk als m'n aanwezigheid verwarmden m'n hart. Nog een paar verrassende ontmoetingen, wat vriendinnenknuffels en enkele bijzonder fijne telefoontjes en berichtjes later voelde ik me warempel oprecht geliefd! Echt waar. En als je dan met een schitterende brede lach je dag verder zet, dan gaat ook de hele wereld om je heen als vanzelf stralen. Plots zag ik overal weer zoveel moois. Mijn hart bloeide er helemaal open van.
Maar hola! Wacht eens eventjes... 
Dan moet ik mezelf hier toch wel even terug fluiten, hé: liefde is dus wél in alles en overal, en al die mensen om me heen die oprecht om me geven, dat maakt ook echt wel een verschil! Vermoedelijk onder invloed van het 'gemis' liep ik stomweg een maf toertje rond in m'n emoties!...
Ik mag dan op relationeel vlak absoluut een soort Valentijns-invalide zijn, mijn leven is zeker en vast niet liefdeloos, in 't tegendeel zelfs, maar soms vergeet ik dat wel eens, zeker als dat gebrek aan 'armen om me heen' het voortouw neemt... Zo'n blokje rond in donkere gedachten helpt me gelukkig steeds weer opnieuw in 'Liefde' geloven, en niet alleen in 'alles en overal' maar werkelijk in àl z'n vormen, als je begrijpt wat ik bedoel... 
Wat er ook nog op m'n pad komt, één ding staat vast, zonder enige twijfel: binnenin deze Valentijns-invalide met -en ondanks- al haar vele letterlijke en figuurlijke littekens klopt nog steeds een innig warm en wijd open hart! 😘

Rebekka en Jos.

"Zou mijn vader ooit één seconde gedacht hebben dat dit nog zou gebeuren?" vroeg ik me afgelopen maandagnamiddag af, terwijl ik vanop de eerste rij in de trouwzaal van het districtshuis in Deurne toekeek hoe m'n jongste zus Rebekka het ja-woord gaf aan haar geliefde Jos.
Die zus van mij, 4e spruit in de rij van 5, die altijd het zorgenkind geweest is van onze va en ons moe vanwege haar vertraagde ontwikkeling met een mentale achterstand, leerstoornissen en gedragsproblemen als gevolg. 
Als kind hoorde ik hen zich zo vaak luidop afvragen wat er van haar moest worden als de dag kwam dat zij met hun tweetjes er niet meer zouden zijn om te vechten voor haar plekje in de maatschappij... Wij, de andere 4 kinderen, vonden dat echt niet altijd even tof, maar va en moe deden er absoluut àlles aan, geen moeite of inspanning was te groot, om haar de best mogelijke kansen en toekomst mee te geven. 
Als je 't mij vraagt is Rebekka door al die ondersteuning eigenlijk de meest zelfzekere van den hoop geworden. Dat, en die beperkingen, die een enorm pak remmingen wegnemen uiteraard -je wilt het soms écht niet weten- waardoor je je zonder nadenken in gelijk wat stort met een 'klinkt het niet dan botst het maar en een ander zal het puin wel ruimen'-houding, maakte haar niet mijn meest geliefde zusje. Veel te direct, veel te luid, veel te grof, veel te lomp, af en toe zelfs veel te vies... Allé, té dus, en van weinig positiefs.
