Ongelukkig nieuwjaar...

Gelukkig nieuwjaar iedereen! En? Hebt u ondanks alle beperkingen nog een beetje een fijne oudejaarsavond genoten? Zijt ge 't nieuwe jaar enigszins feestelijk begonnen? Hewel, ikke dus ni! Omdat ge mij op die manier eigenlijk niet kent, en ik inderdaad zo niet in elkaar zit, gaat ge het misschien moeilijk geloven, en toch is het waar: ik heb het oude jaar verschrikkelijk slecht gezind beëindigd, en ben het nieuwe zeker nog eens zo slechtgemutst begonnen! 
'k Was nochtans goed voorbereid, hoor. Net als met kerst had ik mezelf wat lekkers te eten en te drinken gekocht, zowel voor oudejaarsavond als voor de 1e januari. M'n huis was netjes en gezellig. Niet dat ik volk verwachtte, hoor, maar gewoon puur voor mezelf en voor 't feestelijk gevoel, trok ik iets leuks aan -doch ook comfortabel, om in de zetel te hangen- en had ik mezelf zelfs opgemaakt. M'n haar rook lekker en voelde heerlijk zacht, zo pas gewassen. En een wolkje parfum en mooie sieraden hoorden er uiteraard ook bij. Ergens binnenin mij zat er weliswaar iets niet echt helemaal lekker. Net zoals de meeste dagen van 't jaar, ook met kerst totaal geen probleem, maar op die laatste dag van het jaar voelde ik me plots toch ambetant alleen. Zeg maar gerust 'eenzaam'. "Och, dat gaat wel over", zei ik kordaat tot mezelf, "gewoon geen aandacht aan geven." 
Door m'n laatste YouTube filmke had ik eigenlijk alweer veel te lang achter de computer gezeten, dus nog wat spelletjes spelen of een puzzeltje leggen, daar deed m'n lijf teveel pijn voor. De televisie gaf precies alleen flauwe en oninteressante -allé, voor mij dan toch- programma's, maar 't is wat het is, dus je doet het ermee, hé. Gezellig alle kerstlichtjes aan, feestelijk gekleed, knusjes in de zetel, kussens om me heen, dekentje én poezen op schoot, bubbels op de salontafel en een bord met lekkere hapjes in m'n hand. Niet slecht, zou ik zo denken. En al zeker geen reden tot klagen! Eigenlijk een doodgewone oudejaarsavond, zoals ik die -ruw geschat- de afgelopen 20 jaar beleefde. Niks aan de hand dus.
Rond 20u30 schat ik: 'ding dong', m'n deurbel. De deurbel van de buitendeur, niet van mijn appartement. En, zoals u al vermoedde, ik verwachtte absoluut niemand. Van 't verschieten sprong Poekie zowat recht omhoog van mijn schoot, met z'n hoofdje keihard tegen mijn bord hapjes, waarvan ik nog net de helft kon redden. De rest vloog breed door de kamer. Nog voor ik goed en wel m'n sloffen aan had, weerklonk de bel al opnieuw, maar niemand te zien op de videofoon. Mondmasker op, ontsmettingsdoekje in de hand, sleutels mee, om vervolgens voorzichtig en op m'n hoede een kijkje te gaan nemen in de grote inkomhal. Vier enorme agenten in volledige uitrusting -ze vulden, zo op een rijtje naast elkaar, bijna de volledige glazen schuifdeur- slaakten bij mijn verschijnen een zucht van opluchting. Oef, eindelijk kwam er iemand opendoen! Blijkbaar geen reactie bij de mensen die hen belden, noch bij de conciërge, noch op de verdieping waar ze moesten zijn... Bon, ze waren alleszins heel beleefd en ook geweldig dankbaar.
Zuchtend slofte ik terug naar mijn geruïneerde hapjes. In de appartementen om me heen bruiste het feestgedruis, maar bij mij in de kamer, heel alleen, verloor het stille genieten aan kracht. De allesoverheersende zware techno beats, die zowel van binnen het gebouw als van ergens daarbuiten, en uiteraard niét met elkaar gesynchroniseerd, elk ander mogelijk mooi geluid aan flarden dreunden, hielpen het behoud van mijn goede humeur ook niet bepaald. O, wat heb ik een hekel aan die boenke boenke boenke 'muziek'! Gruwelijk. De televisie was niet eens meer hoorbaar. Tenzij je het geluidsvolume ook stevig de hoogte in draaide natuurlijk, wat alleen nóg maar meer kabaal voor m'n arme oren en hoofd zou betekenen... Zucht. "Het is maar één avondje", trachtte ik mezelf te troosten, "straks wordt het weer helemaal stil, nog even volhouden"...
