't Dik gat.

Dit waar gebeurde verhaaltje speelde zich ergens vorige week reeds af, maar met al de (terechte) commotie deze dagen wat betreft het leven en lot van onze medemensen met een donkerdere huidskleur, vond ik het -al staat het er voor mij absoluut los van- niet helemaal gepast dit vóór m'n blogje Zwart-wit van gisteren te vertellen... 
Vorige week in m'n favoriete supermarkt rondde ik gezwind zoals altijd, met nog een allerlaatste blik ter controle -'heb ik nu alles? niks vergeten?- op m'n keurige boodschappenlijstje, m'n aankoopuitstapje af en zette mezelf vergezeld van de verplichte winkelkar in de relatief korte rij aan de kassa. Met zeeën van tijd wachtte ik op m'n dooie gemakje m'n beurt af en droomde ondertussen, zo relaxed als ik was, een beetje weg.
Een keiharde knal tegen m'n achterwerk van het winkelkarretje vlak achter me in de rij deed me pardoes uit m'n blauwe-lucht-witte-wolkjes-bloemetjes-vogeltjes-gedachten opschrikken. 'k Was onmiddellijk weer helemaal in het heden en de realiteit. "Och, kan gebeuren", dacht ik bij mezelf, en vond het niet eens de moeite om even om te kijken naar de wat al te enthousiaste winkelkarretjesbestuurder. Zoiets gebeurt wel vaker, hé.
Even later echter, jawel: opnieuw van dat! Boenk, rammel de kletter! En deze keer vloog ik zelfs met kar en al een stukje vooruit, bijna tegen de dame voor me aan!... Ik draaide me om en zag twee jonge zwarte kereltjes staan, elk ook met zo'n verplichte winkelwagen in de hand. Broertjes, dat was duidelijk te zien, en ik schat ze een jaar of 12. Boodschappen doen voor moeder, en meteen van 't eigen zakgeld ook wat lekkers voor zichzelf kopend. Dat kon je makkelijk vaststellen aan de inhoud van de beide karretjes. En zoals kinderen doen: zot en onnozel een beetje trekken en duwen, elkaar wat plagen en grappen, ge kent dat wel. Maar ook met als gevolg die botsingen met mijn royale derrière dus... "O! Sorry, mevrouw!", rolde er meteen bij het zien van mijn toch wel een beetje strenge blik boven m'n mondmasker in keurig en beleefd Nederlands uit hun beider monden, vervolgd van "Hij was het, hoor!", allebei naar de andere wijzend. Ik gniffelde achter m'n masker. Nee, boos word ik om zoiets niet. 't Zijn kinderen, hé. En hoe waren we zelf op die leeftijd?... Je kon trouwens ook onmiddellijk zien dat dit echt geen schoelies waren, maar net opgevoede jongelui.
Goed, mijn 'strenge' blik volstond blijkbaar en even was het rustig in de wachtrij. Maar niet heel erg lang, want... Bam! Opnieuw knalde die kar behoorlijk onzacht tegen m'n -ja 'k weet het: inderdaad moeilijk te ontwijken- kloeke kont! Ditmaal draaide ik me kordaat om en voor ik er zelf erg in had, viel er luid en duidelijk uit m'n mond: "Zeg, 'k weet da'k een serieus dik gat heb, maar da's nog geen reden om er botsottookes mee te spelen, hé!" Abrupter hadden ze hun spel echt niet kunnen staken, denk ik. O, zulke verschrikte gezichtjes. Alsof ik ze in één zwaai allebei tegelijkertijd een bijzonder stevige draai rond hun oren gegeven had. En me weer opdraaiende, hoorde ik achter me nog heel stilletjes een paar keer totaal geïntimideerd 'sorry' mompelen.
