Stemplicht - stemrecht.

De zon doet al flink haar best op deze prachtige nazomer-herfstdag en in de verte beieren vrolijk de kerkklokken als ik, al vroeg in de ochtend, het plantsoen voor het gebouw waarin mijn flat zich bevindt op m'n gemakje oversteek naar het zorgcentrum hier aan de overkant. De stemplicht stuurt me naar de cafetaria aldaar, waar men in een verborgen rommelhoek onze elektronische stemhokjes geïnstalleerd heeft.
Ooit ging ik enthousiast mijn stem uitbrengen -bij verkiezingen dus voor de verandering eens niet met veel decibels-, maar met de jaren valt het kiezen tussen de aangeboden kandidaten me steeds zwaarder. Ooit geloofde ik nog in bepaalde partijen, of toch tenminste in bepaalde politici, maar één voor één lieten ze me een niet zo fraaie andere kant van zich zien. En de ene teleurstelling volgde op de andere.
Goh, luister, ik weet niet of ik het zelf beter zou doen, hoor. In tegendeel zelfs, vrees ik. Want makkelijk kan het uiteraard niet zijn om binnen de 'regels van het spel' en in samenwerking met mensen en partijen die soms totáál andere opvattingen aanhangen tóch zaken tot een goed eind te brengen en het land, de provincie of de gemeente op een vlotte manier (verder) te laten draaien en al die vele mensen die er in wonen gelukkig te maken en tevreden te houden. 'k Zou eerlijk gezegd niet eens weten waar beginnen.
Maar ondanks die bedenkingen moet er gekozen worden, mijn stem moet uitgebracht, de bollekes moeten gekleurd, hoe moeilijk het kiezen ook is. Zo volledig zonder afgetekende voorkeur had ik zaterdagavond de verschillende programma's nog eens door gelezen. Op zoek naar de voor mij minst 'slechte', meest 'passende' partij. Op zoek naar beloftes, werk- en aandachtspunten waar ik me mogelijk nog enigszins in terug kon vinden, die ik ergens nog bij kon treden. Noem het gerust een soort eliminatieproces. En daar is uiteindelijk ook wel iets uit naar voor gekomen, hoor. 
Dus, met het stembiljet en de identiteitskaart in de aanslag, klaar voor gebruik, en verder slechts gewapend met m'n leesbril (om zeker te weten da'k overal niet meer of minder dan die ene justen bol zou vullen), een zakdoekje (voor m'n wreed vervelende lopende neus, kwestie van geen kortsluitingen of overstromingen te veroorzaken) en m'n huissleutels (om na afloop ook weer m'n zonovergoten woning, waar de geurende koffie al op me zou staan wachten, terug binnen te geraken) stond niets me nog in de weg voor een snelle binnen-en-buiten-stembeurt-actie. En 't ging allemaal zo razendsnel dat de 'administratie' niet eens kon volgen en ik alsnog even moest wachten, ná het kiezen, tot ze ook mijn gegevens verwerkt gekregen hadden.
Terug huiswaarts kuierend, onderweg alle passanten vrolijk goedemorgen wensend, dacht ik even aan het stemrécht. Want, oké, wij zeuren wel een beetje over die stemplícht, de verplichting op straffe van, om te gaan stemmen, maar dat récht om te stemmen, dat récht om gehoord te worden, da's niet iets om licht te nemen. Het is nog maar sinds een kleine 100 jaar geleden dat vrouwen überhaupt mógen gaan stemmen, hé. Daar is bijzonder hard voor gestreden, hoor, met protestbewegingen en veel demonstraties, maar ook met gevangenisstraffen, hongerstakingen, en erger... In hoeveel landen op deze aardbol is een vrouw nog steeds een tweederangsburger? Een wezen zonder stem, zonder mening, een gebruiksvoorwerp... In hoeveel landen telt de kleur van je huid nog steeds mee in het al dan niet 'gehoord worden'? Stemrecht is eigenlijk echt een niet zo vanzelfsprekende vrijheid, een absoluut niet zo evident privilege.
En kijk, heden ten dage mogen vrouwen en mensen van gelijk welke origine en kleur zich verkiesbaar stellen, en kunnen ze zetelen in gemeente- en provincieraden, burgemeester of minister worden, enz., enz... Da's écht wel iets om blij mee te zijn. Niet dan? Wat dat betreft zijn we gezegend dat we hier, in deze contreien wonen, en mógen stemmen... 