Het hielp niet echt, dat troosten. Het hele politiescenario heeft zich die avond nog tweemaal herhaald. Ja, inderdaad! Maar zonder vliegende hapjes uiteraard. En al waren het telkens andere agenten, ze belden steeds maar meteen bij mij, want "gij doet toch altijd open, hé!"... Aaaargh!...
Het uitgelaten rondgestomp, overal om m'n appartement heen, duurde onverminderd verder, en mijn humeur zakte onder het vriespunt. Grommend bedacht ik me da'k inderdaad ook niet voor de politie zou opendoen met zo'n al dan niet illegaal lawijtfeestje in m'n kot... En dat die agenten voor mijn part eigenlijk meteen ook de verantwoordelijken van dat allesbehalve muzikaal gebonk mochten afknallen!
En toen moest het vuurwerk nog beginnen... Het verboden, illegale, zeer sterk afgeraden, met stevige boetes en dergelijke vuurwerk! Oké, toegegeven: 't was ontzettend veel minder dan andere jaren, absoluut, helemaal waar. Maar ondanks dat: toch nog méér dan genoeg om de poezen de stuipen op het lijf te jagen, en mezelf af en toe van 't verschieten te doen opspringen uit de sofa. En er zaten knallen tussen die onmogelijk, met de beste wil van de wereld niet, gewoon 'normaal' vuurwerk konden zijn! Zo van die enorm zware ontploffingen, die uit slechts één fenomenale diepe dreunende knal met een metalen naklank bestonden. Alsof men een loodzware container opblies, of ergens een loods de lucht in ging na een gaslek. Zoiets. Nog nooit eerder gehoord tijdens een nieuwjaarsnacht!
Toen het nieuwe jaar een half uur jong was, en ik me reeds -doodop, geradbraakt en afschuwelijk slecht gezind- in mezelf mopperend en grommelend diep tussen en onder de kussens, lakens en dekens van m'n bed verstopt had, weerklonk er een allerlaatste knal. Zo eentje van die niet te definiëren als 'vuurwerk'. En die reusachtige knal, veel heviger en luider dan de vorigen, die joeg me zodanig de schrik op het lijf, da'k nog zeker twee uur ongerust en lichtjes over m'n toeren in de zetel ging zitten 'waken', terwijl ik, écht totáál gevloerd, uiteraard met de minuut zo mogelijk nóg slechter geluimd werd...  
In de ochtend van de eerste dag van 't jaar scheen alles terug tot rust te zijn gekomen. Oef. Herademing. Tot ik, nog goed groggy en met hoofdpijn, me toch maar met een stevige kop koffie in de zetel voor de televisie zette voor het traditionele nieuwjaarsconcert uit Wenen... Yep, toen ontwaakten ook de buren. En met hen ook de techno dreun... Mijn humeur op dat moment? Goh, niet meer te meten, vrees ik, zover onder 't vriespunt. Minstens min 50, of zo. hihihi
Nieuwjaarsdag bracht ik verder volledig uitgeteld als een platte pannenkoek onder een dekentje in de zetel door. Afwisselend uitgeput slapend, ongeïnteresseerd zappend en zonder te genieten peuzelend en slobberend. Geen zin in telefoontjes, geen zin in wensen, geen zin in wat dan ook en al zeker niet in iets dat met 'gelukkig nieuwjaar' te maken had. Slecht gezind in elke vezel van mijn lijf en verschrikkelijk boos op de wereld, vooral op al die mensen die altijd maar weer heel egoïstisch, egocentrisch zelfs, hún goesting moeten doen, zonder ook maar één seconde te denken over de gevolgen van hun daden voor al hun medemensen om hen heen. Mensen die, zélfs al zouden ze met een ánder gedrag kunnen meehelpen aan het overwinnen van een nog steeds voortdurende dodelijke pandemie, tóch 'foert' zeggen, en er op die manier voor zorgen dat mensen zoals ik, alleen en door omstandigheden altijd thuis, nog zoveel langer verplicht worden eenzaam in hun kot te blijven. Beseffend hoe belangrijk de inzet van élk van ons is, hou ik mij al sinds maart 100% aan alle veiligheidsmaatregelen. Maatregelen die simpel zijn én o zo nuttig. Die er zijn om ons veilig en gezond te houden, niét om ons te pesten of aan banden te leggen of om ons dingen af te pakken!... Maar wat voor nut heeft dat in 's hemelsnaam, dat ik zo mijn best doe, als een pak feestvarkens -en ja, ook de shoppers, reislustigen en Hoge-Venen-wandelaars en dergelijke meer- doodleuk hun lol moeten en zullen hebben, als een verworven recht waar onder geen enkel beding afstand van wordt gedaan, en zij op die manier 'gezellig', puur voor hun eigen genot de boel weer naar een derde golf loodsen?... Geërgerd en geïrriteerd liep m'n moeë pijnlijke hoofd over van de verbolgen en ronduit grimmige gedachten.
