Ecologisch verantwoorde bezigheidstherapie.

Wie mij al een beetje kent, weet dat ik behoorlijk 'groen' aangelegd ben. Niet alleen in het 'groene vingers hebben', maar ook in het zo milieuvriendelijk mogelijk te leven. Dat eerste kregen we zeker en vast al van thuis uit mee, met die fenomenale tuin, waarin we als kind steevast 'mochten' helpen aan het onderhoud. En persoonlijk vind ik dat het tweede onlosmakelijk vasthangt aan het eerste: als je van de natuur houdt -in welke vorm dan ook- dan draag je daar zorg voor. Punt. Allé, dat is toch mijn idee. Mijn ecologische voetafdruk is dan ook opvallend klein, toch zeker ten opzichte van de meeste van mijn kennissen en vrienden. Maar, zoals met zoveel: het kan nog áltijd beter.
Bij ons in de familie zijn het vooral het gezin van mijn zus Jacinta, en absoluut met stip op nummer 1 haar dochter, mijn oudste nichtje Noa, die uitzonderlijk milieubewust trachten te leven. Bij hen totaal geen plastieken verpakkingen, liefst verplaatsingen per fiets of openbaar vervoer, en -uiteraard- al vele vele jaren vegetarisch, of zelfs veganistisch. Om maar een paar voorbeelden te noemen. Noa gaat, al sinds ze nog erg jong was, in al dat soort zaken een beetje met de fakkel voorop. Op haar wereldreizen als professionele danseres zal ze bijvoorbeeld eerder de trein nemen dan het vliegtuig, al kost het haar dan makkelijk 10 of 20 keer meer geld en tijd. Indrukwekkend, niet?
Noa schrijft ook. (zie ook: Vrouwengereedschap.nl) Veel van haar artikels gaan over vrouwenrechten en -bewustzijn, maar als onafscheidelijk daarmee verbonden geeft Noa interessante tips over ecologisch verantwoorde producten, o.a. voor vrouwelijke hygiëne en anticonceptie. Wij leven tegenwoordig absoluut in een enorme wegwerpmaatschappij en veel van de doodgewoonste dingetjes die wij vrouwen dagdagelijks gebruiken -denk maar aan vochtige doekjes, maandverband, ontschminkingswattekes en dergelijke meer- vergroten zeer zeker mee die enorme, aan hoge snelheid groeiende afvalberg. Om nog maar te zwijgen over de mogelijke gevolgen van die wegwerpdingen voor onze eigen gezondheid...
Zoals altijd uitkijkend naar ideetjes en tips om het nog beter te doen op vlak van 'zorgen voor deze prachtige blauwe planeet', las ik al de artikels met veel interesse, en jawel, ik haalde er natuurlijk ook weer inspiratie uit!
Wattenschijfjes en wattenstokjes. Die zou ik gaan vervangen door zoveel duurzamere vervangers! Die wattenstokjes, dat was zeer gauw opgelost: in plaats van de typische plastieken koop ik er nu -als ik er al koop- met houten stokjes. Maar voor m'n oren gebruik ik zo'n handig in warm water afwasbaar instrumentje vervaardigd uit siliconen. Eindeloos herbruikbaar en praktisch. En het werkt perfect. Propere oren, ge moogt gerust zijn.
Zoveel tijd geleden, op het moment dat ik dit plan aanvatte, zocht ik ook naar die herbruikbare wattenschijfjes op het internet met de bedoeling me deze eveneens aan te schaffen. Ik schrok toen me echter een ongeluk van de prijs. Dat was er zwaar over, naar mijn gedacht! Amai! Niet voor mijn portemonnee dus.
Maar, zoals gewoonlijk met dat soort zaken: als je even op google op zoek gaat, dan vind je onmiddellijk massa's tips om zelf aan de slag te gaan met wat stofjes en een naaimachine. Ik kwam zelfs patroontjes tegen om zulke schijfjes te háken! En waarom ook niet. Volgens mij hadden duizenden vrouwen dezelfde reactie als ik bij die toentertijd te koop zijnde, véél te stevig geprijsde productjes... 
Bon, persoonlijk leek mij de combinatie tussen de wat grovere structuur van badstof en de gladde zachtheid van een microvezeldoekje ideaal voor mijn persoonlijke wattenschijfjes. En omdat ik -dat weet ge vermoedelijk ook al lang over mij- graag heb dat alles mooi bij elkaar past, zocht ik naar materiaal in de kleuren van mijn badkamer. Vanaf nu geen witte schijfjes meer voor mij, maar een tint turquoise of appelblauwzeegroen!
De stofjes waren zeer snel gevonden -in m'n eigen badkamerreserve, waar anders?- en 'k had nog garen in de juiste kleur ook. Ik kon dus beginnen. Maar... ge kent dat: zoveel andere dingetjes moesten nog eerst, of 'k had weer eens geen goesting, of... Met andere woorden: de vervaardiging van die ecologisch verantwoorde herbruikbare wattenschijfjes schoof stilletjes en ongezien op de lange baan. Tot vorige week.
Toen vorige week mijn naaimachine op de grote tafel stond voor een herstelwerkje voor een buurvrouw, had ik per ongeluk ook die stofjes en dat garen voor die schijfjes plots in m'n hand en in een vlaag van grote creatieve goesting heb ik mezelf uiteindelijk toch op dat klusje gestort. Eerst netjes vierkantjes knippen, ongeveer ter grootte van zo'n oorspronkelijk gebruikt wattenschijfje. De bedenking dat mijn nieuwe schijfjes eigenlijk net zo goed gewoon vierkant mochten blijven -zoooooooveel makkelijker op te stikken- schoof ik toch ter zijde: die mooie cilindervormige -ooit, lang geleden op een rommelmarkt op de kop getikte- wattenschijfjeshouder in m'n badkamer zou daarmee onbruikbaar worden. Weggooien gaf dan mogelijk weer extra plastiek op de afvalberg, en ik zou noodgedwongen een andere opbergmanier moeten fabriceren of kopen... Dus: toch maar rond.
Met het oude wattenschijfje als 'patroon' stikte ik zo netjes mogelijk 2 vierkantjes uit de verschillende stofjes in een rondje aan elkaar. Da's heel erg vergelijkbaar met pannenkoeken bakken: het eerste exemplaar trok op niet veel. De badstof haakte achter het naaimachinevoetje, de naald schoof fout uit op de microvezel, de totaal verschillende stoffen werkten elkaar serieus tegen... 't Was een stuk minder vanzelfsprekend dan ik -'dat smijt ik wel efkes rap tussen de soep en de patatten in elkaar'- gedacht had...
Geduld is een schone zaak, en geduld, dat heb ik. Ja, 't werd een beetje uitzoeken en wat geworstel, maar volgens mij heb ik niet één keer een krachtterm gebruikt, dus al bij al viel het echt reuze mee. hihihi
Na het rondjes stikken knipte ik de hoekjes weg. Met een heel pak gefrul en gefriemel en de hulp van een stevig potlood draaide ik de rondjes vervolgens binnenstebuiten om alle mogelijke rafels aan de binnenkant te hebben. En tot slot stikte ik, na de rondjes even goed plat te hebben gestreken, nog een toerke aan de buitenkant voor de stevigheid en de vorm, en sloot daarmee meteen ook het kleine naadje van het omdraaigaatje. Klaar.
Aan het eind van de middag lagen er 28 afgewerkte, min of meer ronde schijfjes op de tafel. Net genoeg om mijn wattenschijfjeshouder geheel te vullen. Ik zocht, en vond, tussen m'n cadeau- en juwelenzakjes nog een bijpassend waszakje voor de (binnenkort) gebruikte en dus te wassen rondjes, en vervolgens mocht alles z'n plaats in de badkamer innemen. Mooi. Ik was heel tevreden.
Trots op mezelf en het alweer verkleind hebben van m'n ecologische voetafdruk vertelde ik de volgende dag over mijn creatieve namiddag aan m'n moeder. "Waar da gij nu nog mee bezig zijt!" reageerde ze doodleuk en een beetje laconiek, "Bij de Zeeman kunt ge die dingen tegenwoordig voor een habbekrats kopen!..." Ik donderde zowat van onnozelheid van m'n stoel. Al die tijd had ik uiteraard niet meer online of elders gekeken naar dit soort wattenschijfjesvervangers en was uitsluitend nog gefocust geweest op dat 'zelf maken'. Bij het checken van m'n moeders bewering op het internet bleken deze kleinoden ondertussen inderdaad zowat absoluut overal én op de koop toe aan fantastische betaalbare prijzen te verkrijgen... Ja, lap, zeg, komt dá tegen!
Och, weet je, ik kan er eigenlijk alleen maar blij om zijn, dat het gebruik van zulke kleine en, laat ons eerlijk zijn, ook zeer haalbare dingetjes, die stuk voor stuk helpen het milieu en dus onze geliefde blauwe thuisplaneet schoner te maken, toch al zo wijdverspreid en aanvaard is, dat allerlei winkels en ketens ze produceren en/of verkopen. Schitterend toch?! Zo hoef ik nu absoluut niet zuinig te zijn op m'n eigengemaakte. Ze mogen rustig verslijten. De volgende set kan ik eenvoudigweg kopen. En dan zullen het perfect ronde zijn!...
Spijt van mijn frul-naai-pruts-namiddag? Nee, hoor, bijlange niet! Zo nog eens stevig creatief bezig zijn, gaf me goesting naar meer, en da's alleen maar mooi meegenomen. En misschien kunnen we het eigenlijk allemaal wel eens gebruiken, hé, zo een paar uurtjes ecologisch verantwoorde bezigheidstherapie... Niet dan?! ;-)

