Hittegolfgezever.

Nu de zomerse temperaturen recordbrekende hoogtes bereiken, worden we langs alle kanten gebombardeerd met info en tips om die hitte heelhuids door te komen. Genoeg drinken, jezelf tegen directe zonnestralen beschermen, veel rusten, koele plaatsen opzoeken, enz. Allemaal erg nuttig, maar eigenlijk weten we die dingen ondertussen wel, veronderstel ik... Daarover ga ik het hier dus niet meer hebben, maar ik wil wél graag het assortiment maatregels nog een beetje uitbreiden, én meteen ook aan de reeds gekende een paar toevoegingen plakken. Wat niet zo moeilijk zal zijn, aangezien alles van de hitte toch al plakt, hé… hihihi

Om te beginnen een hele belangrijke -vind ik persoonlijk toch zeker- extra maatregel: gebruik deodorant!!! Gebruik zelfs dubbel zoveel deodorant indien nodig, en ten allen tijde en overal. Help zo te voorkomen dat de mensen om je heen, vermoedelijk al behoorlijk misselijk van de hitte, door uw mogelijke walm ook daadwerkelijk tot kotsen over gaan.

Volgende, minstens even belangrijk punt: draag kleding! En ja, ook dit is een maatregel om misselijkheid en braakneigingen bij uw medemens tegen te gaan. Luister, in een enkel geval ben ik er ook helemaal vóór dat deze hitte de mannen dit maal eens niet van de jongens, maar wel van de t-shirts scheidt. Absoluut. Echter, over ’t algemeen geldt voor de overweldigende meerderheid, en zonder pardon: kleed je verdorie aan! En daarenboven: kleed je vooral naar het lichaam dat je hébt, en niet het lichaam dat je zou willen of het lichaam waar je van droomt… Ja, het klopt, men moet dragen waar men zich goed in voelt, ongeacht leeftijd, of gewicht, of wat dan ook. Helemaal mee eens. Maar, komaan, even serieus: er zijn grenzen, hé. Ik geef je voor de duidelijkheid een paar voorbeeldjes mee.
Dames, ik weet dat het warm en plakkerig is, en dat een knellende BH daarom misschien niet uw favoriete kledingstuk is dezer dagen. Dat gezegd en geweten zijnde, doe het ding toch maar aan. Die alle kanten uit zwiepende waterballonnenwinkel, da's nu precies toch ook echt geen zicht, hé, en zooooveel frisser voelt dat nu eigenlijk ook weer niet, geef het maar toe. 
Heren, een korte broek kan zeker, wat mij betreft dan toch -ik kijk al wel eens graag een keertje naar mooie mannenkuiten-, maar hou het alsjeblieft stijlvol, zeg. Te kort is te kort, punt. Zeker als je zo'n shortmodelletje met wijde pijpen wil dragen, om dan wijdbeens -hopend op een fris zuchtje wind???- en uiteráárd zónder ondergoed -want ook dáárvoor is het natuurlijk veel te warm- op de tram recht tegenover me komt zitten... Ding dong!
Ondertussen staan er al veel te veel 'OMG-had-ik-dát-maar-nooit-gezien-plaatjes' en 'Ooo-nee-mijn-arme-ogen!-prentjes' op m’n netvlies gebrand. Man man man man man!... 
O, ja, nog zo iets! Sandalen en slippers allerhande zijn super fijn om te dragen bij zulk een hitte, amai nog ni. Lang leve de frisse stappertjes! Maar sommige van die voeten, die tenen en zeker die nagels, die anders zelden of nooit daglicht zien en nu ineens de open ruimte krijgen... Aaaaargh! Pure horror van de bovenste plank, echt waar. Hemeltje lief, brrrrrrr. En de zeep is nochtans al lang uitgevonden, dacht ik toch...
Je kan uiteraard een zodanig donkere zonnebril opzetten dat je er niets meer van ziet… Aha! Dát is misschien de reden waarom zoveel van die zo gezegde stoere gasten zelfs in ’t donkerste van de metro dat ding niet van hun neus halen!... Bij de dames zou het kunnen dat die donkere bril op blijft om de door het zweten vreselijk uitgelopen make-up te verbergen, iets waar ik zelf ook al eens mee sukkel. Bij momenten schrik ik me rot van het abstracte-kunst-portret dat vanuit m’n zakspiegeltje naar me terug kijkt…