Anderhalve dag had ik nodig om al die giftige bedenkingen en meningen naar de achtergrond te verbannen. 't Is niet omdat je zulke dingen weet en ervaart, dat ze ook je leven en je 'zijn' mogen beheersen. En gelukkig ben ik wijs en sterk genoeg om er weer voor te kiezen m'n gelukkige en blije zelf te zijn. Want het is en blijft een keuze! Positief en optimistisch zijn, vol begrip en mededogen, daar kies je voor, elke dag opnieuw. En je kan alleen maar aan je eigen houding iets doen en er verantwoordelijk voor zijn. Aan de rest heb je niets te zeggen. Zo is het gewoon. Dat was ik dus toch nog eens een keertje kwijt... hihihi
Mijn oudejaarsavond en nieuwjaarsdag waren dus niet echt wat je noemt 'gelukkig', maar, echt waar, er zit een fantastisch pluspunt aan heel dit verhaal! Aangezien ik zelden of nooit zo'n onweershumeur heb, kunnen we bij deze vermoedelijk wel stellen dat heel mijn voorraad 'slecht-gezind-zijn' voor 't jaar 2021 waarschijnlijk nú al volledig op is! 't Kan vanaf heden alleen nog maar meevallen, volgens mij. Dat wordt dus een supergelukkig nieuw jaar! Joepie! ;-)

Vuurwerkgeknal, poezenverdriet.

Met het zachtjes grijs en besprenkeld door motregen aanbreken van de ochtend op de eerste dag van het nieuwe jaar keerde ook de zo gekoesterde rust en stilte terug. Eindelijk. Een diepe en tevreden zucht van opluchting ontsnapte me. De voorbije nacht was zwaar en vooral eindeloos lang geweest.
Terwijl ik me in m'n ééntje met wat lekkers en een netjes uitgeschonken trappist in de zetel voor de televisie nestelde, barstte bij de buren het feestgedruis los. Het opgewekte gebabbel, met meer dan aanstekelijke lachsalvo's ertussen, wisselde af met al snel half dronken en dus nogal onvaste zangpogingen. De ambiance zat er stevig in, dat was behoorlijk duidelijk. Op zeker moment meende ik zelfs een vrolijke polonaise door de inkomhal te horen dansen. En het welgemeend hartelijke, doch nogal bulderende 'Happy New Year' om middernacht in het trappenhuis en halletje, die hebben ze vast tot op 't 14e gehoord. Maar, gezellig, hoor! Niks op aan te merken. Ja echt, daar heb/had ik allemaal totaal geen probleem mee. Dat moet kunnen, zo eens één keertje in een jaar ferm feesten, zeker in zo'n bijzondere nacht. Niet dan?! Och, da's toch gewoon leuk.
Nee, mijn zorgen lagen elders. Al de hele afgelopen week schrok de buurt met grote regelmaat op door luide knallen. Rare individuen zijn het, hoor, die ongeduldigen, die niet tot middernacht van 31 december kunnen wachten met ontploffen en hun vuurwerk alvast dágen op voorhand 'uitproberen'... En dan meestal nog overdag ook. Dan zié je daar toch helemaal niets van! Of vergis ik me daarin?... Tja, 't zal de kick van de knal zijn, of zo iets, veronderstel ik... Of het stiekeme, iets doen wat niet mag. Zelf, op eigen houtje, zomaar in het wilde weg, vuurwerk afsteken is in heel groot Antwerpen namelijk volledig verboden, en niet alleen op oudejaarsavond. En da's uiteraard voor sommige mensen een 'uitdaging', hé...