Maar met behoorlijk wat vallen en opstaan -en daardoor ook met menig slapeloze nacht, hartklopping en koppijn-attaque voor ons va en moe- zocht en vond ze haar eigen weg en leven. 
Alleen wonen en voor zichzelf zorgen, een baantje, een liefje of 2, 3... weliswaar allemaal onder professionele begeleiding heeft ze zowat alle 'gewone' dingen des levens kunnen en mogen beleven, zoals elk van ons.
En sinds een paar jaar woont ze in een bijzonder mooi appartement samen met Jos. Jos, de wat oudere, met volle goesting nog steeds keihard werkende, zachte en meestal wat stille man, met een geweldig gevoel voor humor en een meer dan Bourgondische eetlust, die werkelijk de grond aanbid waarop zij loopt. Zij is zijn godin, zijn maatje, zijn hemel en hel, en nu ook zijn vrouw.
Afgelopen maandag zag ik m'n jongste zus ineens even met andere ogen. Ik ben zelf 2 maal (en absoluut niet succesvol) getrouwd geweest, maar volgens mij heb ik als bruid niet één seconde zo gestraald en zo oprecht gelukkig lopen blinken als zij, met hààr dag en hààr Jos.
Ja, liefde kan ook gewoon zijn, heel uitzonderlijk gewoon, wonderbaarlijk vanzelfsprekend en evident. Kijk maar eens naar die twee: allebei niet echt moeders mooiste, niet uitzonderlijk getalenteerd in iets, niet overladen met intellectuele bagage, zelfs niet bulkend van de centen... maar ze vonden elkaar in de meest eenvoudige en dagdagelijkse dingen. Samen voluit en ongegeneerd genietend van alles wat leuk, mooi en lekker is in het leven, vullen ze elkaar aan. Ze zien, zonder er bij na te denken, vermoedelijk totaal onbewust, elkaars innerlijke schoonheid. Dat voel je, écht waar, als je in hun buurt bent, en afgelopen maandag meer dan overduidelijk volgens mij. Hopelijk ondervonden en begrepen de mensen die wel eens met Rebekka durven lachen dat ook... 
Een paar uur voor de huwelijksceremonie reed ik in de gietende regen op m'n fiets tot bij hen, om het bruidsboeket en haarstukje en ook een corsage voor Jos, die ik met ontzettend veel plezier voor hen had mogen maken, af te leveren. Hun oprechte blijheid om zoveel bloemenpracht steeg boven hun overduidelijke zenuwen uit, en de dikke knuffel die ik van hen kreeg heb ik voor het eerst in heel veel jaren -en ja, dat beschaamt me- met open geest en armen ontvangen en in m'n hart toegelaten.
Maandag 4 april 2016, huwelijksdatum van Rebekka en Jos. Een onvergetelijk feestelijke dag, vol vreugde en geluk, met wat verdriet om de geliefde afwezigen, met ambiance met die vele en o zo diverse wél-aanwezigen, met kleurrijke bloemen, ernstige en ook zotte foto's, lekkere hapjes en drankjes, en zelfs, zoals in elk leven en elk huwelijk, ook met zon én regen... 
En onze va, die keek vanop z'n hemelwolk, met een trappist in de hand, nog steeds ietwat verrast maar tevreden monkelend naar beneden en zag dat het goed was. Dat weet ik zeker. :-)