Genoeg drinken is inderdaad zeer belangrijk. Het is dan ook aan te raden bij deze temperaturen steeds iets te drinken bij je te hebben. Maar persoonlijk waardeer ik het niet echt om, als de tram plots hard remt bijvoorbeeld, de helft van uw verfrissing in mijn nek te krijgen… Net zoals ik het ook nogal onaangenaam vind om zowel op de perrons als in de rijtuigen aan de vloer vast te plakken door uw gemorste dorstlessers, en ik op diezelfde plaatsen beter géén zonnebril draag, uit angst te struikelen over al uw kwistig en gul rondgestrooid leeggoed. En ja, als liefhebber weet ik heel goed dat bier voor 95% uit water bestaat, doch, geloof me: geen goed alternatief. Uw hydratatie-met-bier-poging zal door deze warmte extra uitvergrootte negatieve gevolgen kennen, met –ja zeker alwéér- uit de hand lopende kotssituaties, zowel voor uzelf als voor de omstaanders... Volgens een artikeltje in de krant neemt trouwens met het stijgen van de temperatuur de neiging tot agressie toe. En dat klopt, volgens mij, als een bus. (hihi) M'n medereizigers gaven de voorbije dagen al verschillende malen blijk van 'lichte ontvlambaarheid', en zelf breng ik -tot m'n eigen verbazing eigenlijk- precies ook zoveel minder geduld op dan normaal met de onhebbelijkheden van de mij omringende openbaar-vervoer-gebruikers... Gelukkig heeft mijn sterk gevoel voor humor voorlopig nog steeds de overhand. Of toch op z'n minst die stevige dosis sarcasme... ahum. Al bij al, hydratatie met alcohol: geen goed plan dus.

