Kleding dragen!

Eigenlijk moet ik zeggen dat heel die coronacrisis me al veel bijgebracht heeft. Ik bedoel, je leert allerlei nieuwe dingen, je herontdekt van alles, en je wordt over zoveel bijna vanzelf een stuk wijzer, ook wat betreft je eigen persoontje. Om je één voorbeeld te geven: ik doe nu al een tweetal weken geweldig m'n best om m'n kleren te dragen! Echt waar.
Ja, ik hoor je al -naargelang wie gij zijt bijzonder verbaasd of plots razend geïnteresseerd- denken: "Maar allé, loopt gij dan normaal gezien thuis in uwen bloten rond of zo!?..." Nee, natuurlijk niet, of als je dat beter pas: jammer genoeg niet. Maar wacht, ik zal het je uitleggen.
Als kind leerde wij dat er twee soorten kleding bestaan. Aan de ene kant had je de 'goeie' kleren, die je aantrekt om naar school te gaan, of naar de kerk, bijvoorbeeld. En de allernieuwste stukken in deze categorie, die bleven bewaard voor feestdagen en dergelijke. Aan de andere kant was er de afdeling 'slechte' kleren, nog prima om te dragen, maar om liefst niet meer in 't openbaar mee gezien te worden. Dat kleergoed droeg je dus uitsluitend thuis, bijvoorbeeld om te spelen, klusjes op te knappen, bezigheden waar je dus mogelijk 'vuil' van kon worden, maar ook om huiswerk te maken of gewoonweg in de zetel voor de televisie te hangen. Het spreekt dus voor zich dat wij ons met regelmaat om moesten kleden. Thuiskomen van school: hup, ander kloffie aan! Je snapt wel hoe het werkte. Heel dat systeem bestond uiteraard niet zomaar, nee, dat hielp om onze uitdossing zo lang mogelijk mee te laten gaan. Het was simpelweg een vorm van besparing. Hele mooie spullen gingen, wegens nauwelijks slijtage, daardoor ook van ouder kind op jongere telg over. Iets wat misschien minder leuk was voor de allerjongste van den hoop, maar zo deed men dat toen, en men kwam rond, zelfs met vijf kinderen en maar één inkomen.
En ik ben dat, spaarzaam en milieubewust als ik ben, altijd blijven doen. Het was een hele vertrouwde gewoonte, en zeker geen slechte, al helemaal niet als je zelden of nooit centen voor iets nieuws hebt, dus waarom veranderen... Ik had een kast met kleding om 'naar buiten te gaan', te gaan werken, op bezoek, feestjes, enz..., uiteraard met nog een geheel aparte sectie voor optredens en concerten; en ik had een plank met 'kleding voor thuis'. Goeie kleren dus, en slechte kleren.
Zo ongeveer drie decennia heeft dat systeem echt prima gewerkt. Thuiskomen en meteen wat anders aantrekken: heel normaal. Nooit problemen met vlekken bij 't koken op een nog o zo mooi, amper gedragen jurkje. Nooit een gat bij 't klussen in die prachtige bijna nieuwe pantalon. Kleding ging zoveel langer mee, en jammere ongelukjes kwamen zelden of nooit voor. "Top!", zou ik zo zeggen.
Edoch!... Toen ik ongeveer drie jaar geleden thuis kwam te zitten vanwege het gesukkel met m'n nek, en dat hele systeem natuurlijk nog steeds volledig van toepassing was, kwamen er steeds minder vaak mooie stukken uit die grote kleerkast. Zonder er ook maar één moment over na te denken droeg ik het grootste deel van mijn tijd dat kleine stapeltje versleten spul...
Geloof het of niet, ik kleedde me op om boodschappen te gaan doen, om tot aan de postbus te wandelen, zelfs om de vuilzak buiten te zetten; en trok meteen bij het weer binnenshuis zijn opnieuw één of ander oud kloffie aan. Jarenlang liep ik hoofdzakelijk rond in uitgelobberde leggings met hier en daar een gat in, T-shirts zonder vorm en al dan niet met verf- of javelvlekken, jurkjes waarvan je met de beste wil van de wereld niet meer kon zeggen welke kleur ze ooit hadden en uitgerafelde vormeloze vestjes die ze zelfs bij Spullenhulp niet eens meer willen. Echter, slechts als je totaal, maar dan ook écht totáál onverwacht aan m'n deurbel hing, had je kans me eens in zo'n outfit te zien...