                                     

Goddelijke ontmoeting.

"Jij bent zo open!", zei ze nog steeds verbaasd maar bijzonder enthousiast nadat ze me op de overvolle tram een compliment gaf over m'n haar, en er zich daaruit een geweldig aangenaam en geanimeerd gesprek tussen ons ontspon. Het klikte van de eerste seconde tussen mij het leuke meisje naast me dat me aan m'n nichtjes deed denken, en waaruit een puurheid straalde zoals je die nog zelden tegenkomt. Zuster Fleming, piepjonge Mormoonse zendelinge uit het verre Amerika, en ik mag haar Amy noemen.
Ondertussen zijn zij en haar vriendin Karly, a.k.a. Zuster Hansen dus, al een paar maal gezellig bij mij thuis op bezoek geweest, ondanks de bedenkelijke blikken en commentaar van mijn omgeving. "Wat haal je weer in huis? Waar zijt ge weer mee bezig? Zou je niet beter oppassen? Je gaat je toch niet bekeren?"... De badge, die deze jongedames steevast dragen, maakt op zich meestal al negativiteit genoeg los, nog vóór er zelfs maar één woord gesproken werd... Het zijn opmerkingen die ik met plezier naast me neer leg, want deze uitspraken komen enkel voort uit angst voor het onbekende. Trouwens, als je diep in je hart voelt dat het goed zit, waarom zou je iemand dan niet een stukje naast je laten meewandelen op je levenspad?
Er hebben rond mijn grote tafel al zoveel verschillende geloofsovertuigingen gezeten. Net zoals ongeveer alle soorten huidskleuren, sexuele geaardheden en politieke strekkingen trouwens. Met een groot wederzijds respect en dat goeie gevoel valt er in zulke boeiende ontmoetingen juist vanwege die verschillen zoveel waardevols van en aan elkaar te leren en mee te geven.
En ja, behalve de ontzettend leuke, typische meisjesdingen die we al samen deden, zoals kapsels uitproberen, spraken we ook over godsdienst en geloven.
Luister, ik vind religie absoluut prima als je er net als deze meisjes levenskracht, wijsheid, richting, troost en steun uit kan halen en er een betere mens van wordt. Maar van zodra er machtsmisbruik bij te pas komt, in welke vorm dan ook, niet enkel met indrukwekkend angstaanjagend geweld maar ook onopgemerkt onderhuids, haak ik vollédig af.
Er toert een geweldig Engelstalige tekstje op het internet dat dit erg leuk samenvat: "Religie is als een penis. Het is oké om er ééntje te hebben en het is oké om er trots op te zijn, maar je moet er niet mee gaan rondzwaaien in het openbaar, of hem opdringen aan kinderen, of er wetten mee schrijven!" :-)
Trouwens, er zijn in de wereld 22 erkende godsdiensten, alle soorten religies met minder dan 100.000 volgelingen niet eens meegeteld. De gehele mensheid op deze blauwe planeet aanbidt minstens een 5000-tal verschillende goden. 
En al die fanatiekelingen beweren dat hùn god de enige echte ware is... Sorry, daar moet je dus bij mij niet mee af komen. 
En ja, ik weet het, het Katholicisme, waarmee ik opgroeide, heeft ook honderden jaren lang oorlogen gevoerd, de wereld in brand gezet en hele bevolkingsgroepen uitgemoord, allemaal in naam van die ene god, en een vrijdenker als ik zou al lang als heks op de brandstapel zijn beland... Maar zijn we dan écht niet verder geëvolueerd? Moeten we nog steeds, en terecht, spreken van het mensDOM?
Geloof vindt zijn verre oorsprong in de aanbidding van Moeder Natuur. Het respectvol plaats geven aan de krachten die zowel overvloedig leven schenken en zichzelf constant vernieuwen, als dat ze, met vaak ongekend geweld, leven nemen. De erkenning, aanvaarding en benoeming van God in àlles.
De heilige geschriften spreken, uiteraard met verschillen in de details door invloed van de uiteenlopende culturen, allemaal over respect, liefde en goedheid. De aanbeden godheid kan zowel straffend als belonend zijn, maar altijd opdat de gelovigen er betere mensen van zouden worden. Aan de basis zijn alle religies dus eigenlijk hetzelfde. En ik kan het weten: puur uit interesse en op zoek naar antwoorden, verschillen en gelijkenissen las ik ooit een groot deel van de heilige boeken. Op dit moment steekt m'n bladwijzer tussen de bladen van Het Boek van Mormon, een gewaardeerd cadeau van Amy en Karly.
In elk van ons zit een stukje god. Daarover zijn ook mijn Amerikaanse vriendinnetjes het absoluut met me eens. En voor mij is dat zelfs niet alleen in elke mens, maar in absoluut elk levend wezen. Mens, dier, plant... alles draagt een stukje goddelijkheid in zich mee. Als je dat kan zien, dan overstijg je alle religie en blijft er alleen nog respect en liefde over.
Dus, bij deze groet het stukje god in mij alle goddelijke aanwezigheid in jullie, en wenst jullie vele zielsverrijkende en hartverwarmende goddelijke ontmoetingen toe. ;-)

Armen om me heen. Een warme nieuwjaarswens.