En toch... 'k Kan er niet aan doen me af te vragen hoeveel nut het nog heeft. Ik word er af en toe een beetje moedeloos van allemaal. Bijvoorbeeld al het gedoe voorafgaande aan die verkiezingen, al die 'modder- en slijkgevechten', het elkaar gemeen en achterbaks onderuit halen,... Is dat nu écht onmisbaar? Mij komt het o zo kinderachtig over. Als je zeker van jezelf en je programma bent en ook nog eens recht in je schoenen staat, waar zou je dat dan voor nodig hebben? Da's mijn idee daarover, hé, en ik kan me vergissen natuurlijk.
Maar daar wringen vermoedelijk diezelfde schoentjes. Als machtswellust, in welke grootte dan ook, en groeiende ego's beginnen overnemen, dan zijn exact dát de gevolgen natuurlijk. En dan spreken we nog niet eens over het winstbejag, het zakken vullen, de zogenoemde 'graai-politiek'... Politieker zijn, -in 't groot of in 't klein, dat maakt niet uit- zou nog steeds letterlijk moeten betekenen 'ten dienste staan van de burger'. Verkozenen zouden in wezen de hoorbare vertegenwoordigers van de stem van de burger moeten zijn. Een zeer zeker niet licht te nemen verantwoordelijkheid en een bijzonder eervolle taak. En ik vrees dat dat wel eens ernstig vergeten wordt, jammer genoeg...
Pas op, ik wil niet iedereen over dezelfde kam scheren, hé. Volgens mij beginnen er elke keer weer nog handenvol mensen met veel goede moed en vooral heel veel goede intenties aan een politieke carrière. En gelukkig maar. Doch dat gezegd zijnde, ook zij blijven allemaal 'maar' mensen, hé, van vlees en bloed, met inderdaad grootse mogelijkheden, maar van nature ook met heel veel kleine kantjes...
Wel, voor wat het waard is: mijn stem is uitgebracht en ze hebben m'n zegen. Want ondanks alles kan ik niet anders dan blijven geloven in de goedheid die naast alle mogelijke rotzooi ook in alle grootsheid in mensen leeft. En zonder vertrouwen in de toekomst kan je vandaag al wel ophouden met leven, hé. Dus, beste herkozen en nieuw-verkozen politici, ik zou zo zeggen: "Doe wel en zie niet om! En geeft er een serieuze lap op!" 😉

Vrouwen(on)recht.

Naar aanleiding van 8 maart "Internationale Vrouwendag", de dag die de ongelijkheid van en het onrecht ten opzichte van vrouwen overal ter wereld extra onder de aandacht brengt besloot ik nog eens een vooral ernstig stuk te schrijven en als inspiratie herlas ik het 'Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen', gebaseerd op de 'Universele Verklaring van de Rechten van de Mens' en door de VN aangenomen in 1979.
Dit verdrag definieert discriminatie van vrouwen als volgt: "Elke vorm van onderscheid, uitsluiting of beperking op grond van geslacht, die tot gevolg of tot doel heeft de erkenning, het genot of de uitoefening door vrouwen van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden op politiek, economisch, sociaal of cultureel gebied, op het terrein van de burgerrechten of welk ander gebied dan ook, ongeacht hun echtelijke staat, op de grondslag van gelijkheid van mannen en vrouwen aan te tasten of teniet te doen". Duidelijke en eenvoudig te begrijpen taal, als ge 't mij vraagt. Toch?!
En er is in die afgelopen 40 jaar inderdaad al wel 't één en 't ander veranderd, maar, laat ons even serieus zijn: er zijn nog zoveel barre gruwelsituaties en vastgeroeste, vaak meer dan foute overtuigingen aan te pakken... Het is absoluut ontmoedigend dat werkelijk overal ter wereld vrouwen nog steeds het slachtoffer zijn van allerlei vormen van discriminatie en ongelijkheid, zowel in hun beroepsleven als op familiaal, sociaal, burgerlijk of politiek vlak. 