Terwijl ik ernstig stond na te gaan waar in 's hemelsnaam die woorden 'dik gat' in combinatie met 'botsautootjes' zo pardoes vandaan waren gekomen, en me hoofdschuddend afvroeg of ik nu écht niks beters had kunnen zeggen, verliep het verder aanschuiven en afrekenen aan de kassa in stilte en volledig vlekkeloos ongestoord. En even later al puzzelde ik geconcentreerd en met toewijding de vele boodschappen in m'n fietstassen.
Ja, 'k heb een aardig uitgebreid zitvlak, 'k weet het. Maar 'k heb daar totaaaaal geen problemen mee. Het heeft zelfs wel iets, vind ik. Het hele zaakje wiebelt en deint gezellig een eindje weg als ik beweegt en da's geen onaangenaam gevoel, geloof me. In verschillende culturen is zulk model achterwerk trouwens een absoluut schoonheidssymbool, en ik weet heel goed dat ook hier bij ons de meeste mannen zo'n stevige batterij als de mijne veel liever zien (en voelen) dan één of andere platte pannenkoek. Ge kunt er jammer genoeg in mijn geval nog nét geen pint op zetten... hahaha
Zo in gedachten verzonken, lichtjes met mezelf giechelend, had ik ze niet opgemerkt. Die beide zwarte jongelui, met de boodschappen keurig in een tas, stonden plots vlak voor me en lieten me één minuut later met mijn mond vol tanden achter. Ze waren al lang weer om de hoek verdwenen voor ik mijn kluts weer terugvond, volledig van mijnen apropos, niet alleen om zoveel beleefdheid, maar zeer zeker ook vanwege het ietwat onhandig uitgesproken doch volkomen oprecht compliment uit de mond van twee zulke jonge snaken.
"Nogmaals oprecht sorry, mevrouw. Het spijt ons echt dat we u zo hard in uw gat gestompt hebben.", zeiden ze bedeesd, "Maar, het is ook wel een erg lekker dik gat, hoor!..." ;-)

Eventjes naar buiten.

De verrassend koude ochtendtemperatuur beet stevig in m'n neus en oren. Ik dook een beetje dieper in m'n kraag en sjaal. Desalniettemin was het voor mij echt genieten, dit kleine fietsritje in de prille lentezon. "Hoeveel dagen had ik nu al ononderbroken netjes thuisgezeten?", vroeg ik me net niet luidop af en rekende het even uit. De laatste keer was ook een 'nodig' uitstapje geweest, voor het opluisteren van die begrafenis... Twaalf dagen geleden dus. In iets meer dan drie weken slechts twee keer uit huis, da's keurig. Toch? Frisse lucht hapte ik door toerkes te doen tussen de bloemen op m'n terras, en om de zoveel dagen begaf ik me even m'n voordeur uit om in de grote hal m'n postbus leeg te maken. Verder had ik geen voet buiten gezet. Maar nu, nu was het toch weer dringend nodig: in de ijskast, de diepvriezer en de keukenkastjes kon je -zoals het spreekwoord zegt, niet letterlijk natuurlijk- de muizen dood zien liggen. Een noodzakelijk uitje dus. Boodschappen doen!
In de hoop lange wachtrijen te vermijden, fietste ik dus voor dag en dauw -naar mijn gevoel dan toch- door de verlaten straten richting vertrouwde supermarkt. En, hoera, absoluut géén wachtenden voor me! Een vriendelijke mevrouw, van kop tot teen stevig en veilig ingepakt, overhandigde me met een bijzonder vriendelijke 'goede morgen!' een voor mijn neus geheel en volledig, én met oog voor detail, ontsmette winkelkar. Amai, wat een service! Dat voelde erg fijn en 't stelde me gerust. De voorbije dagen hadden allerlei onheilspellende mogelijke scenario's in m'n hoofd me nog bijna doen afzien van dit toch wel broodnodige -letterlijk!- uitstapje, dus ik slaakte een hoorbare zucht van opluchting. Ook de winkel zelf baadde in een fantastische rust en sereniteit. Ik telde niet eens tien andere klanten, en iedereen gedroeg zich bijzonder attent en voorzichtig. Als ik even heel eerlijk ben: heerlijk winkelen zo! Eigenlijk mag het van mij altijd wel op die manier... ;-)
Geen spoor te vinden van mogelijke hamsteraars: alom bijna volle rekken en het winkelpersoneel sleepte nog meer aan. Probleemloos werkte ik keurig m'n lange boodschappenlijst af. Och ja, de 'gewone' uitgebreide keuze in diepvriesgroenten bleek een stuk beperkter, maar ik vond meer dan genoeg om wat lekkere maaltijden mee te fabriceren. En bij het verse fruit leek de vertrouwde hoorn des overvloed ook iets minder gul geweest, maar het scoren van een netje sinaasappelen en ook nog eentje met mandarijntjes maakten me meer dan blij, na zo een paar weken diepvriesfruit.