Als je in een buurt woont waar regelmatig een stukje drugsoorlog uitgevochten wordt, dan vraag je je trouwens bij elke fikse knal toch even af of het een te vroeg ontstoken vuurpijl was, of mogelijk weer een ergens lukraak binnen gesmeten handgranaat. En een pittige 'pop pop pop' serie of minutenlang ge-'retteketetteketet' kan net zo goed van een semi-automatisch vuurwapen komen waarmee men één of andere gevel of auto aan flarden schiet, als van een lading vers ontstoken vurige voetzoekertjes... Maar ook hiervan lig ik -voorlopig toch- niet echt wakker.
Wat me echt ongerust maakte, waren de twee poezen Poekie en Pompon. Bij elke luide knal -ik schrok me er zelf vaak serieus een hoedje van- nam hun angst een stukje toe, tot op het punt dat ze van puur ellende steeds weer al hun eten over gaven en niet eens meer op de kattenbak durfden. Twee bibberende zenuwzieke bolletjes pluis, verstopt ergens diep onder m'n bed. En de afgelopen week kon ik ze met veel liefde en nog veel meer geduld, wat snoepjes en een paar onweerstaanbare spelletjes uiteindelijk meestal wel overhalen toch tenminste mij weer een beetje te vertrouwen. Maar zo'n volledige nacht, zo'n eindeloos lange duisternis, waarin de explosies urenlang aanhouden... Pffft. Tja, dan is er niks meer aan te doen. Ik kan hun ellende niet meer beter maken. 't Is wachten tot het over is. En al heb ik in vergelijking met vorige jaren hier in mijn directe buurt opvallend minder vuurwerk gezién, de hele nacht lang, van al vroeg in de vooravond tot ver in de ochtend, mocht ik, zoveel meer dan ooit tevoren, een vreselijke, niet aflatende stroom van ontzettend harde -zoveel luider dan vroeger volgens mijn oren- ontploffingsgeluiden aanhóren.
Heel af en toe sloop er in de woonkamer als in een flits een schim van een poesje voorbij, 't buikje plat tegen de vloer, panische angst in de oogjes, op zoek naar een mogelijk nóg beter schuiloord -misschien was het onder de zetel toch veiliger dan onder het bed-, om dan bij de volgende knal als een bliksemschicht terug richting slaapkamer te verdwijnen. De arme beestjes. Ik had er echt vreselijk mee te doen.
Terwijl ik rond middernacht naar buiten stond te kijken, naar de veelkleurige vurige fonkelingen die overal om ons heen de nachtelijk lucht deden oplichten, gingen m'n gedachten naar die zovele andere dieren die, bevangen door angst, nu vermoedelijk ook niet wisten waar nog te schuilen. Zoveel katten, honden, paarden... Hoeveel vogeltjes zouden er van 't verschieten vannacht uit hun boom gevallen zijn? En de sierlijke kleine vleermuizen, die ik de nacht daarvoor nog vrolijk had zien rondfladderen. Die zaten nu vast ergens in een donker hoekje te bibberen van schrik, hun radarsysteem gegarandeerd volledig in de war, met als gevolg dus ook zonder eten vannacht...
O, geloof me, ik heb niks tegen vuurwerk. In tegendeel, ik kan er ook echt van genieten, van al die betoverende glinsterende kleuren, spetters en gensters breed uitwaaierend tegen het donkere hemelgewelf. Overweldigend feestelijk en onbeschrijfbaar prachtig. Maar, te veel is te veel. En dat geldt ook voor mooie dingen. Zoals vuurwerk. Dat moet écht niet al een volledige week van te voren, en 24 uur op 24, en op zowat élk plekje dat je kan bedenken... Een half uurtje, of desnoods een vol uur, ergens op één centrale plek, en er dan met z'n allen samen naar kijken, volstaat dat niet? Voor mij wel. En, zeker weten: voor m'n poezen ook.