En ja, het is heet, ja. Dat beseffen we ondertussen állemaal, en heel goed zelfs. Totaaal overbodig dus om zonder fout élk gesprek -in persoon, aan de telefoon of via sociale media- weer te beginnen met een meewarig "Warm, hé!" We wéten dat het snikheet is, gelóóf me! Wees eens een keertje origineel, open eens met iets verrassend en vrolijk de hele plak- en zweetboel een beetje op! 
Ik begin écht te denken dat veel mensen er zowat de hele winter en lente op gewacht hebben: eindelijk is het warm genoeg om er bijzonder uitgebreid over te klagen hoe warm het wel is. Het is natuurlijk een nationale sport, dat klagen en zagen, ik weet het, maar geef toe: dezelfde mensen die afgelopen winter steen en been kloegen dat het 'zo verschrikkelijk koud was en het niet snel genoeg zomer kon zijn', dat zijn vermoedelijk de eersten om nu tegen iedereen die het maar wil horen overdadig hun onvrede over deze temperaturen te spuien. Voor zover ik weet koelt klagen je niet af, in tegendeel, zou ik zelfs durven zeggen: al die opwinding verhit je volgens mij alleen maar meer… En god lieve deugd, wat zijn er tegenwoordig toch veel onderwerpen om eens stevig over door te mekkeren! Tjonge tjonge!... Je weet alle dagen van zowat iedereen of ze al dan niet kunnen slapen hebben, mét alle mogelijke details van de pogingen en de mislukkingen, en begeleid van een eindeloze hoeveelheid tips. De airco op 't werk staat te koud, of te warm, of werkt niet, of bestaat niet. Maakt niet uit: gij zult het geweten hebben! En vanzelfsprekend óók in geuren en kleuren. Dat de tram of de bus niet op tijd aan de halte arriveert, wordt logischerwijs eveneens aan de hittegolf gelinkt. En, o wat een ellende, in zowat élk rijtuig staat de airconditioning eveneens óf niet aan óf véél te koud, kunnen de vensterkes niet open of wil men ze juist zo gauw mogelijk -da trekt hier!-  dicht... Allemaal dingen waarover -wat had je gedacht- natuuuurlijk eveneens uitgebreid gekankerd moet worden. Nondepitjes, al dat gezaag! Ik zou er verdorie zélf uitvoerig en gepassioneerd van beginnen mopperen! Ola pola! Het is wat het is, hoor, je kan er niks aan veranderen, dus accepteer het en pas je aan, en vergeet niet te genieten van om het even wat, waar en wanneer het maar kan. Get comfortable with being uncomfortable! 
We zullen naar de toekomst toe vermoedelijk sowieso gewoon moeten geraken aan dit soort 'nieuwe' temperaturen. Me dunkt dat de opwarming van de aarde, met zo een paar van deze hittegolven en hete zomers na elkaar, toch écht niet meer te ontkennen valt... Met deze helse temperaturen gaat er trouwens geen dag voorbij of je hoort minstens één iemand een ontzettend gechargeerde, zeer openbare uitleg doen over het broeikaseffect en global warming en zo, met daar, uiteraaard, aan vastgekoppeld een ongezouten mening over de politici en rijkaards die daar, uiteraaaard, 120% verantwoordelijk voor geacht worden. Terwijl de fanatieke orator, gegarandeerd deo-loos walmend, wansmakelijk half ontkleed en met gore griezelvoeten z’n lege halve-liter-bierblikje ongegeneerd moedwillig de tramsporen op mikt… 
Ja, 'k weet het, kweetet, kwéétet!, da'k hier nu zelf al een halve blog zit te mauwen over dat gezever en gezaag, en da'k vermoedelijk ook weer een serieus stukske aan 't overdrijven ben... Tja, vergeef me, 't zal die hitte zijn, hé. hahaha 😀😇

 

Valentijns-invalide.

