Puzzelpassie.

Voorlopig heb ik absoluut niets van dat coronavirus geweten. Nog steeds rond -iets ronder zelfs- en gezond. Op het gewone occasionele hoestje of niesje na natuurlijk. Maar daar gaan we niet over vallen, hé.
Allé, 't is te zeggen. 'k Heb aan heel die lockdown blijkbaar toch wel iets overgehouden, vrees ik... Er heeft zich een ware puzzelpassie van mij meester gemaakt! Ge zoudt zelfs kunnen zeggen da'k een beetje verslaafd geraakt ben...
De afgelopen jaren hield ik al behoorlijk veel van mijn dagelijkse puzzel. Nee, niet zo ééntje uit een kartonnen doos, die je op tafel uitkiepert en die dan diezelfde tafel dagenlang volledig voor gelijk wat anders onbruikbaar maakt. Niet zo'n puzzel waarvan je gegarandeerd een paar keer stevig gaat vloeken omdat de poezen, hoe sympathiek bedoeld ook, enthousiast mee wilden helpen en in hun eindeloze nieuwsgierigheid en speelsheid elke vorm van orde in de te leggen stukjes systematisch ongedaan maken. Net zoals je met absolute zekerheid tal van stukjes kwijtraakt omdat die leuke rare kartonnen dingetjes met een nog ongekende geur perfect als geïmproviseerde prooi ontzettend plezant door alle kamers heen en weer gespeeld kunnen worden. Net zolang tot die twee jagertjes ze zelf niet eens meer weten liggen... En ge kent dat wel: maanden later floept er op gepaste tijden dan nog steeds af en toe ééntje onverwacht de stofzuiger in. Nee, geen tastbare puzzels voor mij dus. Ik puzzel al jaren online!
Het begon met één puzzel per dag via de site Daily Jigsaw, die elke dag van het jaar ergens tussen 12 en 13 uur een nieuwe puzzel lanceert. Je kan zelf de moeilijkheidsgraad instellen met het aantal stukjes én hun de vorm. Ik kies altijd het meeste aantal stukjes, dan ben ik lekker een tijdje bezig. Soms is het een makkelijke prent, dan volstaan 30 minuutjes. Soms is het een plaatje waarvan alle stukjes bijna exact op elkaar lijken. Dan moet er behoorlijk wat geduld geoefend worden en kost het me natuurlijk een pak meer tijd. En om het extra spannend te maken, laat ik me altijd verrassen door het eindresultaat. 'k Wil op voorhand niet weten welke afbeelding het wordt en zal dus tijdens het maken van de puzzel zeker niet spieken. Na al die tijd kijk ik er nog steeds naar uit, naar dat dagelijks legpuzzeltje. 't Is als een soort ankerpunt in mijn dag. Ik baal als een stekker en 'k kan zelfs wat van slag zijn als die (ik zeg het er maar bij: door reclame gesponsorde en daardoor misschien niet altijd even 'veilige') site eens een paar dagen platligt...
Geweldig genietend van dat dagelijkse puzzelmomentje wou ik af en toe méér. En tevens de zekerheid dat ik alle dagen sowieso toch tenminste één puzzel te maken hád. Talloze puzzelsites passeerden het scherm van mijn computer, maar niet één voldeed. Te kinderlijk, teveel reclame, te riskant, teveel frutsels eromheen, teveel geluiden, schreeuwlelijke vormgeving, afschuwelijke prentjes... Doch, wie zoekt, die vindt, hé. En ik vond!
