De roze radiator.

Aansluitend bij m'n vorige 'radiatorverhaal' wil ik u deze story zeker ook niet onthouden. Want dat dingen bij elkaar passen, dat heb ik graag...
Zoals ondertussen vermoedelijk reeds algemeen geweten, ben ik de vrolijke bezitter van een hoofdzakelijk roze slaapkamer. Voorlopig is het plafond nog wit en zijn de kasten en de vloer nog houtkleurig, maar verder is het een echte '50 tinten roze' kamer. (Daar schreef ik trouwens ooit al eens over, in het blogje 'Het roze genot.') De muren van deze kamer verfde ik in een warm oud-roze en ééntje in een heerlijk cerise. De lakens van het bed, de uitgebreide hoeveel kussenslopen en fluwijnen, de grote overtrek van het dekbed, de zachte knuffeldekentjes en de al wat verweerde poezendekentjes, kortom al het 'beddengoed', het is een fraaie collectie roze tintjes. Prachtig diep-roze zijn de lichtdichte, in streelzachte suède gordijnen, al enige tijd terug vakkundig door mijn moeder volledig op maat gemaakt voor mij. (Waarover je kan lezen in het verhaaltje 'Suède duisternis.') De matjes op de vloer verwarmen m'n voeten in fuchsia. De twee poezen steken met hun donkere stukjes vacht fraai af bij het lichte baby-roze van hun dikke fluffy vensterbank-poezen-matjes. De collectie bloempotjes op de vensterbank is natuurlijk ook hoofdzakelijk roze. In tweedehandswinkels en op rommelmarkten blijf ik speuren naar cache-pots in de gepaste maat en de juiste kleur om dat pottenrijtje 'compleet' te krijgen. Al de decoratie-frullekes in de kamer, jawel: ook zoveel tintjes roze. Behalve mijn verzameling schelpen dan, al wil hier en daar ook wel eens één van die gekoesterde kleinoden vrolijk pronken met een leuk roze streepje of een glanzende roze binnenkant. 
Allé, om maar te zeggen: 't is een roze kamer. U snapt het plaatje, u ziet het -mogelijk tot uw grote afgrijzen- misschien zelfs al helemaal voor u. Alleszins, ik ben er gelukkig mee, met mijn roze bonbondoosslaapkamer. Slecht één ding bleef al die jaren, sinds ik hierheen verhuisde, een doorn in het oog: de enorme radiator!
Het verwarmingselement dat over de volledige lengte van de kamer onder de vensterbank hangt, raakte tot nu toe nog niet aangepast naar het gewenste kleurenpalet. In z'n vuil-beige, wat naar grijs neigende, versleten en verweerde uiterlijk paste hij totáál niet in het plaatje. Zoals alle radiators in huis eigenlijk...
Geen idee waar het vandaan kwam, maar op een doodgewone herfstdag, half oktober, was ik daar ineens vo-lle-dig klaar mee. Er moést en zóu geverfd worden, en wel nú onmiddellijk. Op naar de doe-het-zelf-zaak dus! 
"In wélke kleur wil u radiatorverf??!!??" vroeg de winkelbediende tot 3 maal toe, overlopend van verbazing. "Róze?! Fel róze?! En gróen?! Grasgróen?!" Zonder verpinken bevestigde ik m'n verfwensen. "Tja," zuchtte de man met een duidelijk 'die heeft een steekje los'-idee over mij, "radiatorverf komt uitsluitend in wit en beige. Andere kleuren zult u dus geheel zelf moeten mixen met universele verfkleuring." Oké, geen probleem voor mij, dus ik verliet geheel tevreden de winkel met twee blikken witte radiatorverf, plus de nodige kleine tubes om uit dat wit iets meer eigenwijze kleuren te fabriceren.