Valentijnsdag. Hoe schrijf je daar wat over dat het lezen waard is, als wat er op die dag gevierd wordt geen reëel deel van je leven uit maakt? Wat heb ik voor zinnigs te vertellen over 'De Liefde'?  Ik, de Valentijns-invalide, al vele jaren alleen en relatieloos na een stel waardeloze huwelijken met foute mannen...
Daar moest ik toch eens diep over nadenken, want als je niet oppast glijdt je al snel af naar een ellenlange klacht over pijnlijk gebroken harten, diepe relatielittekens en het huidige 'grote gemis', en daar zit niemand op te wachten. En breek me de bek niet open over al diene flauwen schijnheiligen truut dat 'liefde overal en in alles is' en je ook 'iedereen om je heen die je graag heeft' moet meetellen, want, al klopt dat misschien inderdaad allemaal wel, het ontbreken van 'armen om je heen' is er niet mee opgelost.
Door een weekend vol gepieker gevolgd door een ongemakkelijke maandag de 13e daalde m'n humeur over al dat Valentijnsgedoe dan ook ver beneden het vriespunt en liep ik op de 14e wat slechtgezind in mezelf te brommen dat het allemaal commerce is, en dat ge elkaar verdorie elke dag, elke minuut en elke seconde graag moet zien. De hartvormige dozen pralines, peperdure rode rozen met lange stelen, teddyberen 'made in China', nutteloze prullen en overbodige huiskamerornamenten met 'I 💗 You'... Allemaal 'brol in pakskes' ja, dat vond ik er van. 'k Heb meer speelgoedbeesten dan ik ooit knuffelen kan. Ik trakteer mezelf bijna elke week op een mooi boeket en erg vaak zijn dat prachtige roze -uiteraard- rozen. Een goestingske in chocola of pralines? Dan koop ik die zelf wel, exact diegene die ik het allerlekkerste vind, en ook nog eens op gelijk welk tijdstip in het jaar. Klaar. Totaal niets met liefde te maken, als ge 't mij vraagt.
Dinsdag 14 februari 2017 startte dus voor mij nog steeds inspiratieloos en met een stevig 'groempf'-gevoel. Facebook liep over van de liefdesverklaringen, gelukkige-koppel-foto's, kant-en-klare citaten en voorspelbare grapjes. En zij die op deze dag uit de (love-)boot vielen, stuurden halsstarrig -je kan het ook als 'moedig' bekijken natuurlijk- 'alleen is zoveel beter' berichten de wereld in, al was het maar om er zichzelf van te overtuigen...
Terwijl ik zuchtend in de spiegel staarde tijdens het tandenpoetsen liep Poekie met z'n staart in een vrolijke krul nonchalant de badkamer binnen om tevreden knorrend uitgebreid tegen mijn blote been te komen staan leunen. Zijn motto is simpel: zolang ze nog thuis is plak ik tegen haar aan. Ja, Poekie ziet mij graag, heel erg graag. Tussen z'n broer Pompon en mij is het vaak een beetje éénrichtingsverkeer -van mij naar hem- wat dat betreft, maar nu wou ook hij duidelijk niet achter blijven en kwam, met z'n mooie witte-sokken pootjes netjes naast elkaar, oprecht geïnteresseerd op de lavabo zitten kijken naar het haar-opsteken en make-up-aanbrengen, en met kopjes tegen m'n hand elke keer ze bij hem in de buurt passeerde. Hartverwarmend. Ik voelde een glimlach groeien op m'n gezicht. 
Van op de salontafel geurde het zelf gekochte fraaie boeket roze rozen me heerlijk tegemoet, schoonheid in al z'n eenvoud én grootsheid waar ik intens van geniet. En weer groeide de glimlach een beetje.
Onderweg naar m'n werk werd ik verblijd door een kleurrijke ochtendlucht vol vrolijk vogelgezang en wat schuchtere zonnestraaltjes. Een heerlijk lentegevoel maakte zich van me meester en de glimlach werd nog breder.
De bijzondere babbels met de gezellige collega's en hun blijken van waardering voor zowel m'n werk als m'n aanwezigheid verwarmden m'n hart. Nog een paar verrassende ontmoetingen, wat vriendinnenknuffels en enkele bijzonder fijne telefoontjes en berichtjes later voelde ik me warempel oprecht geliefd! Echt waar. En als je dan met een schitterende brede lach je dag verder zet, dan gaat ook de hele wereld om je heen als vanzelf stralen. Plots zag ik overal weer zoveel moois. Mijn hart bloeide er helemaal open van.
Maar hola! Wacht eens eventjes... 
Dan moet ik mezelf hier toch wel even terug fluiten, hé: liefde is dus wél in alles en overal, en al die mensen om me heen die oprecht om me geven, dat maakt ook echt wel een verschil! Vermoedelijk onder invloed van het 'gemis' liep ik stomweg een maf toertje rond in m'n emoties!...
Ik mag dan op relationeel vlak absoluut een soort Valentijns-invalide zijn, mijn leven is zeker en vast niet liefdeloos, in 't tegendeel zelfs, maar soms vergeet ik dat wel eens, zeker als dat gebrek aan 'armen om me heen' het voortouw neemt... Zo'n blokje rond in donkere gedachten helpt me gelukkig steeds weer opnieuw in 'Liefde' geloven, en niet alleen in 'alles en overal' maar werkelijk in àl z'n vormen, als je begrijpt wat ik bedoel... 
Wat er ook nog op m'n pad komt, één ding staat vast, zonder enige twijfel: binnenin deze Valentijns-invalide met -en ondanks- al haar vele letterlijke en figuurlijke littekens klopt nog steeds een innig warm en wijd open hart! 😘

Warme winters.

