Puzzelpassie.

Voorlopig heb ik absoluut niets van dat coronavirus geweten. Nog steeds rond -iets ronder zelfs- en gezond. Op het gewone occasionele hoestje of niesje na natuurlijk. Maar daar gaan we niet over vallen, hé.
Allé, 't is te zeggen. 'k Heb aan heel die lockdown blijkbaar toch wel iets overgehouden, vrees ik... Er heeft zich een ware puzzelpassie van mij meester gemaakt! Ge zoudt zelfs kunnen zeggen da'k een beetje verslaafd geraakt ben...
De afgelopen jaren hield ik al behoorlijk veel van mijn dagelijkse puzzel. Nee, niet zo ééntje uit een kartonnen doos, die je op tafel uitkiepert en die dan diezelfde tafel dagenlang volledig voor gelijk wat anders onbruikbaar maakt. Niet zo'n puzzel waarvan je gegarandeerd een paar keer stevig gaat vloeken omdat de poezen, hoe sympathiek bedoeld ook, enthousiast mee wilden helpen en in hun eindeloze nieuwsgierigheid en speelsheid elke vorm van orde in de te leggen stukjes systematisch ongedaan maken. Net zoals je met absolute zekerheid tal van stukjes kwijtraakt omdat die leuke rare kartonnen dingetjes met een nog ongekende geur perfect als geïmproviseerde prooi ontzettend plezant door alle kamers heen en weer gespeeld kunnen worden. Net zolang tot die twee jagertjes ze zelf niet eens meer weten liggen... En ge kent dat wel: maanden later floept er op gepaste tijden dan nog steeds af en toe ééntje onverwacht de stofzuiger in. Nee, geen tastbare puzzels voor mij dus. Ik puzzel al jaren online!
Het begon met één puzzel per dag via de site Daily Jigsaw, die elke dag van het jaar ergens tussen 12 en 13 uur een nieuwe puzzel lanceert. Je kan zelf de moeilijkheidsgraad instellen met het aantal stukjes én hun de vorm. Ik kies altijd het meeste aantal stukjes, dan ben ik lekker een tijdje bezig. Soms is het een makkelijke prent, dan volstaan 30 minuutjes. Soms is het een plaatje waarvan alle stukjes bijna exact op elkaar lijken. Dan moet er behoorlijk wat geduld geoefend worden en kost het me natuurlijk een pak meer tijd. En om het extra spannend te maken, laat ik me altijd verrassen door het eindresultaat. 'k Wil op voorhand niet weten welke afbeelding het wordt en zal dus tijdens het maken van de puzzel zeker niet spieken. Na al die tijd kijk ik er nog steeds naar uit, naar dat dagelijks legpuzzeltje. 't Is als een soort ankerpunt in mijn dag. Ik baal als een stekker en 'k kan zelfs wat van slag zijn als die (ik zeg het er maar bij: door reclame gesponsorde en daardoor misschien niet altijd even 'veilige') site eens een paar dagen platligt...
Geweldig genietend van dat dagelijkse puzzelmomentje wou ik af en toe méér. En tevens de zekerheid dat ik alle dagen sowieso toch tenminste één puzzel te maken hád. Talloze puzzelsites passeerden het scherm van mijn computer, maar niet één voldeed. Te kinderlijk, teveel reclame, te riskant, teveel frutsels eromheen, teveel geluiden, schreeuwlelijke vormgeving, afschuwelijke prentjes... Doch, wie zoekt, die vindt, hé. En ik vond!