Omdat die meneer uit de doe-het-zelf-zaak me verwittigde dat de kleuring uit die kleine tubes echt zeer sterk was, ging ik uiterst voorzichtig aan het werk. Eén drupje rood bij het wit, stevig mengen, en... geen enkel verschil. Tien drupjes rood bij het wit, stevig mengen, en... amper een hint van roze. De halve tube rood bij het wit, stevig mengen, en... iets dat op babyroze leek, maar nog mijlenver verwijderd was van het diepe roze dat ik wenste. Lichtjes geïrriteerd kneep ik de volledige tube rood verder leeg in de pot witte verf en kwakte er meteen ook de helft van de volgende tube bij. Voilà, dat trok tenminste op roze! Maar echt perfect vond ik het toch ook weer niet. Er ontbrak nog iets aan, iets dat de kleur een beetje meer naar 'oud' roze of zacht fuchsia zou brengen. Voorzichtig mixte ik er een paar druppels blauw onder. Ja, hoera, dat ging direct de goede kant uit. Nog even een heel klein beetje meer...  'Plons', daar bloepte ongewild een afschuwelijk dikke klodder blauw bij mijn bijna perfecte mengsel! Aaaargh, nu was de verf páárs!!! Verdorie, verdorie toch, zo totaal fout! 
Bon, frustratie alom, u ziet het al voor u. Doch na even wat afkoeltijd kreeg ik met enig gevloek, een pak gebedjes, wanhopig gepruts en vooral veel gemix die paarse flater dan toch nog omgetoverd tot een bruikbaar soort lila-roze met een lichte grijze inslag. Oef. Eigenlijk was het mengen van de verf veel lastiger dan het schilderen van die radiator zelf! Dat klusje -twee keurige lagen, perfect afgewerkt zonder strepen of overgeslagen stukjes en geen spatje gemorst op de vloer- klaarde ik in recordtempo. 't Is proper, 't ziet er prima uit, en 'k ben tevreden met m'n eindelijk in de roze slaapkamer passende roze radiator. 💗
Maar om dat vrolijke grasgroen eens te beginnen mengen, ter opfleuring van de verwarmingselementen in de woonkamer, daar heb ik me tot op heden nog nét niet heldhaftig genoeg voor gevoeld... ;-)

Hoera, een flamingo!

Toen ik een kleine twee weken geleden met vrienden Ingrid en Rudi een bezoek bracht aan de Zoo van Antwerpen, werd, bij het binnen komen door de grote poort, mijn blik onmiddellijk en onverbiddelijk hun richting uit gezogen. Alsof het afgesproken werk was, spotte ik à la minute de grote roze flamingo's die her en der overal in de verschillende etalages van het souvenirwinkeltje verspreid stonden. Ogenblikkelijk hopeloos verliefd. Vreemde en totaal onverwachte coup de foudre. Grappig eigenlijk.
Zonder er echt specifiek mee bezig te zijn, kwam ik al eerder eens met een flamingootje naar huis. Tot nu toe gelukkig slechts in de vorm van één sleutelhanger en één windmolentje. Maar 'k weet eigenlijk niet goed wat het is, dat wat ik heb met flamingo's. Ja, ik hou erg van vogels, dat klopt. En inderdaad, dat is ook juist: roze is m'n favoriete kleur. En ooit, tijdens een concertreis in de Provence, zag ik een hele troep van deze elegante steltlopers in een plaatselijk zoutmeer in levende lijve ronddrentelen, en dat was indrukwekkend... Misschien een beetje van dit alles bij elkaar? Zou kunnen... Maar ik denk stiekem dat het toch vooral dat 'roze' is, dat het 'em doet... hihi
Bon, de vele interessante dieren, de prachtig aangelegde tuin en plantsoenen, de op tijd en stond te nuttigen lekkere hapjes en drankjes,... kortom: die schitterende Zoo in z'n fenomenale totaliteit, ze verwachtte ons, en nog wel onder een uitzonderlijk stralende lentezon. En het werd een werkelijk fan-tas-ti-sche dag!
Er zitten trouwens absoluut géén roze flamingo's in Antwerpen. Nee, echt niet. Daar in het plantsoentje vooraan woont een fraaie groep 'rode flamingo's', ook wel 'grote flamingo', 'Caraïbische flamingo' of 'Cubaanse flamingo' genoemd. En, die zijn dus allesbehalve roze, doch veeleer 'niet-te-ontkennen', 'heb-je-me-gezien', 'net-niet-fluo' knal-oranje!...