Het lijstje van Yari.

"Vijgen na Pasen". Volgens mij is die uitspraak behoorlijk van toepassing op dit verhaal... Tja, af en toe gebeurt het me wel eens, dat ik iets heel graag al schrijvend wil vertellen, en dat, ondanks alle enthousiasme of begeestering, het er toch niet van komt. Als je mij al een beetje kent, dan weet je dat zoiets absoluut geen kwestie van 'kwaaie wil' is, maar meestal heel gewoon 'het leven' dat ertussen komt. Jammer genoeg gebeurt het daardoor dat zulke vertelsels, zij  het nog steeds netjes -vaak al met een summier inhoudelijk schema- genoteerd in m'n notitieboek, nooit volledig uitgeschreven in de computer en gepubliceerd raken. Heel af en toe komt er nog wel eens eentje van pas in een andere context, maar meestal raken ze tot mijn eigen grote spijt en hoofdzakelijk wegens 'vijgen na Pasen' in de vergeethoek. 
Dit verhaaltje had ik eigenlijk al ergens tussen kerst en nieuw, of toch ten laatste in het begin van het nieuwe jaar willen schrijven, maar... Inderdaad, 't is me dus weer eens gebeurd, 'het leven'. Zucht. Het was en is me echter te belangrijk om het zo te laten. Dus 'vijgen na Pasen' of niet, met een serieuze vertraging en een stevig intro (*knipoog*) schrijf ik het nu alsnog. 
Herinnert u zich mijn kerstconcertvervangende filmpjes nog? (nog steeds op YouTube te bekijken, mocht je je memorie even willen opfrissen... hahaha) En misschien schiet u dan ook wel weer het verhaal te binnen van heel die historie met de falende camera's. Mocht je al dat gedoe en gesukkel (nog eens) willen lezen: zie het blogje De opnames: Roger. Uiteindelijk kwam de meer dan fantastische oplossing van Yari, zoon van goede vriend Serge, die hier beiden ook in het gebouw wonen. Ik mocht toen, zonder enige tijdslimiet, zolang ik ze nodig had, zijn fantastische professionele camera en statief gebruiken. Heerlijk! 
Toen we elkaar na afloop van de opnames bij het terug overhandigen van het geleende materiaal weer ontmoetten, vroeg Yari's vader me of ik eigenlijk boodschappen deed met een lijstje. Zo out of the blue is dat inderdaad een nogal vreemde vraag, maar de reden kwam er snel genoeg achteraan. Uiteraard doe ik boodschappen met een secuur opgesteld lijstje. Zowel wegens financiële redenen als om het simpele feit dat ik een gruwelijke hekel aan verspilling heb, haal ik steeds exact in huis wat ik nodig heb. Niet meer, niet minder. Dat vraagt om een ver doorgedreven planning en zoiets werkt niet zonder boodschappenlijstje. "En schrijf je dan gedurende de lopende week of de maand ook ergens op wat je bij de volgende winkelronde zeker niet mag vergeten meebrengen?", vervolgde Serge zijn vraagstelling. Yep, aan mijn ijskast hangt een mooi papiertje en een balpen met daarop vooral dingetjes die niet standaard elke keer gekocht moeten worden, zoals vuilniszakken of detergent en dergelijke. "Aha!", zei Serge vrolijk, "dan heb ik iets ongelofelijks voor u!" En met een fierheid die alleen maar vaders eigen is (ik herinner mij de mijne maar al te goed, wat dat betreft ♥️), liet hij mij een app op zijn mobiele telefoon zien. 
Even tussendoor, voor wie niet weet wat een app is: 'app' is de afkorting van 'applicatie', letterlijk vertaald 'toepassing', een programma dus, voor een smartphone, tablet of computer. 
In het laatste jaar van het middelbaar had zijn zoon Yari, 19 jaar jong, en ondertussen begaafd student 'Toegepaste Informatica', als eindwerk 'iets' moeten ontwikkelen. En dat moest iets nuttig en bruikbaar zijn. Hij heeft er heel lang over nagedacht, maar bij het boodschappen doen met zijn vader, viel het hem op dat zij steeds weer dat proper geschreven papieren lijstje thuis vergaten. Hun gsm echter, die hadden ze altijd wel op zak. Aldus het lumineuze idee: Yari ontwierp een digitaal boodschappenlijstje in de vorm van een gratis app!
Begin maart vorig jaar stond de eerste versie op z'n eigen smartphone. Er moest nog wat visueel aan bijgestuurd worden, maar de basis was klaar. Ik vertel er graag bij, zeker voor diegenen onder mijn lezers die niet zo thuis zijn in heel die computerwereld, dat zoiets betekent dat Yari de nodige software voor deze toepassing volledig zelf bedacht en schreef. Zo'n programmatie bestaat uit een eindeloze reeks codes die allemaal afzonderlijke instructies vormen om tot één uiteindelijke beweging op het scherm te komen. Ge kunt u misschien al wel voorstellen dat je dat niet in één, twee, drie efkes in elkaar smijt...
Ik herinner me van lang geleden, toen wij thuis, al 20 jaar voor dat 'normaal' was, één van de allereerste computers hadden, en we, om één klein spelletje 'Pong' te kunnen spelen, wat niet meer voorstelde dan twee op en neer bewegende groene verticale streepjes en één groen heen en weer bewegend bolletje op een zwarte achtergrond, eerst ongeveer een uur codes mochten zitten intypen. Ik begrijp dus prima hoe die dingen in elkaar zitten en hoeveel werk erin kruipt... Zoveel is duidelijk.
De eerste lockdown kwam voor Yari eigenlijk goed van pas. Zo had hij tijd zat om alles netjes af te werken, en midden mei 2020 werd er goedkeuring aangevraagd bij Google, om zijn geesteskind te publiceren en aldus aan het grote publiek voor te stellen via Google Play Store. Daar komt nog heel wat bij kijken aan controles en dergelijke, maar het lukte.
Onder het bedrijfsaccount YDH Productions (naar zijn eigen naam: Yari De Herdt) maakten in eerste instantie vrienden en familie kennis met 'My List', de app met het boodschappenlijstje. En dat bleek zo'n groot succes dat Yari aan de hand van feedback van deze eerste gebruikers meteen al een paar aanpassingen kon programmeren. Behalve in het Nederlands en Engels, de oorspronkelijke talen van de app, werd de toepassing bruikbaar in niet minder dan 12 talen. Ja, echt waar, zowat over de hele wereld maken er op dit moment mensen gebruikt van Yari's lijstje in hun eigen taal. Ik vind dat echt sterk werk!
Om dit verhaal met de juiste details te kunnen vertellen, had ik een soort interview met Yari, en hij vertelde me dat hij eigenlijk nog zoveel meer boeiende ideetjes had voor deze app, maar omdat het een schoolproject betreft en daardoor een beperkte grootte heeft (maximum 6 MB, voor wie het zou interesseren) (en zoals ze nu is, beslaat de applicatie 5,42 MB), is er gewoon niet meer plaats om nog extra's toe te voegen. Hij liet het aan z'n trotse vader om me er vlotjes achteraan te verklappen dat het alleszins meer dan ruimte genoeg was om bij de beoordeling door de examencommissie een schitterende 82% te behalen!... Goed, hé?!
Nu zitten jullie als lezers ondertussen misschien al op ne schuppensteel om deze app eens te bekijken, en wie weet ook te installeren en te gebruiken. En dat vertel ik jullie maar al te graag, want 't is ook echt ontzettend handig. (Ha ja, anders zou ik er geen reclame voor maken, hé...) Bon, bij deze dus: het is eigenlijk een eenvoudig boodschappenlijstje in je mobiele telefoon. Je doet het open en schrijft (met woordenboekherkenning, als je dat gebruikt in je telefoon) wat je normaal gezien zou noteren op je stukje papier. Voor elk woord verschijnt vanzelf een klein vierkantje. Dat kan je dan aanvinken telkens je het item in kwestie in je winkelmand of -karretje geplaatst hebt. En de aangevinkte dingen kan je vervolgens of laten staan, of één voor één wissen, of allemaal samen verwijderen. Zoals je op je papieren versie iets met een balpen doorstreept. En wat je met een papieren lijstje niét kan, is het doorsturen naar iemands smartphone. Als jij zelf noteert wat er gekocht moet worden, maar iemand anders voor jou naar de winkel gaat bijvoorbeeld.  
Yari bedacht zich -ik deed dat ook onmiddellijk, en vermoedelijk nog mensen met mij- dat je dit lijstje gerust ook voor allerlei andere opsommingen kan gebruiken. Ik denk bijvoorbeeld aan klusjes-nog-te-doen, dingen-vandaag-af-te-werken, met kerst de namenlijst van de nog te kopen cadeautjes, enz. Er zijn tal van toepassingen, volgens mij. Daarom heet deze app ook 'My List', vertaald 'mijn lijst', en niet 'boodschappenlijst' of iets dergelijks.
Ben je nu enthousiast en wil je de app ook op jouw smartphone, dan is dat heel eenvoudig. 'My List' is helemaal kosteloos -100% gratis dus!- en van toepassing op alle merken toestellen, behalve die van Apple. Je vindt 'My List' online in de Google Play Store (de winkel van Google voor apps). Vermoedelijk moet je even scrollen, want er bestaan nogal wat lijstjes -amai, mijne frak, duizenden!- maar kijk uit naar het icoontje zoals in het plaatje bij dit verhaal. Veel eenvoudiger wordt het als je in de lijst gratis apps zoekt naar 'My List YDH Productions', dan staat die van Yari meteen vooraan. Of moet het echt breinloos makkelijk voor je, klik dan simpelweg op deze link: My List. hihihi
Kies dan je taal. In mijn geval dus 'My List [Nederlands]', maar als jij liever in het Spaans of zo -voor mijn part desnoods zelfs in het Swahili- boodschappen doet, dan mag en kan dat natuurlijk ook. Klik vervolgens op 'installeren' en klaar. Da's alles. Simpel. Je kan er onmiddellijk mee aan de slag en hoeft je nooit meer voor het hoofd te slaan als je in de winkel beseft dat je papieren lijstje nog op de keukentafel ligt.
Ik ben er nog altijd een beetje van onder de indruk, maar voor de immer bescheiden Yari was het duidelijk maar een heel klein beginnetje. Die zit ondertussen elke dag vele lange uren te programmeren aan een volledig gezelschapsspel! Wauw, indrukwekkend!!! "Zou hij nu z'n eigen 'My List' lijstje gebruiken om te noteren wat er nog allemaal moet gebeuren?", dacht ik er eventjes gniffelend bij. En ja, 'k weet het, dat was een beetje stout van mij. Maar, 'k ben sowieso razend benieuwd naar het eindresultaat! Het wordt vast ook een geweldig succes. Ik hou jullie op de hoogte, hoor. 
En die vijgen na Pasen? Tja, 't is inderdaad alweer een week na Pasen, maar geef toe dat dit verhaaltje ook nu nog heel interessant is. En die vijgen? Op tijd en stond, bijvoorbeeld als tussendoortje, kan ik zo'n lekker zoete vijg, vers of gedroogd, dat maakt me niet uit, echt wel smaken. Dus bij deze zet ik ze meteen bij op m'n digitale boodschappenlijstje. O ja. ;-)

Zondagochtend, Pasen 2021.