Heel erg per ongeluk klikte ik, zo ongeveer een half jaar geleden, Jigsaw Planet open, en ontdekte daarmee een fenomenale puzzelschat! Werkelijk duizenden puzzels staan er voor je klaar, elke dag komen er nog nieuwe bij, en absoluut voor elk wat wils. Veel stukjes (het maximum is 300, anders past het niet meer op je computerscherm...), weinig stukjes (slechts 24, dat moet lukken, hé); nog zelf te roteren in de juiste richting, of al allemaal voor jou gesorteerd qua oriëntatie; en naargelang de puzzel in kwestie is er ook nog keuze uit verschillende puzzelstukjesvormen, waarvan sommige verrassend lastig. Plaatjes zijn in echt álle mogelijke en onmogelijke stijlen. Als je hier je goesting niet vindt... En, zie je een prachtig prentje, dat je echt super graag in elkaar wil puzzelen, maar vind je het net teveel of te weinig stukjes hebben, dan kan je ook dat aanpassen. Alle puzzels worden gemaakt op de site zelf, door mensen die net als jij graag puzzelen. Als je op de site inlogt, kan je dat dus ook, zelf puzzels maken en delen. Of je kan jouw favoriete puzzelmakers 'volgen' en je meteen met hun laatste nieuwe creaties amuseren. Maar dat hoeft allemaal niet. Geen verplichtingen. Ook 'niet-ingelogd' scrol je naar hartenlust door al het moois en puzzel je zoveel (of zo weinig) je wenst.
Ik zelf ben dol op puzzels met het maximumaantal stukjes, liefst nog zonder oriëntatie, met of ontzettend veel kleine getekende figuurtjes en voorwerpjes in een uitermate gedetailleerd decor; of schilderijen van schitterende landschappen, al dan niet met kleurrijke zonsondergang, sprookjeshuisjes in weelderige bloementuintjes, en die overbekende Oud-Hollandse bloemstillevens. In het eerste geval lijkt niet één stukje bij een ander te passen, want elk op zich zijn ze als piepkleine apart prentjes. In het tweede geval maken de borstelstreken en het bijzonder kleurgebruik van elke artiest het puzzelen extra interessant en spannend.
Urenlang kan ik er ondertussen mee bezig zijn, met dat geconcentreerd stukjes in elkaar passen online. Er gaat geen dag meer voorbij zonder een puzzel of twee. 't Is echt een passie geworden. 'k Zou het zelfs nog moeilijk kunnen missen, denk ik. Ja, 'verslaafd' zal dan misschien toch wel 't juiste woord zijn... Noem het hoe je wil, mijn puzzelafhankelijkheid heeft vooral goede gevolgen. Ik vergeet er bijvoorbeeld even al m'n zorgen door. Puzzelen heeft ook een ontzettend ontspannende werking op mij. Het relaxt me volledig, maakt m'n hoofd vrij en bezorgt me simpelweg een vredig geluksgevoel. Niks op de televisie? Computer op en puzzelen maar! Stresstelefoontje? Efkes een puzzeltje leggen en we zijn weer helemaal zen! Geen inspiratie voor wat dan ook? Tijdens 't puzzelen komen de beste ideeën als vanzelf naar boven drijven! Baaldag? Niets dat een puzzel of twee niet beter maakt! En de poezen, die zitten hier gezellig naast me zonder dat ik moet vrezen voor rondvliegende of verdwijnende puzzelstukjes...
Aan twee maanden lockdown hoef je dus niet per se nare ervaringen of lastige herinneringen over te houden. Je kan ook geweldig gepassioneerd raken van een gezellig, ontspannend en totaal onschadelijk tijdverdrijf. Zoals mijn kleine puzzelverslaving bijvoorbeeld. Iets waar ik duidelijk -nu ik dit verhaal even herlas- al met minstens even veel hartstocht en enthousiasme over vertel... ;-)