En wat ik al die tijd niet in de mot had, is wat dat met je gevoel voor eigenwaarde doet. Alleen voor de buitenwereld mooie dingen aantrekken, maar absoluut nooit voor jezelf?! Da's eigenlijk gewoonweg om emotionele problemen vrágen, hé... Maar 'k had dat dus echt helemaal niet opgemerkt, nooit, maar dan ook nooit bij stilgestaan. Tot deze coronacrisis dus...
In de tweede week van de algemene lockdown al voelde ik dat er precies iets niet klopte. Elke dag weer trok ik zuchtend iets -gelijk wat eigenlijk- uit dat ene vakje in de kast, het plankje met 'slechte' kleren dus, en ik werd er steeds meer krikkel van. Alles in mij had opmontering nodig, kleur, blijheid, liefde ook... en al die ouwe brol hielp daar voor geen meter bij. En na een aantal keren de enorme hoeveel 'goeie' spullen koesterend door m'n handen te hebben laten gaan, besloot ik het tóch te wagen... Ik zou vanaf nu (proberen) m'n goeie kleding dagdagelijks te dragen! De eerste momenten voelde het écht alsof ik iets deed dat absoluut niet mocht -en misschien was het daarom ook wel stiekem extra fijn- maar het deed me ontzettend veel deugd. Gek eigenlijk, hé... 't Was ergens ook wel een klein beetje verdrietig. Omdat ik me dat prettige gevoel, weliswaar compleet zonder het te beseffen- al zolang ontzegd had...
Ik besloot uiteraard meteen ook alle dagen iets uit de reusachtige collectie, vaak zelfgemaakte oorbellen en halssnoeren te dragen. Iets wat ik normaal gezien thuis meestal ook niet deed. Tja, je doet toch geen fraaie blingbling aan bij een soort zwerversplunje, hé. Meteen mochten ook de veelkleurige bloemen, strikken, linten en speldjes voor in m'n haar weer uit hun opbergdozen; en waarom niet eens een keertje puur voor mezelf m'n nagels lakken?!
'k Heb niet meer achterom gekeken. De versleten kledingstukken zijn de voorbije weken de kast niet meer uit geweest. Die trek ik misschien ooit nog wel eens aan als ik op het terras met potten begin te zeulen, of als ik nog eens aan eens stevige verfklus begin. Elk ander moment draag ik m'n mooie spul. En kreukt het, dan kreukt het. Wordt het vuil, dan zal ik het wel wassen. Verslijt het, ook goed, dan is er weer eens ruimte voor iets nieuws. Tegen poezenklauwtjes zijn er knuffeldekentjes, en tegen 't morsen heb je voorschoten. Klaar.
En tot slot 't beste van al: ik voel me zoveel meer waard, én zoveel vrolijker, hier zo alleen in mijn kot! En dat meen ik oprecht. Beste beslissing in lange tijd, vind ik. En dat ik daar nooit eerder op gekomen ben, hé, om simpelweg al die vele mooie dingen in mijn garderobe ook eens voor mezelf aan te trekken, om -in 't kort gezegd- verdorie eens kleding te dragen! ;-)

Vernieuwd zicht naar buiten.

Alle planten, ál die ontelbare potten, moesten tijdelijk van het terras af, het muurtje over en de tuin in getild voor de komende werkzaamheden. En je kan je wel voorstellen dat het ook binnen een hels karwei was om het vele groen voorlopige even uit de weg te krijgen.
Eigenlijk wel grappig trouwens: door heel die groenverhuizing constateerde ik meteen ook da'k al jaren overschot van gelijk heb, elke keer ik zeg: "Als ge alle planten uit m'n huis verwijdert, dan staat hier nog bitter weinig!..."
Ook de kamerhoge kattenkrabpalen en de loodzware eindeloos lange en brede gordijnen moesten er aan geloven. Absoluut alles eraf en opzij! 'k Had er dik drie dagen m'n bezigheid mee, en mijne nek, die kon er echt niet mee lachen, daar moogt ge zeker van zijn. Aiaiai!
Maar!... dat gesleep en gesleur, heel die verhuis en zelfs die nekpijn, 't was allemaal voor een bijzonder goed doel: veel eerder dan gedacht zouden de heren arbeiders van de glazenmakerij, al was het reeds half november, toch mijn nieuwe ruiten al komen installeren! Iets waar er, zoveel jaar geleden, ook geen budget meer was bij die allereerste renovatie: al de enorme ramen hier, in elke kamer van mijn appartement, werden voorzien van dubbel hoog rendementsglas, helemaal conform de nieuwe wetgeving. Ik mocht er achteraf zelfs nog een premie voor aanvragen.
