Armen om me heen. Een warme nieuwjaarswens.

En zo tikken de laatste uren en de laatste minuten van 2015 stilletjes weg. Alhoewel. Ik zou beter schrijven dat ze behoorlijk lawààierig weg knàllen. De afgelopen dagen werd in m'n buurt al wreed 'geoefend' en vanmiddag donderde ik van 't verschieten een paar keer bijna van m'n stoel. Enorme decibels, al die explosies hier vlakbij. Het heeft iets van een belegerd gebied. En straks, om middernacht, barst de vuurwerkhel pas echt los...
Met de herinnering van vorig oudjaar in elke vezel van m'n lijf ben ik met sloten koffie, jawel: uit de nieuwe róze Senseo, en nog wat af te werken leuke klusjes hopelijk voldoende voorbereid op een heeeeeeel erg lange nacht vol oorverdovend kabaal. Die mix van spanning, lichte angst, bezorgdheid en toch ook een pak fascinatie die zich steeds meer meester van me maakt ebt vermoedelijk pas weg als de zon in het nieuwe jaar weer op komt.
Zoals al zovele jaren schuif ik zelf geruisloos en vaak bijna bewegingsloos van het ene jaar naar het volgende. Vroeger ging ik zelfs gewoon slapen. 
Want oudejaarsavond ben ik, zoals op zovele feestdagen en al zovele jaren, helemaal alleen en doodgewoon thuis. O ja, ik zorg wel voor iets lekkers voor mezelf, dat wel. En alle kerstlichtjes mogen de hele nacht aan, da's gezellig terwijl ik televisie kijk of wat met de poezen speel. Maar meer is het niet.
En ik merk dat ik er met de jaren meer last van krijg dat er, vooral op al de speciale momenten, triest én vrolijk, geen "armen om me heen" zijn.
Voor veel meer mensen dan je zo op het eerste zicht zou denken is eenzaam zijn in deze dagen van het jaar extra zwaar om dragen. Getuige de ontzettende hoeveelheid verhalen die ik hoorde bij de kerstconcerten. Zoveel eenzaamheid met minstens evenveel verschillende oorzaken, die allemaal, al was het maar voor heel even, wat baat vond bij mijn Kerst-Miss zijn.
Want met kerst zing ik. Dan ben ik ook alleen, zelfs zo omringt door muzikanten en dansers, maar het zingen, overal en vooral veel, en voor zovele mensen die er blij van worden, het maakt me sterk en doet me vergeten. En ik geef. Door m'n zingen heen. Alles wat ik ben en heb aan liefde, warmte en licht. Daar lééf ik voor, het is m'n hoogste goed.
Luister, ik vind het meestal, heel oprecht en eerlijk, absoluut gewéldig om alleen te zijn. De rust, de stilte, de uren die altijd van mezelf zijn, ik ben m'n eigen baas, ga en sta waar ik wil, en zolang ik op tijd de poezen eten en knuffels geef ben ik aan niemand verantwoording schuldig. Die vrijheid is met geen enkele rijkdom te betalen en ik geniet er met volle teugen van.
Maar ook ik ben niet altijd groot, sterk en zelfredzaam. En ik verlang naar die éne aanwezigheid in m'n leven, om bij thuis te komen, mezelf veilig en gekoesterd te weten. Daarom niet 24 uur op 24, 7 dagen op 7, maar ergens en bereikbaar, en graag aanwezig indien hoognodig...
Mijn eenzaamheid bij het thuiskomen na concerten, het is na al die jaren nog steeds heel zwaar om dragen. Zalen vol honderden mensen, die mij enorm genegen en warm in hun hart dragen, die mij oprecht graag zien, ongelofelijk fantastisch,... maar thuis wachten er geen "armen om me heen".
Aan de feesttafel zitten tussen broers en zusters vergezeld van hun liefdevolle partners, het vraagt telkens weer ontzettend veel moed en zelfbeheersing. De entertainer in mij draait overuren om het te overleven.
En ja, ik weet heus wel dat een relatie geen garantie is tegen eenzaam zijn. Ik weet uit eerste hand, 2 maal zelfs, dat je jezelf er zo mogelijk nóg eenzamer van kan voelen. Het is inderdaad niet al rozengeur en maneschijn, maar als ik iemand z'n geliefde stiekem onder de tafel z'n hand zie vasthouden ter ondersteuning, of een guitig en steels knipoogje zie geven over de borden en glazen heen, dan geef ik grif toe dat ik in stijgende lijn geel en groen van jaloezie ben. Dat soort verbondenheid ken ik niet en ik wil het ook.
De vele dames die ik het afgelopen jaar leerde kennen die, net zoals ons moe, zonder hun geliefde van een leven lang verder moeten, heel alleen, hun gemis is duidelijk extreem groot en onoverkomelijk, maar ik denk dat het niet zoveel pijnlijker is dan het mijne. Want wat is nu het ergste: je grote liefde voor eeuwig verliezen of nooit zulk een grote liefde gekend te hebben?... Ik weet het niet, ik kan het niet vergelijken.
En dat wil niet zeggen dat ik nooit met heel m'n hart en ziel van iemand gehouden heb, in tegendeel, ik gaf en geef het steeds m'n alles. Maar door de situatie of de ingesteldheid van de persoon in kwestie kon of mocht niet zijn...
Het afgelopen jaar maakte ik, behalve met al die dames, ook kennis met een aantal 'nieuwe' toffe mannen, maar, wellicht omdat de meeste van die geweldige heren of reeds bezet was of zelf op zoek naar hun eigen bijzondere màn..., die ene speciale, voor mij alleen, mijn eigen "armen om me heen", die zat er niet tussen. Of misschien moet ik zeggen 'nog niet'. Want straks begint er een nieuw jaar, boordevol mogelijkheden, ongeschreven verhalen en belevenissen, en wie weet ook wel mijn grote Liefde...
Alleen zijn is niet erg, maar ik wens ieder van jullie van harte en bijzonder oprecht een 2016 toe waarin niemand van jullie eenzaam hoeft te zijn en elk zijn "armen om zich heen" mag kennen. Gelukkig nieuwjaar! :-) Xxx