Zondagochtend, Pasen 2021. Zacht gefilterd door de dikke roze gordijnen valt er een minimum aan morgenlicht de slaapkamer binnen. Knus en warm omgeven door m'n grote roze nest van kussens, lakens en dekentjes geniet ik van het nog net niet helemaal wakker zijn. Kater Poekie tracht me te overhalen om in beweging te komen en de dag te beginnen, en dan het liefst door hem nu meteen te eten te geven! Maar ik lig echt nog veel te lekker. Voor deze ene keer krijgt hij zijn goesting dus eens niet. "Niet getreurd, en van de nood een deugd maken!", zal hij gedacht hebben en legde zich, na wat gezellig gewroet en gekneed, tot een pluizig bolletje opgerold in de kromming van mijn benen. Alles is rust en vrede, zoals dat betaamt op een echte Paasdag.
Lang vervaagde herinneringen aan lang vervlogen paasdagen mengen zich in mijn nog half slapende brein met m'n huidige leven en omgeving. In mijn verbeelding wacht me, daar achter de gesloten gordijnen, een terras exact zoals de grote tuin in de Schoolstraat op Paasochtend in mijn kindertijd. Verstopt tussen de bonte bloemen en struiken, en met veelkleurige lintjes hangend overal aan de bomen en plantenrekjes: een overdaad aan chocolade eieren en vrolijk gekleurd suikerwerk. Ja, de klokken waren bijzonder gul, elk jaar weer. Naast van die grote holle eieren in alle mogelijk soorten chocola, en in elke denkbare grootte, meestal met zo'n kleurrijk lintje bovenaan, altijd met een mooi paasreliëf natuurlijk en al dan niet rammelend gevuld met van die regenboogkleurige suikeren minibolletjes, was er ook steeds een hele lading van die kleine gevulde eitjes, al dan niet met een glimmend foliepapiertje eromheen. Meestal zat er hier en daar ook nog een lekkere chocolade paashaas tussen de narcissen verstopt. Ik heb ze al lang niet meer gezien, maar toen werd al die chocolade ook nog uitgebreid vergezeld door een heel leger knalgele suikeren kipjes. En als ik het me goed herinner, ook door van die pluizige, niet eetbare, ietwat misvormde kuikentjes, gemaakt uit pijpenragers. Kuikens die je altijd op hun pootjes probeerde te zetten en een enigszins deftige vorm trachtte te geven, iets wat zelden goed lukte...
In mijn Paasochtendverbeelding wacht mij, daar achter de nog gesloten roze gordijnen, een terras overladen met minstens even veel kindervreugde. Alsof de Klokken van Rome er een paar keer extra over heen en weer gevlogen zijn, en ik zo dadelijk op m'n pantoffels en in m'n roze (ja, toen ook al!) gebloemde kamerjasje van weleer, met een mandje in de hand, omgeven door m'n opgewonden uitgelaten broertjes en zusjes, losgelaten wordt om al dat lekkers bij elkaar te zoeken. Ik mis dat soort ongebreidelde vreugde en tomeloze enthousiasme tegenwoordig meer dan ooit. De overweldigende geestdrift van het zoeken en de fenomenale blijdschap van het vinden, de onschuldige verwondering ook, en het zalige gevoel van overvloed en rijkdom... Het allemaal opnieuw intens belevend lig ik nog steeds volmaakt gelukkig te genieten in de warmte van de mij zacht omarmende kussens en dekens. De meer dan heerlijke herinnering aan de glunderende snuiten van ons va en ons moe, hun duidelijk voelbare opgetogenheid en geluk, en zeker die sprankelende pretlichtjes in hun ogen, als ze hun kroost zo bezig zagen in de tuin op Paasochtend, doet me zo breed glimlachen dat zelfs de soezende Poekie het merkt. Nadat hij zich uitgebreid -hoe lang kan een kat eigenlijk zijn?!- uitgerekt heeft, komt hij toch nog eens, voor alle zekerheid, je weet maar nooit, met z'n natte neus tegen mijn voorhoofd checken of ik ondertussen eventueel al in beweging wil komen. Eigenlijk ben ik nog totaal niet bereid om al die heerlijke verbeelding los te laten, maar ik weet heus wel dat er zich aan de andere kant van de gordijnen geen paaseitjes te rapen zullen zijn, en je nu eenmaal niet voor eeuwig in dromenland kan vertoeven...
De vrolijk voor me uit richting keuken huppelende poezen Poekie en Pompon maken sowieso veel goed: kinderlijk onschuldig enthousiasme om het komende lekkers! Het is wel opvallend vergelijkbaar, niet dan? De gordijnen in de slaapkamer laat ik, om de verrukkelijke verbeeldingsbubbel nog niet helemaal door te prikken, nog even dicht. En om al die zaligheid nog even langer vast te houden, besluit ik het onmiddellijk, hier en nu, stantepede, zonder dralen of uitstellen, nog voor ontbijt, wassen en aankleden, neer te beginnen schrijven. Zo geniet ik er niet alleen langer van, maar kan ik er ook anderen van laten meegenieten. En m'n fotoboeken haal ik er zo dadelijk ook nog even bij. Kwestie van het plaatje letterlijk en figuurlijk helemaal volledig te maken, hé.
Het schrille geluid van de rinkelende telefoon, met mijn moeder aan de andere kant van de lijn, voor ons dagelijks gesprekje, verbreekt abrupt m'n schrijfconcentratie. Dan kan ik net zo goed even m'n paasontbijt gaan nuttigen: verse toast met komkommersalade en hardgekookte eitjes in schijfjes. Eigenlijk is het ondertussen meer brunchtijd geworden, bijna middageten zelfs. O, nu het toch al zo laat is, kan ik met m'n grote mok dampende koffie in de hand meteen wel even op de televisie kijken wat de paus vandaag te vertellen heeft en misschien ook de 'orbi et urbi' zegen meepikken. Da's eveneens een traditie uit mijn kindertijd. Vaticaanstad gaat duidelijk ernstig gebukt onder verschrikkelijk strenge coronamaatregelen. Geen enorme mensenmassa voor de basiliek, geen overdonderende bloemenpracht uit Nederland, geen fanfares of koren, geen gejuich en geklap. Wel soberheid en ingetogenheid, en een paus die hele wijze, warme en vooral bemoedigende woorden spreekt. Mooi in alle eenvoud, vind ik, en ik voel me oprecht ook hierdoor gezegend.
Terwijl ik naar de drukdoende vogeltjes -er wordt al nestmateriaal verzameld, zie ik- daarbuiten in de tuin en op de voederplekjes van m'n terras kijk, breekt het zonnetje door. Meteen denk ik lachend terug aan die ene half gesmolten paashaas, die we pas een week later tussen ons moe haar bloemen in de tuin terugvonden. "Vanmiddag, bij m'n kopje koffie van 4 uur, neem ik een paar van die gevulde chocolade eitjes!", beslis ik voor mezelf. M'n darmen gaan daar absoluut niet blij mee zijn, dat weet ik nu al, maar af en toe eens volledig eigenwijs en tegen beter weten in heerlijk van iets genieten, dat moet ook al eens kunnen, hé. De vele soorten paasbloemen, die met hun felgeel, knaloranje en spierwit enorm afsteken tegen het nog redelijk donkere en behoorlijk kleurloze terras, knikken, hun bloemhoofden zachtjes wiebelend op een nauwelijks merkbaar briesje, alvast instemmend! ♥️ Zalig Pasen iedereen! ;-)

Even snel wat klimplanten kopen...