Het was de ochtend van de grote werkzaamheden nog eventjes hartverscheurend lastig om m'n twee, er niets van begrijpende en daardoor zeer angstige, poezenbeestjes voor hun eigen veiligheid in de achterste rommelkamer opgesloten te krijgen. Maar het lukte en ik slaakte een zucht van opluchting. Oef, al één zorg minder. Mijn schatjes zou alvast niks overkomen.
Netjes om 8 uur parkeerde de kleine vrachtwagen voor de ingang van het gebouw, en de vier goed ingeduffelde werkmannen gingen zonder één seconde te verliezen meteen aan de slag. In minder dan een uur tijd haalden ze ongelofelijk vlot alle oude ruiten uit de kaders. Alleen het raam van de slaapkamer werkte niet echt mee: de binnenste helft van het oude dubbele glas brak met een zachte plof in honderd stukken. Dat bemoeilijkte merkelijk het verwijderen van het glas. En... o, ramp... héél m'n slaapkamer, inclusief m'n bed, onder de splinters!...
Daarna begon het oorverdovend getimmer en gekap om de bijna veertig jaar oude bevestigingslijm, antieke silicone, of wat het ook was, verwijderd te krijgen en de houten kaders voor te bereiden op het nieuwe glas. Klaarblijkelijk helemaal geen simpel klusje. Vroeger bouwde men de dingen voor een eeuw en drie dagen, zoveel is duidelijk. Er werd dan ook serieus op gesakkerd en het steenachtige scherpe puin vloog in het rond. Ik zag het met lede ogen aan. Niemand had mij verwittigd van de impact van deze ruitenwissel. Niets in m'n huis was afgedekt of op een andere manier beschermd tegen al dat wegspringend puin en die dikke wolken rondvliegend stof. Elke kamer van m'n huis zag er binnen de kortste keren uit als een soort groezelig vervallen krot. Zetels, kussens, tapijten, kasten, boeken, cd's, de computer, de planten, de tafel en stoelen, al m'n beddengoed... De brokjes steenharde silicone, fijne glassplinters en bijhorend stof bedekten absoluut álles. Tot zelfs ín de printer lag het! Twee weken na datum vond ik met regelmaat links en rechts nóg van die rommel terug, ergens in een plooi van de zetel of onder een kast. Nee, grappig was wel anders...
Al bij al heeft het ook voor de werkmannen veel langer geduurd dan gepland, maar na nog een paar uur in een erg koud huis, zo helemaal open en aan de elementen overgeleverd zonder enige venster, en -uiteraaaard- met ook nog een lunchpauze voor de heren (terwijl ik niet eens m'n keuken in kon voor een kopje koffie of zo, en dus maar gelaten wachtte bibberend onder een dekentje in de zetel...) zijn al de nieuwe ruiten toch netjes op hun plaats geraakt in al die oude houten kaders. Oef. Alleen het slaapkamerraam, dat moest natuurlijk toch weer even eigenwijs dwarsliggen, met nog meer gekap en gevijl, en de bijhorende houtsplinters en puin in m'n bed, als resultaat, maar ook dat is uiteindelijk prima in orde gekomen.
En, u zag het al aankomen, al doodop van die vele koude uren mocht ik nog héél m'n kot beginnen opkuisen. Eindeloos puin ruimen, stofzuigen, uitkloppen, schoon vegen, afwassen, dweilen...-, 't bed aftrekken, ál het beddengoed en de poezendekentjes in de was doen, 't bed terug opdekken, ondertussen elk stuk meubilair en iedere plant terug op hun plaats schuiven... Zelfs de ontelbare hoeveelheid terraspotten werd nog snel holderdebolder in het donker van de nacht terug over het muurtje gehesen. Tot slot, nog eens zovele uren later en totaal gebroken, kon ik dan eindelijk m'n lieve viervoetige huisgenootjes weer bevrijden uit hun achterkamerarrest, en mezelf in bad en vervolgens in bed leggen. Ruw geschat geloof ik dat m'n lijf toch zeker een tweetal week nodig gehad heeft om enigszins weer op z'n plooi te geraken...
Maar... toen ik, de volgende dag reeds, achter m'n bureautje zat en door de weliswaar nog ongewassen nieuwe ruiten naar buiten keek, en dus voor het eerst na zes jaar niet meer door de ondertussen vertrouwde 'bloemen' van het oude kapotte dubbele glas, leek er tussen mij en de geliefde vogeltjes vlak voor me op het terras plots -tot mijn eigen ontzettend grote verbazing- precies geen enkele barrière meer te zijn! Wauw, dat nieuwe glas, wat een effect!