Aan het eind van de namiddag, hoog tijd om huiswaarts te keren met die slentermoeë voeten, kon ik me toch niet meer inhouden. Ik moest en zou weten hoeveel zo'n metalen flamingo-beeld uit m'n portemonnee zou happen. Heel voorzichtig tilde ik er eentje op, draaide hem alle kanten uit, en vond nergens een prijskaartje. Ook niks te zien ergens op het lijf van de tweede, en de derde, en... Slim zijn, Kristina: ophouden met dat sukkelen en gewoon even navragen bij de vriendelijke dames van de kassa. "Die zijn slechts ter decoratie, en dus niet te koop", verhelderde de mevrouw m'n tevergeefse zoektocht. "En u ben zeker niet de eerste, en, jammer genoeg, vermoedelijk ook niet de laatste, die daar naar vraagt..." voegde ze er nog met een zucht aan toe. 
Gek eigenlijk, hé: zo een winkel propvol met niets anders dan replica's van de meest uiteenlopende diersoorten in en op de meest gekke materialen en in zowat elke maat en vorm. En dan tóch ook nog 'decoreren' met niet-te-koop-beestjes... Geweldig verwarrend. Ze maken het zichzelf precies graag moeilijk, hé. Mijn petje gaat het alleszins te boven.
"Och, geen probleem", dacht ik enigszins opgelucht, zelfs een beetje tevreden, bij mezelf, "Gegarandeerd zou zoiets toch wreed duur geweest zijn en nu blijven die centen lekker in mijn portemonnee zitten". En dat was dat. Dacht ik.
Vorige week nam ik in mijn vertrouwde Lidl supermarkt het bijzonder uitnodigend ogend gratis magazine 'Lidl Things' (super gevonden trouwens, die naam, echt schitterend!) mee. Leuke tips en artikels voor en over de tuin en het terras in de lente, op de koop toe vergezeld van mooie plaatjes, da's altijd plezant om te lezen. 
En, geloof het of geloof het niet, wat staat daar zomaar ongegeneerd in 't midden van pagina 8 van dit tijdschriftje?!... Ja, je voelde het al komen, hé: een metalen roze flamingo! En, al was het identiek dezelfde -volgens mij toch- als de exemplaren in het zoo-winkeltje, de prijs voor déze flamboyante vogel lag mijlenver van gelijk welk 'toeristen-en/of-bezoekers-tariefje'. 't Volledige decoratieve tuin- en terrasbeest, z'n compleet roze metalen verenkleed en stevige gele bek, de speciale roestwerende coating en zelfs 2 grondpinnen inbegrepen, in z'n geheel net geen meter hoog, kon de jouwe zijn voor slechts 12,99 euro.
Ja, ik weet het, 'k moet wreed spaarzaam omspringen met m'n centjes, en 'k zou ze beter, heel verstandig, keurig bijhouden, voor 'nuttigere' dingen, en facturen en zo... Maar 't was een volkomen verloren zaak, het roze-flamingo-virus had zich reeds diep in heel mijn systeem verspreid en verankerd. 'k Heb zelfs geeneens meer willen wachten tot hij in de winkelrekken zou liggen, en mijn eigenste meterke roze vogel meteen, stante pede, online besteld.
Vandaag leverde de postbode een grote kartonnen doos bij me af, met daarin verbazend veel bruin opvulpapier en een verrassend kleine -toch voor een vogel van om en bij de 95 cm- kleurrijk bedrukte verpakking. O, oef, mijn flamingo moest nog in elkaar gezet worden. Na enig stevig trek- en duwwerk van mijn kant -en met vooral ook veel metalen-flamingo-vleugels gekletter en geknars, iets waar de poezen niet echt blij van werden- vormden de drie aparte stukken eindelijk een fier overeind staande roze steltloper. Ik ga hem Pinky noemen, denk ik. En hij hoeft niet ergens daarbuiten alle dagen van het jaar weer en wind te gaan trotseren. Nee, hij krijgt een passend plekje, op de ladekast, als een soort originele bewaker, hoog uitstekend boven m'n tentoongestelde schelpencollectie, in m'n 'vijftig-tinten-roze' slaapkamer. "Alsof die nog niet roze genoeg was", zuchtte Ingrid grappend met een vette knipoog, "alsof die nog niet roze genoeg was..." 💗

Suède duisternis.

