Hoera, een flamingo!

Toen ik een kleine twee weken geleden met vrienden Ingrid en Rudi een bezoek bracht aan de Zoo van Antwerpen, werd, bij het binnen komen door de grote poort, mijn blik onmiddellijk en onverbiddelijk hun richting uit gezogen. Alsof het afgesproken werk was, spotte ik à la minute de grote roze flamingo's die her en der overal in de verschillende etalages van het souvenirwinkeltje verspreid stonden. Ogenblikkelijk hopeloos verliefd. Vreemde en totaal onverwachte coup de foudre. Grappig eigenlijk.
Zonder er echt specifiek mee bezig te zijn, kwam ik al eerder eens met een flamingootje naar huis. Tot nu toe gelukkig slechts in de vorm van één sleutelhanger en één windmolentje. Maar 'k weet eigenlijk niet goed wat het is, dat wat ik heb met flamingo's. Ja, ik hou erg van vogels, dat klopt. En inderdaad, dat is ook juist: roze is m'n favoriete kleur. En ooit, tijdens een concertreis in de Provence, zag ik een hele troep van deze elegante steltlopers in een plaatselijk zoutmeer in levende lijve ronddrentelen, en dat was indrukwekkend... Misschien een beetje van dit alles bij elkaar? Zou kunnen... Maar ik denk stiekem dat het toch vooral dat 'roze' is, dat het 'em doet... hihi
Bon, de vele interessante dieren, de prachtig aangelegde tuin en plantsoenen, de op tijd en stond te nuttigen lekkere hapjes en drankjes,... kortom: die schitterende Zoo in z'n fenomenale totaliteit, ze verwachtte ons, en nog wel onder een uitzonderlijk stralende lentezon. En het werd een werkelijk fan-tas-ti-sche dag!
Er zitten trouwens absoluut géén roze flamingo's in Antwerpen. Nee, echt niet. Daar in het plantsoentje vooraan woont een fraaie groep 'rode flamingo's', ook wel 'grote flamingo', 'Caraïbische flamingo' of 'Cubaanse flamingo' genoemd. En, die zijn dus allesbehalve roze, doch veeleer 'niet-te-ontkennen', 'heb-je-me-gezien', 'net-niet-fluo' knal-oranje!...
Aan het eind van de namiddag, hoog tijd om huiswaarts te keren met die slentermoeë voeten, kon ik me toch niet meer inhouden. Ik moest en zou weten hoeveel zo'n metalen flamingo-beeld uit m'n portemonnee zou happen. Heel voorzichtig tilde ik er eentje op, draaide hem alle kanten uit, en vond nergens een prijskaartje. Ook niks te zien ergens op het lijf van de tweede, en de derde, en... Slim zijn, Kristina: ophouden met dat sukkelen en gewoon even navragen bij de vriendelijke dames van de kassa. "Die zijn slechts ter decoratie, en dus niet te koop", verhelderde de mevrouw m'n tevergeefse zoektocht. "En u ben zeker niet de eerste, en, jammer genoeg, vermoedelijk ook niet de laatste, die daar naar vraagt..." voegde ze er nog met een zucht aan toe. 
Gek eigenlijk, hé: zo een winkel propvol met niets anders dan replica's van de meest uiteenlopende diersoorten in en op de meest gekke materialen en in zowat elke maat en vorm. En dan tóch ook nog 'decoreren' met niet-te-koop-beestjes... Geweldig verwarrend. Ze maken het zichzelf precies graag moeilijk, hé. Mijn petje gaat het alleszins te boven.
"Och, geen probleem", dacht ik enigszins opgelucht, zelfs een beetje tevreden, bij mezelf, "Gegarandeerd zou zoiets toch wreed duur geweest zijn en nu blijven die centen lekker in mijn portemonnee zitten". En dat was dat. Dacht ik.
Vorige week nam ik in mijn vertrouwde Lidl supermarkt het bijzonder uitnodigend ogend gratis magazine 'Lidl Things' (super gevonden trouwens, die naam, echt schitterend!) mee. Leuke tips en artikels voor en over de tuin en het terras in de lente, op de koop toe vergezeld van mooie plaatjes, da's altijd plezant om te lezen. 
En, geloof het of geloof het niet, wat staat daar zomaar ongegeneerd in 't midden van pagina 8 van dit tijdschriftje?!... Ja, je voelde het al komen, hé: een metalen roze flamingo! En, al was het identiek dezelfde -volgens mij toch- als de exemplaren in het zoo-winkeltje, de prijs voor déze flamboyante vogel lag mijlenver van gelijk welk 'toeristen-en/of-bezoekers-tariefje'. 't Volledige decoratieve tuin- en terrasbeest, z'n compleet roze metalen verenkleed en stevige gele bek, de speciale roestwerende coating en zelfs 2 grondpinnen inbegrepen, in z'n geheel net geen meter hoog, kon de jouwe zijn voor slechts 12,99 euro.
Ja, ik weet het, 'k moet wreed spaarzaam omspringen met m'n centjes, en 'k zou ze beter, heel verstandig, keurig bijhouden, voor 'nuttigere' dingen, en facturen en zo... Maar 't was een volkomen verloren zaak, het roze-flamingo-virus had zich reeds diep in heel mijn systeem verspreid en verankerd. 'k Heb zelfs geeneens meer willen wachten tot hij in de winkelrekken zou liggen, en mijn eigenste meterke roze vogel meteen, stante pede, online besteld.
Vandaag leverde de postbode een grote kartonnen doos bij me af, met daarin verbazend veel bruin opvulpapier en een verrassend kleine -toch voor een vogel van om en bij de 95 cm- kleurrijk bedrukte verpakking. O, oef, mijn flamingo moest nog in elkaar gezet worden. Na enig stevig trek- en duwwerk van mijn kant -en met vooral ook veel metalen-flamingo-vleugels gekletter en geknars, iets waar de poezen niet echt blij van werden- vormden de drie aparte stukken eindelijk een fier overeind staande roze steltloper. Ik ga hem Pinky noemen, denk ik. En hij hoeft niet ergens daarbuiten alle dagen van het jaar weer en wind te gaan trotseren. Nee, hij krijgt een passend plekje, op de ladekast, als een soort originele bewaker, hoog uitstekend boven m'n tentoongestelde schelpencollectie, in m'n 'vijftig-tinten-roze' slaapkamer. "Alsof die nog niet roze genoeg was", zuchtte Ingrid grappend met een vette knipoog, "alsof die nog niet roze genoeg was..." 💗