't Heeft dus even stevig 'door een zure appel heen moeten bijten' geweest, maar de nieuwe ruiten zijn een feit, en ook nog eens zoveel sneller dan ik ooit had durven dromen. Links en rechts moet er nog wat silicone bijgewerkt worden, en al het houtwerk schreeuwt nu natuurlijk om een schuurbeurt en een propere nieuwe laag witte lakverf, maar dat zijn klusjes voor komende lente of zomer. We zien wel. Gene stress. Ondertussen heb ik het leed van die ene intens zware en behoorlijk schrikwekkende dag, positief en optimistisch als ik ben, gelukkig al lang weer achter me kunnen laten, en ik geniet nu zalig van een, letterlijk, extra warme thuis met op de koop toe een geweldig vernieuwd uitzicht naar buiten! 💚

Memorabel matrasmoment.

Als een super gelukkig kind op Sinterklaas-ochtend, zo ongeduldig en vol verwachting stond ik in de grote inkomhal te wachten. Hij kon nu echt élk moment om de hoek komen! Spannend... 'Uw pakket wordt vandaag tussen 13u en 15u geleverd', verkondigde de mail 's ochtends, en via een leuke link had ik de hele voormiddag lang de voortgang van het piepkleine vrachtwagentje op de kaart van Antwerpen online kunnen volgen. "De chauffeur is nu onderweg naar klant nummer 8. ...naar nummer 9. Enz..." telde het programma netjes af, en ik, ik bleek klant nummer 20 van die dag te zijn. Een kwartiertje op voorhand verscheen er een sms op mijn gsm met de boodschap: "Uw levering wordt verwacht rond 12u55." En even later zag ik de camionette op het scherm het laatste kruispunt op z'n weg hierheen oversteken, het sein voor mij om de honneurs te gaan waarnemen.
Eindelijk zou mijn -lang over tijd- nieuwe matras arriveren! Met een klein beetje tel- en rekenwerk bleek de oude ondertussen toch al om en bij de 20 jaar dienst te doen. En dat was er, zeker het laatste jaar, serieus aan te merken... Nu slaap ik inderdaad graag in een soort 'nest', goed omringt door kussens en ander fluffy spul, maar die enorme kuil in het midden van de matras, dát was toch net een beetje teveel van het goede. Om nog maar te zwijgen van de eventuele gevolgen voor mijn al zo krakkemikkige rug en nek van het nachtenlang in zo'n put liggen. Een tijdje had ik onder het motto 'roeien met de riemen die je hebt' het probleem nog enigszins kunnen verhelpen met een stevig opgevouwen dikke reserve-deken tussen de bedbodem en de matras, maar het bleef natuurlijk behelpen...
Ja, de afgelopen jaren sprokkelde ik, in een vlaag van vermetel riem-aan-snoeren, uit m'n povere maandbudget toch wel eens wat luttele centjes voor die hoognodige nieuwe slaapondergrond bij elkaar,... om dat zuinig gespaarde bedrag dan -uiteraard, wat had je gedacht- terstond te moeten gebruiken voor iets met een hogere 'dringendheidsfactor'.
Toen het ziekenfonds 2 maand geleden liet weten dat ik een paar honderd euro extra, als 'vakantiegeld', zou ontvangen, werd dat kapitaal in gedachten -joepie!- meteen volledig aan het 'betere slapen' besteed. Het zal wel zijn! Maar ook deze keer staken een paar stevige, niet eens onverwachte facturen daar een moedwillig stokje voor. Voor de zoveelste keer dat verhaaltje van 'weer niet gelukt' over de telefoon aan m'n moeder vertellend, kreeg ik de kordate reactie 'dat da gedoe met die matras lang genoeg geduurd had!' "Wa moet da spel koste?" vroeg ons moe, "da'k et sebiet ineens nog overschrijf oep aa rekening!" Als vanzelfsprekend deed ik al lang daarvoor uitgebreid onderzoek naar de voor mij ideale matras aan de eveneens ook voor mij ideale prijs. "175 euro, levering inbegrepen!" kon ik ogenblikkelijk doch met enig schromen antwoorden, en met een niet te weerleggen "geen gezever, geen gemaar, we regelen da wel" kwam het geld mijn richting uit en werd de bestelling geplaatst.