En natuurlijk denkt iedereen hierbij meteen aan die ver-van-mijn-bed horrorverhalen die met regelmaat voorbij komen op sociale media of het nieuws. Verkrachtingen, verminkingen, moorden om de 'eer' van een man of de familie, de onverdoofde en volstrekt overbodige besnijdenissen, de wrede kindhuwelijken... Misbruik op alle vlak en in alle mogelijke vormen. Je kan het zo gek niet bedenken of het gebeurt, nu, op dit eigenste moment... 
In nog veel te veel landen is een vrouw slechts een vervangbaar gebruiksvoorwerp, een zo goed als waardeloos bezit, een goedkope werkkracht, een babymachine, een muilezel, een slavin, hardhandig onmondig gemaakt, totaal zonder rechten en vaak slechter behandeld dan de hond des huizes.
Er zijn absoluut geen woorden voor dit soort verschrikkingen en ik zelf dacht dat de mensheid ondertussen toch voldoende geëvolueerd was om hiermee simpelweg komaf te maken... Maar spijtig genoeg is dat niet zo.
Want, vergis je vooral niet, zélfs hier bij ons, in het 'welgestelde' en zogenaamd 'beschaafde' Westen, waar suffragettes reeds in de allereerste jaren van de 20ste eeuw vochten en hun leven gaven voor stemrecht voor vrouwen, waar in de jaren 60 menig BH verbrand werd als symbool van het afgooien van het opgedrongen 'keurslijf' en de bevrijding van het lichaam ook bevrijding en verruiming van de geest mee bracht, en waar vrouwen ondertussen volgens de wet helemaal gelijk zijn, ook in deze westerse maatschappij is een vrouw in vele gevallen toch nog steeds een 2e-rangs burger. Uiteraard is dit niet vergelijkbaar met de toestanden in die 'verre' landen -die veel dichterbij zijn dan je wel zou willen- en minimaliseer ik dat ook absoluut niet, in tegendeel.
Maar misschien herinner je je de campagnes over de loonkloof van vorig jaar nog. Een vrouw verdient hier, voor identiek dezelfde job, nog steeds 20% minder dan een man. En vaak wordt ze daar bovenop sowieso als 'minder slim' bestempeld, gediscrimineerd omdat ze zwanger zou kunnen raken, mogelijke seksuele intimidatie op de werkvloer, die moet ze maar voor lief nemen want 'dat hoort er toch gewoon bij'. En bereikt ze ondanks alles toch de top, wordt ze toch de 'grote baas', dan is meteen iedereen er van overtuigd dat ze haar lijf en leden wel gebruikt -misbruikt- zal hebben om zover te geraken.
Een aantal van mijn vriendinnen bekleden jobs in de top van een absolute mannenwereld. Daar zijn zij volledig op eigen kracht geraakt, met hun intelligentie en hun harde werk, en dus zonder minirok of slaapkamergedoe. 
En al bewijzen ze zich in hun kaderfunctie's constant, met succes en sommige zelfs al decennia lang, hun werk moet nog steeds dubbel zo sterk zijn als dat van hun mannelijke collega's terwijl hun loon nog steeds lager ligt.
Herinner je de overvloedige stroom, de ware tsunami aan vrouwonvriendelijke, onterende zelfs, uitspraken van de huidige Amerikaanse president. Of zoveel dichter bij huis: de uitspraken van een paar van onze eigen ministers. Allemaal leiders van landen die allemaal dat verdrag, waaruit ik aan het begin van dit verhaal een stukje neerschreef, reeds zovele jaren geleden ondertekenden, leiders die deze wetten van gelijkheid via simpele maatregelen zouden moeten laten toepassen en uiteraard -en dat spreekt toch voor zich, dacht ik- vanuit hun voorbeeldpositie ook zelf zouden moeten naleven...
Als zangeres bij uitvaarten gebeurt het mij nog wel eens dat een pastoor me niet in z'n sacristie wil, want als fraai vrouwelijk wezen -goed voorzien van oren en poten- ben ik 'des duivels', m.a.w. pure verleiding dus. Als baliemedewerker in een hotel behoorde ik in het brein van de vaak stevig aangeschoten mannelijke gasten als vanzelfsprekend bij het meubilair van hun kamer. Als receptioniste in de bedrijfswereld bleek ik trouwens -waar halen ze dat idee toch vandaan?!- ook met regelmaat een eenvoudig opscharrelbaar pleziertje. Zelfs als de gedelegeerd bestuurder van mijn eigen VZW krijg ik personen aan de telefoon die een vrouw als 'directeur' echt niet au sérieux kunnen nemen en overduidelijk liever zaken wensen te doen met een mannelijk bestuurslid!...
