Verkiezingslol.

"Da ziede van hier, da'k ga staan aanschuiven, seg! Geen denken aan! Daarvoor heb ik genen tijd, zenne!" verkondigde een nogal nurkse oude grijze man met luide stem daarnet in het kiesbureau. "En daarbij, zo lang kan ik verdoemme ni meer recht staan", gromde hij er nog achteraan. Zonder enige vorm van gene schuifelde hij, bij elke stap vervaarlijk z'n wandelstok tegen de grond rammend, bijzonder beslist en zelfzeker de lange rij netjes aanschuivende wachtenden voorbij. Ondanks de vele verbaasde, zelfs lichtjes verontwaardigde maar ook enigszins geamuseerde blikken (zoals die van mij) kwam er geen enkele reactie op zijn stoutmoedige onderneming. Niemand die er wat van zei of hem tegenhield. Meneer ging voor. Punt. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Zelf was ik een kleine 30 minuten daarvoor verschrikt uit bed gesprongen. 'k Had me voorgenomen om lekker vroeg te gaan stemmen, uiteraard om alle drukte te vermijden, maar bij 't openen van m'n ogen wees de wekker jammer genoeg al kwart na 9 aan. Eventjes een versnelling hoger schakelen, de boel de boel laten, en ... go go go! Een fris doch snel kattenwasje, haartjes rappekes bij elkaar, een likje make-up op m'n snuit, de nog aan de kast hangende jeansjurk aan, klaar! En, omdat ik enkel het plein voor ons appartementsgebouw hoefde over te steken, griste ik in de rapte slechts het minimum aan 'benodigdheden' mee: m'n huissleutels, m'n leesbril, m'n oproepingspapier en m'n identiteitskaart. Hupsakee, stemmen maar!
De rij wachtende kiezers was lang. Mijn kiesbureau staat opgesteld in een hoek van de cafetaria van een dienstencentrum met hoofdzakelijk serviceflats. En volgens mij pikte ik er net dát moment van de dag uit waarop al die inwonende bejaarden, goed voorzien van rollators, wandelstokken en alle tijd van de wereld, als afgesproken tegelijkertijd, massaal besloten ook hun stem te komen uitbrengen. Zucht. Maar, gelukkig schoot het toch nog goed op en ongeveer een kwartier later stond ik vooraan in de rij. Hoera.
Het is echter geen goed idee om je haast-je-rep-je en zonder eerst koffie te hebben gedronken naar het stembureau te begeven, ondervond ik meteen!... In mijn gezwinde haastigheid had ik per ongeluk niet m'n identiteitskaart mee gegraaid, doch mijn Mobib-kaart, m'n abonnement van De Lijn! En, uiteraard mag je daarmee niet het stemhokje in. Lichtjes gegeneerd maar ook hartelijk lachend vanwege m'n eigen malligheid onverrichter zake weer huiswaarts dus, om, na dubbelchecken, met ditmaal zeker weten het juiste plastieken kaartje in de hand, het hele aanschuifproces -de rij was nog steeds onverminderd lang- opnieuw te starten. "Voilà, alweer stof voor een blogje!" giechelde ik in mezelf.
Als je weet wat je wil, gaat stemmen super vlot, dus in een mum van tijd was ik klaar met het uitoefenen van mijn kiesplicht. Tevreden wandelde ik richting uitgang, maar de smalle doorgang tussen de nog steeds in lengte toenemende wachtrij en de toog van de cafetaria van het dienstencentrum werd versperd door een oude man die moeiteloos voorovergebogen uitgebreid en met veel gedoe de aandacht en de snoetjes van twee schattige, hun ouders vergezellende kleine kindjes naar zich toe probeerde te trekken. Beleefd maar kordaat en voor alle zekerheid luid genoeg, dus goed hoorbaar, verzocht ik de man om even een beetje plaats te maken alstublieft. "Ja, ja", repliceerde de grijsaard korzelig, "het brandt ni, hé. En daarbij, 't is zondag en we hebben hier alle tijd van de wereld, zenne!" En terwijl hij zich oprichtte en naar mij omdraaide, vervolgde hij: "Als ik dat wil, madam, dan sta ik hier nog heel den dag in de weg en daar kunde gij niks aan doen want da's mijn goe recht!" 'k Moest verschrikkelijk mijne lach inhouden: het was die mopperige meneer van een dik half uur eerder, die man zonder tijd noch fysiek! "Sommige mensen komen toch ook écht met álles weg, hé!" bedacht ik me grinnikend huiswaarts slenterend. "Een piepklein beetje jonger en hij had een uitstékend politicus kunnen zijn!..." 😀

Stemplicht - stemrecht.

