De opnames: Maarten.

Meteen van het eerste moment dat wij elkaar leerden kennen -na afloop van een concert in openlucht op het Theaterplein in Antwerpen, waarbij hij op meer dan meesterlijke wijze één van mijn favoriete sopranen begeleidde- klikte het tussen Maarten Vandenbemden en mij. Eigenlijk vergleed mijn aandacht tijdens dat concert in hoge snelheid bijna volledig naar die tengere lange man met z'n gitaar, die daar in alle eenvoud, een beetje op de achtergrond en op z'n eentje al de schitterende aria's en liederen van eersteklas instrumentaal accompagnement voorzag. Ongelofelijk zoals hij de meest wonderbaarlijke muziek met die lange vingers van hem uit de snaren van de gitaar toverde! Ik zal nooit vergeten hoe hij wat verlegen, zelfs een beetje verbaasd, oprecht dankbaar reageerde toen ik na afloop van de voorstelling daar mijn waardering en ontzag over uitsprak. Heel erg voorzichtig en met opperste respect polste ik in datzelfde gesprekje, een beetje met toekomstige kerstconcerten in het achterhoofd uiteraard, naar de mogelijkheid hem eventueel ook voor andere, wellicht wat minder prestigieuze projectjes te kunnen boeken... en Maartens enthousiasme bleek zelfs groter dan ik had durven dromen!
Als special guest, vorig jaar bij de kerstconcerten, sloten niet alleen Roger en de andere muzikanten Maarten meteen volledig in hun hart, ook het publiek viel eensgezind en met overtuiging als een blok voor hem. Men is, nog steeds in zowat elk gesprek over gelijk welke concerten trouwens, vol lof over zowel zijn artistieke en muzikale kunnen, als over zijn ontzettend innemende persoonlijkheid. En men wil, men eist bijna, méér!
Zelf kon ik in december 2019 ook mijn vreugde over Maartens aanwezigheid amper de baas. Muzikaal klikt het alsof we nooit iets anders deden dan samen musiceren. Het is een woordeloos aanvoelen, één blik volstaat, heel bijzonder. Het wederzijds respect is groot, doch eenvoudig en oprecht. Het hoeft niet uitgesproken, we voélen het. Ook de grote muzikale goesting en verscheidenheid die we allebei kennen, past fantastisch bij elkaar. Maarten haalt schijnbaar moeiteloos de meest indrukwekkende werken uit z'n gitaar, maar is even authentiek en sterk in alle muzikale eenvoud en kleinheid. En daar voel ik me in mijn diversiteit aan stijlen en kunnen heel erg door gevoed. Heerlijk om samen groots te zijn, en bijna extra zalig om samen hele kleine, bijna intieme dingen op de scene neer te zetten. Ik heb puur muzikaal zo ontzettend genoten, vorig jaar tijdens die concerten en de voorbereiding.
En ik genoot niet alleen van het samen musiceren, maar ook louter van zijn aanwezigheid. Maarten straalt altijd een geweldige rust uit, een soort puurheid, ik zou het gerust 'vrede' durven noemen. Zijn stem is zacht en melodisch, zijn gebaren bedachtzaam en rustig. De oprechte aandacht, de welgemeende warmte en het begripvol mededogen waarmee hij gelijk wie tegemoet treedt, is naar mijn idee gewoon helend. Zijn interesse in jou als mens, als levend wezen, is ongeveinsd en waarachtig. Persoonlijk word ik van, heel gewoon, slechts zijn aanwezigheid beter, blijmoediger en gelukkiger. Eigenlijk voelt zowel de muziek die Maarten maakt, als de persoon, de mens die hij is, als puur Liefde.
En ja, ook wij verlangden na de kerstconcerten vorig jaar naar 'meer', naar meer muzikale samenwerking. Goh, plannetje en ideetjes zát, hoor, dat was geen enkel probleem, maar... die vervloekte corona kwam jammer genoeg ook hier een erg stevige stok die wielen steken...
Tot nu dus, want Maarten was onmiddellijk bereid om tot bij mij te komen en wat kerstnummers met me op te nemen. Het enthousiasme, de goesting en de warmte vloeiden meteen overvloedig door de mailberichten en telefoongesprekken mijn kant uit! "Of hij niet bang was, zo met mij als zangeres, dicht bij elkaar in een kleine ruimte, zonder mondmaskers?" vroeg ik hem, toen ik hem van de tramhalte afhaalde. Maar ook daarin bleek ons vertrouwen in elkaar rotsvast: we vertelden allebei die vele lange maanden zowat elke veiligheidsmaatregel zo correct mogelijk te hebben toegepast, en dat volstond eenvoudigweg. 
Dat vertrouwen was ook absoluut nodig, want om een mooi plaatje in een perfect kerstdecor te kunnen schieten, hebben we niet alleen zowat m'n hele woonkamer verbouwd, maar zaten we tijdens de opnames ook ongeveer op elkaars schoot! Half hangend op één gebogen been zat ik schuin achter hem, m'n andere been een stuk onder het zijne. Om niet pardoes om te vallen, hield ik me met één arm ongezien achter zijn rug aan de leuning van de sofa rechtop, terwijl zijn ellenboog me, al naar gelang de gitaarbewegingen en akkoorden, regelmatig in de ribben porde. De stukjes film waarop ik onhandig, totaal niet elegant en luid giechelend op m'n plekje kruip, zijn ronduit hilarisch. Misschien goed voor een extra 'bloopers' video... We hebben wat afgelachen, hoor, bij die opnames, echt.
En af en toe knetterde er ook wel eens een sterk woord door de woonkamer. Als ik alwéér eens m'n tekst vergat bijvoorbeeld. Zeker als we nu nét goed in de melodie en de sfeer zaten!... Dju toch. Of als hij nóg maar eens de mist in ging met dat ene donderse, immer tegenstribbelende rotakkoord!... Of toen, middenin een opname, plots één van m'n buren, ergens in het gebouw, god mag weten waar, op het lumineuze idee kwam net dán, op dát moment, even stevig aan de slag te gaan met een drilboor! Nondepitjes! Ja, inderdaad: komt dá tegen!... Och, allemaal leuke fragmenten voor die bloopervideo, zullen we maar denken, hé. En ik moet er trouwens eerlijkheidshalve ook wel bij vertellen da'k een stuk meer en harder knetter dan hij, maar dat had je misschien zelf al kunnen inschatten... ;-)
Die geweldig gezellige én productieve zaterdagnamiddag ging, hoe vermoeiend hij ook was -het voelde voor mijn lijf nog maar eens als een volledig weekend kerstconcerten met alles erop en eraan- eigenlijk toch ook weer veel te snel voorbij. Maar niet alleen het warme gevoel blijft nazinderen. Met die fenomenale camera, waar ik ondertussen toch al deftig kon werken, zo na het vele 'oefenen' met Roger, legden we een fraai aantal mooie kerstliedjes mét superleuk beeldmateriaal vast. Topkwaliteit in pixels, decibels én inhoud. Al zeg ik het zelf!...
Het was al donker in de straten toen ik Maarten terug naar de tramhalte wandelde. En op mijn toch nog even terug de kop opstekende bezorgdheid over mogelijk besmettingsgevaar tussen ons beide, sprak Maarten met z'n vertrouwde sereniteit en vredigheid de behoorlijk historische woorden uit: "Wel, als we hierna allebei zouden moeten sterven, dan laten we tenminste een heel pak ontzettend mooie afscheidsmuziek na!" Amen. ♥️