De doodgewoonste dingen...

"Zeg, Kristina, hoe zit dat met die verhaaltjes van u? In deze vreemde en beangstigende tijden hebben we meer dan ooit nood aan opbeurende dingetjes, zoals bijvoorbeeld die vertelsels van u, vol humor of kleine fijne wijsheidjes, die ons in meer normale tijden al zoveel deugd doen. En gij, gij schrijft al weken niks! Hoe zit dat, zeg, met die stilte?!"...
Ja, klopt: 't is hier stillekes geweest, ik weet het. Ook behoorlijk onder de indruk van de wereldomvattende gebeurtenissen en het bijhorende, bijna apocalyptische gevoel hing ik de laatste tijd maar een beetje leeg en plattekes rond in de kamers van m'n flat. Van 't bed naar de zetel, en na een paar rondjes computer-scrollen terug van de zetel naar 't bed. Veel meer actie was blijkbaar aan mij niet besteed...
Misschien door die aansporing van m'n lieve lezers, misschien door 't zonneke en door de lente, die zich ondanks alles nu niet meer te negeren duidelijk aankondigt, ontwaak ik langzaamaan precies toch weer een beetje. Eigenlijk zelfs tot m'n eigen grote vreugde. Alsof er iets in mij zich plots herinnerde aan mijn eigen credo: 'Geluk en rijkdom zit in kleine dingen'! De vreugde van het leven, ja zelfs de waarde ervan, zit in die zovele details die we meestal over het oog zien. Hoog tijd dus dat ik hierover, in eerste plaats voor mezelf maar daardoor meteen ook voor jullie, weer heerlijk en vol overgave schrijf!
Nu de hele wereld gedwongen stilvalt en de dagdagelijkse 'hustle and bustle' moet loslaten, vallen we terug op de 'basis'. Daardoor krijgen we, of we dat nu willen of niet, tijd. Tijd om anders te gebruiken. Om opnieuw ten volle te genieten van het gewone en kleine, bijvoorbeeld. Om ons te herinneren dankbaar te zijn voor al die ontelbaar vele dingen, die we normaal gezien heel vanzelfsprekend, zelfs faliekant banaal vinden. Ja, denk daarbij inderdaad maar eens aan toiletpapier... Maar net zo goed ook aan boodschappen doen bijvoorbeeld, vrienden ontmoeten of een terrasje meepikken. En wat dan te zeggen over de infrastructuur en de sociale vangnetten. Hoe zeer we er soms ook op sakkeren of hoe gebrekkig ze soms blijken, het ís er toch allemaal wel, hé. En dan al die vele vormen van medische zorg waarover we hier kunnen beschikken!...
Het is hard, ik weet het, maar zeker en vast ook niet slecht om eens gedwongen stil te staan en met open ogen om je heen te kijken. Zelfs in een opgelegde quarantaine leven we nog steeds in een ongelofelijke weelde, en daar mogen we best een beetje dankbaarder voor zijn. 'Back to basics', terug naar de basis en opnieuw ten volle voelen dat je leeft. Blij zijn met elke minuut, elk uur, elke dag die je gegund wordt. Beseffen dat je niet onfeilbaar bent, en kwetsbaar, en sterfelijk... 't Is jammer dat we als mensheid -en dan vooral dat deel in het 'welgestelde' Westen...- een wereldwijde epidemie nodig hebben om ons daar nog eens ten volle bewust van te zijn. Maar als er daardoor eindelijk eens een deel van al die scheef zittende situaties en wantoestanden aangepakt worden en dingen ten goede veranderen, als er daardoor respect komt voor al zij die het écht verdienen, dan zou je heel deze verschrikkelijke kwestie -met een beetje goede wil- zelfs als een cadeau kunnen zien...
Nu de grootsheid en de mogelijkheden van de wijde wereld ons voor een tijdje ontzegd worden, kunnen we onze blik voor een keer onverstoord richten naar de grootsheid en de mogelijkheden van die paar vierkante meter wereld rondom ons, én meteen ook de grootsheid en mogelijkheden in onszelf (opnieuw) ontdekken. 
En elk mooi moment is niet minder dan een fantastisch cadeau. Dus, geniet! Geniet van al die extra tijd samen met je gezin (als je dat hebt tenminste). Koester de lieve vrienden aan de andere kant van de telefoonlijn. Wentel je gelukzalig in de luxe van je huis, de door jouw daarin verzamelde spullen die er een thuis van maken en besef hoe onmetelijk rijk je eigenlijk wel bent. Open je ogen opnieuw voor de vogels aan de andere kant van het venster en de ontluikende natuur in de tuin. Vul elke vezel in je lijf met de prille lentezonnestralen. Herontdek de ontelbare kleine dingen die elke dag meer dan de moeite waard maken. Kortom: lééf weer ten volle!
't Was lang geleden dat ik het nog gezongen had, maar vanmiddag zat één van m'n meest favoriete kleine liedjes weer in m'n hoofd -eigenlijk zou je het gerust een lijfliedje van me kunnen noemen- en dat bracht me weer helemaal terug bij m'n ware zelf en in het geluk van elke dag. En daarover móest ik natuurlijk schrijven, dat kon niet anders!
Met een hartelijke wens dat jij, en al wie je lief is, veilig en gezond mag zijn, en omringd met liefde en warmte, -en misschien ook met een voldoende voorraad voedsel en vooral wc-papier... *gniffel gniffel*- geef ik jullie graag het refreintje mee. Om vanaf nu luidkeels (mee) te zingen! ;-)
♪♫♪
De doodgewoonste dingen, die brengen mij tot zingen,
Ik zing van al het mooie dat ik zie.
Mijn dagelijkse leven is mijn allermooist gegeven,
In harmonie, op melodie.
Soms zie ik het vervagen, dat zijn mijn trieste dagen,
Die brengen mij dan even van mijn stuk.
Maar meestal zijn de dingen, als de vogels die mooi zingen,
Van eindeloos geluk.

♪♫♪

Het origineel beluisteren? Via deze link: Passe-Partout, De doodgewoonste dingen!