Zeker een dertigtal geraniums, sommigen al minstens vijf jaar oud, en een vijftiental andere vorstgevoelige planten gaven de geest tijdens die stevige vrieskou afgelopen winter. Sinds ik in dit appartement woon, heeft het nog nooit eerder zo gevroren. Meestal overleefden zelfs alle zogenaamde éénjarigen, al dan niet netjes in verfrommeld krantenpapier verpakt, die koudste periodes wel. Maar dit jaar was er geen redden aan. Het terras ligt er wat leeg en kaal bij, met al die potten 'niets'...
Hoe verschrikkelijk jammer ik het kapotgaan van zovele planten ook vind, toch is het eigenlijk wel weer eens leuk om op zoek te mogen -móeten- gaan voor nieuw moois. Niet dat zulks een eenvoudige opgave is, met een zo goed als onbestaand budget, en al helemaal nu ik het ook nog moet zien te stellen zonder de winkel van Nanette (lees Requiem voor een bloemenwinkel)... Maar, ik zou mezelf niet zijn als ik niet meteen m'n creatieve brein op volle toeren deed draaien! Naast het plan om dit jaar al zeker eens zelf intensief aan het zaaien en stekken te gaan, is het secuur uitpluizen van aanbiedingen in de reclamegazetjes een goed idee. De meeste (goedkopere) supermarkten hebben elk seizoen wat betreft tuin en groenvoorziening wel een pak promoties, met vaak echt geweldige koopjes. 
Zo ook vorige week bij mijn meest favoriete grootwarenhuis, Lidl: een breed assortiment klimplanten aan slechts 1,99 euro per stuk; én bovendien 4 kopen + 1 gratis! Ja, daar kunt ge dus écht niet voor sukkelen! Zeker nu er voor een paar extra clematissen of een andere kleur kamperfoelie weer meer dan plaats genoeg is op mijn terras...
Om er zeker van te zijn dat ik eerste keuze had en absoluut niets zou missen, zette ik m'n wekker goed op tijd. Fris en monter sprong ik voor dag en dauw -allé, voor mijn doen dan toch- en zelfs nog voor m'n ontbijt, op m'n fiets richting winkel. Aan het parkje, waar mijn fietsroute doorheen loopt, stonden 3 mannen-van-de-gemeente nadarhekken van een vrachtwagen te laden. Ze deden teken da'k nog door mocht komen. "Ja, madam", sprak één van hen mij aan, "we sluiten hier alles volledig af, want er is een hevige storm voorspeld en we zouden ni willen da gij nen tak op uw schoon kopke krijgt, hé!" Een verwittigde vrouw is er 3 waard, zeggen ze, en in gedachten m'n terugrit al plannend, besefte ik dat die een heel stuk om en dus langer zou worden, maar daar zat ik niet mee. Tijd genoeg en de zon scheen. 
Het waaide inderdaad al behoorlijk, en met de wind in de rug stond ik 10 minuten voor openingstijd, fiets netjes geparkeerd en ontsmet winkelwagentje in de hand, reeds mee in de rij wachtende shoppers. Op het topje van m'n tenen staand links en rechts loerend hoopte ik alvast een glimp van die fenomenale aanbieding te kunnen opvangen, maar 'k zag niks. Buiten lagen de zakken met potgrond en stond een kar met omvergewaaide, wat zielig ogende mini rozenboompjes in verregende kartonnen dozen, en in het inkomportaal merkte ik bakken met bloembollen op, maar geen klimplant te bespeuren. 
De schuifdeur ging van het slot en de massa wachtenden stormden naar binnen... vooral voor brood merkte ik even later, en voor sla!... Niet voor de superaanbieding planten dus, want... die stonden nergens. Ik bleef een beetje ronddraaien aan de inkom. Misschien moest men alles nog buitenzetten, dat kon, hé. En inderdaad: daar kwam een dame van de winkel met een grote lading potgrond aanrijden. Beleefd vroeg ik haar naar de dagaanbieding en ze vertelde me, tot m'n grote opluchting, dat haar collega er dadelijk voor zou zorgen. Ik draaide dus nog maar wat langer rond in de inkom en zocht mezelf, van de nood een deugd makend, ondertussen op m'n dooie gemakje, alle tijd van de wereld, alvast wat bloembollen uit. Vooral lelies doen het fantastisch in de potten om m'n terras en keren ook elk jaar weer. Daar plant ik er met plezier nog wat van bij. Die hoog opschietende gladiolen brengen ook altijd ferm wat kleur tussen al het groen. Die mochten dus ook de boodschappentas in. En om zeker te zijn van een extra portie geluk: een pakje bolletjes voor klavertjeviertjes. Even dacht ik erover om enkele van die kleine rozenboompjes te 'redden', maar 'k kon me niet goed voorstellen dat die echt gelukkig zouden zijn op m'n relatief donker terras. Een klimroos daarentegen, dat kon misschien wel lukken, en dus zocht ik van tussen de andere plantenoverschotten de laatste met fraaie róze roosjes uit.
'k Moet echt wreed op m'n gemak bezig geweest zijn, want ondertussen waren we al een half uur verder. De potgrond stond allemaal netjes buiten, doch van de klimplanten nog steeds geen spoor. Maar ik ben erg geduldig van aard, en met de zon zalig op mijn snuit hield ik het wachten nog wel even uit.