Gemis en herinnering.

En plots, totaal onverwacht, miste ik hem weer verschrikkelijk. Misschien kwam het heel gewoon slechts door het lange wachten. Als je, voor alle zekerheid -en naar 'goede' gewoonte- een bus eerder neemt, om ondanks elk mogelijk openbaar-vervoer-gedoe toch netjes op tijd te zijn voor je afspraak, en die bus dan -uiteraard, dat zal je altijd zien- net deze keer eens volgens 't boekje op de minuut juist rijdt, dan mag je om te beginnen al een dik half uur aan de ingang van het ziekenhuis blijven zitten wachten. En als men op de afdeling echografie dan ook nog eens ernstig achter staat met het afwerken van de lijst patiënten, dan loopt de tijd dat je moederziel alleen, en natuurlijk ook op verplichte, ontzettend veilige afstand van elke andere hospitaalbezoeker, met je vakkundig ontsmette duimen zit te draaien, fiks op... "Hoe vaak had ik zoal niet op onderzoeken of behandelingen zitten wachten?", vroeg ik mezelf af, "En, hoe vaak had hij dan, al dan niet geduldig, chauffeur voor me gespeeld..." 

't Hielp vanzelfsprekend ook niet echt dat ik -alweer- in dat ene ziekenhuis zat, waar voor altijd een ondefinieerbaar onaangename gevoel aan vast hangt, als zijnde de plek waar mijn vaders hart voorgoed ophield met slaan... De vloedgolf emoties die me als een donderslag bij helder hemel verrasten, deden me keihard op m'n lip bijten om niet daar, in de wachtzaal van het ziekenhuis, in dikke tranen uit te barsten.
Dat ik nog zo van dat gemis 'gepakt' kon worden, verwonderde me toch wel een beetje. De tijd vliegt razendsnel voorbij -echt, niet te geloven- en zo is het ondertussen alweer -net niet dag op dag op het moment dat ik daar in het ziekenhuis zat- 6 jaar geleden dat mijn vader overleed. De acute, alles verterende pijn van het abrupte afscheid verzachtte in al die tijd langzaam naar een soort leefbaar 'ontbreken van', ja zeker, maar zo af en toe overvalt dat vreselijke leegtemonster je dus tóch nog. En hoe!...
Ik kan me voorstellen dat m'n broers en zussen dat ook wel eens voor hebben, en bij ons moe zal het wel het vaakst gebeuren, maar dat bijvoorbeeld iemand als m'n beste vriend Roger er ook door geplaagd wordt, dat verraste me toch een beetje. In één van onze vele lange telefoongesprekken, afgelopen zomer, o.a. eindeloos palaverend over het wel of niet organiseren van kerstconcerten in coronatijden, en alle mogelijke en onmogelijke bedenkingen daaromheen, vertelde Roger me geheel onverwacht hoe hij persoonlijk mijn vader nog steeds geweldig mist, vooral bij zowat elk optreden van mij en al helemaal bij de kerstconcerten. Hoe hij na al die jaren nog steeds verwacht hem te zullen zien binnenkomen, zoals altijd netjes in het pak, afgeborsteld en opgewekt, blij er weer bij te zijn en klaar om indien nodig links of rechts een handje toe te steken, of nog wat extra reclame voor z'n dochter te maken. Ook voor Roger is mijn vaders afwezigheid dus niet zo vanzelfsprekend. Het verhaal van zijn persoonlijk stukje gemis ontroerde me diep, en 'k ben heel blij dat hij het met me deelde. Dat maakt ons alleen maar hechtere vrienden en betere concertpartners.
Afgelopen zondag zou mijn vader 79 jaar oud geworden zijn. De 4e oktober is voor de meeste mensen de dag van Sint Franciscus en Werelddierendag -wat ik zelf ook erg belangrijk vind- maar meer dan dat zal het voor mij persoonlijk, en voor de rest van mijn leven, immer mijn vaders verjaardag zijn en blijven. 