Om half vier vannacht had mijn lichaam er genoeg van. Het wou niet langer rechtop blijven, het moest en zou neer liggen. Buiten schoten er links en rechts nog wat verdwaalde pijlen de lucht in, maar de frequentie was gelukkig al zoveel minder. Tijdens de steeds breder wordende rustpauzes tussen de gierende lachaanvallen en het occasionele lallend aanheffen van de zoveelste strofe van een ondefinieerbaar lied van de nachtje-door-doende buren dommelde ik zonder veel moeite stilaan dieper en dieper weg. Poekie en Pompon kropen, veilig dicht tegen me aan, mee onder de knusse lakens en dekens. Met het heel langzaam terugkeren van de vertrouwde zalige rust om ons heen, voelde ik hun lijfjes -begeleid van een ontzettend diepe zucht- eindelijk weer helemaal ontspannen.
Helemaal klaar met "plof, dreun, plets, baboem, knets, klap, pop, bonk, kaboem, pang, blaf, bam, bom, knal en retteketetteketet" zijn we echter nog niet, want zoals er elk jaar steevast een aantal personen veel te vroeg begint met 'knallen', zo is er ook steeds een handvol figuren die nog graag een tijdje door blijven gaan, toch zeker de eerstkomende dagen...
Och, weet je, het ergste is ondertussen alweer gepasseerd, het nieuwe jaar is aangevat, zonder echte ongelukken en met niet al te veel en gelukkig nog nét hanteerbare ellende, dus daar ga ik nu ook niet meer van wakker liggen. In tegendeel zelfs: vannacht slaap ik, al was het maar van puur moeheid, als een zich in rust, stilte en zaligheid wentelend roze roosje! Vermoedelijk met twee opnieuw gelukkige en relaxte pluizige poezenprinsjes naast me.
Gelukkig nieuwjaar, en slaap lekker! 😊

Verlichte stad.

Begin december, vroeg op die maandagochtend, blokkeerden ze zowat de hele Nationalestraat: de mannen van 't stad die de feestlichtjes omhoog hingen. Rode gestrikte pakjes met groene guirlandes er naast. Toen m'n werkuren voor die dag er op zaten was het fraaie eindresultaat uitstekend zichtbaar, zo fonkelend afstekend tegen de toenemende duisternis van de vroeg vallende avond. En vanaf dat moment werd elke dag een ontdekkingstocht naar meer van dat soort vrolijk moois. Na 't sluiten van m'n receptie nam ik zigzaggende omwegen richting metro huiswaarts, soms zelfs hele stadswandelingen, door de vele straten en steegjes, om me vol verrukking tegoed te doen aan die feestelijk overdaad van al die miljoenen, misschien wel miljarden lampjes. Er hangt zo ont-zet-tend veel dat je niet eens meer weet waar eerst te kijken! 
Heel even sloop, uiteraard, je kent me ondertussen zo wel een beetje, de bezorgdheid over de belasting op het milieu, de lichtvervuiling en de kostprijs van al die elektriciteit door m'n hoofd, maar soms moet je, een beetje tegen beter weten in, al dat 'verantwoordelijk zijn' en 'zorg dragen voor' eventjes loslaten en je voluit over geven aan genieten...
De afgelopen 8 jaar werkte ik buiten de stad, en natuurlijk hangen ook daar links en rechts lichtjes, aan het ene huis al wat meer dan aan het andere, maar bij die onmetelijke hoeveelheid in alle vormen en kleuren, zo kwistig -ik wou bijna zelfs 'verkwistend' zeggen- over het centrum gestrooid, dat valt met niets te vergelijken. En het feit dat ik vanwege m'n job verplicht elke dag weer het hartje van de stad en al z'n winkelstraten moest doorkruisen -wat normaal gezien zo ongeveer het laatste is wat je me zal zien doen op en rond feestdagen- maakte mijn bijna kinderlijk geluk en verwondering alleen maar groter: alsof ik dit nog nooit gezien had! Goh, misschien is dat ook wel zo...
Vruchteloos trachtte ik al die prachtige straat- en pleinzichten in de schemering op foto vast te leggen. Geen enkel plaatje, als het al enigszins ergens naar leek en scherp was, gaf de echte magie van de in licht gehulde stad weer. Je kan nu eenmaal niet fotograferen hoe iets zo fijn voor je voelt dat je van puur geluk alleen nog maar kan glimlachen... Dat zit veilig vanbinnen in je hart, hé.
