BH: Behoorlijk Hoogdringend en Budgettair Haalbaar.

Goh, weet je, ik snap het wel, hoor: als er meer materiaal nodig is om iets te maken, dan valt het uiteraard ook duurder uit. Dus als je een grotere maat kleding nodig hebt, betaal je vaak, zelfs voor hetzelfde modelleke, een stuk meer. En ik vind dat toch een heel klein beetje oneerlijk, want meestal kiest men er niet echt voor om zwaarder te zijn... En ga maar eens iets zoeken dat niet alleen in een 'normaal' budget past, maar er ook nog eens leuk uit ziet én je uitstekend past... Al maar goed dat ik een moeder heb die geweldig kan toveren met een naaimachine, ik zelf ook niet onhandig ben met naald en draad, en mezelf ook best wel ook erg vindingrijk mag noemen, ik zo stilaan bijzonder onderlegd ben in het vinden van kleine-prijs-adresjes, en tot slot ook nog eens de kunst versta om goedkoop spul zodanig te combineren en te dragen dat het totaalplaatje er al bij al nog zeer behoorlijk uit ziet. Maar geloof me gerust: echt vanzelfsprekend is het niet.
Één ding, daar begin ik absoluut niet zelf aan, noch zal ik snel -zeg maar gerust  'nooit' eigenlijk- de neiging hebben om me dat goedkoop aan te schaffen: ondergoed! Als je, zoals ik, al je hele leven rondloopt met een stevig stel meloenen* op je ribbenkast -schoonbroer Eric oppert regelmatig 'dat tante Kristina vroeger zeker altijd heel flink àl haar korstjes opgegeten heeft!...'-, dan begrijp je als geen ander dat dit werk is voor een zeer degelijke en vakkundig geconstrueerde BH. Al was het maar om op een comfortabele manier alles enigszins op z'n plaats te houden. (* Ik spreek hier niet over de door plastische chirurgie verkregen volumineuze voorgevel, die in zowat elke houding en bij elk soort beweging of inspanning zonder hulp en helemaal uit zichzelf rond en pront op z'n plaats blijft zitten, hé, maar die echte grote joekels, die als een soort hotsende botsende waterballonnen in alles met je meedeinen, en als je op je rug gaat liggen richting je oksels verschuiven... 😉)
BH staat trouwens voor 'bustehouder', z'n naam zegt dus zelf wat het ding, als het even meezit, moet bewerkstelligen. Het Franse 'soutiens-gorge' vertaalt zich letterlijk als 'buste steun', en de verbastering naar soutien, die hoor je links en rechts in Vlaanderen, vaak erg grappig aangepast naar het plaatselijke dialect, ook nog wel eens gebruiken. In het Engels wordt om dit stuk ondergoed te benoemen vooral het woord 'bra' gebruikt, afkomstig van 'brassiere', wat opvallend dicht -vooral qua schrijfwijze dan, niet qua uitspraak- naast het Franse 'brassière' ligt.
Bon, om dus aangenaam en behaaglijk met die immer beweeglijke bollenwinkel voor de dag te komen, is er geen sprake van 'goedkoop' of 'discount'. Sowieso is het op zich al meer dan lastig genoeg om m'n exacte maat te vinden, en dan moet het model ook nog kloppen met m'n postuur. Pfffft. In mijn geval ben ik al lang blij als ik in een lingeriewinkel een model of 4, dat er niet al te bomma-achtig uitziet, kan passen en de kostprijs per stuk ligt meestal -en da's niet om te lachen- ergens tussen de 100 en 120 euro. Niet iets waarvan iemand met een maandbudget als het mijne een kastlade boordevol kleurrijke frivoliteiten van bezit dus... Één witte en één zwarte, dat volstaat wel, want daarmee kom onder zowat elke kleur kledij wel weg. En vroeger, toen ik nog niet op ziekenkas stond, één keer per jaar 2 nieuwe. Klaar.
Maar als je lange tijd bijzonder krap bij kas zit, is de aankoop van nieuwe lingerie iets dat steeds weer moet wijken voor allerhande zaken met een hogere urgentie. En zo stilaan werd deze aanschaf daardoor óók hoogst dringend... Maar de spreekwoorden zeggen het, hé: 'als de nood het hoogst is, is de redding nabij' en 'in nood kent men zijn vrienden'! Vriendin Kira sprak me over de Lingerie Outlet. Een exclusief 4-daags sales evenement dat om de zoveel tijd op steeds weer andere plaatsen in Vlaanderen door gaat. Iets waar ze zelf al eerder naar toe ging, meer dan tevreden van was en telkens ook weer reikhalzend naar uitkeek.
Afgelopen vrijdag vertrokken we, gezellig met z'n tweeën, met het openbaar vervoer, en elk ook met wat zuinig opgespaarde centjes, vrolijk en hoopvol richting Beveren. En het was absoluut de moeite! Een enorme, voor slechts 4 dagen voorlopig ingerichte, kale ruimte met rijen en rijen en rijen rekken boordevol lingerie, in absoluut alle mogelijk kleuren en materialen, en alles keurig en overzichtelijk op maat. Een soort beha-paradijs!
En we hebben gepast, hoor, amai nog ni! Zelden zo vaak -en zonder tegenzin!- opnieuw richting pashokje gebeend om, nog maar eens, vlotjes alles uit te trekken, en, na nog maar eens een stapeltje soutiens te hebben doorworsteld, uiteraard ook weer aan te trekken.
En ach, wat had ik graag eens iets roze met bloemetjes of blauw met streepjes gekocht, zoals Kira, dolgelukkig met haar prachtige antracietgrijze nieuwe aanwinst, doch voorlopig is dat budgettair niet aan de orde. Maar niet getreurd, want fier als ne gieter reed ik weer huiswaarts met één zwarte en één witte beha, degelijke kwaliteit én perfect passend! Missie geslaagd, zou ik zo zeggen. Meer dan dat zelfs, noem het gerust een bijzonder vruchtbare onderneming: met een totaal te betalen bedrag van amper 85 euro -jawel, voor de beide beha's samen!- is deze uitgave niet eens de prijs van slechts één van m'n vroegere aankopen! Absoluut voor herhaling vatbaar dus. Hoera!
Behalve een Briljante Herinvulling voor die Behoorlijk Hoognodige, Belangrijke Hulpmiddelen -het Betere Huisgerief, mocht je het zo wensen te noemen- zijn deze 2 nieuwe BH's gelukkig ook Budgettair Haalbaar en daardoor zeer zeker een Begrotingsvriendelijk Hemelsgeschenk. En dat vind ik Buitengewoon Heerlijk! 😉❤️