Op m'n moeder wegen dit soort data, meer dan alle andere momenten van gemis, extra door en meestal probeert ze er, zo goed en zo kwaad dat gaat, in alle rust en stilte heelhuids overheen te geraken. Maar afgelopen zondag besloot toch een keertje 'anders' te worden. Mijn schoonbroer zou me komen oppikken, m'n oudste broer en zijn gezin brachten heerlijke taarten mee en zelfs m'n jongste broer kwam ook nog eens naar Wijnegem afzakken: tijd voor een heus verjaardagsfeestje! Taart en trippel! Een bijzonder, maar voor ons toch nogal typische combinatie. En ondanks de afwezigheid en het gemis van de jarige zelf werd het een erg gezellige namiddag. 

Ja, door die extra aandacht rond hem en alle herinneringen, welt je verdriet toch wel weer wat terug op, dat klopt. En m'n eigen eenzaamheid woog achteraf ook maar weer eens stevig door. Maar toch is het goed. Het is goed om onze va te blijven 'vieren', over hem te blijven vertellen, je af en toe af te vragen "hoe zou hij dat gedaan hebben", of "wat zou hij hiervan gevonden hebben", je regelmatig te bedenken dat hij nu misschien wel fier op je zou zijn of hard om je moest lachen. Het is goed altijd en overal nog het gevoel te blijven hebben -te kúnnen en mógen hebben- dat onze va er nog steeds en altijd op de één of andere manier bij is, als een onzichtbare en ontastbare aanwezigheid, desnoods in gedachten alleen. "Ge telt ook nog altijd mee, hoor, va, daar moogt ge zeker van zijn!" Of om het met de vertaling van de woorden op het prentje hieronder te zeggen: "Va, u herinneren is gemakkelijk, ik doe het elke dag. U missen is het hartzeer dat nooit weggaat." ♥️

P.S. 't Was tegelijkertijd écht niet gemakkelijk én ontzettend hilarisch, beste va, om aan het prentje voor bij deze blog te werken terwijl jij me met die ondeugend guitige blik in 't oog hield. Alsof ik je de hele tijd hoorde zeggen: "Ik zou dat zo niet gedaan hebben, zenne, maar allé, 't resultaat kan er mee door..." ;-)