Voor wie het zich afvroeg: jawel, toiletpapier in àlle gekende soorten en maten, en in overvloed, paletten vol! En ja, ik heb toch ook, voor alle zekerheid, nog maar een extra pak van mijn vertrouwd merk meegenomen, al had ik thuis nog wel een paar rollen. Ook papieren zakdoekjes en twee pakken super absorberende keukenrol (voor de kattenbak van Pompon, want die heeft een hekel aan kattenzand...) kregen een plekje in mijn winkelwagen.
Totaal geen gedoe aan de kassa. Opnieuw super vlotte, uiterst vriendelijke en relaxte bediening. Helemaal geen andere klanten die rusteloos en onbeheerst met hun volle kar in uw gat staan te porren. Zalig toch?! E, bij het intensief puzzelen om al die vele aankopen op één fiets te krijgen: geen andere fietsers die ongeduldig staan te trappelen om hun stalen ros op jouw parkeerplaatsje te stallen, maar rustig in alle vrede kunnen sorteren en inladen. Genieten noem ik dat, puur genieten!
Normaal gezien doe ik ongeveer één keer per maand boodschappen. Dan fiets ik naar de winkel en wandel ik naast m'n rijwiel, dat dan alle inkopen draagt, op 't gemakje weer huiswaarts. En voor mij was deze boodschappendag niet anders dan anders. 'k Had ongeveer alles gekocht om weer een kleine maand verder te kunnen, dus zaten m'n twee reuzegrote fietstassen overvol, en hingen er aan het stuur nog eens twee enorme volle zakken. Volstrekt normaal voor mij, maar 'k was die beelden van die woeste winkel-leeg-rovende hamsteraars even totaal vergeten...
Bijna thuis passeerde ik een mij ongekende, in de tegenovergestelde richting wandelende mevrouw. "Ha, stevig gehamsterd, zo precies!" zei ze met een nogal bedenkelijke blik op m'n overvolle fiets. "Nee, hoor!", antwoordde ik geamuseerd met m'n wel gekende brede lach, "Alleen maart mijn vertrouwde boodschappen voor de komende maand!" Totaal ontwapend bleef de mevrouw geïntrigeerd staan. "Wauw, dat mag je mij dan ook wel eens leren!" was haar vrolijke reactie. En met netjes anderhalve meter en mijn fiets tussen ons in ontspon zich een bijzonder boeiend gesprek. Zo eentje waardoor je de rest van de dag loopt te glimlachen. En da's zo ontzettend fijn. Sowieso altijd al, maar op een dag als vandaag echt wel helemaal. Super!
Dat gesprekje deed me besluiten om de andere supermarkt, waar het poezeneten en m'n glutenvrij brood vandaan moeten komen, te voet te gaan bezoeken, onderweg de kans hebbende om intens te genieten van de stralende zon en de staalblauwe lucht vol lentegeuren. Werkelijk zàlig, dat wandelingetje. Geen mens te bespeuren. De overweldigende geur van vers gemaaid gras. Opgetogen vogelgekwetter in de verlaten plantsoentjes. Overal nieuwe blaadjes, voorjaarsbloemen in de voortuintjes en het begin van lentebloesems... Paradijselijk! 