Nog eens twintig minuten gingen voorbij. Ik was hier nu al een volledig uur... "Wel," dacht ik bij mezelf, "dan kan ik eigenlijk net zo goed m'n gewone boodschappen maar al doen. Misschien dat, tegen de tijd dat ik daarmee klaar ben, de klimplanten alsnog op hun plek geraakt zijn..." Zo gezegd, zo gedaan. Heel rustig wandelde ik al winkelend door het magazijn, bijzonder uitgebreid de tijd nemend om de items op m'n lijstje bij elkaar te zoeken. Wat ik anders op minder dan 10 minuutjes doe, wist ik nu te rekken tot een klein half uur. De dame van de potgrond zat nu aan de kassa en verontschuldigde zich meteen bij het zien van mijn persoontje. "Sorry, sorry, sorry!" zei ze warm en welgemeend, "we zitten met zieken en staan met absoluut álles achter! Maar mijn collega is er op dit eigenste moment mee bezig! Kijk maar!" Met veel omhaal en bijna opgelucht in mijn plaats wees ze richting inkom, waar ondertussen een stapel ondefinieerbare kartonnen dozen neergezet was. Ik stelde haar gerust met "Helemaal niet erg, hoor, ik heb tijd én begrip!" en besloot dat ik, nu ik hier toch al zo lang was, nog wel even langer kon wachten. Met meer dan ooit aandacht voor detail schikte ik al m'n boodschappen supernetjes in m'n fietstassen en zette me vervolgens nog maar even op het verder lege fietsrek naast m'n fiets terug genietend in het zonnetje. "Al maar goed dat ik geen diepvrieswaren nodig had!" gniffelde ik in mezelf...
Nog eens een 10 minuten later begon er een juffrouw de bewuste dozen open te snijden. Eindelijk kwam er schot in de zaak! Hoera! Maar vlot ging het allemaal niet echt. Blijkbaar moesten de planten één voor één uitgepakt, gesorteerd en per soort op een rekje geschikt worden. En om de boel volledig in 't honderd te doen lopen, begon een pas aangekomen andere winkelende dame uitgebreid tussen en in de dozen te graaien, om vervolgens planten op te pakken, te keuren en weer elders neer te zetten! Ondertussen blokkeerde ze de hele ingang en maakte er meteen voor de juffrouw van de winkel een onoverzichtelijk zootje van. En geheel tegen mijn aard in dacht ik, licht verontwaardigd na zoveel tijd geduldig wachten: "Jamaar, zo niet, hé! Als die dat mag, dan mag ik dat ook!" en stortte me vriendelijk maar beslist mee in het gegraai. Wel zette ik m'n karretje netjes uit de weg en bood ik de juffrouw van de winkel aan haar te helpen met sorteren en uitstallen. Ze lachte heel warm en bedankte me, maar mijn hulp was niet nodig. De andere mevrouw hield nauwlettend in de gaten welke planten ik uitkoos. Blijkbaar pikte ik er telkens net dié dingen uit die zij eigenlijk ook wou meenemen, maar aangezien er genoeg exemplaren van alle soorten in de verschillende dozen te vinden waren, kregen we allebei ons goesting. Het helpt natuurlijk ook dat ik zo'n vriendelijk meiske ben en haar, met zelfs wat extra plantenuitleg erbij, met veel plezier wou assisteren bij haar zoektocht.
Met geen 5 maar wel 7 nieuwe klimplanten -ik kon onmogelijk kiezen- voor die ongelofelijk lage prijs (waarvoor ik er, als ik chance heb, in een doorsnee tuincentra hooguit één plant heb) deed ik opnieuw een toerke langs de kassa, bij dezelfde dame als daarstraks, en haar vreugde en opluchting over mijn eindelijk toch geslaagde onderneming evenaarde zo ongeveer de mijne. Heerlijk!
Ondertussen was de wind inderdaad stevig in kracht toegenomen. De storm raasde met geweld door de straten. Tegen die wind in fietsen met een rijwiel voorzien van 2 enorme boordevolle fietstassen en een grote boodschappentas wiebelende klimplanten aan het stuur, dat kon je wel vergeten. Levensgevaarlijk!
Kromgebogen tegen de woeste wind in worstelde ik mezelf en m'n zwaarbeladen fiets langst een grote omweg huiswaarts. Verschillende keren werden we op die 2 kilometer net niet omvergeblazen, of achterover. Regelmatig moest ik halt houden, simpelweg omdat er te veel kracht op me uitgeoefend werd om nog vooruit te geraken. Irritant veel zand in m'n ogen, rotzooi in m'n haar, keiharde in m'n gezicht pletsende rondvliegende blaadjes, tranende ogen met uitgelopen mascara, mondmasker kletsnat van 't druppelende zoute zweet, puffend heet in m'n voor zoveel inspanning veel te warme jas en sjaal, wreed pijnlijke nek en dito rug van al het foute getrek en gesleur, en dorst, heel veel dorst. Gelukkig werkt al dat gesukkel en gedoe altijd geweldig op mijn lachspieren. Bij mijn thuiskomst, een half uur later -slechts 5 minuutjes onder 'normale' omstandigheden- was ik dan ook, naast uiteraard doodmoe, hoofdzakelijk heel erg gelukkig, blij en opgelucht. En het ontbijt, dat heb ik, op de koffie na, maar gelaten. ;-)
't Heeft me 2,5 uur van m'n leven gekost, heel veel geduld en een stevig pak fiets-, lijf- en stormgeworstel, maar 't is me toch maar mooi gelukt: 'k heb 7 fantastische klimplanten voor een fenomenaal lage prijs gescoord! Joepie!
Ondertussen zijn de 2 gewone en 2 hele bijzondere clematissen, de 2 verschillende kleuren kamperfoelies, de donkerrode passieflora en die ene roze klimroos al geplant en duidelijk met veel goesting aan hun weg omhoog begonnen. De rest van m'n verlanglijstje bij elkaar krijgen, dat zal me dan binnenkort ook nog wel lukken. En laat dan de zomer maar komen, dan zit ik opnieuw heerlijk tussen de meest uiteenlopende en kleurrijke bloemenpracht! O ja! Gewoonweg zalig. ❤