"Allé vooruit, ze gaat de vuilniszak weer buiten zetten, zenne!" Dat zegt de echtgenoot van mijn vriendin altijd als ze haar winterjas aantrekt om het huis te verlaten. Gelukkig heeft deze vriendin een uitstekend gevoel voor humor, want als ze haar jas aantrekt gaat ze zeker niet altijd naar buiten met het vuilnis. Nee, haar halve trouwboek lacht met hoe haar wat rondere lichaam in haar warme winterjas er uit ziet. Een mat glanzend zwarte, met horizontale banen en op de koop toe lekker gewatteerde jas... En toen ze het geheel even voor me showde kon ik niet ontkennen dat er inderdaad enige gelijkenis is. We hebben er samen hartelijk om gelachen. Vooral omdat ik me er helemaal in kan vinden, in het vreemde zelfs lachwekkende effect van sommige winterjassen.
Jarenlang, zowat m'n hele volwassen leven, droeg ik uitsluitend zwierige zwarte enkellange, echte wollen -en daardoor meestal ook behoorlijk zware- wintermantels. Zeer elegant en stijlvol, naar gelang het model ook erg 'Mary Poppins', zeker met een hoedje en paraplu erbij, sowieso altijd opgefleurd met een mooie kleurrijke warme sjaal en bijpassende handschoenen. En... elke winter weer stond ik in die jas -fabuleus gracieus- over m'n hele lijf geweldig bibberend en werkelijk tot op het bot door en door koud op tram en bus te wachten. Een échte wòllen jas, klinkt fantastisch, en warm, dat wel, maar een ijzig snijdende noordenwind blaast z'n vrieskou er zonder enige moeite los doorheen, geloof me.
Een extra onderlijfke, een tweede dikke trui of vest, ik loste het probleem zo goed en zo kwaad als mogelijk op, maar rillen deed ik, niks aan te doen.
Afgelopen herfst was het weer eens tijd voor nieuwe winterjas. De wol-kwaliteit van tegenwoordig is niet meer zoals in grootmoeders tijd, toen je met één jas nog je hele leven deed. Dus om de 2, 3 jaar start ik de steeds moeilijker wordende zoektocht. 't Is ook totaal niet trendy meer, hé, zo'n jas... Ja, een échte kwaliteitsvolle lange mantel is te vinden, hoor, zeker buiten het doorsnee modecircuit, in de betere, tijdloze en stijlvolle zaken bijvoorbeeld, maar daar shoppen ligt spijtig genoeg absoluut niet in mijn beperkt winterjasbudget. 
Voor het eerst in m'n leven waagde ik me daarom aan een -online bestelde- enkellange zwarte nylon jas, van onder tot boven gewatteerd en met een eindeloze rits, ook van onder tot boven, en, hoe super was dat: voor een ronduit belachelijke prijs. Mijn moeder vond hem schitterend, dus het was een blijvertje. Ik zelf had -en heb- er nog steeds een beetje mijn twijfels over... 
Elke keer, ik zweer het je: zonder fout élke keer, ik me weer volledig voorover buig om die ellenlange rits toe te zippen, een rits die ook nog eens steevast -nondedoemme, nondedoemme, dedju dedju toch, miljaaaaar- op minstens één plek klem komt te zitten met de voering -uiteraaard vooral als je al wat laat bent- bedenk ik me met een ietwat groene grimlach: "Allé vooruit, 'k zal mijne slaapzak maar weer eens aantrekken!..." 
Goed trouwens dat de rits ook van onder naar boven wat open kan, anders zou ik met van die piepkleine geisha-wiebel-pasjes naar de tramhalte moeten sprinten, als een soort wandelende worst op pootjes. 'k Geef toe dat het inderdaad een grappig beeld is. 
Soms voelt het alsof ik me, voor het naar buitengaan in de ijzige kou, even snel van kop tot teen in een stevig dekbed rolde, en met die, nog steeds erg kleurrijke, dikke sjaals er bovenop zie ik af en toe niet eens meer waar ik loop. Als al die bedekking trouwens hoog genoeg over neus en oren zit zie je vermoedelijk ook niet veel meer van mij, nog juist een dot, al dan niet extra versierd met een bloem, en misschien ook nog een stel ogen, veronderstel ik... 
Maaaaar... hoe belachelijk ik ook denk er uit te zien, het moet gezegd dat ik deze winter, hoe hard het ook vroor en hoe lang er ook op dat regelmatig onbetrouwbare openbaar vervoer gewacht moest worden, nog niet één moment stond te bibberen! Het is voorwaar een winterwonder. Bijna dagelijks verbaas ik me er over hoe warm deze ontzettend lichte jas me wel houdt. Hij is zodanig winddicht, waterafstotend en deskundig geïsoleerd dat ik er af en toe zelfs in loop te zweten!
Afgelopen tijd bekeek ik in de meer dan overvolle trams elke ochtend alle andere winterjassen om me heen en kwam tot de hilarische constatatie dat we, zo dicht op elkaar gepakt en met allemaal hoofdzakelijk zo'n dik gewatteerd omhulsel aan, eigenlijk met z'n allen één grote airbag creëren. En heel even zag ik ons allemaal, bij een mogelijk ongeval, als een grote strandbal totaal pijnvrij gezellig door het tramvoertuig in het rond botsen.
Wel, misschien boeten we een heel stuk aan stijl, elegantie en zwierigheid in, misschien zien we er uit als wandelende vuilniszakken, dichtgeritste slaapzaken, ingesnoerd dekbedden, opgeblazen luchtmatrassen of worsten op pootjes, het maakt niet uit. Laat het maar vriezen dat het kraakt en laat de sneeuw maar vallen: wij beleven uitsluitend nog wàrme winters! :-)