Heel erg per ongeluk klikte ik, zo ongeveer een half jaar geleden, Jigsaw Planet open, en ontdekte daarmee een fenomenale puzzelschat! Werkelijk duizenden puzzels staan er voor je klaar, elke dag komen er nog nieuwe bij, en absoluut voor elk wat wils. Veel stukjes (het maximum is 300, anders past het niet meer op je computerscherm...), weinig stukjes (slechts 24, dat moet lukken, hé); nog zelf te roteren in de juiste richting, of al allemaal voor jou gesorteerd qua oriëntatie; en naargelang de puzzel in kwestie is er ook nog keuze uit verschillende puzzelstukjesvormen, waarvan sommige verrassend lastig. Plaatjes zijn in echt álle mogelijke en onmogelijke stijlen. Als je hier je goesting niet vindt... En, zie je een prachtig prentje, dat je echt super graag in elkaar wil puzzelen, maar vind je het net teveel of te weinig stukjes hebben, dan kan je ook dat aanpassen. Alle puzzels worden gemaakt op de site zelf, door mensen die net als jij graag puzzelen. Als je op de site inlogt, kan je dat dus ook, zelf puzzels maken en delen. Of je kan jouw favoriete puzzelmakers 'volgen' en je meteen met hun laatste nieuwe creaties amuseren. Maar dat hoeft allemaal niet. Geen verplichtingen. Ook 'niet-ingelogd' scrol je naar hartenlust door al het moois en puzzel je zoveel (of zo weinig) je wenst.
Ik zelf ben dol op puzzels met het maximumaantal stukjes, liefst nog zonder oriëntatie, met of ontzettend veel kleine getekende figuurtjes en voorwerpjes in een uitermate gedetailleerd decor; of schilderijen van schitterende landschappen, al dan niet met kleurrijke zonsondergang, sprookjeshuisjes in weelderige bloementuintjes, en die overbekende Oud-Hollandse bloemstillevens. In het eerste geval lijkt niet één stukje bij een ander te passen, want elk op zich zijn ze als piepkleine apart prentjes. In het tweede geval maken de borstelstreken en het bijzonder kleurgebruik van elke artiest het puzzelen extra interessant en spannend.
Urenlang kan ik er ondertussen mee bezig zijn, met dat geconcentreerd stukjes in elkaar passen online. Er gaat geen dag meer voorbij zonder een puzzel of twee. 't Is echt een passie geworden. 'k Zou het zelfs nog moeilijk kunnen missen, denk ik. Ja, 'verslaafd' zal dan misschien toch wel 't juiste woord zijn... Noem het hoe je wil, mijn puzzelafhankelijkheid heeft vooral goede gevolgen. Ik vergeet er bijvoorbeeld even al m'n zorgen door. Puzzelen heeft ook een ontzettend ontspannende werking op mij. Het relaxt me volledig, maakt m'n hoofd vrij en bezorgt me simpelweg een vredig geluksgevoel. Niks op de televisie? Computer op en puzzelen maar! Stresstelefoontje? Efkes een puzzeltje leggen en we zijn weer helemaal zen! Geen inspiratie voor wat dan ook? Tijdens 't puzzelen komen de beste ideeën als vanzelf naar boven drijven! Baaldag? Niets dat een puzzel of twee niet beter maakt! En de poezen, die zitten hier gezellig naast me zonder dat ik moet vrezen voor rondvliegende of verdwijnende puzzelstukjes...
Aan twee maanden lockdown hoef je dus niet per se nare ervaringen of lastige herinneringen over te houden. Je kan ook geweldig gepassioneerd raken van een gezellig, ontspannend en totaal onschadelijk tijdverdrijf. Zoals mijn kleine puzzelverslaving bijvoorbeeld. Iets waar ik duidelijk -nu ik dit verhaal even herlas- al met minstens even veel hartstocht en enthousiasme over vertel... ;-)

Het pakje dat op rondreis ging.

Misschien wist je het al, misschien niet, die 3 verschillende mooie hardcover boeken met daarin telkens 50 van mijn blogjes -nummer 4 te verkrijgen tegen Kerstmis!-, die maak ik volledig eigenhandig. Allé ja, 't is te zeggen... Uiteraard schrijf ik eerst al die verhaaltjes zelf, da's nogal wiedes. Maar om die daarna in boekvorm te krijgen, is er toch wel behoorlijk wat extra werk en tijd nodig. Je kiest een formaat en begint in een Word document op de computer, met het lettertype van je keuze, in de layout die je wenst, al die duizenden woorden en de bijhorende 50 plaatjes pagina voor pagina te schikken. Om het geheel aangenaam ogend en vlot lezend te krijgen, corrigeer je meteen mogelijk achtergebleven schrijffouten, worstel je onophoudelijk met paginanummering en schuif je verwoed opnieuw en opnieuw met alinea's en afbeeldingen. Geloof me, af en toe wordt daarbij stevig gevloekt en met momenten serieus gewanhoopt. Maar uiteindelijk heb je dan, na enkele maanden zwoegen, een document dat men het 'binnenwerk' van het boek noemt.
