De doodgewoonste dingen...

"Zeg, Kristina, hoe zit dat met die verhaaltjes van u? In deze vreemde en beangstigende tijden hebben we meer dan ooit nood aan opbeurende dingetjes, zoals bijvoorbeeld die vertelsels van u, vol humor of kleine fijne wijsheidjes, die ons in meer normale tijden al zoveel deugd doen. En gij, gij schrijft al weken niks! Hoe zit dat, zeg, met die stilte?!"...
Ja, klopt: 't is hier stillekes geweest, ik weet het. Ook behoorlijk onder de indruk van de wereldomvattende gebeurtenissen en het bijhorende, bijna apocalyptische gevoel hing ik de laatste tijd maar een beetje leeg en plattekes rond in de kamers van m'n flat. Van 't bed naar de zetel, en na een paar rondjes computer-scrollen terug van de zetel naar 't bed. Veel meer actie was blijkbaar aan mij niet besteed...
Misschien door die aansporing van m'n lieve lezers, misschien door 't zonneke en door de lente, die zich ondanks alles nu niet meer te negeren duidelijk aankondigt, ontwaak ik langzaamaan precies toch weer een beetje. Eigenlijk zelfs tot m'n eigen grote vreugde. Alsof er iets in mij zich plots herinnerde aan mijn eigen credo: 'Geluk en rijkdom zit in kleine dingen'! De vreugde van het leven, ja zelfs de waarde ervan, zit in die zovele details die we meestal over het oog zien. Hoog tijd dus dat ik hierover, in eerste plaats voor mezelf maar daardoor meteen ook voor jullie, weer heerlijk en vol overgave schrijf!
Nu de hele wereld gedwongen stilvalt en de dagdagelijkse 'hustle and bustle' moet loslaten, vallen we terug op de 'basis'. Daardoor krijgen we, of we dat nu willen of niet, tijd. Tijd om anders te gebruiken. Om opnieuw ten volle te genieten van het gewone en kleine, bijvoorbeeld. Om ons te herinneren dankbaar te zijn voor al die ontelbaar vele dingen, die we normaal gezien heel vanzelfsprekend, zelfs faliekant banaal vinden. Ja, denk daarbij inderdaad maar eens aan toiletpapier... Maar net zo goed ook aan boodschappen doen bijvoorbeeld, vrienden ontmoeten of een terrasje meepikken. En wat dan te zeggen over de infrastructuur en de sociale vangnetten. Hoe zeer we er soms ook op sakkeren of hoe gebrekkig ze soms blijken, het ís er toch allemaal wel, hé. En dan al die vele vormen van medische zorg waarover we hier kunnen beschikken!...