Requiem voor een bloemenwinkel.

Hoelang kwam ik daar eigenlijk al over de vloer? 10 jaar? 15 jaar? 'k Zou het zo direct echt niet met zekerheid kunnen zeggen. Ik kan me alleszins de tijd dat ik er nog niet langs ging niet meer herinneren. Dat moet ik bij gelegenheid toch een keertje aan Nanette vragen. Als ik haar nog eens per ongeluk tegenkom op straat bijvoorbeeld, zoals een paar weken geleden. Toen hoorde ik tijdens mijn dagelijks toerke plots iemand mijn naam roepen, en daar zat ze, Nanette dus, in het gezelschap van een vriendin, tot mijn verbazing midden op de dag van het mooie weer te genieten. "Hey!", reageerde ik verrast, doch zoals altijd blij haar te zien, "Heb je vakantie? Of is de winkel even dicht?" De impact van haar antwoord drong eigenlijk pas vele dagen later écht bij me door: "O, wist je dat niet", zei ze alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, "de winkel bestaat niet meer."
Vorige lente nam ik me, als pure 'die hard' bloemen- en plantenverslaafde, nog voor eens een verhaaltje te schrijven over al mijn favoriete bloemenwinkels. Aangezien ik af en toe stevig kan doordrammen over m'n terras en m'n plantjes en alles eromheen, leek me dat toch wel eens aan de orde. Maar je weet misschien wel hoe dat gaat: er komen meer dringend te vertellen gebeurtenissen tussen, ik heb weer eens zo'n periode waarin schrijven plots iets onmogelijks schijnt, of 't gewone dagelijkse leven neemt simpelweg teveel tijd in beslag en... voor je 't weet is de lente voorbij en is heel die vertelling zoveel als vijgen na Pasen. Dat verhaaltje bleef dus liggen. "Och, dan schrijf ik dat volgende lente wel", stelde ik mezelf gerust, "er komt altijd weer een lente!"... En die lente staat nu inderdaad duidelijk vlak om de hoek klaar. Maar... 't wordt een lente waarin ik het zal moeten stellen zonder de bloemen en plantjes uit de kleine winkel van mijn bloemenvriendinneke Nanette. "Een zoveelste slachtoffer van de coronacrisis?", vraag je je misschien af. Goh, dat heeft meegespeeld, ja zeker, maar dat was maar één deeltje in een wat eigenaardige en onaangename soap van overnames, bizarre afspraken en -'t valt niet anders te zeggen- ronduit slechte en oneerlijke mensen.
Eigenlijk doet dat er allemaal niet toe. Feit is dat deze geliefde bloemenwinkel van mij opgehouden is met bestaan. En dat doet me echt intens veel verdriet. "Allé, Kristina", zult ge nu misschien zeggen, "er zijn het afgelopen jaar zo verschrikkelijk veel handelszaken over kop gegaan, dat valt ondertussen niet eens meer te tellen! Wat zit gij dan te jammeren over zo één klein bloemenwinkeltje!?..." Als ge 't in 't grote geheel ziet, is het inderdaad maar één druppelke water in de eindeloze zee. En er zijn, zeker weten, duizendmaal schrijnendere dingen te vinden en te verhalen. Dat klopt volledig. Maar dat neemt niet weg dat dit kleine winkeltje een hele grote plek in mijn hart innam. Er zijn nog wel een paar andere flora verkopende zaken waar ik absoluut dol op ben (en die er, gelukkig maar, nog steeds zijn...), maar het winkeltje van Nanette paste ongelofelijk perfect bij mijn plantenverslaafde-maar-met-minuscuul-budget persoontje. Ik zal het je uitleggen.
Meer dan in andere bloemenwinkels was het systeem bij Nanette 'what you see, is what you get'. Geen keuze uit honderden soorten bloemen en planten, geen 'op bestelling' kleuren of soorten. Nee, simpel: wat er die week ingekocht werd, dat was er te koop. Niet meer, niet minder. Om je maar even een voorbeeld te geven: geen tien kleuren geraniums, maar een paar bakken met slechts één soort in één kleur. Klaar. Geen losse bloemen in veertig soorten en zestig tinten, maar pakjes met naargelang vijf, tien of twintig stuks, in een tiental soorten en natuurlijk eenvoudigweg in één kleur. Maar, daardoor kon het wel steeds voor een bijzónder goede prijs aan de man -of aan de vrouw natuurlijk- gebracht! En dat, dat had ik uiteraard meteen heel goed begrepen! 't Zal wel zijn zekers!... ;-)
Het werd een gewoonte, iets zo vanzelfsprekend als ademen (allé, voor mij dan toch), om, als je wat nodig had, zowel voor een bloemetje als voor een plantje, altijd éérst even te kijken wat Nanette in de winkel had. Als je bij haar iets passends kon vinden, dan was je gegarandeerd goedkoper uit dan elders. En je kon erop rekenen dat je prima kwaliteit kocht. "Zoiets weet een 'deskundige' gelijk gij natuurlijk", zult ge nu onmiddellijk opperen, "maar hoe weet een doorsnee mens dat?" Heel simpel: pakjes bloemen die niet echt meer super vers waren, van vorige week bijvoorbeeld, stonden in de winkel van Nanette apart in een hoekje en konden voor een extra laag bedrag meegenomen worden. En als ze ook daar niet echt meer thuishoorden, die bloemen, dan deelde Nanette ze gewoon uit, meestal aan mensen die er nog wel wat mee konden. Mensen zoals ik dus. Hoe vaak ging ik niet naar huis met nog wat restjes, waarvan ik dan de steeltjes kort knipte om er, eens ze geschikt in kleine vaasjes op de tafel of m'n bureautje stonden, nog een paar dagen intens van te genieten. Heerlijk vond ik dat. Ik voelde me dan steeds ontzettend verwend!...