Je hebt niets te klagen, het gaat goed met je!

Zo af en toe moet ik mezelf er ook wel weer eens aan herinneren, maar meestal is het één van de basisredenen waarom ik eigenlijk altijd content ben, ongeacht de situatie. En ik draag deze boodschap te pas en eventueel ook te onpas uit aan eenieder die er wat aan heeft en het horen wil: je hebt niets te klagen, het gaat goed met je!
Laat me hier even een lijstje neerschrijven met een paar dingetjes -laat ons zeggen 10, om te beginnen, da's een mooi rond getal- zodat je voor jezelf kan checken of ik misschien niet ergens een beetje gelijk heb, m.a.w. doe de test!;-)
1. Je hebt een dak boven je hoofd. Gehuurd, gekocht, inwonend, maakt niet uit. Er is een plek die jij 'thuis' kan noemen en waar je warm en veilig bent, mogelijk samen met een gezin, een partner, kinderen of huisdieren. En dat stekje is vast en zeker gevuld met jouw eigen geliefde meubeltjes, gekoesterde spulletjes en honderden andere frulletjes.
Denk dan nu eens even aan de zovele mensen op deze aardbol die nooit, niet één dag in hun bestaan, zo een plaatsje hadden of het, al dan niet samen met al hun andere bezittingen, door omstandigheden voor altijd kwijt raakten...
2. Je hebt gegeten vandaag. Minstens één keer, de meesten van ons zelfs 3 maal of meer. De winkels, ijs- en voorraadkasten en zelfs de vuilnisbakken puilen er van uit, van die overvloed aan voedsel die wij ter beschikking hebben, elke dag opnieuw, jaar in jaar uit.
Stel je even voor dat je je kostje op een vuilnisbelt bij elkaar zou moeten scharrelen, of moet overleven op een paar grassprietjes, of dat er zelfs totaal niets is en er je nog slechts een zeer langzame en pijnlijke hongerdood wacht...
3. Je hebt schoon water. Water om te drinken, om mee te koken, om je te wassen... Zonder water is er geen leven mogelijk, geen landbouw, geen veeteelt, absoluut niks. Alle welvaart in de westerse landen bestaat door de aanwezigheid van veel en proper water.
Probeer je even in te beelden dat het jarenlang geen druppel geregend heeft en dat je alle dagen vele kilometers moet afleggen voor een schamel bakje van dat kostbare vocht, en dat het dan nog gevaarlijk vervuild is en dus een risico voor je gezondheid op de koop toe...
4. Je hebt propere en mooie kleren om aan te trekken, de meesten van ons zelfs kasten vol, veel meer dan we misschien ooit nodig zullen hebben.
Wat als je geen trui, sokken en degelijke schoenen tegen de kou zou bezitten, een jas tegen de regen, een hoed tegen de brandende zon, laat staan iets waarin je je mooi voelt, of feestelijk... Zovele mensen in de wereld het moeten stellen met niet eens het strikte minimum...
5. Je hebt je gezondheid. 'Dat klopt niet', hoor ik meteen een aantal onder jullie tegenwerpen. Oké, ook mijn gezondheid laat nog wel eens te wensen over, maar wij hebben àlle mogelijk zorg binnen handbereik, en vaak zelfs met 100% terugbetaling. Dokters, medicatie, de modernste toestellen en mogelijke ingrepen, zoveel verschillende therapieën, geneesmethodes, kuren. Noem het maar op, het kan. Voor elk 'auwtje' of 'oeitje' is er wel iets. En ze houden je ten treure in leven, of je dat nu wil of niet, zelfs als er van werkelijk en zinvol 'leven' geen sprake meer is. Wij zullen niet zo gauw meer sterven aan diarree (door vies water bijvoorbeeld), of een domme ontsteking, of een besmettelijke kinderziekte zoals mazelen. Hoeveel vrouwen overlijden er hier bij ons nog in het kraambed? Stel je even een leven voor zonder dokter, zonder apotheek, zonder ziekenhuis...