Het hoge smalle venster van m'n slaapkamer op mijn vorige adres, het appartement dat ik huurde, werd jarenlang aangekleed door ettelijke meters fraaie diep roze-rode fluwelen stof. En dat daar mogelijk nogal wat zonlicht doorheen priemde zorgde uitsluitend voor heerlijke zomerochtenden, ontwakend in een bed dat baadde in een zacht getemperde warme gloed. Verder verstoorde geen enkele lichtbron van buitenaf de kamer en mijn nachtrust.
De lichtinval in m'n extra roze slaapkamer nu, in mijn hele eigen appartement, is heel anders. Dat zou je op het eerste zicht niet denken omdat de enorme ramen slechts uitzicht geven op een grote groene tuin en een ander gebouw grotendeels verborgen achter dennenbomen. Je verwacht heerlijk donkere nachten, eventueel zélfs met de gordijnen open... 
Maar, niets is minder waar. 't Is te zeggen: het hangt er van af op welke dag je zou komen kijken. In de winter, als er aan geen enkele boom nog een blad hangt en de tuin er nogal kaal bij staat, schijnen de felle straatlantaarns van de straat helemaal aan de andere kant van de tuin, nog achter het speelpleintje, genadeloos hevig tot in de donkerste hoek van al m'n kamers, en af en toe doet de bewegende flits van de grootlichten van een passerende auto daarginds, zelfs van zo veraf, me schrikken. 
Maar de werkelijke hoogdagen voor de verlichting -de letterlijke verlichting, hé, niet de figuurlijke- zijn de momenten waarop op den Bosuil trainingen doorgaan of wedstrijden gespeeld worden. Al kan ik het van hieruit zien, het stadion ligt niet echt vlak achter m'n hoek. Volgens Google Maps te voet en langst de kortste weg toch nog een kleine kilometer, verbazingwekkend genoeg. Maar in vogelvlucht is die afstand nog minder dan de helft. En omdat de grote stadion-spotlights hoog boven alle bebouwing hier in de buurt uit steken, is het, zeker nu ze onlangs ook nog eens vernieuwd én vergroot zijn, op die momenten hier bij mij in huis net geen klaarlichte dag! Ik giechel al jaren dat ik zélfs in mijn bed in de spotlights sta! Allé, 'lig' dus, hé... Tja, ge zijt een diva of ge zijt het niet. hahaha 
En ja, dat is, zoals u zich nu natuurlijk afvraagt, met de gordijnen dícht!...
Deze gordijnen, die me de afgelopen jaren in m'n huidige slaapkamer van eventuele ongewenste inkijk en storend nachtelijk licht moesten beschermen, kwamen met het appartement. Toen ik 4 jaar geleden dit eigen stekje kocht en ik voor al die ontzettend grote en vele ramen noch aangepaste gordijnen, noch budget voor nieuwe raambekleding had, werd er getoverd met wat er voorhanden was. Roeien met de riemen die ge hebt, hé, daar ben ik een krak in. En dat gold dus ook voor mijn roze slaapkamer. Omdat de door de vorige bewoners achtergelaten gordijnen met hun ietwat vaal oud-lila met een beetje goeie wil toch nog enigszins in het roze kleurenpalet pasten, en weliswaar stokoud en al een beetje dunner van stof doch nog steeds van zeer goede kwaliteit waren -met de hand onzichtbaar genaaid zelfs-, mochten ze na een stevige wasbeurt voorlopig dienst blijven doen. 