Ondertussen, zo na 3 boeken, ben ik volledig mee qua afmetingen, indeling van vlakken en pixelgrootte wat de kaft betreft. Maar die allereerste keer... Nondepitjes, amai mijne frak! Bon, na een hoop gemillimeter, geschuif, gepruts, geknip en geplak in Gimp (mijne 'Photoshop') is dan ten langen leste het 'buitenwerk, de kaft van het boek, dus ook klaar. 
Vervolgens komt de online drukkerij in Nederland, waar ik ongelofelijk tevreden van ben, waarmee de samenwerking steeds buitengewoon vlot en uitermate vriendelijk verloopt en die ik dus iedereen met bijzonder veel plezier kan aanbevelen, in beeld. Vergezeld van mijn wensen wat betreft de afwerkingsdetails van het boek (soort kaft, welk papier, hoe ingebonden, kleur van schutbladen, leeslint ja of nee, enz...) stuur ik hen per mail zowel het binnen- als het buitenwerk. Behalve een eventuele bestandscontrole, als je dat wenst en waar je extra voor betaalt, komen de mensen van de drukkerij absoluut nergens in tussen: wat jij levert, wordt gedrukt. Punt. En, na betaling van de factuur, bezorgt de post je enkele weken later het door jou bestelde aantal boeken in een pakket met minstens 3 dikke lagen karton en inpakpapier ter bescherming van de inhoud. Super systeem, buitengewoon tevreden van!
Omdat ik er ondertussen compleet de pak van weg heb, en me, eerlijk gezegd, gewéldig amuseer met die vele uren computergefrutsel en -gefrul, leen ik m'n 'kunnen' af en toe uit en fabriceerde ik al wel eens een boek voor iemand anders. Eén van die extra projectjes was het boek met de schrijfsels van Marie-José. Haar eerste bestelling bevatte slechts een handvol exemplaren, daar die boekjes hoofdzakelijk naar geïnteresseerde vrienden en kennissen zouden gaan. Maar dat bleken er uiteindelijk toch meer dan verwacht, en M.J. vroeg me nog 5 stuks bij te laten maken. Order geplaatst en een 2 weken later stond de postbode voor m'n deur met een pakje. Hoera, daar waren de boeken!
Maar,... ik vond het pakje een beetje verdacht. Het leek me érg plat en veel te egaal om een oneven aantal boeken te bevatten. Heel voorzichtig en secuur sneed ik met m'n mesje de plakband van de verschillende lagen van het verpakkingsmateriaal aan één zijkant door, hopend daardoor de inhoud, mogelijk mits enig schud- en friemelwerk, zonder volledig uitpakken toch te stekken te krijgen. En dat lukte wonderwel! En zoals ik al vreesde: in de binnenste, volledig dicht gekleefde, professionele verzendomslag, slechts te openen met een treklint, zaten geen 5 boeken. Het waren er 4. En, op de koop toe, niet de story's van Marie-José, doch het Engelstalig levensverhaal, blijkbaar ter gelegenheid van haar 60ste verjaardag, van een mij totaal onbekende dame. Michelle van de drukkerij schrok zich aan de andere kant van de telefoon het spreekwoordelijke hoedje en verontschuldigde zich alsof het de grootste ramp aller tijde in de geschiedenis van het boek betrof. Haar geruststellend met 'dat de boekjes van M.J. niet echt haast hadden', 'wij geen moeilijke mensen zijn' en 'ik het eigenlijk wel grappig vond' zochten we samen een oplossing. Mijn voorstel het nog bijna helemaal in tact zijnde pakket meteen van hieruit naar de eigenlijke bestemmeling door te sturen -op kosten van de drukkerij uiteraard- werd door Michelle maar al te graag en met een overdosis dank aangenomen. De 4 verjaardagsboekjes vertrokken dezelfde dag nog richting Wimbledon, Groot Brittannië, en klaar was kees. Simpel, toch?!