Poezenluxe voor luxepoezen.

"Serieus?!?! Allé, dat meent ge toch niet. Da's maar om te lachen, hé. Echt? Nóg ééntje?!" zei mijn vriendin Ingrid verbaasd toen ik in het tuincentrum dat we samen bezochten een wat kitscherig baby-roze poezenmandje met gezellig knisperende bodem en uitgevoerd in uitzonderlijk slecht geïmiteerde schapenvacht in het winkelkarretje legde. En die lichte verbijstering kwam eigenlijk niet geheel onverwacht, want ik had namelijk een half uurtje daarvoor in een andere winkel ook al twee poezenmandjes gekocht...
Voor mensen die hun huis niet met katten delen zal dit allemaal een tikje getikt klinken, maar 'k weet bijna zeker dat alle poezenknuffelaars begrijpend en instemmend zullen knikken.

Poekie en Pompon zijn altijd heel graag dicht bij mij. Allé, 't is te zeggen: als ze niet ergens verborgen en knus een diep en schijnbaar onverstoorbaar slaapje doen, hé. Zo'n dutje kan in een hangmatje aan één van de grote krabpalen, of in het mandje boven op de kleerkast, maar net zo goed pikken ze mijn plek tussen het nog warme laken en dekbed van m'n bed in, of installeren ze zich ongegeneerd breeduit in en onder de zelfbedachte en eigenhandig -eigenpotig dus- gebouwde forten van dekens en kussens in de zetel. Om geplette en daardoor uiterst furieuze katten te voorkomen -en meteen ook een stel wreed scherpe klauwen in je eigen achterwerk te ontlopen- is de boodschap dus nooit ofte nimmer zomaar 'boem' neer te ploffen in de sofa of bedstee!...  