En zo tikken de laatste uren en de laatste minuten van 2015 stilletjes weg. Alhoewel. Ik zou beter schrijven dat ze behoorlijk lawààierig weg knàllen. De afgelopen dagen werd in m'n buurt al wreed 'geoefend' en vanmiddag donderde ik van 't verschieten een paar keer bijna van m'n stoel. Enorme decibels, al die explosies hier vlakbij. Het heeft iets van een belegerd gebied. En straks, om middernacht, barst de vuurwerkhel pas echt los...
Met de herinnering van vorig oudjaar in elke vezel van m'n lijf ben ik met sloten koffie, jawel: uit de nieuwe róze Senseo, en nog wat af te werken leuke klusjes hopelijk voldoende voorbereid op een heeeeeeel erg lange nacht vol oorverdovend kabaal. Die mix van spanning, lichte angst, bezorgdheid en toch ook een pak fascinatie die zich steeds meer meester van me maakt ebt vermoedelijk pas weg als de zon in het nieuwe jaar weer op komt.
Zoals al zovele jaren schuif ik zelf geruisloos en vaak bijna bewegingsloos van het ene jaar naar het volgende. Vroeger ging ik zelfs gewoon slapen. 
Want oudejaarsavond ben ik, zoals op zovele feestdagen en al zovele jaren, helemaal alleen en doodgewoon thuis. O ja, ik zorg wel voor iets lekkers voor mezelf, dat wel. En alle kerstlichtjes mogen de hele nacht aan, da's gezellig terwijl ik televisie kijk of wat met de poezen speel. Maar meer is het niet.
En ik merk dat ik er met de jaren meer last van krijg dat er, vooral op al de speciale momenten, triest én vrolijk, geen "armen om me heen" zijn.
Voor veel meer mensen dan je zo op het eerste zicht zou denken is eenzaam zijn in deze dagen van het jaar extra zwaar om dragen. Getuige de ontzettende hoeveelheid verhalen die ik hoorde bij de kerstconcerten. Zoveel eenzaamheid met minstens evenveel verschillende oorzaken, die allemaal, al was het maar voor heel even, wat baat vond bij mijn Kerst-Miss zijn.
Want met kerst zing ik. Dan ben ik ook alleen, zelfs zo omringt door muzikanten en dansers, maar het zingen, overal en vooral veel, en voor zovele mensen die er blij van worden, het maakt me sterk en doet me vergeten. En ik geef. Door m'n zingen heen. Alles wat ik ben en heb aan liefde, warmte en licht. Daar lééf ik voor, het is m'n hoogste goed.
Luister, ik vind het meestal, heel oprecht en eerlijk, absoluut gewéldig om alleen te zijn. De rust, de stilte, de uren die altijd van mezelf zijn, ik ben m'n eigen baas, ga en sta waar ik wil, en zolang ik op tijd de poezen eten en knuffels geef ben ik aan niemand verantwoording schuldig. Die vrijheid is met geen enkele rijkdom te betalen en ik geniet er met volle teugen van.
Maar ook ik ben niet altijd groot, sterk en zelfredzaam. En ik verlang naar die éne aanwezigheid in m'n leven, om bij thuis te komen, mezelf veilig en gekoesterd te weten. Daarom niet 24 uur op 24, 7 dagen op 7, maar ergens en bereikbaar, en graag aanwezig indien hoognodig...
Mijn eenzaamheid bij het thuiskomen na concerten, het is na al die jaren nog steeds heel zwaar om dragen. Zalen vol honderden mensen, die mij enorm genegen en warm in hun hart dragen, die mij oprecht graag zien, ongelofelijk fantastisch,... maar thuis wachten er geen "armen om me heen".
Aan de feesttafel zitten tussen broers en zusters vergezeld van hun liefdevolle partners, het vraagt telkens weer ontzettend veel moed en zelfbeheersing. De entertainer in mij draait overuren om het te overleven.
En ja, ik weet heus wel dat een relatie geen garantie is tegen eenzaam zijn. Ik weet uit eerste hand, 2 maal zelfs, dat je jezelf er zo mogelijk nóg eenzamer van kan voelen. Het is inderdaad niet al rozengeur en maneschijn, maar als ik iemand z'n geliefde stiekem onder de tafel z'n hand zie vasthouden ter ondersteuning, of een guitig en steels knipoogje zie geven over de borden en glazen heen, dan geef ik grif toe dat ik in stijgende lijn geel en groen van jaloezie ben. Dat soort verbondenheid ken ik niet en ik wil het ook.
De vele dames die ik het afgelopen jaar leerde kennen die, net zoals ons moe, zonder hun geliefde van een leven lang verder moeten, heel alleen, hun gemis is duidelijk extreem groot en onoverkomelijk, maar ik denk dat het niet zoveel pijnlijker is dan het mijne. Want wat is nu het ergste: je grote liefde voor eeuwig verliezen of nooit zulk een grote liefde gekend te hebben?... Ik weet het niet, ik kan het niet vergelijken.
En dat wil niet zeggen dat ik nooit met heel m'n hart en ziel van iemand gehouden heb, in tegendeel, ik gaf en geef het steeds m'n alles. Maar door de situatie of de ingesteldheid van de persoon in kwestie kon of mocht niet zijn...
Het afgelopen jaar maakte ik, behalve met al die dames, ook kennis met een aantal 'nieuwe' toffe mannen, maar, wellicht omdat de meeste van die geweldige heren of reeds bezet was of zelf op zoek naar hun eigen bijzondere màn..., die ene speciale, voor mij alleen, mijn eigen "armen om me heen", die zat er niet tussen. Of misschien moet ik zeggen 'nog niet'. Want straks begint er een nieuw jaar, boordevol mogelijkheden, ongeschreven verhalen en belevenissen, en wie weet ook wel mijn grote Liefde...
Alleen zijn is niet erg, maar ik wens ieder van jullie van harte en bijzonder oprecht een 2016 toe waarin niemand van jullie eenzaam hoeft te zijn en elk zijn "armen om zich heen" mag kennen. Gelukkig nieuwjaar! :-) Xxx