Zoals de warme herinneringen die, al slenterend door de straatjes, weer naar boven kwamen: va en moe, die met mij een uitgebreide toer met de auto reden, gewoon, zonder echte reden en nergens heen, alleen maar om overal naar de lichtjes te gaan kijken. Soms vol heerlijke be- en verwondering, soms met buikpijn van het lachen om zoveel malligheid, soms gezellig gruwelend bij zulk onmogelijk geacht lelijks, soms met onze ogen alvast leuke ideetjes stelend voor ons eigen huis 't volgend jaar. Een auto vol oooooh's en aaaaaah's. Een auto met drie blije mensen met feestelijke twinkellichtjes in hun ogen...
Vannacht is de lucht ook weer vol van vuurwerk. Nog zo iets waarin ik me vroeger, met open mond, als in extase naar die sprankelende kleurenexplosies en vooral dat spetterend zilver en goud tegen het fluwelen hemelzwart starend, in alle gelukzaligheid kon verliezen. Nu ben ik daar wat bang van. Er wordt zoveel ongecontroleerd en verschrikkelijk onvoorzichtig afgestoken, en ook nog eens absoluut o-ver-al, vaak op de meest foute plaatsen. De hele buurt knalt hier al dagenlang. En het benauwende er aan is vooral dat je helemaal niet meer met zekerheid weet of elke explosie die je hoort inderdaad ook vuurwerk is. Lees het maar even na in de krant: een bom in de brievenbus als overval-wapen bij de bakker, en ontploffende auto's na opzettelijke brandstichting. Hier in mijn buurt, vlakbij waar ik woon. Rare tijden, als je 't mij vraagt...
Ach, ik wijk af van de fantastische verwondering om al dat feeërieke, meer dan magisch licht waarmee de stad zich tooit in deze laatste dagen van het jaar. 
Angst belet 't genieten, dus laat dat onschuldige kind diep in jezelf maar overheersen en dompel je, zo zorgeloos als mogelijk, zalig onder in het knallende feestgedruis van de overdadig verlichte stad.
Sta me eerst nog wel even toe u hierbij vooral géén spetterend of knallend nieuw jaar toe te wensen. Nee, daar hebben we dit afgelopen jaar en deze voorbije week al meer dan genoeg van gehad... Veel liever zie ik elke nieuwe dag van 2017 de vurige warmte van vriendschap, liefde en genegenheid branden in uw hart, met daar bovenop die immer als sterretjes twinkelende lichtjes van deugd -en wie weet ook van wat onschuldige ondeugd- in uw ogen! En geniet ondertussen alvast van een veilig oud-jaar-einde en een vredevol nieuw-jaar-begin. ;-) Xxx 

Armen om me heen. Een warme nieuwjaarswens.

En zo tikken de laatste uren en de laatste minuten van 2015 stilletjes weg. Alhoewel. Ik zou beter schrijven dat ze behoorlijk lawààierig weg knàllen. De afgelopen dagen werd in m'n buurt al wreed 'geoefend' en vanmiddag donderde ik van 't verschieten een paar keer bijna van m'n stoel. Enorme decibels, al die explosies hier vlakbij. Het heeft iets van een belegerd gebied. En straks, om middernacht, barst de vuurwerkhel pas echt los...
Met de herinnering van vorig oudjaar in elke vezel van m'n lijf ben ik met sloten koffie, jawel: uit de nieuwe róze Senseo, en nog wat af te werken leuke klusjes hopelijk voldoende voorbereid op een heeeeeeel erg lange nacht vol oorverdovend kabaal. Die mix van spanning, lichte angst, bezorgdheid en toch ook een pak fascinatie die zich steeds meer meester van me maakt ebt vermoedelijk pas weg als de zon in het nieuwe jaar weer op komt.
Zoals al zovele jaren schuif ik zelf geruisloos en vaak bijna bewegingsloos van het ene jaar naar het volgende. Vroeger ging ik zelfs gewoon slapen. 
Want oudejaarsavond ben ik, zoals op zovele feestdagen en al zovele jaren, helemaal alleen en doodgewoon thuis. O ja, ik zorg wel voor iets lekkers voor mezelf, dat wel. En alle kerstlichtjes mogen de hele nacht aan, da's gezellig terwijl ik televisie kijk of wat met de poezen speel. Maar meer is het niet.
En ik merk dat ik er met de jaren meer last van krijg dat er, vooral op al de speciale momenten, triest én vrolijk, geen "armen om me heen" zijn.
