Het gebed van Esmeralda.

Ondertussen is het alweer 3 weken geleden dat ik, net als zovelen vermoedelijk, als gehypnotiseerd en met een mix van ongeloof en afgrijzen naar het continu binnenstromende beeldmateriaal van de brandende Notre Dame in Parijs zat te staren. Hallucinant, niet te vatten, dat razende recordtempo waarmee de begerige vlammen van een niets ontziende, wild om zich heen grijpende vuurzee die eeuwenoude houten dakconstructie weg likten.
Ondertussen is de paniek en de opschudding rond de hele verschrikking wat geluwd. De belangrijkste kerkschatten en schilderijen konden op het nippertje gered worden, en, hoera hoera, ook het fenomenale orgel zou de hele malaise van vuur, water en puin vermoedelijk met weinig of geen onherstelbare schade doorstaan hebben. Dus, het leven gaat door. En ondertussen trakteerde de wereld ons ook 'gewoon' weer verder op nieuwe, zeker zo verschrikkelijke gebeurtenissen...
Overigens, tegelijkertijd met die fraaie 850 jaar oude Dame in de Franse hoofdstad, stond in Jerusalem op de Tempelberg een deel van de Marwani-Moskee in de fik. Dit enorme gebedshuis -eigenlijk is het meer een reusachtig complex- staat voor moslims op nummer 3 in de lijst van de belangrijkste heilige plaatsen, en vierde reeds z'n 2000ste verjaardag. En daar was vreemd genoeg -dat vind ik toch- niet zoveel commotie rond...
Bon, ik geef het je maar even mee, hé.
Ondertussen zien we op de sociale media de eerste, vaak extreem fantasierijke -het ene al zotter dan het ander- ontwerpen voor het nieuwe dak verschijnen. En wat mij betreft mogen ze er absoluut zo'n glazen overkapping op zetten.
Toen ik een 10-tal jaar geleden auditie deed bij de opera in Parijs was ik na m'n eerste reis "snel met de TGV heen en terug" een stuk slimmer geworden. Bij m'n tweede auditie boekte ik m'n terugreis pas aan het eind van de dag, waardoor er nog vele uren extra tijd na het zingen overbleven om als dagjestoerist wat mooie plekken van de stad te bezoeken. En de Notre Dame mocht daar toen echt niet aan ontbreken. Maar van dat bezoek herinner ik me, behalve die niet te beschrijven oogverblindend prachtige, reusachtige glas-in-lood rozetten, vooral hoe ontzettend dónker het er binnen was... En misschien klinkt dit een beetje cru, maar toen ik die eerste interieurfoto's van na de brand zag, die waarop een stroom van licht door de enorme gaten in het plafond ongegeneerd de kerkruimte binnen valt, toen zuchtte ik werkelijk luidop: "Vele beter!!!" Dus,... voor mij mag het gerust glas worden. 
De hele opschudding rond de vele miljoenen voor de heropbouw die, als bij toverslag, reeds binnen de 24 uur ter beschikking gesteld werden, liet mij ook niet echt onberoerd. Natuurlijk ben ik helemaal voor de heropbouw van dit magnifiek stuk werelderfgoed, daar moet je niet aan twijfelen, maar hoe zit dat dan met die zovele humanitaire pijnpunten waar blijkbaar nooit ergens een cent voor te vinden valt?...
Goh, weet je, alles wel beschouwd snap ik die 'rijkaards' ergens wel, hoor. Donaties aan zo een 'cultuurprojectje', daar trek je gemakkelijk 75% of meer van terug van de belastingen. Eigenlijk voel je daar dus niet echt iets van in je portemonnee. In realiteit draait de gewone burger daar dus voor op, maar daar moeten zij zich toch niets aantrekken, hé. Gul zijn met de centen van een ander. Moet kunnen. Hum. Op een hulpbehoevende mens van vlees en bloed, zo eentje zonder onderdak of eten, daar schroef je ook niet zo makkelijk een bronzen gedenkplak op vast met een tekst in de trant van "Gered dank zij de gulle schenking van...", hé. Trouwens, zo'n kathedraal staat daar zeker nog voor eeeeeeuwen, inclusief, als alles goed gaat, die glimmende plak met jouw weledele naam er op! Hoe lang gaat ocharme zo'n luttele sterveling nog mee denk je? En die plak zal op zo'n gammele sukkelaar ook wel niet erg lang blijven hangen, hé... (Voor de lezers die mij nog niet goed kennen: dit is puur en ongefilterd sarcasme, hé, ik denk niet echt zo, hoor!)
Al dat gedoe, dat heen en weer getrek, breed uitgesmeerd in pers en media, deed in mij een lied weerklinken, eentje dat me, zoveel jaren geleden bij mijn bezoek aan de Notre Dame, toen ook meteen te binnen schoot. En meer dan ooit vond en vind ik het geweldig passend. 
Ik heb het over het gebed van zigeunerin Esmeralda uit de Disneyfilm 'The Hunchback of Notre Dame' (de bultenaar van de Notre Dame). Vaak zing ik het stilletjes voor mezelf, als een vurig gebed vanuit het diepste van mijn ziel. Soms gewoon onderweg op de fiets, maar zeker als ik ergens ten lande in een nog stille en verlaten kerk ben. De woorden passen wonderwel bij wat er leeft in mijn zo vaak bezorgde, immer warme hart. Dat het een lied is, maakt dit alleen maar sterker. Het is een zacht geuite, doch scherp accurate en ook vandaag, misschien zelfs meer dan ooit, 100% van toepassing zijnde, hartstochtelijke smeekbede voor hulp aan de allerzwaksten in de maatschappij, soelaas voor de machtelozen en de behoeftigen. En de volledige muzikale compositie, groots in alle eenvoud, draagt deze boodschap aangenaam en moeiteloos tot bij gelijk welke toehoorder. 
Persoonlijk vind ik het een tekst die we allemaal wat vaker in gedachten mogen nemen. Het kan zelfs een louterend effect op je hebben, als je dat tenminste toelaat... De wereld kan nog heel wat leren van een eenvoudige, getekende Disneyfiguur. Als je mij wil geloven...
Daarom deel ik dit lied graag met jou. Je kan het volledig beluisteren -en ook bekijken natuurlijk- via deze link: 'God, help the Outcast.' En ik schets voor alle duidelijkheid ook de situatie nog even voor je: Esmeralda bevindt zich heimelijk in de Notre Dame, een plaats waar ze eigenlijk als zigeuner absoluut niet gewenst is, en richt zich aan Maria, aan Onze Lieve Vrouw, met haar gebed.
De vertaling van de Engelse tekst gaat als volgt:
"Ik weet niet of je me kunt horen, zelfs niet of je wel daar bent.