En ik kon éindelijk dat enorme tapijt narcissen hier tussen de gebouwen, waarvan ik vanuit m'n keukenraam in de verre verte een klein hoekje kan zien, eens van heel dichtbij uitgebreid bewonderen. Duizenden gele paasbloemen en hier een daar één verdwaalde witte. Zo mooi! 't Kostte behoorlijk wat moeite om er even een selfie mee te maken. Zo met de zon knal in m'n ogen zag ik geen steek, ook niet wát ik nu eigenlijk exact op de foto zette, maar dat kleurrijke lentekiekje moest en zou ik maken, hoor.
'k Zit ondertussen alweer vele vele vele uren in m'n veilige huis. Keurig, zoals het hoort, zoals het nogal logisch en verstandig is, maar toch een beetje als in een soort luxueuze gevangenis, afgezonderd maar beschermd, achter slot en grendel. Maar dat kleine, hoogstnoodzakelijke uitstapje, dat fijne 'eventjes naar buiten', gaf me meer dan genoeg zaligmakend vrijheidsgevoel om weer een tijdje met een glimlach op m'n gezicht verder te kunnen leven in dit behoorlijk letterlijke 'huis van bewaring'. ♥️

Hoera, een flamingo!

Toen ik een kleine twee weken geleden met vrienden Ingrid en Rudi een bezoek bracht aan de Zoo van Antwerpen, werd, bij het binnen komen door de grote poort, mijn blik onmiddellijk en onverbiddelijk hun richting uit gezogen. Alsof het afgesproken werk was, spotte ik à la minute de grote roze flamingo's die her en der overal in de verschillende etalages van het souvenirwinkeltje verspreid stonden. Ogenblikkelijk hopeloos verliefd. Vreemde en totaal onverwachte coup de foudre. Grappig eigenlijk.
Zonder er echt specifiek mee bezig te zijn, kwam ik al eerder eens met een flamingootje naar huis. Tot nu toe gelukkig slechts in de vorm van één sleutelhanger en één windmolentje. Maar 'k weet eigenlijk niet goed wat het is, dat wat ik heb met flamingo's. Ja, ik hou erg van vogels, dat klopt. En inderdaad, dat is ook juist: roze is m'n favoriete kleur. En ooit, tijdens een concertreis in de Provence, zag ik een hele troep van deze elegante steltlopers in een plaatselijk zoutmeer in levende lijve ronddrentelen, en dat was indrukwekkend... Misschien een beetje van dit alles bij elkaar? Zou kunnen... Maar ik denk stiekem dat het toch vooral dat 'roze' is, dat het 'em doet... hihi
Bon, de vele interessante dieren, de prachtig aangelegde tuin en plantsoenen, de op tijd en stond te nuttigen lekkere hapjes en drankjes,... kortom: die schitterende Zoo in z'n fenomenale totaliteit, ze verwachtte ons, en nog wel onder een uitzonderlijk stralende lentezon. En het werd een werkelijk fan-tas-ti-sche dag!
Er zitten trouwens absoluut géén roze flamingo's in Antwerpen. Nee, echt niet. Daar in het plantsoentje vooraan woont een fraaie groep 'rode flamingo's', ook wel 'grote flamingo', 'Caraïbische flamingo' of 'Cubaanse flamingo' genoemd. En, die zijn dus allesbehalve roze, doch veeleer 'niet-te-ontkennen', 'heb-je-me-gezien', 'net-niet-fluo' knal-oranje!...