Al vind ik het natuurlijk nog steeds erg fijn om door zacht gefilterde zonnestralen gewekt te worden, alle vormen van ongewenste lichtinval begonnen nu, na zoveel tijd, toch stilletjesaan hun tol te eisen... En als je dat dan op zeker dag eens in geuren en kleuren aan je moeder vertelt, in combinatie uiteraard met straffe stories over vele slapeloze nachten, dan moet je er niet van verschieten dat je -zeker met een moeder als de mijne- meteen de volgende dag al met alle correcte afmetingen op een stukje papier in je hand en vol enthousiasme in je favoriete stoffenwinkel staat te kiezen en te keuren. Zuinig als we zijn zouden we eerst de oude gordijnen als voering gaan gebruiken, maar bij nader inzien kochten we toch ook maar de nodige meters bijpassende stof voor de raamkant. Zooooveel makkelijker voor mijn moeder om met uitsluitend 'vers', nieuw materiaal te werken, en, mezelf kennende, deze door mijn moeder gemaakte en daardoor extra gewaardeerde gordijnen dienen vermoedelijk nog tot het eind mijner dagen, dus dat was die kleine extra investering wel waard. 
En de keuze is snel gemaakt als je precies weet wat je wil. De verkoopster mat keurig en met veel plezier de nodige lengten streelzacht suède in diep fuchsia-roze voor ons af, en deed hetzelfde nog eens opnieuw met ettelijke meters kreukvrije voeringsstof in -komt dát tegen- exáct dezelfde tint. Wauw, dit was ab-so-luut de perfécte kleur en o zo fijn om aan te raken... Dolblij was ik! 
En ons moe liet er geen gras over groeien! Als zij haar zinnen op iets gezet heeft, dan moet dat vooruit gaan, en niets zou haar tegenhouden mij zo snel mogelijk een prachtig product af te leveren. De weliswaar verrukkelijke stof werkte niet altijd even goed mee en de enorme en niet voor de hand liggende afmetingen maakten de klus er ook niet makkelijker op. Maar zelfs toen ik haar, omdat ze zich een paar dagen niet zo lekker en nogal moe voelde, er trachtte van te overtuigen dat het nu na al die tijd ook niet meer op die paar dagen of weken extra aan kwam, ploeterde ze resoluut en zonder tegenspraak te dulden dapper verder, want die gordijnen, die moesten en zouden af!
En nee, ik mocht ze niet zelf komen halen met de tram en m'n caddy, want dan zou haar eindeloze en zeer nauwkeurige strijkwerk zeker en vast verloren gaan! Dus, gisteren werden mijn nieuwe slaapkamergordijnen aan huis geleverd, met de auto, door die lieve tante Lea -zus van m'n vader, en altijd klaar staand om iemand te helpen- in het gezelschap van ons moe in hoogst eigen persoon. 
Het zal je zeker niet verbazen dat ik bij hun vertrek onmiddellijk m'n ladder, gereedschap en gordijntoebehoren tevoorschijn haalde en opgewekt aan de slag ging om m'n meer dan fraaie nieuwe aanwinsten op hun plaats te hangen. En ondanks het ondertussen vertrouwde pijnlijke protest van m'n rug en nek ging het neerhalen van de oude raambekleding en het aanpassen van de ringetjes op de rails erg vlot. Maar mijn vrolijke tempo kwam abrupt tot stilstand toen ik tot mijn verwondering merkte dat het gordijnlint, waar de ophanghaakjes in moeten passen, met de foute kant tegen de stof van de nieuwe gordijnen gestikt was! Zo'n gekke vergissing is niks voor mijn moeder, dus toch maar even telefonisch met haar checken of ik misschien iets gemist had... Ze was al even verbaasd als ik. Tja, af en toe slaan zelfs de strafsten onder ons wel eens de bal mis, hé. Dus, geen probleem. Na een grappig gesprekje vol goede tips begon ik zelf aan het verwisselwerkje. Het zouden vanaf nu gordijnen zijn die we sámen maakten. Super, toch!?
Even met een grote steek de voering aan de suède stof driegen zodat er niets zou verschuiven, met welgemikte rasse haaltjes van het tornmesje het meterslange lint van de beide gordijnen los maken, en hetzelfde lint met de juiste zijde naar boven -zeker 4 keer gecheckt- met hier en daar een kopspeldje even tijdelijk terug vast zetten. Dit verstelwerk ging echt razendsnel, vooral omdat het origineel zo vakkundig vervaardigd was.