De hele voormiddag draaide de wasmachine vrolijk en tevreden brommend de ene na de andere roze lading lakens, fluwijnen en dekentjes. Absoluut álles moest schoon in de slaapkamer. De oude matras schoof ik in afwachting op z'n zijkant m'n bureau binnen, en reinigde vervolgens met stofzuiger en natte-spons-emmer-sopje-droog-doekje naarstig het hele bedframe en alle plankjes van de lattenbodem. En als ge dan toch bezig zijt, kunt ge wel meteen ook de vloer, de kasten, de spiegels, de gordijnen, de vensterbank, de planten, enzoverder enzovoort, allemaal geestdriftig een flinke opfrisbeurt geven, hé... 
Met enige spierkracht, handig gepruts met een paar meter touw en wat vindingrijke intelligentie raakte de oude matras, in afwachting van het containerpark, probleemloos m'n appartement uit en, hop, m'n kelder in. Voilà, klaar, de nieuwe aanwinst mocht komen!
Exáct om 12u55 stopte de bestelwagen voor het gebouw en droeg de bezorger de 22 kilo zware doos voorzichtig -de conciërge begroef net op dat moment bijzonder uitgebreid en met oog voor detail de grote trap volledig in het schuim- door de inkomhal tot juist voorbij mijn voordeur. Schitterende service! Wauw!
Behoedzaam sneed ik de meters karton met een mesje door, waarna ik de enorme strak in stevig plastiek gesnoerde matras-worst zonder veel moeite naar de slaapkamer kon slepen. Ongelofelijk toch, hoeveel matras er in zulk een relatief klein pakket zit, hé: van zodra je, nauwkeurig op de daarvoor aangegeven plaats, het plastieken worstenvel langzaam door knipt, komt het hele ding tot leven. Het ontplooit zich als vanzelf en zoekt met een zucht van verlichting -als deed iemand z'n te nauwe schoenen uit- z'n eigenlijke reusachtige afmetingen weer op. (Ik vraag me trouwens ondertussen écht af of er ooit al eens één niet tevreden klant in geslaagd is om, zoals de richtlijnen voor terugsturen altijd verlangen -ook in dit geval- zo een 'ontplooide' matras terug in z'n originele verpakking te krijgen... hihihi)
Nog voor de nieuwe matras weer helemaal zichzelf was en nog voor ik ze weer helemaal tot 'bed' aangekleed had, moest en zou ik ze al even uitproberen. Zo lang en zo breed als ik kon, strekte ik me uit. Heeeeeerlijk. En, ook een ietsiepietsie onverwacht hard. "O, wacht even", herinnerde ik mezelf, "hoe zit dat met die 7 zones? Hoe weet je of alles wel juist ligt?" Na serieus lang zoeken vond ik het minuscule labeltje, mee tussen de ritssluiting van de matrasovertrek gestikt, met daarop in het Duits 'Kopfteil', oftewel 'hoofdeinde' dus. En, u raadde het al, dat stuk lag natúúrlijk aan het voeteneind! Het in je ééntje in de lengte omflippen (voor platliggend ronddraaien is er niet genoeg plaats) van zoiets zwaar en lomp als een matras, da's zowel 'hilarisch geknoei' als 'lastig karwei'. "Als ze me nu bezig zagen..." dacht ik lachend. Bijna moest m'n geliefde roze-bloemetjes-luster er aan geloven en luid weerklonken, behalve de occasionele krachttermen, de stuntel- en klungelgiechels. Meer hoef ik er vermoedelijk niet over te vertellen, u kunt er zich vast en zeker wel iets bij voorstellen...
't Was de eerste nachten toch even wennen, hoor. Na het grootste deel van mijn volwassen slaap op matrassen met pocketveren te hebben rond gestuiterd, *boing boing boing*, is dit koudschuimen exemplaar nogal plots bijzonder bewegingloos, *pok* dus. Vroeger veerde ik *boing boing boing* met een minimum aan inspanning in en uit bed -ja, zelfs uit die diepe put-, en *boing boing boing* draaide en keerde ik als een soort gigantisch rubberen kaatsballeke van links naar rechts en terug tijdens m'n slaap. Absoluut elke beweging: *boing boing boing*. Nu is alles anders. Nu ga ik *pok* op de rand van het bed zitten en kruip ik *pok pok pok* op handen en voeten tot in het midden, om mijn redelijk zachte lijf *pflok* ietwat onzacht neer te ploffen. (Ja, u ziet het alweer voor u, ik snap het...) 's Nachts een andere houding aannemen: ook *pok*, en sleur en trek en kruip, *pok*, inspanning vereist. Deze matras lijkt erg hard en voelt met de hand of er op zittend in eerste instantie ook absoluut zo aan, maar eenmaal ik lig, geeft ze net voldoende mee op al de juiste plaatsen en blijkt alles merkwaardig goed ondersteund en precies zacht genoeg. Geweldig dus!