De zon doet al flink haar best op deze prachtige nazomer-herfstdag en in de verte beieren vrolijk de kerkklokken als ik, al vroeg in de ochtend, het plantsoen voor het gebouw waarin mijn flat zich bevindt op m'n gemakje oversteek naar het zorgcentrum hier aan de overkant. De stemplicht stuurt me naar de cafetaria aldaar, waar men in een verborgen rommelhoek onze elektronische stemhokjes geïnstalleerd heeft.
Ooit ging ik enthousiast mijn stem uitbrengen -bij verkiezingen dus voor de verandering eens niet met veel decibels-, maar met de jaren valt het kiezen tussen de aangeboden kandidaten me steeds zwaarder. Ooit geloofde ik nog in bepaalde partijen, of toch tenminste in bepaalde politici, maar één voor één lieten ze me een niet zo fraaie andere kant van zich zien. En de ene teleurstelling volgde op de andere.
Goh, luister, ik weet niet of ik het zelf beter zou doen, hoor. In tegendeel zelfs, vrees ik. Want makkelijk kan het uiteraard niet zijn om binnen de 'regels van het spel' en in samenwerking met mensen en partijen die soms totáál andere opvattingen aanhangen tóch zaken tot een goed eind te brengen en het land, de provincie of de gemeente op een vlotte manier (verder) te laten draaien en al die vele mensen die er in wonen gelukkig te maken en tevreden te houden. 'k Zou eerlijk gezegd niet eens weten waar beginnen.
Maar ondanks die bedenkingen moet er gekozen worden, mijn stem moet uitgebracht, de bollekes moeten gekleurd, hoe moeilijk het kiezen ook is. Zo volledig zonder afgetekende voorkeur had ik zaterdagavond de verschillende programma's nog eens door gelezen. Op zoek naar de voor mij minst 'slechte', meest 'passende' partij. Op zoek naar beloftes, werk- en aandachtspunten waar ik me mogelijk nog enigszins in terug kon vinden, die ik ergens nog bij kon treden. Noem het gerust een soort eliminatieproces. En daar is uiteindelijk ook wel iets uit naar voor gekomen, hoor. 
Dus, met het stembiljet en de identiteitskaart in de aanslag, klaar voor gebruik, en verder slechts gewapend met m'n leesbril (om zeker te weten da'k overal niet meer of minder dan die ene justen bol zou vullen), een zakdoekje (voor m'n wreed vervelende lopende neus, kwestie van geen kortsluitingen of overstromingen te veroorzaken) en m'n huissleutels (om na afloop ook weer m'n zonovergoten woning, waar de geurende koffie al op me zou staan wachten, terug binnen te geraken) stond niets me nog in de weg voor een snelle binnen-en-buiten-stembeurt-actie. En 't ging allemaal zo razendsnel dat de 'administratie' niet eens kon volgen en ik alsnog even moest wachten, ná het kiezen, tot ze ook mijn gegevens verwerkt gekregen hadden.
Terug huiswaarts kuierend, onderweg alle passanten vrolijk goedemorgen wensend, dacht ik even aan het stemrécht. Want, oké, wij zeuren wel een beetje over die stemplícht, de verplichting op straffe van, om te gaan stemmen, maar dat récht om te stemmen, dat récht om gehoord te worden, da's niet iets om licht te nemen. Het is nog maar sinds een kleine 100 jaar geleden dat vrouwen überhaupt mógen gaan stemmen, hé. Daar is bijzonder hard voor gestreden, hoor, met protestbewegingen en veel demonstraties, maar ook met gevangenisstraffen, hongerstakingen, en erger... In hoeveel landen op deze aardbol is een vrouw nog steeds een tweederangsburger? Een wezen zonder stem, zonder mening, een gebruiksvoorwerp... In hoeveel landen telt de kleur van je huid nog steeds mee in het al dan niet 'gehoord worden'? Stemrecht is eigenlijk echt een niet zo vanzelfsprekende vrijheid, een absoluut niet zo evident privilege.
En kijk, heden ten dage mogen vrouwen en mensen van gelijk welke origine en kleur zich verkiesbaar stellen, en kunnen ze zetelen in gemeente- en provincieraden, burgemeester of minister worden, enz., enz... Da's écht wel iets om blij mee te zijn. Niet dan? Wat dat betreft zijn we gezegend dat we hier, in deze contreien wonen, en mógen stemmen... 
En toch... 'k Kan er niet aan doen me af te vragen hoeveel nut het nog heeft. Ik word er af en toe een beetje moedeloos van allemaal. Bijvoorbeeld al het gedoe voorafgaande aan die verkiezingen, al die 'modder- en slijkgevechten', het elkaar gemeen en achterbaks onderuit halen,... Is dat nu écht onmisbaar? Mij komt het o zo kinderachtig over. Als je zeker van jezelf en je programma bent en ook nog eens recht in je schoenen staat, waar zou je dat dan voor nodig hebben? Da's mijn idee daarover, hé, en ik kan me vergissen natuurlijk.
Maar daar wringen vermoedelijk diezelfde schoentjes. Als machtswellust, in welke grootte dan ook, en groeiende ego's beginnen overnemen, dan zijn exact dát de gevolgen natuurlijk. En dan spreken we nog niet eens over het winstbejag, het zakken vullen, de zogenoemde 'graai-politiek'... Politieker zijn, -in 't groot of in 't klein, dat maakt niet uit- zou nog steeds letterlijk moeten betekenen 'ten dienste staan van de burger'. Verkozenen zouden in wezen de hoorbare vertegenwoordigers van de stem van de burger moeten zijn. Een zeer zeker niet licht te nemen verantwoordelijkheid en een bijzonder eervolle taak. En ik vrees dat dat wel eens ernstig vergeten wordt, jammer genoeg...
Pas op, ik wil niet iedereen over dezelfde kam scheren, hé. Volgens mij beginnen er elke keer weer nog handenvol mensen met veel goede moed en vooral heel veel goede intenties aan een politieke carrière. En gelukkig maar. Doch dat gezegd zijnde, ook zij blijven allemaal 'maar' mensen, hé, van vlees en bloed, met inderdaad grootse mogelijkheden, maar van nature ook met heel veel kleine kantjes...
Wel, voor wat het waard is: mijn stem is uitgebracht en ze hebben m'n zegen. Want ondanks alles kan ik niet anders dan blijven geloven in de goedheid die naast alle mogelijke rotzooi ook in alle grootsheid in mensen leeft. En zonder vertrouwen in de toekomst kan je vandaag al wel ophouden met leven, hé. Dus, beste herkozen en nieuw-verkozen politici, ik zou zo zeggen: "Doe wel en zie niet om! En geeft er een serieuze lap op!" 😉