Nog steeds helemaal netjes en zonder vieze valse plooien -ik was extra voorzichtig geweest uit respect voor m'n moeders strijkwerk- liet ik de op de tafel liggende gordijnen heel even alleen om garen in de juiste kleur te gaan zoeken en m'n naaimachine te halen. Vijf minuten, meer tijd heeft hij echt niet nodig, en ik hád het kunnen weten natuurlijk: super nieuwsgierige Poekie, altijd klaar om iets nieuws in huis op sterkte uit te proberen, had zich prinsheerlijk genesteld bovenop een rommelige berg bij elkaar gefrommelde diep-roze stof... Wel, zo zijn de gordijnen meteen stevig getest, en... door iedereen volledig goed bevonden! Mijn moeder en ik -en dus ook de poezen- kunnen gerust zijn: deze gordijnen kreukelen nauwelijks en geen enkel kattenhaartje aan blijft er tegenaan plakken. Dank u, Poekie. Hum.
Een klein uurtje later stond ik helemaal tevreden onze gezamenlijke inspanning te bewonderen. Een ronduit schitterend resultaat! Prachtige gordijnen in een magnifieke kleur, met liefde vervaardigd uit zalige stoffen, met minstens evenveel toewijding een beetje bijgewerkt, ondanks de occasionele pijnlijke 'oei' en 'auw' vakkundig ophoog gehangen, en -zoals afgesproken tot juistekes een paar millimeter boven de vensterbank- ongelofelijk exact qua afmetingen. Hoe heerlijk is dat?! 
Tenzij ik de spotlights toch nog eens een keertje zou missen en al dat heerlijk aaibare diep fuchsia-roze fraais wijd open laat, slaap ik vanaf nu dus in een zalige suède duisternis! 💗 Dank je wel, lieve moeder!😘

Pompon, relaxatie-expert.

De broeierige hitte in de slaapkamer hing als een uitgewrongen dweil loodzwaar over me heen. De klamme lakens plakten irritant ongemakkelijk aan m'n bezwete huid. Moe van de voorbije dag en overal om me heen rust en vrede, maar de slaap, die wou niet komen. In m'n hoofd was het allesbehalve stil. Duizenden gedachten schreeuwden wild door elkaar heen, draaiend en kolkend als in een soort duivelse hutsepot. Opnieuw sloegen de emoties en de eenzaamheid hard toe. Maar die ene traan, tergend traag over m'n wang naar beneden biggelend, volstond wel, vond ik. Actie, en wel nu.
Licht aan, bed uit, toerke rond de tafel, iets ijskastkoud drinken, het benauwde lijf even afspoelen met wat lauw water, een fris washandje over m'n gezicht, eens goed flapperen met alle beddengoed, lakens-dekbed-sprei netjes strak opgeplooid en uit de weg aan het voeteneind, nog even stevig alle hoofdkussen tot zalig dik en fluffy op schudden, en klaar.
Nadat ik me met een diepe zucht terug languit neergeploft had voor poging nummer 2 en trachtte me te ontspannen, sprong, heel behoedzaam en met enige terughoudendheid, knuffelpoes Pompon bij me op het bed.
Even voorzichtig checken of er eventueel wat aandacht te halen viel, nu er toch niet geslapen werd. Ik ken die vragende blik op dat schattige onschuldige snoetje ondertussen maar al te goed...
Zachte pluizige Pompon liet zich niet alleen de strelingen en het gekroel welgevallen, hij genoot duidelijk ook met volle teugen van de ongekend formidabele, immens uitgestrekte vlakte van de matras-in-super-strak-hoeslaken-en-verder-niks. Vo-lle-dig uitgestrekt, maximaal, zowel in de lengte als in de breedte, in die bijna vloeibare toestand zoals alleen een voor 200% volledig ontspannen katachtige waar maakt, sloot meneerke Pompon genoeglijk z'n pientere oogjes en het opgetogen gesnor maakte langzaamaan plaats voor een tevreden zacht gesnurk.
Katten leven echt in het 'nu', en het was alsof hij bij me was komen liggen om me het goede voorbeeld nog eens te geven: laat al die turbulentie in je hoofd en je leven nu maar los, en geniet van de fijne kant van dit eigenste moment.