Het is hard, ik weet het, maar zeker en vast ook niet slecht om eens gedwongen stil te staan en met open ogen om je heen te kijken. Zelfs in een opgelegde quarantaine leven we nog steeds in een ongelofelijke weelde, en daar mogen we best een beetje dankbaarder voor zijn. 'Back to basics', terug naar de basis en opnieuw ten volle voelen dat je leeft. Blij zijn met elke minuut, elk uur, elke dag die je gegund wordt. Beseffen dat je niet onfeilbaar bent, en kwetsbaar, en sterfelijk... 't Is jammer dat we als mensheid -en dan vooral dat deel in het 'welgestelde' Westen...- een wereldwijde epidemie nodig hebben om ons daar nog eens ten volle bewust van te zijn. Maar als er daardoor eindelijk eens een deel van al die scheef zittende situaties en wantoestanden aangepakt worden en dingen ten goede veranderen, als er daardoor respect komt voor al zij die het écht verdienen, dan zou je heel deze verschrikkelijke kwestie -met een beetje goede wil- zelfs als een cadeau kunnen zien...
Nu de grootsheid en de mogelijkheden van de wijde wereld ons voor een tijdje ontzegd worden, kunnen we onze blik voor een keer onverstoord richten naar de grootsheid en de mogelijkheden van die paar vierkante meter wereld rondom ons, én meteen ook de grootsheid en mogelijkheden in onszelf (opnieuw) ontdekken. 
En elk mooi moment is niet minder dan een fantastisch cadeau. Dus, geniet! Geniet van al die extra tijd samen met je gezin (als je dat hebt tenminste). Koester de lieve vrienden aan de andere kant van de telefoonlijn. Wentel je gelukzalig in de luxe van je huis, de door jouw daarin verzamelde spullen die er een thuis van maken en besef hoe onmetelijk rijk je eigenlijk wel bent. Open je ogen opnieuw voor de vogels aan de andere kant van het venster en de ontluikende natuur in de tuin. Vul elke vezel in je lijf met de prille lentezonnestralen. Herontdek de ontelbare kleine dingen die elke dag meer dan de moeite waard maken. Kortom: lééf weer ten volle!
't Was lang geleden dat ik het nog gezongen had, maar vanmiddag zat één van m'n meest favoriete kleine liedjes weer in m'n hoofd -eigenlijk zou je het gerust een lijfliedje van me kunnen noemen- en dat bracht me weer helemaal terug bij m'n ware zelf en in het geluk van elke dag. En daarover móest ik natuurlijk schrijven, dat kon niet anders!
Met een hartelijke wens dat jij, en al wie je lief is, veilig en gezond mag zijn, en omringd met liefde en warmte, -en misschien ook met een voldoende voorraad voedsel en vooral wc-papier... *gniffel gniffel*- geef ik jullie graag het refreintje mee. Om vanaf nu luidkeels (mee) te zingen! ;-)
♪♫♪
De doodgewoonste dingen, die brengen mij tot zingen,
Ik zing van al het mooie dat ik zie.
Mijn dagelijkse leven is mijn allermooist gegeven,
In harmonie, op melodie.
Soms zie ik het vervagen, dat zijn mijn trieste dagen,
Die brengen mij dan even van mijn stuk.
Maar meestal zijn de dingen, als de vogels die mooi zingen,
Van eindeloos geluk.