Met plantjes ging het in het winkeltje net hetzelfde: als ze wat begonnen tanen, of ze waren nog wel levend en gezond, maar bijvoorbeeld uitgebloeid, dan werden ze stevig afgeprijsd, om op die manier alsnog hun weg te vinden naar één of andere tuin. Of een terras, zoals het mijne. Zeker daarom alleen al kon ik het niet laten om, telkens ik daar ergens in de buurt moest zijn, even langs te lopen. Om voor een euro of twee toch nog maar weer eens een hele zak zieltogende flora te 'redden'. (Ja, 'k weet het: ik ben verslaafd...hihi) 
Elke lente en zomer opnieuw, als ik links of rechts plots maar weer eens, met dank aan vraatlustige insecten, ziekte of zonnebrand, met een 'gat' zat ergens in m'n overvolle groenvoorziening -het zou geen énkel ander mens opgevallen zijn- kon ik er altijd op rekenen bij Nanette wel iets betaalbaars te vinden om die leegte te vullen. Vaak was ik voor minder dan één euro al gesteld. Dit jaar, na die fikse winterprik met vriestemperaturen van -30°, is er op mijn geliefde terras echt ontzettend veel gesneuveld. 'k Heb, in de zeven jaren dat ik hier nu woon, nooit eerder zóveel 'gaten' gehad. En die hoopte ik uiteraard heel erg budgetvriendelijk weer te kunnen opvullen...
Maar niet alleen voor de zeer prijselijke flora sprong ik geregeld bij Nanette binnen. Er is meer! Jaren geleden gaf ik geregeld redelijk wat geld uit aan bloemen en planten. M'n verslaving kende toen hoogdagen... hahaha ... Maar de laatste jaren, met een zoveel kleiner inkomen, werd dat, noodgedwongen, een heel pak minder. Op zich zeker niet slecht, want in plaats van gemakzuchtig met geld te smijten, werd dat stukje verslaafde in mij zoveel creatiever op 't vlak van bijvoorbeeld planten stekken en bloemen zaaien. Veeeeeel beter, als ge 't mij vraagt! Maar, daardoor kwam ik uiteraard minder voor de plantjes en de bloemetjes bij Nanette. Het laatste jaar, met meer dan ooit een platte portemonnee, liep ik, als ik in de buurt was, gewoon even binnen voor een gezellig vriendinnenbabbeltje! In een wereld waarin alle sociale contact op een uiterst laag pitje staat, is zoiets goud waard. Met of zonder bloemen. En dat zie ik mezelf in gelijk welke andere winkel nog niet zo snel doen...
Vorige week zaterdag deed ik boodschappen in dezelfde straat als waar het winkeltje van Nanette was. Met alle aankopen netjes in m'n fietstassen gestouwd, deed ik, gewoontegetrouw, een paar passen haar richting uit. Het bijzonder bruusk weerkeren van het besef dat 'ze er niet meer was', stopte me zodanig pardoes in m'n vaart dat een andere voetganger met een luide vloek achterop tegen m'n fiets knalde. Wat verweesd stond ik daar maar wat te staan, als aan de grond genageld, daar op de stoep, dik in de weg voor al die druk winkelende mensen om me heen, m'n fiets tegen me aangedrukt en op m'n lip bijtend om niet in tranen uit te barsten. Eerlijk gezegd schrok ik zelf nog van de hoeveelheid emoties van gemis en ja, zelfs van rouw... 't Zal nog serieus afkicken worden, denk ik, afkicken en gewoon worden aan een leven zonder.
Lieve Nanette, dank je wel voor zoveel jaren vol prachtige bloemen en planten, dank je wel voor zoveel kleine en grote geschenken, dank je wel voor al die gezellige babbels en dank je wel voor die vele vrolijke, absoluut bijzonder winkelmomentjes. Ik ga het allemaal ontzettend hard missen, en dat mag de hele wereld gerust weten! ♥️

 

Kristinaknuffelkolder.

Als ik het even in alle ernst en zonder dollen bekijk, dan kom ik, na een beetje telwerk, op ondertussen toch al 13 maanden zonder knuffels. Sinds m'n verjaardagsfeestje begin februari 2020 heb ik absoluut niemand meer aangeraakt, en liet ik ook niemand mij nog aanraken. Ja, klopt: voor coronatijd was er sowieso al niet erg veel geflodder in mijn bestaan. De schaarse hoeveelheid lijfelijkheden bestond hoofdzakelijk uit de warme begroetingen van op bezoek komende vrienden, vriendinnen en familie. Een dikke zoen of een knuffel bij 't arriveren, en eventueel opnieuw bij vertrek. Af en toe al eens een troostende aanraking voor iemand die dat nodig had, steevast een hartelijke handdruk bij ontmoetingen allerhande, en een vluchtige begroetingszoen voor de kennissen of collega's. Dat zal 't zo ongeveer wel geweest zijn, dus ik was door de jaren heen eigenlijk al wel behoorlijk gewend aan dat stukje lichamelijk gemis... Maar, zo meer dan een jaar helemáál niks, goh, dat begint nu zo stilaan toch ook wel op me te wegen, hoor. Eerlijk waar: ik lig er soms wakker van.
Maar, da's ook weer een voordeel gebleken! 's Nachts, starend in het donker, komen altijd de meest gekke, ongelofelijke, grandioze en af en toe ook lumineuze ideetjes bij me op! Zoals enkele nachten geleden, toen ik opeens een veilige coronaknuffeloplossing bedacht! En ik leg u meteen uit hoe die in z'n werk gaat!...

Stap 1. Neem een jas met een kap, liefst in een niet al te dunne stof, zoals u hier bij mij op de foto ziet bijvoorbeeld: mijn vrolijke knalrode, tegen vocht behandelde regenjas.

