Kristina's-Kerst-Miss-Boodschap.

Aan het begin van de maand december schrijf ik steeds, naar goede gewoonte ondertussen, trouw en plichtbewust, een voorwoord voor het programmaboekje bij de kerstconcerten, dit jaar al voor de 13e maal. 
De eerste keren ging dat nog moeizaam, hoe verwoord je en deel je je emoties zonder over de top melig te worden?... Door de jaren heen werd het echter iets dat stilletjes vanbinnen groeide en er dan, boem, ineens 'was', kant en klaar in mijn hoofd, volledig gereed om neer te schrijven. Altijd binnen het thema, of misschien beter: 'passend bij de titel van de concerten dat jaar', en altijd een beetje 'stichtende lectuur', zoals dat heet...
Beste vriend en bijzonder gewaardeerde concertkompaan Roger Nupie noemt het telkens, met een ingehouden gniffel en een vette knipoog, maar warm en welgemeend, mijn jaarlijks weerkerend "Phil Bosmans-moment"...
Het is goed mogelijk dat in al deze, nét niet helemààl religieus, geïnspireerde teksten het prille begin schuil ging van mijn 'schrijvertje zijn' en dus ook van deze geanimeerde blog. Misschien dat ik vanaf volgend jaar dat voorwoord beter de jaarlijkse "Kristina's-Kerst-Miss-Boodschap" zou noemen!... Wie weet dat men daar ooit ook nog eens speciaal voor de beeldbuis klaar voor gaat zitten!... hihihi
Bij de kerstconcerten 2015 zijn opvallend veel aanwezigen me, nog maar eens, komen bevestigen dat ik, en mijn show, maar vooral ik zelf dus, letterlijk Kerstmis bén. Voor de aanwezige nonnen, al heel m'n leven fan van mij, is er in dié theaterzaal op dàt moment zelfs méér Kerst te vinden, te voelen en te ervaren dan in gelijk welke kerk! Als dat geen compliment is!... Wauw.
Alleszins, oprecht gemeend, volledig passend in een hartverwarmende kerstsfeer en bij deze ook leesbaar voor en door al mijn niet-concert-gaande-blog-lezers en andere afwezigen: het voorwoord van het programmaboekje bij de kerstconcerten "Gelukkige Kerst-Miss", editie december 2015.
.

Geluk. Het ongrijpbare fantastische ’iets’ dat we onze vrienden, familie, kennissen, collega’s en zovele anderen regelmatig wensen. Het valt uit onze mond zonder dat we er echt bij stil staan. Bij elke verjaardag, een nieuw jaar, feestjes en vieringen allerlei, een nieuw huis, een nieuwe job, zelfs bij de aanvang van een concert gunnen we iedereen van harte een stevige portie geluk. En dat komt omdat we er zelf ook zo innig naar op zoek zijn. Het geldt voor absoluut elke mens hier op aarde: we willen allemaal gelukkig zijn. Maar wat is geluk? En waar kan je dat in godsnaam ergens vinden?

Wel, dat ligt voor iedereen steeds weer een beetje anders, denk ik, maar ik weet heel goed dat het niet te vinden is in financiële rijkdom en materiële bezittingen, al onderschat ik hun invloed op iemands leven hier zeer zeker niet.

Geluk vindt je niet in het verleden en het is ook niet iets waar je naar kan streven voor ‘ooit’, ergens in een verre toekomst. 

Geluk is een gevoel dat voorkomt uit kleine dingen in een leven dat, misschien wel meer dan ooit in deze toch bedreigende tijden, vandààg, op dit eigenste moment, gelééfd moet worden. Je kan gelukkig zijn omdat de zon die door de gordijnen piept ’s morgens, of door een tekening met een dikke zoen van een kind, door een mooie bloem of een vogel die fluit, of door een warm woord, een glimlach, een ontmoeting, door een fijne vriend,... en vooral door tevreden zijn met de dingen om je heen.

‘Je gelukkig prijzen’ is een uitdrukking die je gewoon letterlijk mag nemen: zelfs in de meest donkere dagen, de meest trieste situaties is er, als je heel goed kijkt, altijd nog wel iets dat je gelukkig maken kan, maar soms moet je daar, inderdaad, toch wel even je best voor doen, dat klopt. Vandaar: je moet jezélf ‘gelukkig prijzen’, luidop zeggen ‘ik ben gelukkig want...’ of ‘hier wordt ik nu eens echt gelukkig van’. En ja, dat valt ook mij soms zwaar, maar het is en blijft de moeite waard om het te proberen. Kijken naar alles wat er wél is en geluk kan betekenen, dat kan je jezelf leren. Zo mààk je je eigen geluk. In jouw leven, vandaag, op dit eigenste moment.

Vandaag is geluk voor mij hier op dit podium mogen en kunnen staan en het publiek verblijden met m’n zang en m’n humor, en super gezellig samen met de muzikanten, dansers en special guest een knusse bijna familiale kerstsfeer vol warmte en licht uit te mogen dragen en door te geven. En als het een beetje mee zit gaan jullie straks allemaal gelukkig naar huis. Dat hoop ik oprecht!...     En dus wens ik jullie hierbij alvast van ganser harte

bijzonder gelukkige feestdagen

en een uitzonderlijk gelukkig nieuw jaar!