Kristina's-Kerst-Miss-Boodschap.

Aan het begin van de maand december schrijf ik steeds, naar goede gewoonte ondertussen, trouw en plichtbewust, een voorwoord voor het programmaboekje bij de kerstconcerten, dit jaar al voor de 13e maal. 
De eerste keren ging dat nog moeizaam, hoe verwoord je en deel je je emoties zonder over de top melig te worden?... Door de jaren heen werd het echter iets dat stilletjes vanbinnen groeide en er dan, boem, ineens 'was', kant en klaar in mijn hoofd, volledig gereed om neer te schrijven. Altijd binnen het thema, of misschien beter: 'passend bij de titel van de concerten dat jaar', en altijd een beetje 'stichtende lectuur', zoals dat heet...
Beste vriend en bijzonder gewaardeerde concertkompaan Roger Nupie noemt het telkens, met een ingehouden gniffel en een vette knipoog, maar warm en welgemeend, mijn jaarlijks weerkerend "Phil Bosmans-moment"...
Het is goed mogelijk dat in al deze, nét niet helemààl religieus, geïnspireerde teksten het prille begin schuil ging van mijn 'schrijvertje zijn' en dus ook van deze geanimeerde blog. Misschien dat ik vanaf volgend jaar dat voorwoord beter de jaarlijkse "Kristina's-Kerst-Miss-Boodschap" zou noemen!... Wie weet dat men daar ooit ook nog eens speciaal voor de beeldbuis klaar voor gaat zitten!... hihihi
Bij de kerstconcerten 2015 zijn opvallend veel aanwezigen me, nog maar eens, komen bevestigen dat ik, en mijn show, maar vooral ik zelf dus, letterlijk Kerstmis bén. Voor de aanwezige nonnen, al heel m'n leven fan van mij, is er in dié theaterzaal op dàt moment zelfs méér Kerst te vinden, te voelen en te ervaren dan in gelijk welke kerk! Als dat geen compliment is!... Wauw.
Alleszins, oprecht gemeend, volledig passend in een hartverwarmende kerstsfeer en bij deze ook leesbaar voor en door al mijn niet-concert-gaande-blog-lezers en andere afwezigen: het voorwoord van het programmaboekje bij de kerstconcerten "Gelukkige Kerst-Miss", editie december 2015.
.