♪♫♪

Het origineel beluisteren? Via deze link: Passe-Partout, De doodgewoonste dingen!

Postkaartvakantieverlangen.

Vakantie. Je telde er naar af, je keek er naar uit, je verheugde je er op... En plots is het toch weer half september, zijn de zonnigste dagen voorbij en zit je misschien, zoals ik, al met kerstmis in je hoofd...
Voor het eerst in mijn leven voelde ik me de voorbije maanden toch een beetje jaloers. Familie, vrienden en kennissen vertrokken naar al dan niet verre, zelfs exotische landen en deelden via de sociale media honderden foto's van de meest fenomenale oorden en verbluffende belevenissen. Die veelkleurige zonnige en blije kiekjes deden me dromen en wakkerden toch een beetje dat piepkleine verlangen diep in mij aan, want grootse reizen naar verre vreemde landen, ze maakten nooit deel uit van mijn leven.
M'n hele kindertijd lang brachten we in de grote vakantie met het voltallige gezin 2 à 3 absoluut zalige zomerweken door aan het toen nog ongekende, ongerepte en onontgonnen uitgestrekte strand van Cadzand-Bad, nét over de Belgische grens. En ook al lijkt je dat als kind behoorlijk ver én exotisch, echt 'op reis' kan je dat moeilijk noemen, hé.
Behalve die paar concertreizen, met de tourbus naar Dresden en doorheen de Provence, en met het vliegtuig naar een resort op het Griekse eiland Poros, waarbij ik steeds weinig meer zag dan de binnenkant van de hotelkamer en de verschillende concertruimtes in kwestie, waren er de 2 -jawel, twéé!- bedevaartreizen, nogal oncomfortabel per trein, naar Lourdes -of all places- waarbij ik de Pyreneeën wel in de verte zag, maar telkens 10 dagen lang uitsluitend de knieën door m'n broek sleet aan de grot of in één van de andere gebedsplaatsen van deze heilige stad... 
Geloof me gerust, 't is echt waar: ik zag nog totaal niets van deze wijde wereld.
Mijn verlof, dat speelt zich, hoofdzakelijk wegens onbestaand vakantiebudget, al vele decennia lang -op het occasionele daguitstapje na, met gelukkig meestal ook dat heerlijke 'wat-ben-ik-toch-verwend-gevoel"- louter en alleen thuis af.
Maar dat kan ook écht heel fijn zijn, hoor. Eindelijk tijd om eens wat leuke klusjes op te knappen. Of om op het gemakje wat op het terras met de planten en potten te klooien. Of om nog eens creatief bezig te zijn met kralen, verf, wol, stof... Of, heel gewoon, genieten van lekker tot een gat in de nacht op blijven en daarna uitslapen tot je vanzelf wakker wordt. En natuurlijk ook eindeloos knuffelen, spelen en zot doen met het olijke flodderduo van dienst, vroeger de lieve poezemiekes Nala en Myra, tegenwoordig de vrolijke mini-tijgerbroertjes Poekie en Pompon.
Soms gebeurt het me echter spijtig genoeg ook dat ik de helft van m'n verlof eenzaam en alleen mottig en misselijk in de zetel hangend doorbreng, niet eens aan één van de items op mijn to-do-wens-lijstje toekomend. Dan bedenk ik me, teleurgesteld op die vakantiemomenten terugkijkend, da'k eigenlijk net zo goed op m'n stoel achter de balie of bij de boekhouding had kunnen blijven plakken, en 'vrijaf' niet echt aan mij besteed is, verloren tijd zelfs...
Och nee, je hoort me niet klagen, hoor, het is nog steeds prima zo. Maar ik merk toch dat iets stiekems in mij zich met de jaren steeds duidelijker wat 'meer' wenst, iets nét dat beetje spectaculairder dan die eeuwige klusjes-poezen-terras-gewoonte om na de vakantie op terug te kijken. Dat, en misschien ook iemand 'bijzonder', om al die kostbare ervaringen mee te delen...
Ach, wie weet, ooit, hé. Het leven pakt zo vaak fameus verrassend uit. Toch!?
Ik vermoed -ik weet het eigenlijk wel haast zeker- dat al die voor mij nog ongekende schoonheid van deze heerlijke blauwe wereldbol in 't écht pas werkelijk in al z'n overweldigende pracht tot z'n recht komt. Dus, in afwachting dat ooit te kunnen en mogen zien met m'n eigen ogen, 'reis' ik ondertussen geduldig en knusjes vanuit m'n eigen sofa de hele wereld af via de fantastische programma's van o.a. National Geographic Channel, droom ik weg bij de overdonderende hoeveelheid foto's van vrienden en kennissen, en geniet ik, oprecht en intens verheugd elke keer er weer eens ééntje in m'n brievenbus valt -hoera, men is mij zélfs op vakantie niet vergeten- van al de lieve, mooie, grappige, bontgekleurde, formidabele, vrolijke, verrassende, gekke, geweldige, super fantastische en o zo gekoesterde postkaartjes! ♥♥♥

Kleur bekennen.