Ik weet niet of je naar het gebed van een zigeuner wil luisteren.

Ja, ik weet dat ik slechts een paria ben, ik zou niet met je mogen praten.

Maar als ik jouw gezicht zie, vraag ik me af "Was jij eens een verstotene?"

God, help de niet-gewensten, hongerig vanaf hun geboorte.

Laat hen de genade zien die ze op aarde niet vinden.

God, help mijn mensen, we kijken nog steeds naar U uit.

God, help de verschoppelingen, want niemand anders zal het doen."

En dan hoor je de gebeden van de andere gelovigen in de ruimte:

"Ik vraag om rijkdom.

Ik vraag om roem.

Ik vraag om glorie, die over mijn naam schijnt.

Ik vraag om liefde, die ik kan bezitten.

Ik vraag God en zijn engelen om mij te zegenen."

En Esmeralda, zij vraagt niets voor zichzelf, zij vindt dat ze genoeg heeft...

"Ik vraag om niets, ik kom wel rond, 

maar ik ken zovelen met minder geluk dan ik.

Alstublieft, help mijn mensen, de armen en de vertrappelden.

Ik dacht dat we allemaal kinderen van God waren...

God, help de verschoppelingen, kinderen van God."

❤️❤️❤️

Je hebt niets te klagen, het gaat goed met je!