Ziezo, al heeft even geduurd, bij deze slaap ik weer als een reus van een roos (merci, schoon gedichtje van Paul van Ostaijen) in mijn grote roze nest. En, nog steeds overvloedig voorzien van zachte dikke kussens in frisse roze fluwijnen, roze naar rozen ruikende malse lakens, pluizige knuffeldekentjes met hoog aaibaarheidsgehalte in allemaal andere tinten roze, en het krakend als verse sneeuw luchtig opgeklopte dekbed, dankzij die fijne tussenkomst van mijn moeder hoeft heel deze behaaglijke comfortabele roze droomwereldwolk het niet langer te stellen zonder die betrouwbare ondersteuning van een nooit eerder zo stevige fundering! Hoera, en slaap lekker!... 💗 

BH: Behoorlijk Hoogdringend en Budgettair Haalbaar.

Goh, weet je, ik snap het wel, hoor: als er meer materiaal nodig is om iets te maken, dan valt het uiteraard ook duurder uit. Dus als je een grotere maat kleding nodig hebt, betaal je vaak, zelfs voor hetzelfde modelleke, een stuk meer. En ik vind dat toch een heel klein beetje oneerlijk, want meestal kiest men er niet echt voor om zwaarder te zijn... En ga maar eens iets zoeken dat niet alleen in een 'normaal' budget past, maar er ook nog eens leuk uit ziet én je uitstekend past... Al maar goed dat ik een moeder heb die geweldig kan toveren met een naaimachine, ik zelf ook niet onhandig ben met naald en draad, en mezelf ook best wel ook erg vindingrijk mag noemen, ik zo stilaan bijzonder onderlegd ben in het vinden van kleine-prijs-adresjes, en tot slot ook nog eens de kunst versta om goedkoop spul zodanig te combineren en te dragen dat het totaalplaatje er al bij al nog zeer behoorlijk uit ziet. Maar geloof me gerust: echt vanzelfsprekend is het niet.
Één ding, daar begin ik absoluut niet zelf aan, noch zal ik snel -zeg maar gerust  'nooit' eigenlijk- de neiging hebben om me dat goedkoop aan te schaffen: ondergoed! Als je, zoals ik, al je hele leven rondloopt met een stevig stel meloenen* op je ribbenkast -schoonbroer Eric oppert regelmatig 'dat tante Kristina vroeger zeker altijd heel flink àl haar korstjes opgegeten heeft!...'-, dan begrijp je als geen ander dat dit werk is voor een zeer degelijke en vakkundig geconstrueerde BH. Al was het maar om op een comfortabele manier alles enigszins op z'n plaats te houden. (* Ik spreek hier niet over de door plastische chirurgie verkregen volumineuze voorgevel, die in zowat elke houding en bij elk soort beweging of inspanning zonder hulp en helemaal uit zichzelf rond en pront op z'n plaats blijft zitten, hé, maar die echte grote joekels, die als een soort hotsende botsende waterballonnen in alles met je meedeinen, en als je op je rug gaat liggen richting je oksels verschuiven... 😉)
BH staat trouwens voor 'bustehouder', z'n naam zegt dus zelf wat het ding, als het even meezit, moet bewerkstelligen. Het Franse 'soutiens-gorge' vertaalt zich letterlijk als 'buste steun', en de verbastering naar soutien, die hoor je links en rechts in Vlaanderen, vaak erg grappig aangepast naar het plaatselijke dialect, ook nog wel eens gebruiken. In het Engels wordt om dit stuk ondergoed te benoemen vooral het woord 'bra' gebruikt, afkomstig van 'brassiere', wat opvallend dicht -vooral qua schrijfwijze dan, niet qua uitspraak- naast het Franse 'brassière' ligt.
Bon, om dus aangenaam en behaaglijk met die immer beweeglijke bollenwinkel voor de dag te komen, is er geen sprake van 'goedkoop' of 'discount'. Sowieso is het op zich al meer dan lastig genoeg om m'n exacte maat te vinden, en dan moet het model ook nog kloppen met m'n postuur. Pfffft. In mijn geval ben ik al lang blij als ik in een lingeriewinkel een model of 4, dat er niet al te bomma-achtig uitziet, kan passen en de kostprijs per stuk ligt meestal -en da's niet om te lachen- ergens tussen de 100 en 120 euro. Niet iets waarvan iemand met een maandbudget als het mijne een kastlade boordevol kleurrijke frivoliteiten van bezit dus... Één witte en één zwarte, dat volstaat wel, want daarmee kom onder zowat elke kleur kledij wel weg. En vroeger, toen ik nog niet op ziekenkas stond, één keer per jaar 2 nieuwe. Klaar.