Op de bus richting stad had ik hem al een tijdje in 't oog, zelfs tussen de vele opeengepakte medereizigers viel hij op: een indrukwekkend grote, ongewassen-ongeschoren, goor uitziende blanke man. Z'n veel te kort ooit-eens-wit-geweest T-shirt verborg met moeite de helft van zijn reusachtige, zwaar doorhangende bierbuik. 't Liet absoluut niets aan de verbeelding over. En z'n vervaarlijk afzakkende jeansbroek werkte vandaag duidelijk ook niet echt mee...  
In het midden van de bus, op de daarvoor voorziene plek, stonden 4 kinderwagens. Eéntje van een Joodse mevrouw met 2 identiek geklede dochters, ééntje van een gesluierde Marokkaanse dame met een schattige baby, ééntje van een blank moeder-en-kind-stel en tot slot, en dat was de grootste en ook mooiste 'voiture', ééntje van een tot in de puntjes verzorgd prachtig jong zwart gezin: papa, mama, 2 dochtertjes en een baby.
De groezelige man hing in het voorste deel van de bus zichzelf overeind te houden en staarde, onafgebroken aan z'n broek sleurend, als geobsedeerd naar die 2 kleine snoezige zwarte meisjes. Akelig. En ik was niet de enige die het zag en er z'n bedenkingen bij had...
Plots, zonder enige directe aanleiding, begon hij tegen die zwarte moeder zwaar van z'n tak te maken omdat die 'verdomde voiture van haar' de doorgang naar het achterste deel van de bus blokkeerde. Uiteraard versperden alle vier de kindervoertuigen tezàmen de passage, maar hij viseerde uitsluitend deze ene mama. En haar echtgenoot pikte dat ab-so-luut niet!...
Ja, toegegeven: zijn reactie was er totaal over, buiten alle proportie overdreven heftig. Zijn protest klonk zodanig fel dat het meteen ieders aandacht trok. En terwijl de mama haar kindjes beschermend tegen zich aan trok verdedigde hij in een soort Spaanse colere zijn jonge gezin met bijzonder veel tamtam, brede dreigende gebaren en gewelddadig veel decibels.
De gefascineerde medereizigers bereidden zich alvast voor op het dreigende bloedbad, doch de buschauffeur zette beheerst zijn voertuig langst de kant van de weg, stapte uit en kwam, via de zijdeur halverwege, het tumult van dichtbij bekijken. Met een "allé allé allé, heb eens een klein beetje respect voor elkaar, zeg!" trachtte hij rustig, op een kalmerende toon en met enige vaderlijke autoriteit de gemoederen te bedaren. 
De vieze man was ondertussen ook vooraan uitgestapt en wrong zich nu van achter de chauffeur via de zijdeur terug naar binnen, naar het achterste deel van de bus, en zette zich -blof- wreed content met zichzelve zo breed mogelijk in het midden op de achterste bank. Drie halten verder verliet het mooie gezin het reisgezelschap. Klaar. Einde verhaal. Of toch niet misschien?...
M'n van streek zijn door dit voorval was in niets te vergelijken met de regelrechte paniekaanval die de ongegeneerde en ongecensureerde reacties van de opgefokte toeschouwers bij mij veroorzaakten.
Meteen van bij het opnieuw beginnen bollen van de bus, dus zelfs nog voor dat gezin het voertuig verliet, vulde de lucht zich razendsnel met uitspraken van onverbloemd racisme. De pure haat naar alles -echt àlles, dus niet alleen 'zwart'- van elke mogelijke andere origine kneep me m'n keel dicht. Een instant stijlvoorbeeld van die gigantische kloof tussen 'wij' en 'zij', bedoelende op 'wij, de blanken' -de echte Vlamingen uiteraard- en 'zij, de andersgekleurden', met in deze laatste groep absoluut géén discriminatie: écht àlles dat niet Dash-Ariel-VanishOxiAction-witter-dan-wit is...
Benauwd naar lucht happend, overmand door een uitputtende intense droefheid en bijna beschaamd een mens te zijn bedacht ik me welk een totaal ander verhaal ik te vertellen had mocht dat lieftallige jonge gezinnetje blank geweest zijn... En die vunzige man zwart!...
Een blànke heldhaftige vader kon vast en zeker -daar verwed ik m'n maandloon  op- op schouderklopjes en een staande ovatie rekenen! En de chauffeur had die zwàrte viezerik vermoedelijk stante pede z'n bus uit gezet... Ja toch?!
Weet je, al besef ik zeer goed dat dit leeft tussen de mensen, soms schrik ik echt van hoe diep geworteld en algemeen die wij-zij-haat wel is, hoe snel men partij kiest en zonder ook maar één ogenblik van reflectie met die zo licht ontvlambaar kudde mee loopt.
Wie van ons is trouwens 'ras-zuiver'? Europa is doorheen eeuwen geschiedenis zo vaak door allerlei culturen bezet geweest. Van hieruit veroverde men zowat de hele wereld. Er vonden tussen al de verschillende continenten zoveel grote volksverhuizingen plaats. En vandaag de dag reist zowat iedereen naar overal... Geloof me, we zijn allemaal een mix. Een mix van mensenkleuren.
Meer nog, als je ver genoeg terug gaat in de tijd dan zijn we zelfs allemaal familie. Niet dan? 
Ideetje! Bekijk je mede-aardbewoners vanaf nu eens als je nieuwe -behoorlijk uitgebreide- familie, inclusief de mogelijk wat eigenaardige 'figuren' die je er nu eenmaal bij moet nemen. Zie hen als je eigen broer, zus, moeder, vader, grootouder, kind... en voor wie ze zijn als méns. Dat is, denk ik, een prima oefening naar respect, naar mededogen,... en uiteindelijk misschien zelfs naar wereldvrede toe. 
Ik probeerde het daarstraks alvast even uit en werd er meteen weer helemaal m'n vrolijke zelf van! :-) Nu jullie nog... ;-)