Aan het eind van de namiddag, hoog tijd om huiswaarts te keren met die slentermoeë voeten, kon ik me toch niet meer inhouden. Ik moest en zou weten hoeveel zo'n metalen flamingo-beeld uit m'n portemonnee zou happen. Heel voorzichtig tilde ik er eentje op, draaide hem alle kanten uit, en vond nergens een prijskaartje. Ook niks te zien ergens op het lijf van de tweede, en de derde, en... Slim zijn, Kristina: ophouden met dat sukkelen en gewoon even navragen bij de vriendelijke dames van de kassa. "Die zijn slechts ter decoratie, en dus niet te koop", verhelderde de mevrouw m'n tevergeefse zoektocht. "En u ben zeker niet de eerste, en, jammer genoeg, vermoedelijk ook niet de laatste, die daar naar vraagt..." voegde ze er nog met een zucht aan toe. 
Gek eigenlijk, hé: zo een winkel propvol met niets anders dan replica's van de meest uiteenlopende diersoorten in en op de meest gekke materialen en in zowat elke maat en vorm. En dan tóch ook nog 'decoreren' met niet-te-koop-beestjes... Geweldig verwarrend. Ze maken het zichzelf precies graag moeilijk, hé. Mijn petje gaat het alleszins te boven.
"Och, geen probleem", dacht ik enigszins opgelucht, zelfs een beetje tevreden, bij mezelf, "Gegarandeerd zou zoiets toch wreed duur geweest zijn en nu blijven die centen lekker in mijn portemonnee zitten". En dat was dat. Dacht ik.
Vorige week nam ik in mijn vertrouwde Lidl supermarkt het bijzonder uitnodigend ogend gratis magazine 'Lidl Things' (super gevonden trouwens, die naam, echt schitterend!) mee. Leuke tips en artikels voor en over de tuin en het terras in de lente, op de koop toe vergezeld van mooie plaatjes, da's altijd plezant om te lezen. 
En, geloof het of geloof het niet, wat staat daar zomaar ongegeneerd in 't midden van pagina 8 van dit tijdschriftje?!... Ja, je voelde het al komen, hé: een metalen roze flamingo! En, al was het identiek dezelfde -volgens mij toch- als de exemplaren in het zoo-winkeltje, de prijs voor déze flamboyante vogel lag mijlenver van gelijk welk 'toeristen-en/of-bezoekers-tariefje'. 't Volledige decoratieve tuin- en terrasbeest, z'n compleet roze metalen verenkleed en stevige gele bek, de speciale roestwerende coating en zelfs 2 grondpinnen inbegrepen, in z'n geheel net geen meter hoog, kon de jouwe zijn voor slechts 12,99 euro.
Ja, ik weet het, 'k moet wreed spaarzaam omspringen met m'n centjes, en 'k zou ze beter, heel verstandig, keurig bijhouden, voor 'nuttigere' dingen, en facturen en zo... Maar 't was een volkomen verloren zaak, het roze-flamingo-virus had zich reeds diep in heel mijn systeem verspreid en verankerd. 'k Heb zelfs geeneens meer willen wachten tot hij in de winkelrekken zou liggen, en mijn eigenste meterke roze vogel meteen, stante pede, online besteld.
Vandaag leverde de postbode een grote kartonnen doos bij me af, met daarin verbazend veel bruin opvulpapier en een verrassend kleine -toch voor een vogel van om en bij de 95 cm- kleurrijk bedrukte verpakking. O, oef, mijn flamingo moest nog in elkaar gezet worden. Na enig stevig trek- en duwwerk van mijn kant -en met vooral ook veel metalen-flamingo-vleugels gekletter en geknars, iets waar de poezen niet echt blij van werden- vormden de drie aparte stukken eindelijk een fier overeind staande roze steltloper. Ik ga hem Pinky noemen, denk ik. En hij hoeft niet ergens daarbuiten alle dagen van het jaar weer en wind te gaan trotseren. Nee, hij krijgt een passend plekje, op de ladekast, als een soort originele bewaker, hoog uitstekend boven m'n tentoongestelde schelpencollectie, in m'n 'vijftig-tinten-roze' slaapkamer. "Alsof die nog niet roze genoeg was", zuchtte Ingrid grappend met een vette knipoog, "alsof die nog niet roze genoeg was..." 💗