Kerst-Miss, volledig anders bekeken

Een grauwe maandagnamiddag. Op het computerscherm voor me rollen vrolijke foto's voorbij. Massa's prachtige foto's met een onmiskenbaar opgewekte sprankelende kerstsfeer. Ik bekijk ze opnieuw en opnieuw. Rondom mij ligt het huis er onbehaaglijk rommelig bij. Afwas van verscheidene dagen, niets is gepoetst, gestofzuigd of op z'n plaats. En daarbovenop struikel je in elke kamer over allerhande props en dozen vol concertbenodigdheden. De slaapkamer hangt vol kerstjurken, -jurkjes en -gilets, en alles, echt álles in huis -met extra hoge concentraties in m'n bed en de badkamer- kleeft vol quasi onverwijderbare glitter. De vertrouwde, vervelend chaotische nasleep van de kerstconcerten van afgelopen weekend in een onvertrouwd warrig appartement. En ik kan mezelf er maar niet toe overhalen met opruimen te starten...
Elk jaar weer draag ik met veel plezier en energie m'n steentje bij in het 'verlichten' van die donkere eindejaarsdagen, die voor zovelen toch lastig door te spartelen zijn. Eenzaamheid, verdriet, gemis... Het tekort aan 'licht' -letterlijk en figuurlijk- maakt de feestdagen voor velen alles behalve dolle pret. Het samen zingen en lachen deed mensen naar huis gaan met een glimlach op hun gezicht en een extra vonkje levensvreugde vanbinnen, elk jaar weer, gegarandeerd. Voor minder gingen we niet. En ik werd er zelf ook altijd beter van. Ja natuurlijk ben ik er elk jaar opnieuw totaal uitgeput van achteraf. Maandenlang keer op keer op keer nieuwe organisatorische beproevingen doorstaan en tot slot twee maal een concert van 2,5 uur zingen waarbij ik telkens absoluut álles van mezelf geef, het laat z'n sporen na, amai nog ni. Maar binnen in mij ging het levensvreugdelichtje dan ook altijd feller branden, hard genoeg om er weer een jaar mee verder te kunnen.
En dit jaar... De beide shows straalden, net zoals alle jaren daarvoor, dezelfde fenomenale energie en eindeloze, bijna kinderlijk gelukkige, vreugde uit. Niemand in het publiek merkte er iets van, zelfs op de fantastische foto's kan je het niet terug vinden, slechts een paar intimi waren er van op de hoogte: dit jaar was de Kerst-Miss zichzelf niet. Verre van. Zowel de voorbereidingen als de concerten leden, vaak ongezien en ongehoord, zeer ernstig onder de diepe, duistere en uitgesproken hardnekkige depressie die zich van me meester gemaakt had. Die ogenschijnlijk onuitputtelijke bron met 'happy' was opgedroogd. Zo voelde het alleszins.
Uitgesproken donkere emoties en gedachten van pijn, eenzaamheid, nutteloosheid en mislukking gingen samen met al de 'overbodig-ongewenst-ongeschikt-onbegrepen-ongeliefd-onbemind-gevoelens als een razende onstuitbare moordmachine in me te keer, alles in z'n pad vernietigend en slechts elkaar steeds weer en meer versterkend en opjuttend. 
En met dat oorverdovende oorlogskabaal vanbinnen valt er vanbuiten een oorverdovende stilte. Er wordt niet meer opgeruimd, gepoetst, gewassen. De planten krijgen te weinig verzorging, de poezen te weinig aandacht. 'Creatief bezig' zijn is onwezenlijk en schrijven volstrekt onmogelijk. Alsof alles een beetje met je mee-sterft.
Bijna kwamen er dus dit jaar geen kerstshows, het heeft echt niets gescheeld. En niet alleen omdat de dokter een negatief advies gaf vanwege de overdaad aan bijbehorende stress, maar omdat ik, volledig verslagen en gebroken, het zelf allemaal dreigde op te geven. Alles...