Zo af en toe moet ik mezelf er ook wel weer eens aan herinneren, maar meestal is het één van de basisredenen waarom ik eigenlijk altijd content ben, ongeacht de situatie. En ik draag deze boodschap te pas en eventueel ook te onpas uit aan eenieder die er wat aan heeft en het horen wil: je hebt niets te klagen, het gaat goed met je!
Laat me hier even een lijstje neerschrijven met een paar dingetjes -laat ons zeggen 10, om te beginnen, da's een mooi rond getal- zodat je voor jezelf kan checken of ik misschien niet ergens een beetje gelijk heb, m.a.w. doe de test!;-)
1. Je hebt een dak boven je hoofd. Gehuurd, gekocht, inwonend, maakt niet uit. Er is een plek die jij 'thuis' kan noemen en waar je warm en veilig bent, mogelijk samen met een gezin, een partner, kinderen of huisdieren. En dat stekje is vast en zeker gevuld met jouw eigen geliefde meubeltjes, gekoesterde spulletjes en honderden andere frulletjes.
Denk dan nu eens even aan de zovele mensen op deze aardbol die nooit, niet één dag in hun bestaan, zo een plaatsje hadden of het, al dan niet samen met al hun andere bezittingen, door omstandigheden voor altijd kwijt raakten...
2. Je hebt gegeten vandaag. Minstens één keer, de meesten van ons zelfs 3 maal of meer. De winkels, ijs- en voorraadkasten en zelfs de vuilnisbakken puilen er van uit, van die overvloed aan voedsel die wij ter beschikking hebben, elke dag opnieuw, jaar in jaar uit.
Stel je even voor dat je je kostje op een vuilnisbelt bij elkaar zou moeten scharrelen, of moet overleven op een paar grassprietjes, of dat er zelfs totaal niets is en er je nog slechts een zeer langzame en pijnlijke hongerdood wacht...
3. Je hebt schoon water. Water om te drinken, om mee te koken, om je te wassen... Zonder water is er geen leven mogelijk, geen landbouw, geen veeteelt, absoluut niks. Alle welvaart in de westerse landen bestaat door de aanwezigheid van veel en proper water.
Probeer je even in te beelden dat het jarenlang geen druppel geregend heeft en dat je alle dagen vele kilometers moet afleggen voor een schamel bakje van dat kostbare vocht, en dat het dan nog gevaarlijk vervuild is en dus een risico voor je gezondheid op de koop toe...
4. Je hebt propere en mooie kleren om aan te trekken, de meesten van ons zelfs kasten vol, veel meer dan we misschien ooit nodig zullen hebben.
Wat als je geen trui, sokken en degelijke schoenen tegen de kou zou bezitten, een jas tegen de regen, een hoed tegen de brandende zon, laat staan iets waarin je je mooi voelt, of feestelijk... Zovele mensen in de wereld het moeten stellen met niet eens het strikte minimum...
5. Je hebt je gezondheid. 'Dat klopt niet', hoor ik meteen een aantal onder jullie tegenwerpen. Oké, ook mijn gezondheid laat nog wel eens te wensen over, maar wij hebben àlle mogelijk zorg binnen handbereik, en vaak zelfs met 100% terugbetaling. Dokters, medicatie, de modernste toestellen en mogelijke ingrepen, zoveel verschillende therapieën, geneesmethodes, kuren. Noem het maar op, het kan. Voor elk 'auwtje' of 'oeitje' is er wel iets. En ze houden je ten treure in leven, of je dat nu wil of niet, zelfs als er van werkelijk en zinvol 'leven' geen sprake meer is. Wij zullen niet zo gauw meer sterven aan diarree (door vies water bijvoorbeeld), of een domme ontsteking, of een besmettelijke kinderziekte zoals mazelen. Hoeveel vrouwen overlijden er hier bij ons nog in het kraambed? Stel je even een leven voor zonder dokter, zonder apotheek, zonder ziekenhuis...
6. Je kon naar school gaan. Je mocht leren, de ene voor langere tijd en hogere studies, de andere slechts de basis, maar allicht kunnen jullie allemaal lezen, schrijven en rekenen. Daardoor kan je werk vinden en centjes verdienen, o.a. voor de dingetjes in de nummers 1 tot 5, of toch minstens de documenten begrijpen en invullen voor hulp van één of andere hulporganisatie, want vangnetten zat in dit land.