Maar waar was ons pakje dan gebleven? Michelle zocht, en Michelle vond. Blijkbaar had men bij het versturen van de 2 boekenpakketten eenvoudigweg de adresstickers verwisseld, en alzo belande Marie-José's bestelling over het grote water. En daar waren ze jammer genoeg niet zo welwillend... Het pakje moest opgehaald! Terwijl er regelmatig updates via mail tussen mij en Nederland heen en weer gingen, werden Engelse kennissen van de drukkerij ingeschakeld en de 5 M.J.-boekjes begonnen, van hand tot hand doorgegeven, een toerke door het Verenigd Koninkrijk, om tenslotte het laatste stuk van het tripje, de Noordzee over, per post te maken, richting mijn domicilie.
Uitgerekend op mijn infiltratie-ziekenhuis-dag belde de postbode met de aangetekende zending bij me aan, natúúrlijk, en daardoor duurde het nog een week extra voor ik het juiste pak eindelijk in handen had. Ik schrok van de abominabele verpakking: slechts één stuk karton, slordig toegeplakt, geen interne extra lagen. De boeken schoven binnenin vlot heen en weer, en de harde-kaft-hoekjes waren allemaal beschadigd door de open corners van het pakje. Volgens mij hebben we wreed chance gehad dat er onderweg niet een boek uit viel!...
Michelle bood nog aan om de hoekjes gratis te herstellen, maar Marie-José kon er zo wel mee leven. Een gebruikt boek loopt ook wel eens een krasje op, hé.
Met de allerlaatste etappe in de rondreis van M.J.'s boeken werd geen enkel risico meer genomen: ik zou ze in hoogst eigen persoon bij haar thuis afleveren! En met de belofte een lekker bakje koffie en een stukje heerlijke appeltaart maakt het niet uit op hoeveel trams je eindeloos moet wachten om er te geraken, hé... 
Het heeft exact 40 dagen geduurd, tussen de bestelling en mijn levering-aan-huis, maar met wat geduld, een dosis welwillendheid en een goed gevoel voor humor is het dan toch gelukt: het pakje heeft z'n rondreis beëindigd, de 5 boeken zijn veilig en wel op hun eindbestemming aangekomen. Hoera! En ik, ik had natuurlijk alweer stof voor een nieuw blogje, voor in boek nummer 5, ooit... 😉

Fan of geen fan...

Fans, daar ben ik als artiest uiteraard dol op. En ik hou erg veel van al die fans van mij. Maar daar wou ik het vandaag even niet over hebben. 'Fan' is namelijk ook het Engelse woord voor ventilator. En ik hield ook erg veel van dié fan, mijn ventilator dus. 
Inderdaad, u leest het goed, 'hield', want hij heeft de geest gegeven...
En zoals met zovele van mijn spulletjes was ook deze ventilator niet zomaar een gebruiksvoorwerp, doch een dierbaar iets, behangen met herinneringen.