Eigenlijk had ik die hoop- en licht-brengende kerstconcerten dit jaar zélf hard nodig, meer dan wie ook, gelijk wanneer en gelijk waar!... 
Ergens diep in me hield zich blijkbaar toch nog een piepklein sprankje happy verborgen, klaar om weer op te laaien eens de kust terug veilig was. En de concerten kwamen er, mede door geweldige vrienden zoals bijvoorbeeld Roger, die eindeloos geduldig zeeën van tranen opdweilde, en Ingrid, die me zonder veel omhaal, te pas en te onpas, systematisch even stevig knuffelde. En natuurlijk ook de zalige muzikant- en danseresvrienden, die zonder vragen of twijfelen meteen mee hun schouders onder het project zetten. Het minuscule vonkje groeide zo uit tot een vlammetje, net groot genoeg om me de scene op te doen stappen, een beetje wankel maar vol hoop vertrouwend op dat 50-jaar oude zangeressenlijf, volledig opgebouwd met net niet uit zichzelf zingende moleculen. 
Ja, die kerstconcerten van dit jaar waren een sterk staaltje van hoop en vertrouwen, van doorzettingsvermogen en ondersteuning, en vooral van vriendschap. De titel 'Kerst-Miss anders bekeken' is een vlag die de lading ab-so-luut niet dekt!...
En het heeft me deugd gedaan. Echt. Niet alleen het zingen, waar ik áltijd beter van wordt, en het heerlijke moppen-tappen dat ik voor geen geld ter wereld loslaat, maar meer dan ooit ook de oprechte aandacht, de warme genegenheid, het nog nagalmende applaus, de talrijke knuffels en zoveel, zoveel meer, teveel om op te noemen. En de foto's natuurlijk, die onmiskenbare, keiharde bewijzen zijn, zwart op wit -en duidelijk ook op róód- van al het moois dat we toch maar weer gepresteerd hebben, en die vooral een blijvende getuigenis zijn van 'dat het góed was!'
Weliswaar wat verminderd in kracht roert de depressie zich nog steeds. Die geeft zich niet zonder slag of stoot over en verdwijnt niet zomaar boem-pats. Maar, er is weer een reddingsboei om me aan vast te houden als ik dreig te verzuipen. Zolang het me lukt de ene voet voor de andere te zetten, en ik niet bij de pakken ga neer liggen, kom ik er wel, ongeacht hoe lang en zwaar de weg nog is. Opnieuw beseffen dat er vele supporters, zichtbaar en onzichtbaar, langs m'n pad staan helpt absoluut. Ik mag alleen niet vergeten om me heen te kijken onderweg en ze te 'zien'!...
Naast mijn grote mok dampende koffie ligt een heerlijk chocolareepje uit de Merci-doos, kadootje van m'n lieve ballet-miekes. Die doos kwam met een mooie kaart waarin een wel heel bijzondere boodschap staat, een boodschap van dank, bewondering en ondersteuning, maar vooral van heel veel oprechte liefde. De tranen rollen nog steeds over m'n wangen telkens ik de woorden herlees. Geen tranen van verdriet, maar van ontroering, en ook een beetje van geluk. Ja, die kaart, da's er ééntje om vanaf nu altijd dicht bij me in de buurt te houden, voor als het bulderende tumult in m'n hoofd me weer eens heel gewiekst compleet doet vergeten dat er altijd van mij gehouden wordt...
En terwijl ik heel intens en zuinig geniet van het laatste restje chocola in m'n mond raap ik mezelf toch maar weer bij elkaar en besluit, uiteraard begeleid door een paar onmetelijk diepe zuchten, eindelijk maar eens wat te gaan opruimen.
Van een schoon huis alleen word je misschien volmaakt gelukkig -je kan die monsters in je kopke spijtig genoeg niet mee opzuigen of wegpoetsen- maar 't is wel een prima stap in de goeie richting! En wie weet spreken we dan tegen december 2018 van een 'Opgeruimde Kerst-Miss'. Letterlijk en figuurlijk. ;-)