6. Je kon naar school gaan. Je mocht leren, de ene voor langere tijd en hogere studies, de andere slechts de basis, maar allicht kunnen jullie allemaal lezen, schrijven en rekenen. Daardoor kan je werk vinden en centjes verdienen, o.a. voor de dingetjes in de nummers 1 tot 5, of toch minstens de documenten begrijpen en invullen voor hulp van één of andere hulporganisatie, want vangnetten zat in dit land.
Hoe zou jouw leven er uit zien, wat zou je allemaal niet meer kunnen of bezitten als je niet naar school had kunnen gaan, zoals nog steeds een zeer groot deel van de wereldbevolking?...
7. Er is geen oorlog in dit land. Nee, ik sluit mijn ogen niet voor al het kleine en grote geweld, in alle mogelijke vormen. Er is ook agressie en onrecht hier bij ons, maar geef toe dat wij toch een relatief veilig bestaan kennen. Je kan zonder vrees boodschappen gaan doen, in het park wandelen, fietsen met je kinderen... Volgens mij kunnen wij ons écht niet voorstellen hoe het is om hele dagen gebombardeerd te worden, of dat je altijd het risico loopt door een sluipschutter neer geknald te worden als je even om brood gaat, of elk moment dreigt ontvoerd, misbruikt en gedood te worden, zomaar, omdat je je op de 'foute' plek bevindt, omdat je ras, geloof, huidskleur, sekse, kleding, mening enz. 'verkeerd' zou kunnen zijn. Zou jij die ondraagbaar zware stress, de onmenselijke immer aanwezige angst, de verlammende onmacht in elke vezel van je lijf en elk facet van je leven aan kunnen?... 
Oorlog verwoest trouwens ook zowat àlles uit al de puntjes hierboven...
8. Je hebt vrije wil en keuze. Oké, natuurlijk moet je je hier ook wel aan wetten en regels houden, maar wij leven hier absoluut in vrijheid als je het vergelijkt met zovele andere naties. En je kan kiezen uit een zowat eindeloze hoeveelheid mogelijkheden om je leven mee in te vullen, een doel te geven, een toekomst voor jezelf uit te bouwen. Van de hele kleine dingen -wat eet ik vandaag, wat zal ik eens aantrekken,..- tot hele grote dingen -gezin, carrière, huis, maatschappij,...- jij kiest.
Hoe zou je je voelen als een dictator dat alles voor jou zou beslissen? Hoe zou je leven er uit zien als er totaal geen mogelijkheden om uit te kiezen waren, gewoon omdat er helemaal niets is...
9. Minstens één iemand geeft om je, en zeker en vast beteken ook jij iets voor tenminste één persoon. Niemand van ons is écht alleen of vergeten. Zelfs als je enkel nog wat familie hebt of slechts één goede vriend, een leuke kennis, een aangename collega, of simpelweg fijne buren, de kans dat één van ons volledig onopgemerkt in alle eenzaamheid sterft en pas weken, maanden later teruggevonden wordt, zonder dat er ook maar één iemand een traan over laat of er z'n bedenkingen bij heeft, is bijzonder klein. Niet dan?
10. Je leeft. Je ademt, je bent er, hier en nu. De wereld in al z'n wonderen heeft er nooit eerder uitgezien zoals vandaag en morgen zal hij alweer helemaal anders zijn. En daar maak jij deel van uit, als een ongeëvenaard wonder op zich. De mensheid is als de korrels zand in de woestijn: ze lijken één grote massa van steeds weer hetzelfde, en tot op zekere hoogte is dat ook zo, maar als je van dichterbij kijkt zie je dat elke korrel z'n heel eigen specifieke vorm heeft. Er was nooit eerder iemand exact zoals jij en zo zal er ook nooit meer iemand komen. Jij bent sensationeel éénmalig en uniek.
Voilà, 10 puntjes op een rijtje, 10 puntjes die er mede voor zorgen dat ik zo'n monter, positief, optimistisch, kleurrijk, gelukkig en dankbaar geval ben, zélfs als ik bijvoorbeeld in de gietende regen, met het openbaar vervoer, tutterfrutgeknal in m'n rechteroor, krijsende kinderen in m'n linkeroor, eindeloze files langst alle kanten, na een lange en lastige werkdag doodmoe huiswaarts keer. 
Ik geef het jou bij deze dus ook nog maar eens even mee dat je eigenlijk niks te klagen hebt, en het echt wel goed met je gaat... ;-)