Veel te zwaar en veel te vol, die handtas!

Met behoorlijk pijnlijke voeten van een lange en vermoeiende dag kwakkelde ik gisterenavond, na m'n repetitie met organist Jan Noordzij voor de concertmis volgende zondag, langst schaars verlichte straten te voet van het Antwerpse Zuid naar de Groenplaats, richting warm trammetje huiswaarts. Echt niet makkelijk, hoor, die hoge-hakken-kasseien-combinatie. 
Veilig voel ik me tijdens zo'n nachtelijke wandeling door de donkere stad al vele jaren niet meer, dus ondanks de overweldigende moeheid hield ik m'n directe omgeving zo scherp mogelijk en enigszins angstvallig in de gaten.
Een grappig gesprekje met een vriendelijke man op zoek naar een bankautomaat -die ik ook niet direct ergens wist zijn- en het aanstekelijk lachende en zingende zwarte gezelschap dat me even later passeerde stelden me toch een beetje gerust. Er lopen in het duister niet uitsluitend boeven rond.
Met een dosis herwonnen energie en een fijne glimlach op 't gelaat verder stappend zag ik vanuit m'n linkerooghoek, van half achter me, tot m'n grote schrik opeens een donkere gestalte van aan de overkant van de straat razendsnel op me af komen. Onmiddellijk gealarmeerd wisselde ik in dezelfde seconde m'n loodzware, van boeken, partituren en flesjes water uitpuilende handtas van m'n linkerhand naar m'n rechter, en zette me, zonder versnellen of vertragen doch met elke spier en elke zenuw strak gespannen, schrap voor een mogelijke aanval...
"Och, mevrouw, gene schrik. Veeeeeel te zwaar, die zak van u." stelde de volledig in het zwart geklede jongeman me met een warme stem en een stralende smile -wauw, die gaf nog nét geen licht, zo in de donkere nacht- gerust. En terwijl hij me fluks en vrolijk voorbij stuiterde hoorde ik mezelf als een rasechte komiek, ongelofelijk ad rem en al minstens even breed lachend -wie weet, misschien wel van pure opluchting- naar hem terug grappen: "Amai nog ni! Ge moest het eens weten!!!..."
Een paar meter verder draaide hij zich even terug naar me om. Nog steeds met die totaal ontwapenende lach en de woorden "Veeeel gemakkelijker, dit!" wees hij met brede gebaren op z'n eigen kleine platte vierkante mannen-saccocheke, dat hij ondertussen voor alle duidelijkheid hoog in de lucht stak. 
En vervolgens verdween die energieke jongeman met rasse, zelfzekere, bijna dansende schreden terug de schaduwen van de stad en z'n straatjes in, al net zo plots als hij er uit opgedoken was.
Heeft m'n -inderdaad serieus doorwegende- grote zwarte handtas me nu, wegens 'veel te zwaar om mee te vluchten', beschermd van een nare aanvaring met een dartele overvaller op zoek naar een makkelijke prooi?... Of was heel deze kleine historie het resultaat van mijn instinctieve, mogelijk een beetje té beschermende reactie op een, heel gewoon, bijzonder energiek de straat overstekende jongeman met een geweldig gevoel voor humor?... 
Op die vraag komt er gegarandeerd nooit een antwoord, maar ik heb wel weer een straf en ook best wel grappig verhaal te vertellen. Lang leve de veel te zware en overvolle saccoche dus! :-)