Ook fronst er zich regelmatig links en rechts menig wenkbrauw bij het man-en-kindloos zijn van mijn bestaan. 'Een vrouw is toch niet volledig zonder' is steeds weer de opmerking. 'En je bent toch nog niet zo lelijk en/of al te oud'...
Wel, ik ben reeds 2 maal getrouwd geweest, beide keren met een man die het heel normaal vond om me zowel fysiek als psychisch volledig kort en klein te slaan. Omdat ik niet voldeed in bed, of als kokkin en poetsvrouw? Uit frustratie? Vanuit z'n eigen kleinheid en onvermogen? Omdat mijn intelligentie minstens gelijkwaardig was aan die van hem? Om zich 'man' te voelen? Of simpelweg vanwege het idee dat de man sowieso de 'baas' is en moet zijn, en ik veeeeeel te veel 'noten op mijne zang' had?... Dus, u begrijpt wel dat ik er allemaal geen boodschap meer aan heb. Of 't moest zijn dat er ooit toch nog een man in m'n leven verschijnt die letterlijk en figuurlijk nààst me kan en wil staan, een gelijkwaardige partner, geen van beide afhankelijk of onderworpen aan de andere, elkaar ondersteunend en vooral elkaar aanvullend... Wie weet.
Een sterke onafhankelijke vrouw met intellectuele bagage en een strijdvaardige doch ook vrolijke en optimistisch kijk op de wereld, die trekt hoofdzakelijk mannen aan die 'deze feeks wel eens zullen temmen'... Of in 't beste geval mannen die haar, vanop afstand bewonderend, op een piëdestalleke en veilig als heilig aanbiddend onder een glazen stolp willen zetten. Dat kan ook nog. Zucht.
Als je enigszins extravert, trots rechtop en met open ogen onbevreesd door de wereld stapt maak je jezelf meteen een soort 'openbaar bezit', 'loslopend wild', een algemene 'uitnodiging'. Zelfs als je netjes volledig bedekt aangekleed bent, en heus niet alleen voor mannen van andere origine of geloofsovertuiging!...
Ja, amai, er is nog veel werk aan de winkel, bérgen. Maar zoals je een berg slechts steen voor steen overwint zo blijven we hopelijk ook stapje voor stapje dichterbij een werkelijke man-vrouw-gelijkwaardigheid komen.
Feminisme, de strijd tegen de ongelijkheid, de vrouwenemancipatie, dat alles betekent niet dat we vrouwen sterker moeten maken. Vrouwen zijn altijd al sterk geweest. We moeten alleen dringend de manier waarop de wereld naar die kracht kijkt en er mee om gaat veranderen.
Elke vrouw is moeder, dochter, echtgenote, zus. Elke vrouw is iemand. Elke vrouw is sterk, slim en intrigerend. Elke vrouw is hartstochtelijk, moedig en gul.
Elke vrouw is actie, emotie en toewijding. Elke vrouw is vol hoop, schoonheid en kracht. Elke vrouw heeft hersenen en weet hoe die te gebruiken. Een vrouw geeft leven. Elke mens op aarde, ieder van ons, is geboren uit een vrouw. Een vrouw brengt vreugde, liefde, kleur en dankbaarheid. Ze gelooft rotsvast in je, ze zal je eeuwig koesteren, ze zal altijd voor je vechten en aan je zijde staan. 
En daarom, en dat weet ik wel heel erg zeker, verdient elke vrouw op heel deze aardbol niets minder dan onvoorwaardelijke liefde en respect.
Dus dames, vrouwen overal ter wereld, vriendinnen van me, wees trots op hoe ver we al gekomen zijn en blijf geloven in hoe ver we nog zullen gaan! ;-)

P.S. En om helemaal volledig te zijn: met een oprechte dank je wel aan de respectvolle mannen, die overtuigd mee strijden voor gelijkheid en recht! 

Want gelukkig bestaan er zo ook en ik was jullie echt niet vergeten, hoor. ;-)