Hoe zou jouw leven er uit zien, wat zou je allemaal niet meer kunnen of bezitten als je niet naar school had kunnen gaan, zoals nog steeds een zeer groot deel van de wereldbevolking?...
7. Er is geen oorlog in dit land. Nee, ik sluit mijn ogen niet voor al het kleine en grote geweld, in alle mogelijke vormen. Er is ook agressie en onrecht hier bij ons, maar geef toe dat wij toch een relatief veilig bestaan kennen. Je kan zonder vrees boodschappen gaan doen, in het park wandelen, fietsen met je kinderen... Volgens mij kunnen wij ons écht niet voorstellen hoe het is om hele dagen gebombardeerd te worden, of dat je altijd het risico loopt door een sluipschutter neer geknald te worden als je even om brood gaat, of elk moment dreigt ontvoerd, misbruikt en gedood te worden, zomaar, omdat je je op de 'foute' plek bevindt, omdat je ras, geloof, huidskleur, sekse, kleding, mening enz. 'verkeerd' zou kunnen zijn. Zou jij die ondraagbaar zware stress, de onmenselijke immer aanwezige angst, de verlammende onmacht in elke vezel van je lijf en elk facet van je leven aan kunnen?... 
Oorlog verwoest trouwens ook zowat àlles uit al de puntjes hierboven...
8. Je hebt vrije wil en keuze. Oké, natuurlijk moet je je hier ook wel aan wetten en regels houden, maar wij leven hier absoluut in vrijheid als je het vergelijkt met zovele andere naties. En je kan kiezen uit een zowat eindeloze hoeveelheid mogelijkheden om je leven mee in te vullen, een doel te geven, een toekomst voor jezelf uit te bouwen. Van de hele kleine dingen -wat eet ik vandaag, wat zal ik eens aantrekken,..- tot hele grote dingen -gezin, carrière, huis, maatschappij,...- jij kiest.
Hoe zou je je voelen als een dictator dat alles voor jou zou beslissen? Hoe zou je leven er uit zien als er totaal geen mogelijkheden om uit te kiezen waren, gewoon omdat er helemaal niets is...
9. Minstens één iemand geeft om je, en zeker en vast beteken ook jij iets voor tenminste één persoon. Niemand van ons is écht alleen of vergeten. Zelfs als je enkel nog wat familie hebt of slechts één goede vriend, een leuke kennis, een aangename collega, of simpelweg fijne buren, de kans dat één van ons volledig onopgemerkt in alle eenzaamheid sterft en pas weken, maanden later teruggevonden wordt, zonder dat er ook maar één iemand een traan over laat of er z'n bedenkingen bij heeft, is bijzonder klein. Niet dan?
10. Je leeft. Je ademt, je bent er, hier en nu. De wereld in al z'n wonderen heeft er nooit eerder uitgezien zoals vandaag en morgen zal hij alweer helemaal anders zijn. En daar maak jij deel van uit, als een ongeëvenaard wonder op zich. De mensheid is als de korrels zand in de woestijn: ze lijken één grote massa van steeds weer hetzelfde, en tot op zekere hoogte is dat ook zo, maar als je van dichterbij kijkt zie je dat elke korrel z'n heel eigen specifieke vorm heeft. Er was nooit eerder iemand exact zoals jij en zo zal er ook nooit meer iemand komen. Jij bent sensationeel éénmalig en uniek.
Voilà, 10 puntjes op een rijtje, 10 puntjes die er mede voor zorgen dat ik zo'n monter, positief, optimistisch, kleurrijk, gelukkig en dankbaar geval ben, zélfs als ik bijvoorbeeld in de gietende regen, met het openbaar vervoer, tutterfrutgeknal in m'n rechteroor, krijsende kinderen in m'n linkeroor, eindeloze files langst alle kanten, na een lange en lastige werkdag doodmoe huiswaarts keer. 
Ik geef het jou bij deze dus ook nog maar eens even mee dat je eigenlijk niks te klagen hebt, en het echt wel goed met je gaat... ;-)