Volledig relaxed, helemaal klaar voor Klaas Vaak, schoot ik vertederd -toch handig, hé, zo'n smartphone- nog snel, stiekem en heel stilletjes, een hartveroverend lief fotootje van die snoezig slapende kleine held van me.
'O, verdoemme, het licht is nog aan!' flitste er door m'n hoofd. Maar met het zorgeloze 'Foert, kan me niet schelen, ik beweeg zelfs geen millimeter meer...', viel ik, met zijn fluweelzachte pootje warm in mijn hand en een gelukzalige glimlach op m'n gezicht, eindelijk ook in een diepe deugddoende slaap. :-)

Het roze genot.

Roze is de kleur van de universele onvoorwaardelijke liefde, van passie, tederheid, zachtheid en vertrouwen, maar ook van zelfacceptatie, zelfrespect en waardering. Roze is de kleur van kalme kracht, van vrouwelijkheid en ook van humor. Ze staat voor onafhankelijkheid, tolerantie en vrede, brengt harmonie en troost. Jezelf met de kleur roze omringen is voor jezelf een ruimte in schoonheid, warmte en veiligheid creëren. En ik ben absoluut dol op roze! 
(Zonder 'n', want ik ben ook dol op rozeN mét een 'n', en al helemaal op 'roze rozen'... maar da's een verhaal voor een andere keer!)
Zelfs zonder de betekenis van deze kleur te kennen ervaar ik al jaren haar kracht. Op dagen dat ik mezelf een beetje kwijt ben kleed ik me bijvoorbeeld graag van kop tot teen in 't roze, of beter nog, totaal in flashy fuchsia, en vorm mezelf zo een kleurrijke en vrolijke beschermlaag.
De afgelopen 20 jaar was mijn slaapkamer, ongeacht waar die zich bevond, om dezelfde redenen ook roze. Ontstaan als veilig toevluchtsoord in behoorlijk dramatische tijden groeide deze ruimte over de jaren heen uit tot m'n geliefde knusse en vooral erg roze nestelplekje. Want als ik 'roze' zeg, dan bedoel ik ook écht wel 'róze'...
In m'n huidige slaapkamer verfde ik 3 muren heerlijk oudroze, en de vierde, achter het bed, in een nét niet bordeau cérise, met rozen en vlinders in verschillende tinten roze en purper er bovenop. Het binnenvallende zonnelicht is ook roze: gefilterd door de fuchsia glasgordijnen en de poederroze overgordijnen. De witte luster met kaarsjes is gedecoreerd met een boeket babyroze metalen bloemetjes en blaadjes. En voor de decoratieve toetsen zoals bloempotten en opbergdoosjes speur ik op rommelmarkten en in frulwinkeltjes nog steeds met plezier naar leuke, uiteraard roze, speciallekes...
De houten kasten, het bed en de vloer zijn niet roze. Dat zou vermoedelijk, zélfs voor mij, wat teveel van 't goeie geweest zijn, maar ik kon het toch niet laten om er hier en daar wat roze rozen op te schilderen...
En uiteraard vormt het bed de roze kroon op het geheel. Alle lakens, alle fluwijnen, de dekbedovertrek, knuffeldekentjes, troetelkussentjes... met of zonder print, in alle mogelijke tinten en uiteenlopende stofjes, heel veel en vooral heel roze. M'n bed is als een verrukkelijke roze suikerspin, een donzige roze schapenwolk, die je warm en zacht omarmd, veilig voor de vaak harde en koude wereld daarbuiten. Een bijna magisch sprookjesplekje waar poesjes verstoppertje spelen, met zichtbaar genoegen neerploffen in het zacht krakende vers opgeschudde veertjesdekbed, zich zuchtend van genot oprollen voor een heerlijk dutje, of proberen de immer wiebelende tenen uit te graven.
Ja, het is een heel bijzondere plek, dat roze bed in die roze slaapkamer van mij. En je moet echt wel heel erg bijzonder zijn als je er ook eens even mag vertoeven... ;-)