Ik kocht hem zoveel jaar geleden, tijdens een lange, gloeiend hete zomer, het zweten meer dan beu, ergens halverwege tussen Beveren en Zwijndrecht bij Kringwinkel Ibogem, ondergebracht in een hoog groen torengebouw waar ik bij elk bezoek even m'n hoogtevrees moest temmen. 't Is te zeggen, ik betààlde hem -slechts 7 euro- want hij werd door m'n vader gevonden tussen alle  andere tweedehands electronica. Ik zie hem nog altijd tussen de metalen rekken staan, mijn vader, nét niet op en neer springend van contentement, de gescoorde ventilator hoog boven z'n hoofd tillend in een triomfantelijk gebaar -kijk, Kristina, kijk!- alsof het de wereldcup voetbal of zo iets was. Dat zijn dingen die me toch steeds weer voor de geest komen en me doen glimlachen elke keer we in dit landje weer eens ventilatorweer hebben en het toestel met z'n zwaar zoemende bladen me toch een klein beetje koelte toewuift zodat ik ten minste niet helemaal dreig te verdrinken in m'n eigen zweet... Het luid zeurende, net niet gek-makende bromgeluid hield me uit m'n slaap, maar het was niet anders. Liever koel en wat lawaaierig, dus wat oppervlakkiger dutten, dan doorweekt en drijfnat van 't zweet een nacht onrustig woelen. 
Aan het begin van deze zomer haalde ik de ventilator van de kast en vanonder het winterstof, en zette hem op z'n vertrouwde plekje in de slaapkamer. Twee nachten heeft hij nog het beste van zichzelf gegeven... en toen: niets meer. Alsof hij niet langer meer de kracht kon opbrengen z'n wieken rond te draaien. 
En ja, ik heb hem volledig uit elkaar gevezen, nagekeken, ook aan de binnenkant van stof ontdaan, voorzichtig een drupje smeermiddel gegeven... en zolang ik hem niet volledig weer in elkaar zette dééd hij het, zij het uitsluitend op de hoogste stand en met af en toe een duwtje van mijn hand. Doch telkens ik àl z'n stukken weer volledig vast vees: behalve een diep ontevreden zacht gegrom, niks meer. Noegabollen nul noppes nada.
De ventilator-met-herinneringen staat nu al een tijdje, opnieuw, uitgebreid stof te verzamelen in de rommelkamer en ik vergat dat ik hem eigenlijk ook nog eens professioneel wou laten nakijken.
En vandaag begon die hittegolf. Bam, meteen 30 graden!
In het zachte flapperwindje van het kleine ventilatortje achter mijn balie overviel me m'n niet-voorbereid-zijn op zulke hitte. Meteen herinnerde ik me ook het gesprek met m'n beste vriendin om met m'n ecocheques eens op zoek te gaan naar een nieuw koele-lucht-blazertje. Een uitstapje dat er, hoe raad u het zo, nog steeds niet van gekomen was.
Zalig om leuke vrienden te hebben in zulke situatie. M'n maatje Stefaan vertelde over zijn eigen geweldige ventilator, online gekocht, die mij door de handige extra snufjes -afstandsbediening (hoef je niet uit bed om hem harder of zachter te zetten!), snoesinstelling (zo zet hij zichzelf na de gewenste tijd uit), optie zeebriesje (bijna geruisloos en toch nog verfrissend), en vooral bijzonder stil én betaalbaar- meteen voor zich gewonnen had. En, stante pede online besteld door de -zoals gewoonlijk- onmiddelijk sympathiek ter hulp schietende Rudi, echtgenoot van diezelfde beste vriendin, wordt het mij van smelten reddende designer koelding morgen al, hoera hoera hoera, bij me thuis geleverd!
En neen, hij was niet in het roze verkrijgbaar. Spijtig maar helaas, een mens kan niet àlles hebben, hé. ;-)
En voor vannacht? Tja, druipend in de badkuip gaan liggen om die emmers zweet te laten afvloeien, da's niet echt comfortabel slapen -toch wreed spijtig dat er niet ineens een paar kilo overtollig vet mee wegsmelt, hé- dus er wacht me een paar uurtjes wreed vochtig draaien en keren in bed. De stapel hoog-absorberende badhanddoeken ligt al klaar. Maar... daardoor zal ik morgennacht, positief ingesteld als ik ben, des te meer oneindig dankbaar zijn voor de koele bries in de kamer en die nieuwe fan gegarandeerd ten volle waarderen.
Artistieke toestanden of verfrissende luchtverplaatsingen, 't maakt niet uit: u mag gerust noteren dat ik, bijzonder enthousiast, met overtuiging fan ben van absoluut àl mijn geweldige fans! :-)