Maar als je lange tijd bijzonder krap bij kas zit, is de aankoop van nieuwe lingerie iets dat steeds weer moet wijken voor allerhande zaken met een hogere urgentie. En zo stilaan werd deze aanschaf daardoor óók hoogst dringend... Maar de spreekwoorden zeggen het, hé: 'als de nood het hoogst is, is de redding nabij' en 'in nood kent men zijn vrienden'! Vriendin Kira sprak me over de Lingerie Outlet. Een exclusief 4-daags sales evenement dat om de zoveel tijd op steeds weer andere plaatsen in Vlaanderen door gaat. Iets waar ze zelf al eerder naar toe ging, meer dan tevreden van was en telkens ook weer reikhalzend naar uitkeek.
Afgelopen vrijdag vertrokken we, gezellig met z'n tweeën, met het openbaar vervoer, en elk ook met wat zuinig opgespaarde centjes, vrolijk en hoopvol richting Beveren. En het was absoluut de moeite! Een enorme, voor slechts 4 dagen voorlopig ingerichte, kale ruimte met rijen en rijen en rijen rekken boordevol lingerie, in absoluut alle mogelijk kleuren en materialen, en alles keurig en overzichtelijk op maat. Een soort beha-paradijs!
En we hebben gepast, hoor, amai nog ni! Zelden zo vaak -en zonder tegenzin!- opnieuw richting pashokje gebeend om, nog maar eens, vlotjes alles uit te trekken, en, na nog maar eens een stapeltje soutiens te hebben doorworsteld, uiteraard ook weer aan te trekken.
En ach, wat had ik graag eens iets roze met bloemetjes of blauw met streepjes gekocht, zoals Kira, dolgelukkig met haar prachtige antracietgrijze nieuwe aanwinst, doch voorlopig is dat budgettair niet aan de orde. Maar niet getreurd, want fier als ne gieter reed ik weer huiswaarts met één zwarte en één witte beha, degelijke kwaliteit én perfect passend! Missie geslaagd, zou ik zo zeggen. Meer dan dat zelfs, noem het gerust een bijzonder vruchtbare onderneming: met een totaal te betalen bedrag van amper 85 euro -jawel, voor de beide beha's samen!- is deze uitgave niet eens de prijs van slechts één van m'n vroegere aankopen! Absoluut voor herhaling vatbaar dus. Hoera!
Behalve een Briljante Herinvulling voor die Behoorlijk Hoognodige, Belangrijke Hulpmiddelen -het Betere Huisgerief, mocht je het zo wensen te noemen- zijn deze 2 nieuwe BH's gelukkig ook Budgettair Haalbaar en daardoor zeer zeker een Begrotingsvriendelijk Hemelsgeschenk. En dat vind ik Buitengewoon Heerlijk! 😉❤️

Wie het schoentje past...

Ooit heb ik ze voor de lol eens een keer geteld, alle schoenen in mijn kast. Pumps in alle hoogten en kleuren, ballerina's voor alle seizoenen, sandaaltjes met de meest mogelijke en onmogelijke bandjes, zowel praktische als elegante botten, korte laarsjes voor als je niet goed weet wat je wil, stoere bottinekes, concertglitterschoenen met gigantische hakken, allerlei plezante slefferkes voor de snelle aanschiet, zachte pantoffels voor koude dagen die leuk onder pyjama's en kamerjassen passen en één paar stokoude donkergroene trouwe tuingalochen... 
Het totaal tikte die dag af op wel 89 paar! 
Een mix van verbazing, schaamte, afgrijzen, blijheid, trots en een gevoel van eindeloze rijkdom maar ook verspilling vervulde me. En was dat wel normaal, zoveel schoenen? Of had ik misschien een probleem?...
Ik telde ze nooit meer sinds die dag. Vermoedelijk is de berg tegenwoordig iets minder groot. Met m'n verhuis schonk ik een behoorlijk stuk van de verzameling weg. Maar heel zeker weet ik het dus niet...
Een groot fortuin zit er zeker en vast niet in, in deze collectie: niets is heerlijker dan koopjes uit te snuffelen in de allergoedkoopste achterbuurtwinkeltjes. Het fenomenale budget dat aan een nieuw paar schoenen besteed werd lag zelden hoger dan 15 euro. En dan loop ik daar toch een jaar of 5 mee, hoor! Goed zorgen voor je spullen en waarderen wat je hebt, dat helpt enorm. Het is niet de prijs die de waarde voor mij bepaald, maar hoe dol ik op het schoeisel ben. Daarom hebben bijzonder exemplaren met uitzonderlijke herinneringen een blijvende plek in het opbergmeubel, al worden ze vermoedelijk nooit meer gedragen. 