Sex!!! Of misschien toch niet...

Over bloemetjes en bijtjes schrijf ik eigenlijk al vaak genoeg. Maar vandaag wil ik het even hebben over de figùùrlijke bloemetjes en bijtjes...
Gisterenochtend stond, door een virus van een vriendin, mijn Facebook tijdlijn boordevol keiharde porno. En al moest ik toch ook eventjes met m'n ogen knipperen zo vroeg in de morgen en op m'n nuchtere maag, de algemene walging van vrienden en kennissen verbaasde me echt.
Mij persoonlijk laat het namelijk volledig koud. Die beelden zijn voor mij puur een kwestie van 'gaatjes vullen'. Daarmee is echt alles gezegd.
Iedereen met een gezonde nieuwsgierigheid heeft zeker en vast ook al wel eens zulke filmpjes bekeken. En zeg nu zelf: als je er ééntje gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. Zelfde scenario, zelfde expliciete shots, zelfde onwerkelijke lichamen. Hard, koud, afstandelijk, mechanisch, gevoelsloos. 
Maar da's uiteraard maar mijn mening, ik, de eeuwige romanticus.
Het zou vermoedelijk niet zo'n booming business zijn mochten zoveel anderen er niet wél iets aan hebben...
Voor mij heeft wat er te zien is in die clips dus in de verste verte niets te maken met 'de liefde bedrijven'. 
Ja, ik weet het, ik ben misschien wat ouderwets en niet echt meer mee met de tijd, maar ik verwacht nog steeds goeie ouwe degelijke hofmakerij vooraleer ik met iemand onder (of wie weet 'op' uiteraard) de dekens kruip. Hand in hand wandelen, lekker kussen, warm knuffelen, samen lachen, samen eten... Al die fijne dingen eerst. En liefst heel veel. 
En dat wil niet zeggen dat ik een grote softy en super saai ben wat sex betreft, in tegendeel, alles kan, geloof me maar, maar lichamelijke intimiteit, hangt voor mij onlosmakelijk vast aan oprecht liefhebben, diep vertrouwen en geestelijk intimiteit. En er moet humor bij zijn, zeker weten. Niets zo fijn als een bedpartner die je in een deuk legt met z'n zotte kuren.
Misschien komt het door dit wenslijstje dat die intimiteit al erg lang geen deel meer uitmaakt van mijn leven. Wie heeft dat er tegenwoordig nog voor over, zeker voor een eigenwijze vrouw op leeftijd met een ietwat te zwaar lichaam waar aan alle kanten wel iets blubbert, wiebelt en flubbert...
En als er al eens een leuke vent passeert die ik maar wat graag 'tegen mijn gilet zou willen trekken', dan is die 1. of gelukkig getrouwd (en daar zit ík niet mee, maar z'n vrouw gaat me dat zeker en vast kwalijk nemen), 2. minstens 10 jaar jonger (en daar zit ik ook ook niet mee, maar 'k kan me moeilijk voorstellen dat die écht geïnteresseerd zouden zijn), of 3. homo (en daar is geen beginnen aan, maar dat zijn wel m'n allerbeste maatjes...). hihi
Tja, 't is alles of niks met mij... Behalve de knuffels van m'n lieve poezelige venten Poekie en Pompon valt er de komende tijd in m'n bed misschien weinig te beleven, maar je weet maar nooit dat de juiste man m'n pad toch ooit nog kruist, hé. Het hoeft er maar ééntje te zijn... ;-)

"The man I love", I. & G. Gershwin.
Live opname tijdens de première van "Sweets for my Sweet",
27 februari 2010, EWT Theater Deurne.