Het kleine verschil.

Vanmiddag op weg naar het werk:
- Grote rode paraplu openen, tegen de verschroeiende zonnestralen.
- Van kop tot teen kletsnat en doorweekt, van binnen naar buiten toe, door het onoverkomelijke hevige zweten.
- Flotsch, flatsch, flotsch, natte voeten glibberend in natte sandalen.
- Tot kotsen toe misselijk en met hoofdpijn in de ondragelijk warme bus, met een hete lucht blazende airco.
- Half pakje papieren zakdoekjes opgebruikt om alle vocht op te deppen.
- Munt-en-eucalyptus-bonbons sabbelend om de dorst te lessen.
- Ter plaatse aangekomen: met een ventilator een paar uurtjes rustig en kalm blijven neerzitten en opdrogen.

Vanavond op weg terug naar huis:
- Grote rode paraplu openen, tegen het neergutsende hemelwater.
- Van kop tot teen kletsnat en doorweekt, van buiten naar binnen toe, door de onontkoombare hevige regen.
- Flotsch, flatsch, flotsch, natte voeten glibberend in natte sandalen.
- Van de kou rillend en met een kuchje in de vochtig kille bus, met een ijslucht blazende airco.
- Resterende helft papieren zakdoekjes opgebruikt om alle vocht op te deppen.
- Munt-en-eucalyptus-bonbons sabbelend om de hoest te stillen.
- Ter plaatse aangekomen: met een handdoek een paar uurtjes rustig en kalm blijven neerzitten en opdrogen.

Zon of regen, 't maakt, als je 't zo eens op een rijtje zet, eigenlijk echt niet zoveel verschil. Behalve dan misschien dat eeuwige 'wel of niet die zonnebril'... hihihi ;-)