Hoe zuinig je er ook op bent, hoe goed je er ook voor zorgt, schoeisel verslijt uiteindelijk toch en dus moet je op zeker moment zeer geliefde voetentooi vervangen. En ook dat brengt gemengde gevoelens mee: verdriet, om het afscheid van trouwe metgezellen die toch zo fantastisch bij die ene bepaalde outfit pasten, gemengd met de vreugde van het shoppen-zoeken-vinden. En uiteraard ook de frustratie, als de mode weer zo is dat je vreest systematisch over je eigen voeten te vallen, of als dat ene paar hemels mooie pumps, die zo geweldig comfortabel zitten, in de verste verte niet in je budget passen...
Behalve de aankoop eind vorig jaar van die praktische laarsjes die me door de winter hielpen, cadeautje van een gulle weldoener (dat telt niet echt mee, hé, toch?) dateert m'n laatste shoeshoppinguitstap van lang geleden.
Gisteren ondernam ik voor 't eerst in jaren nog eens een poging een aantal afgetrapte exemplaren te vervangen, kwestie van 'zomerklaar' te geraken.
De buit was mager, maar hoera, ik trippel toch weer een tijdje vrolijk geschoeid rond dankzij die 5 paar betaalbaar nieuw fraais, dat, ondanks alles, toch z'n weg vond naar mijn hart, mijn kast en natuurlijk ook naar mijn voeten. 
Nu nog een keertje die kast in kwestie uitmesten en ordenen... Maar da's voor morgen. Of zo. Vandaag paradeer ik met prinsessenallures als een heruitgevonden nieuwe vrouw trots heen en weer langst de grote spiegel. Wat een nieuw paar schoenen al niet doet. :-)

Second Hand Rose.

Het regende, geen pijpenstelen, maar meer dan hard genoeg om door m'n wollen jas en muts heen te sijpelen. De ijzige wind stak de algemene verkleuming nog een extra handje toe. 
Maar... we moesten en zouden naar de rommelmarkt! 
Schatrijk, met die moeizaam gespaarde 20 euro op zak, en vastberaden, om het maximum uit dit lang verwachte vakantie-uitstapje te halen.
Ik bedacht me met een glimlach en een gelukzalig gevoel dat ik tegenwoordig voor het eerst in m'n leven in een appartement woon omringt door nieuwe dingen. M'n zelfgekozen nieuwe keuken met nieuwe kastjes en toestellen. M'n zelfgekozen nieuwe badkamer met de zeer geliefde nieuwe kranen en de nieuwe wasmachine. De nieuwe boeken- en vitrinekasten. De nieuwe vloeren... Er lopen hier zélfs 2 'nieuwe' poesjes rond! ;-)
Het is me allemaal dierbaar. Om terecht trots op te zijn en te waarderen. 
En toch...
Versta me niet verkeerd, al ben ik er dagelijks dankbaar voor, die dingen waren puur een kwestie van 't beste binnen het te besteden budget vinden en laten installeren. En hoe leuk dat, uiteraard, ook absoluut kan zijn en was, ik miste dat snuifje 'extra', dat kleine beetje magie.
Het merendeel van mijn meest geliefde bezittingen zijn 'vondsten'. 
Tegengekomen, soms per ongeluk, soms na lang zoeken, in tweedehands zaken, rommelmarkten, containerparken, kelders en zolders, zelfs gewoon langst de kant van de weg. Of gekregen, van vrienden en familie.
Spullen met een verhaal. M'n huis is er vol van. En dat vind ik heerlijk.
Trouwe shopkameraad Roger kocht zich vandaag een flink pak cd's, dvd's en boeken en verkondigde met een vette knipoog: "Da's weer eens wat anders dan m'n éigen boeken, hé... Schrijf dat straks maar in uw nieuw blogske!"
Na een super gezellige voormiddag in opperbest gezelschap keerde ik, slechts 18 euro armer, moe en koud maar bijzonder content huiswaarts.
De 11 stuks sterke buit van deze schatjacht heeft ondertussen z'n plekje al gevonden tussen de rest van de tweedehands rijkdom in mijn tweedehands koninkrijk. ♪♫ "Second hand Rose, they call me second hand Rose..." zing ik vrolijk giechelend, en daar absoluut niks mis mee. ;-)