Uw Gelukkige Kerst-Miss,

Kristina

Foto van de voorstelling op 19 december 2015, 

met dank aan Dieu Kampen.

Gelukkige verjaardag, m'n beste vriend.

X aantal jaren geleden, ik dacht in 2007, namen we als aanvulling op de tentoonstelling van gemeenschappelijke vriend-kunstenaar Tim in het Reuzenhuis in Borgerhout elk één van de extra performances uit alle andere mogelijke artistieke disciplines voor onze rekening: ik zong, in m'n wijde zilveren baljurk, en uiteraard met de nodige bravoure en decibels, a capella opera aria's in de allergrootste leefkamer, en hij las intiem en in alle eenvoud voor uit "Abrikozen voor Ali", een boek met zijn eigen werk, op het knusse piepkleine zolderkamertje. En we genoten de kans om elkaar en ook alle andere fascinerende entertainers aan het werk te zien.
Achteraf, bij een glas wijn, en na heel wat getwijfel, sprak ik de dichter aan. Schoorvoetend uitte ik mijn bewondering voor zijn kunnen en... dat bleek, verrassend genoeg, absoluut wederzijds! Tijdens het lange en boeiende gesprek dat zich toen ontspon polste ik voorzichtig en enigszins aarzelend of hij misschien ook voor heel àndere woord-dingen in te huren was... 
Het vervolg is mijn trouwe fans al lang bekend: sinds die dag speelde en zong ik niet één voorstelling meer zonder hem aan mijn zij. Sterker nog: er vormde zich een hechte vriendschap. En zowel mijn hoge waardering voor zijn woord- en taalkunde als mijn warme genegenheid voor hem als mens en vriend bleven groeien. In geen enkel facet van mijn leven meer weg te denken, m'n allerbeste vriend: woordkunstenaar Roger Nupie.
Deze man kent m'n diepste geheimen, m'n hevigste verlangens, m'n oeverloze verdrietjes en m'n onmetelijke vreugdes. Hij deelt m'n bittere donkere laagtes maar ook m'n stralende spotlight hoogtes. Hij aanhoort geduldig en liefdevol de onmetelijke woordenzondvloed als ik weer eens een stevig stukske over iets moet zagen. Altijd opnieuw slaagt hij er in me te doen lachen op momenten dat ik verstik in m'n tranen. In alle mogelijk, en ook onmogelijke, situaties betekent zijn, ondertussen bijna vanzelfsprekende, bedaarde en nuchtere aanwezigheid een geruststelling, een houvast, een zekerheid.
En ondanks àl mijn eigenaardigheden, vastgeroeste gewoontes, zotte kuren, eigenwijze meningen, typische diva-neigingen, drama aanvallen, bizarre discipline en soms bergen ongeduld en vrachtwagenladingen onbegrip wil hij nog steeds samen met me in het openbaar gezien worden, én verder de Vlaamse podia onveilig maken!...
We gieren wat af in de urenlange telefoongesprekken vol hilarische toekomstplannen, dolkomische bedenkingen, eigenwijze gekke meningen en zotte woordgrappen. Ons gevoel voor humor is identiek en eenmaal we vertrokken zijn is het eind vaak zoek... Buikpijn van 't lachen gegarandeerd!
"Ik heb niks nodig, ik héb alles al!" verzette hij zich gisterenavond aan de telefoon tegen mijn 'waarmee-doe-ik-je-een-plezier-voor-je-verjaardag?' 
"Maar gij kocht mij in februari een nieuwe WC-bril!" protesteerde ik. 
"Tja, maar da's ook geen optie" gniffelde hij triomfantelijk, "mijnen bril is nog prima en kan nog jaren mee!" 
En na gezellig giechelend het lijstje met alle mogelijkheden, die ik op dat moment überhaupt nog kon bedenken, te hebben overlopen en uiteraard ook meteen afgekeurd, besloten we, al grappend, dat ik als kado eventueel wel een blogje over hem 'mocht' schrijven... zélfs met websitevermelding én foto.
Dus bij deze, zeer geachte meneer de woordkunstenaar Roger Nupie, mijn maatje, mijn bondgenoot, mijn persoonlijke psychiater, mijn dichter, mijn corrector, mijn deelgenoot, mijn medestander, mijn vangnet, mijn klaagmuur, mijn taalkundige, mijn rechterhand, mijn halve voorstelling, mijn partner in crime... kortom en alles samengevat: mijn allerbeste vriend, met dit schrijfseltje wens ik je met heel m'n hart nog vele geweldige, gezonde, vreugdevolle en boeiende jaren. En dat we nog lang samen, zowel over onszelf als over elkaar als over de rest van de wereld, hartelijk mogen lachen, ongezouten meningen spuien en uiteraard bijzonder fraai en geïnspireerd zingen en schrijven! ;-)

Website Roger Nupie

(foto Ivo Herwijn)