Straffe madammen.

"Wauw, gij zijt écht wel een straffe madam." Zowel de controledokter in het ziekenhuis als de kinestiste hebben me dit de afgelopen weken ontelbare keren lovend toegewimpeld, om de simpele reden dat ik in slechts twee maanden m'n linkerarm en schouder al weer kon bewegen en gebruiken zoals de meeste mensen met een gelijkaardige breuk pas op vier maanden kunnen.
En al hoor ik dat uiteraard graag, eigenlijk vind ik dat zelf helemaal niet zo straf. Als je netjes het oefeningenschema uitvoert, hoort dat toch wel resultaat op te leveren, dacht ik zo. Trouwens, als je, zoals ik, totaal nergens hulp bij hebt, dan moet je je plan trekken zelfs al doet een bepaalde beweging pijn. Anders raak je niet gewassen, niet aangekleed, heb je geen eten en is je huis binnen de kortste keren een ware varkensstal. En ik ben ondertussen natuurlijk ook wel iets gewend, zo met die lange operatie-geschiedenis.
Dus, nee, zo straf is dat eigenlijk allemaal niet. 
Dan ken ik een heel aantal veel straffere madammen, hoor.
Mijn pijn, hoe lastig ook, die gaat vroeg of laat weer over. Ik heb ontzettend bewondering voor die vriendinnen die elke minuut van elk uur van elke dag pijn lijden, intense knagende pijn die nooit meer over gaat, en ondanks dat de moed opbrengen om toch weer elke ochtend uit bed te komen en zelfs zo goed als normaal te functioneren. Da's een stuk straffer, vind ik.
En dan de dames die in één of andere vorm van de zorgsector werken en zonder veel ophef, bijna onopvallend, maar met veel inzet en liefde hun dagen besteden aan het verlichten van pijn en andere noden. Verpleegsters, thuishulpen, poetsvrouwen, onthaalmoeders, vrijwilligers,... maar ook hele gewone dames die zich belangeloos ontfermen over een hulpbehoevende echtgenoot of ander sukkelend familielid. Hoe straf is dat!?
Straffe madammen ook, die vriendinnen van mij, die hun 'mannetje' weten te staan in een beroep of werkomgeving die nog sterk of hoofdzakelijk door mannen gedomineerd wordt.
Naar mijn idee zijn zowat alle moeders die ik ken ook wreed straffe madammen. Ik kan me werkelijk niet inbeelden hoe het moet zijn om én een voltijdse baan te hebben, én voor man en kinderen te zorgen, én een heel huishouden van verschillende personen en karakters te runnen. Koken, wassen, strijken, poetsen, boodschappen, voor en na rondrijden om iedereen op school, werk of hobby te krijgen... Wanneer slaap je dan nog? Je loopt jezelf voorbij volgens mij. En dan te zeggen dat sommigen onder hen zélfs ook nog tijd voor hun eigen hobby's vinden. 
En wat te denken van derde-wereld- en vluchteling-moeders. Hoe straf zijn zij!? Elke dag weer, in de meest onmogelijke, vaak levensgevaarlijke en hopeloze situaties, die helse strijd om je kinderen te beschermen, wat te eten en te drinken te kunnen geven, en ook nog iets van een dak boven hun hoofd, warm, droog en vooral graag ergens veilig...
Moeders, ik heb er echt mateloos respect voor.
Maar mijn ontzag is nog veel groter voor die straffe dames die ondanks de dreiging van gevangenschap, marteling, verminking en terechtstelling zowat overal in de wereld opkomen voor de rechten van de vrouw. Zij die hun lijf en leven riskeren om hun 'zusters' te redden van onderdrukking, misbruik en uitbuiting. Zij die strijden om vrouwen vrijheid en gelijke kansen te schenken. Mijn toch wel uitgebreide woordenschat schiet tekort om te vertellen hoe straf ik dàt wel vind...
Vrouwen geven leven, letterlijk en figuurlijk. Zij dragen, zo vaak ongezien en ongehoord, zonder klagen zowat elke soort zorg en last op hun schouders en maken in al die zo verschillende landen op al die uitgestrekte continenten dit aardbolleke tot 'thuis'.
Weet je, hoe meer ik er over nadenk hoe zekerder ik het weet: de wereld loopt écht vól van straffe madammen. 
En wie weet ben ik er daar louter toevallig, heel soms en slecht voor even ook wel eens ééntje van in een plots geïnspireerd en sterk moment, maar niet wat de heling van mijn gebroken botten betreft, vind ik persoonlijk.
Trouwens, ondertussen weer keurig aaneen gegroeid en voorbeeldig verder genezend mag en kan er op die schouder vermoedelijk spoedig ook weer terug wat 'wereld-last' komen te liggen. En ja, omdat dat ietsje eerder is dan bij de doorsnee patiënt zou je dat eventueel een heel klein ietsiepietsie beetje 'straf' kunnen noemen. Maar ook absolùùt niet meer dan dat. ;-)