Kristina's-Kerst-Miss-Boodschap.

Aan het begin van de maand december schrijf ik steeds, naar goede gewoonte ondertussen, trouw en plichtbewust, een voorwoord voor het programmaboekje bij de kerstconcerten, dit jaar al voor de 13e maal. 
De eerste keren ging dat nog moeizaam, hoe verwoord je en deel je je emoties zonder over de top melig te worden?... Door de jaren heen werd het echter iets dat stilletjes vanbinnen groeide en er dan, boem, ineens 'was', kant en klaar in mijn hoofd, volledig gereed om neer te schrijven. Altijd binnen het thema, of misschien beter: 'passend bij de titel van de concerten dat jaar', en altijd een beetje 'stichtende lectuur', zoals dat heet...
Beste vriend en bijzonder gewaardeerde concertkompaan Roger Nupie noemt het telkens, met een ingehouden gniffel en een vette knipoog, maar warm en welgemeend, mijn jaarlijks weerkerend "Phil Bosmans-moment"...
Het is goed mogelijk dat in al deze, nét niet helemààl religieus, geïnspireerde teksten het prille begin schuil ging van mijn 'schrijvertje zijn' en dus ook van deze geanimeerde blog. Misschien dat ik vanaf volgend jaar dat voorwoord beter de jaarlijkse "Kristina's-Kerst-Miss-Boodschap" zou noemen!... Wie weet dat men daar ooit ook nog eens speciaal voor de beeldbuis klaar voor gaat zitten!... hihihi
Bij de kerstconcerten 2015 zijn opvallend veel aanwezigen me, nog maar eens, komen bevestigen dat ik, en mijn show, maar vooral ik zelf dus, letterlijk Kerstmis bén. Voor de aanwezige nonnen, al heel m'n leven fan van mij, is er in dié theaterzaal op dàt moment zelfs méér Kerst te vinden, te voelen en te ervaren dan in gelijk welke kerk! Als dat geen compliment is!... Wauw.
Alleszins, oprecht gemeend, volledig passend in een hartverwarmende kerstsfeer en bij deze ook leesbaar voor en door al mijn niet-concert-gaande-blog-lezers en andere afwezigen: het voorwoord van het programmaboekje bij de kerstconcerten "Gelukkige Kerst-Miss", editie december 2015.
.