Geluk. Het ongrijpbare fantastische ’iets’ dat we onze vrienden, familie, kennissen, collega’s en zovele anderen regelmatig wensen. Het valt uit onze mond zonder dat we er echt bij stil staan. Bij elke verjaardag, een nieuw jaar, feestjes en vieringen allerlei, een nieuw huis, een nieuwe job, zelfs bij de aanvang van een concert gunnen we iedereen van harte een stevige portie geluk. En dat komt omdat we er zelf ook zo innig naar op zoek zijn. Het geldt voor absoluut elke mens hier op aarde: we willen allemaal gelukkig zijn. Maar wat is geluk? En waar kan je dat in godsnaam ergens vinden?

Wel, dat ligt voor iedereen steeds weer een beetje anders, denk ik, maar ik weet heel goed dat het niet te vinden is in financiële rijkdom en materiële bezittingen, al onderschat ik hun invloed op iemands leven hier zeer zeker niet.

Geluk vindt je niet in het verleden en het is ook niet iets waar je naar kan streven voor ‘ooit’, ergens in een verre toekomst. 

Geluk is een gevoel dat voorkomt uit kleine dingen in een leven dat, misschien wel meer dan ooit in deze toch bedreigende tijden, vandààg, op dit eigenste moment, gelééfd moet worden. Je kan gelukkig zijn omdat de zon die door de gordijnen piept ’s morgens, of door een tekening met een dikke zoen van een kind, door een mooie bloem of een vogel die fluit, of door een warm woord, een glimlach, een ontmoeting, door een fijne vriend,... en vooral door tevreden zijn met de dingen om je heen.

‘Je gelukkig prijzen’ is een uitdrukking die je gewoon letterlijk mag nemen: zelfs in de meest donkere dagen, de meest trieste situaties is er, als je heel goed kijkt, altijd nog wel iets dat je gelukkig maken kan, maar soms moet je daar, inderdaad, toch wel even je best voor doen, dat klopt. Vandaar: je moet jezélf ‘gelukkig prijzen’, luidop zeggen ‘ik ben gelukkig want...’ of ‘hier wordt ik nu eens echt gelukkig van’. En ja, dat valt ook mij soms zwaar, maar het is en blijft de moeite waard om het te proberen. Kijken naar alles wat er wél is en geluk kan betekenen, dat kan je jezelf leren. Zo mààk je je eigen geluk. In jouw leven, vandaag, op dit eigenste moment.

Vandaag is geluk voor mij hier op dit podium mogen en kunnen staan en het publiek verblijden met m’n zang en m’n humor, en super gezellig samen met de muzikanten, dansers en special guest een knusse bijna familiale kerstsfeer vol warmte en licht uit te mogen dragen en door te geven. En als het een beetje mee zit gaan jullie straks allemaal gelukkig naar huis. Dat hoop ik oprecht!...     En dus wens ik jullie hierbij alvast van ganser harte

bijzonder gelukkige feestdagen

en een uitzonderlijk gelukkig nieuw jaar!

Uw Gelukkige Kerst-Miss,

Kristina

Foto van de voorstelling op 19 december 2015, 

met dank aan Dieu Kampen.