(Hoera voor sterke vrouwen. Dat we hen mogen kennen. 

Dat we hen mogen zijn. Dat we hen mogen opvoeden.)

Weelderig Weldoend Water

Op deze heldere zondagmiddag zit ik aan mijn bureautje en kijk ik uit over de tuin. De kasseien zijn nog niet helemaal droog van de nachtelijke regen en het nieuwe groen staat er fris bij. De eendjes spetteren vrolijk rond in de vijver. M'n ochtend-toertje met de tuinslang op het terras en met de gieter binnenskamers hebben al de potplanten duidelijk goed gedaan. In de keuken staat de stoofpot met m'n warm eten voor de komende week af te koelen op het fornuis. De afwas is gedaan. De vloer is gedweild. De poezen slobberen uit hun drinkfontein en ik drink een dampende kop thee. Achter me, in de badkamer, draait de wasmachine. En straks wacht me nog een heerlijk bad tot aan de rand gevuld met zalig heet water.
Voor ons is dit een heel gewone dag. Wij zijn het gewend om ten allen tijde water bij de hand te hebben, om ons te wassen, te koken, te drinken... Je draait de kraan open en als bij toverslag is het daar: helder, zuiver, vrij van bacteriën of andere vervuiling, en zelfs gloeiend heet als we dat wensen. 
En daar staan we eigenlijk niet vaak genoeg bij stil. 
We leven met 6,5 miljard mensen op een aardbol waarvan de oppervlakte voor 70% uit water bestaat. Toch hebben 2,6 miljard van ons geen minimum aan modern sanitair en bijna 1 miljard heeft zelfs nog steeds geen toegang tot drinkbaar water. En nu zul je zeggen 'daar kan ik toch niks aan doen'. Misschien niet rechtstreeks, nee, maar het helpt alvast om wat bewuster met die rijkdom om te gaan, er op te letten niks nodeloos te verspillen en wat vaker oprecht dankbaar te zijn om zoveel welvaart. 
En misschien loop je dan bij de volgende regenvlaag niet meer te brommen en te zeuren maar geniet je zingend of fluitend van het getokkel van de druppels op je paraplu. ;-)

VN, Water is onze wereld

Unicef, Focus op West Afrika