Geluk. Het ongrijpbare fantastische ’iets’ dat we onze vrienden, familie, kennissen, collega’s en zovele anderen regelmatig wensen. Het valt uit onze mond zonder dat we er echt bij stil staan. Bij elke verjaardag, een nieuw jaar, feestjes en vieringen allerlei, een nieuw huis, een nieuwe job, zelfs bij de aanvang van een concert gunnen we iedereen van harte een stevige portie geluk. En dat komt omdat we er zelf ook zo innig naar op zoek zijn. Het geldt voor absoluut elke mens hier op aarde: we willen allemaal gelukkig zijn. Maar wat is geluk? En waar kan je dat in godsnaam ergens vinden?

Wel, dat ligt voor iedereen steeds weer een beetje anders, denk ik, maar ik weet heel goed dat het niet te vinden is in financiële rijkdom en materiële bezittingen, al onderschat ik hun invloed op iemands leven hier zeer zeker niet.

Geluk vindt je niet in het verleden en het is ook niet iets waar je naar kan streven voor ‘ooit’, ergens in een verre toekomst. 

Geluk is een gevoel dat voorkomt uit kleine dingen in een leven dat, misschien wel meer dan ooit in deze toch bedreigende tijden, vandààg, op dit eigenste moment, gelééfd moet worden. Je kan gelukkig zijn omdat de zon die door de gordijnen piept ’s morgens, of door een tekening met een dikke zoen van een kind, door een mooie bloem of een vogel die fluit, of door een warm woord, een glimlach, een ontmoeting, door een fijne vriend,... en vooral door tevreden zijn met de dingen om je heen.

‘Je gelukkig prijzen’ is een uitdrukking die je gewoon letterlijk mag nemen: zelfs in de meest donkere dagen, de meest trieste situaties is er, als je heel goed kijkt, altijd nog wel iets dat je gelukkig maken kan, maar soms moet je daar, inderdaad, toch wel even je best voor doen, dat klopt. Vandaar: je moet jezélf ‘gelukkig prijzen’, luidop zeggen ‘ik ben gelukkig want...’ of ‘hier wordt ik nu eens echt gelukkig van’. En ja, dat valt ook mij soms zwaar, maar het is en blijft de moeite waard om het te proberen. Kijken naar alles wat er wél is en geluk kan betekenen, dat kan je jezelf leren. Zo mààk je je eigen geluk. In jouw leven, vandaag, op dit eigenste moment.

Vandaag is geluk voor mij hier op dit podium mogen en kunnen staan en het publiek verblijden met m’n zang en m’n humor, en super gezellig samen met de muzikanten, dansers en special guest een knusse bijna familiale kerstsfeer vol warmte en licht uit te mogen dragen en door te geven. En als het een beetje mee zit gaan jullie straks allemaal gelukkig naar huis. Dat hoop ik oprecht!...     En dus wens ik jullie hierbij alvast van ganser harte

bijzonder gelukkige feestdagen

en een uitzonderlijk gelukkig nieuw jaar!

Uw Gelukkige Kerst-Miss,

Kristina

Foto van de voorstelling op 19 december 2015, 

met dank aan Dieu Kampen.