In combinatie met ook nog eens grote matten overal op de vloer, zetels en stoelen in overvloed, en genoeg lege ruimte tussen de planten op zowat alle vensterbanken zou je misschien voorzichtig kunnen opperen dat ze dan eigenlijk toch al wel 'zitplaats' genoeg hebben, die 2 katers van mij. Ja, dat klopt. Maar... Vooral als ik achter m'n bureau zit te schrijven waren Poekie en Pompon een beetje 'zoekende'. Tot voor kort stond 'dicht bij Kristina zijn' voor hen gelijk aan op dat harde koude meubelhout tussen 't kantoormateriaal liggen of bovenop die kille gladde printer, eindeloos toertjes draaien onder m'n stoel en rond de schrijftafel, en uiterààrd ook onophoudelijk heen en weer óver de computer trippelen, met -aaaaaargh!- natuurlijk alle mogelijke desastreuze gevolgen...

Om mijn twee pluizige schatten in absoluut àlle comfort -evenzeer voor hen als voor mij- nog steeds zo dicht mogelijk bij mij doch in een duidelijk afgebakende poezenzone te laten vertoeven tijdens het computeren kocht ik dus extra poezenmandjes. Logisch, toch?!

Dat ronde roze nep-schapenvacht-ding vond z'n vaste plekje niet in m'n bibliotheek-muziek-schrijf-kantoorruimte. Dat ligt nu op het voeteneind van het bed als sluimerplekje voor degene die niet onder het donzige dekbed geraakte, of waarvoor de poezelige bedsprei in dikke fleece toch nét niet fluffy genoeg is.

Het grote grijze rechthoekige mandje in streelzacht fluweel past perfect op de printer, alsof het er speciaal voor gemaakt werd. Het werd tot verheven troon van Poekie gebombardeerd, en van daar uit houdt hij nauwgezet zowel de vrolijke vogeltjes aan het raam als de werkzaamheden op het computerscherm in 't oog, tot slaap hem overvalt. En... absoluut geen Pomponnen toegelaten.

Het kleine mandje met hoge rand, in een glad zwart-wit ruitjesstofje, dat bij aanraking lekkere knispergeluidjes voortbrengt, ligt naast de computer op het bureau zelf of op de poef naast m'n stoel. Da's daardoor dus meteen ook de meest ideale plaats om je als huisdier een hele namiddag of avond lang massa's fel begeerde knuffels en strelingen te laten welgevallen. En zo wordt tegelijkertijd die zone-afbakening positief inprent natuurlijk. Slim van mij.

Pompon vindt het heerlijk om er 'zogezegd' putten in te graven, de vulling uitgebreid mals te kneden en er zich daarna volledig in op te rollen. Yep, inderdaad: als een grote pluizige pompon. Altijd super grappig om te zien. "Uwe staart hangt er nog uit" giechel ik soms, waarop hij die prompt mee in de beperkte ruimte wringt. Soms mag ik het poten-en-oren-binnenboord-proppen zelfs een handje helpen door de rand nog wat hoger te trekken en eens lichtjes met het geheel te schudden zoals je een kussen in z'n sloop krijgt. 't Is alleszins overduidelijk dat die hoge rand en krappe afmetingen een zalige geborgenheid bieden voor zo'n bolleke poes. Goh, misschien moest ik voor mezelf ook zo eens iets kopen, in een paar maten groter dan...

Natuurlijk wenst ook Poekie van al die voordelen te genieten, dus vullen ze dat ruitjesmandje nu zonder ruzie, heel erg broederlijk, om de beurt. Al moet ik er wel bij zeggen dat er in Poekie's geval van soezen en dutten meestal niet veel in huis komt. Hij amuseert zich immers liever met hilarische wilde kunstjes doen in, om en onder het gekke knisperding.

M'n vriendin vindt het nog steeds lichtelijk overdreven. Overbodige poezenluxe. Maar ja, volgens mij kan je dit alleen maar echt begrijpen als je zelf zo een stel zalig lieve knuffelkaters in huis hebt, die, voor je 't goed en wel beseft, door en voor al die liefde als vanzelf -volautomatisch- super-de-luxe luxepoezen worden. En daar is niks mis mee. 😉