Voor veel meer mensen dan je zo op het eerste zicht zou denken is eenzaam zijn in deze dagen van het jaar extra zwaar om dragen. Getuige de ontzettende hoeveelheid verhalen die ik hoorde bij de kerstconcerten. Zoveel eenzaamheid met minstens evenveel verschillende oorzaken, die allemaal, al was het maar voor heel even, wat baat vond bij mijn Kerst-Miss zijn.
Want met kerst zing ik. Dan ben ik ook alleen, zelfs zo omringt door muzikanten en dansers, maar het zingen, overal en vooral veel, en voor zovele mensen die er blij van worden, het maakt me sterk en doet me vergeten. En ik geef. Door m'n zingen heen. Alles wat ik ben en heb aan liefde, warmte en licht. Daar lééf ik voor, het is m'n hoogste goed.
Luister, ik vind het meestal, heel oprecht en eerlijk, absoluut gewéldig om alleen te zijn. De rust, de stilte, de uren die altijd van mezelf zijn, ik ben m'n eigen baas, ga en sta waar ik wil, en zolang ik op tijd de poezen eten en knuffels geef ben ik aan niemand verantwoording schuldig. Die vrijheid is met geen enkele rijkdom te betalen en ik geniet er met volle teugen van.
Maar ook ik ben niet altijd groot, sterk en zelfredzaam. En ik verlang naar die éne aanwezigheid in m'n leven, om bij thuis te komen, mezelf veilig en gekoesterd te weten. Daarom niet 24 uur op 24, 7 dagen op 7, maar ergens en bereikbaar, en graag aanwezig indien hoognodig...
Mijn eenzaamheid bij het thuiskomen na concerten, het is na al die jaren nog steeds heel zwaar om dragen. Zalen vol honderden mensen, die mij enorm genegen en warm in hun hart dragen, die mij oprecht graag zien, ongelofelijk fantastisch,... maar thuis wachten er geen "armen om me heen".
Aan de feesttafel zitten tussen broers en zusters vergezeld van hun liefdevolle partners, het vraagt telkens weer ontzettend veel moed en zelfbeheersing. De entertainer in mij draait overuren om het te overleven.
En ja, ik weet heus wel dat een relatie geen garantie is tegen eenzaam zijn. Ik weet uit eerste hand, 2 maal zelfs, dat je jezelf er zo mogelijk nóg eenzamer van kan voelen. Het is inderdaad niet al rozengeur en maneschijn, maar als ik iemand z'n geliefde stiekem onder de tafel z'n hand zie vasthouden ter ondersteuning, of een guitig en steels knipoogje zie geven over de borden en glazen heen, dan geef ik grif toe dat ik in stijgende lijn geel en groen van jaloezie ben. Dat soort verbondenheid ken ik niet en ik wil het ook.
De vele dames die ik het afgelopen jaar leerde kennen die, net zoals ons moe, zonder hun geliefde van een leven lang verder moeten, heel alleen, hun gemis is duidelijk extreem groot en onoverkomelijk, maar ik denk dat het niet zoveel pijnlijker is dan het mijne. Want wat is nu het ergste: je grote liefde voor eeuwig verliezen of nooit zulk een grote liefde gekend te hebben?... Ik weet het niet, ik kan het niet vergelijken.
En dat wil niet zeggen dat ik nooit met heel m'n hart en ziel van iemand gehouden heb, in tegendeel, ik gaf en geef het steeds m'n alles. Maar door de situatie of de ingesteldheid van de persoon in kwestie kon of mocht niet zijn...
Het afgelopen jaar maakte ik, behalve met al die dames, ook kennis met een aantal 'nieuwe' toffe mannen, maar, wellicht omdat de meeste van die geweldige heren of reeds bezet was of zelf op zoek naar hun eigen bijzondere màn..., die ene speciale, voor mij alleen, mijn eigen "armen om me heen", die zat er niet tussen. Of misschien moet ik zeggen 'nog niet'. Want straks begint er een nieuw jaar, boordevol mogelijkheden, ongeschreven verhalen en belevenissen, en wie weet ook wel mijn grote Liefde...
Alleen zijn is niet erg, maar ik wens ieder van jullie van harte en bijzonder oprecht een 2016 toe waarin niemand van jullie eenzaam hoeft te zijn en elk zijn "armen om zich heen" mag kennen. Gelukkig nieuwjaar! :-) Xxx