Stap 2. Trek deze jas aan, maar niet op de gewone, normale manier! Doe dat achterstevoren! Ik bedoel: zodanig dat de rugzijde van de jas vooraan zit, terwijl je je armen gewoon in de mouwen steekt. De kap hangt dan onder je kin. Ik laat het je zien op deze foto.
 

Stap 3. Vervolgens zet je de kap op. Dat wil zeggen dat je gezicht nu IN de kap zit, alleen je achterhoofd is nog vrij. Normaal gezien heb je ruimte genoeg om gewoon te kunnen blijven ademen. En naar gelang welke shampoo je vlak voor de laatste regenbui gebruikte, ruikt het vermoedelijk nog behoorlijk aangenaam ook. Op de volgende foto kan je aanschouwen hoe het geheel er bij mij uitziet.

Stap 4: als jouw geliefde knuffeldoelwit -al dan niet ook in zo'n omgedraaide jassituatie, dat is optioneel en volgens mij zelfs niet eens strikt noodzakelijk- zich ondertussen niet stiekem verplaatst heeft en je kan de persoon in kwestie op de tast -want je ziet uiteraard geen steek meer- terugvinden, dan kan het knuffelen beginnen! Hoera! Voor de bijhorende foto moest ik het, helaas pindakaas, met een ingebeeld iemand stellen... Zucht.

Bonusopmerking: een variatie op 't thema. Mocht je, zoals ik, ook zo een volledig plastieken regenjas met kap ter beschikking hebben om dit knuffelideetje uit te proberen, dan heeft dat het voordeel dat je tijdens het vastpakken de andere persoon wél kan zien! Alleen zeg ik er dan, gestaafd door mijn persoonlijke, proefondervindelijke ervaring bij het maken van de volgende foto, eerlijkheidshalve bij: dit soort knuffels moeten steeds heel snel en bijzonder kort zijn! Ademen is namelijk niet echt een optie met zo'n plastieken kap langs voor op je snuit. Zeg achteraf niet dat ik u niet verwittigd heb, hé!

Maar, ik zou mezelf niet zijn zonder: voor een paar seconden kon een stralende, doch in plastiek verpakte, 'ademloze' brede lach er uiteraard gerust nog wel af! 

De afgelopen dagen bedacht ik me dat het eigenlijk toch wel gek is dat nog niemand anders op dit idee gekomen is. Het is zo simpel! Niet dan? 't Is een beetje alsof je een heel groot stoffen mondmasker over je hele lijf aantrekt. Een knuffelmasker. Met mouwen.
Volgens mij zou het ook écht wel kunnen werken... 't Is te zeggen, ik kan het je voorlopig nog totaal niet bewijzen: tot op heden heeft nog helemaal niemand, echt geen enkele levende lieve ziel, het met me willen uitproberen!... Spijtig. Gemiste kans, als ge 't mij vraagt. Misschien werd het, zoals zo vaak met zo van die nachtelijke lumineuze ideetjes van mij, gewoonweg lachend afgedaan en geklasseerd als 'Kristinakolder'. In dit geval dus 'Kristinaknuffelkolder'. ;-)

P.S. Mocht jij het, na het lezen van deze uiteenzetting, uitproberen en je bent er tevreden van, laat het me dan zeker weten, hé! ;-)

Pyjamadagen...

Hebt ge dat ook wel eens, zo van die dagen dat ge met de beste wil van de wereld precies maar niet op gang en uit je pyjama geraakt? Vroeger, toen ik nog uit werken ging, had ik dat gegarandeerd voor op een occasionele vrije dag, maar dan vond ik dat ik daar ergens wel recht op had. De voorbije jaren kwam zo een pyjamadag nog steeds met regelmaat voor, maar dan voelde ik me daar toch altijd een beetje schuldig over. "Weer een dag niks gepresteerd!", veroordeelde ik mezelf dan met enige schaamte, en vergat dat ik er eigenlijk gewoon dubbel en dik had van moeten genieten...
Sinds de corona en het zo stilaan eindeloze alleen thuiszitten, neemt het voorvallen van dat soort 'ik-heb-de-lamme-tamme' dagen systematisch toe. Zelfs al geraak ik op een deftig moment van de dag uit m'n nest, dan duurt het toch verrassend dikwijls tot ver na het middaguur voor ik écht uit de startblokken kom. Voor de noen ontbijten en koffie, dat lukt meestal behoorlijk goed, maar uit die pyjama geraken... Da's duidelijk een ander paar mouwen! En 't gebeurt dus hoe langer hoe vaker, lijkt mij. Alleszins op meer dagen in de maand dan ik zelf nog aanvaardbaar vind...
Uiteraard -dat spreekt voor zich- is het áltijd nét op zo een lanterfanterdag, als ik nog bijlange na niet goed wakker rondloop, onfris ongewassen, met m'n haar stijl 'coupe ontploft', en natuurlijk ook nog steeds in één of andere roze pyjama -eentje liefst zo comfortabel en dus versleten mogelijk- dat er iemand aan m'n voordeur staat, of veel erger: dat de postbode aanbelt met een pakje of aangetekend schrijven. Dan kan ik niet anders dan me, op een paar snel opgescharrelde sloffen en met m'n knalroze fluffy kamerjas stevig toegeknoopt over m'n pyjama, totaal gegeneerd naar de grote inkomhal van het gebouw te begeven. Elke keer weer schaam ik me zo ongeveer dood. 'k Durf de arme postbode van dienst amper recht aan te kijken ('k trok liefst van al het mondmasker nog verder, tot over m'n ogen of zo...), mompel steevast één of andere onnozele verontschuldiging voor m'n slonzige verschijning, en sluip vervolgens zo snel en onzichtbaar mogelijk terug m'n veilige appartement binnen. De gêne blijft altijd nog een tijdje plakken, zelfs als ik even later dan toch fris gewassen en volledig opgetaloord ben. Resoluut besluit ik op zo'n moment ook steeds weer 'dat dit me nooit meer zal overkomen!' en ik vanaf dan elke dag op tijd én uit bed én gewassen en aangekleed zal zijn! Een voornemen dat inderdaad een paar dagen na elkaar prima lukt, soms zelfs enkele weken, ... om dan uiteraard weer te verwateren.
Afgelopen vrijdag schuifelde ik, als vanouds dus, maar weer eens als een slome slak in roze pyjama en met een hete kop koffie in de hand door m'n kamers. Op een deftig tijdstip van de dag op snelheid geraken bleek nog maar eens net teveel gevraagd... En uiteraard, je zag het al aankomen natuurlijk: daar ging de deurbel! Yep, het was de postbode weer, met een aangetekend schrijven voor mevrouw Meganck en "of ik zeker m'n paske wou meebrengen".
Meteen weer helemaal ambetant met mezelf, totaal gegeneerd dat ik -"Verdoeme, stomme Kristina toch! Zijt ge niet verlegen?! Hoe dúrft ge!"- om 11u30 nog steeds in pyjama rondliep... Tja, niks aan te doen, hé. Ik schoot m'n pantoffels en m'n kamerjas aan, viste m'n identiteitskaart uit m'n handtas, haakte nog snel een mondmasker achter m'n oren en begaf me met een diepe zucht en een vervelend gevoel richting inkomhal.
De arme postbode -een jonge kerel, die ik nog niet eerder gezien had- stond voorovergebogen over een paar blauwe bakken met vele tientallen grote omslagen, allemaal dezelfde en allemaal aangetekend. Omdat er door de coronacrisis voorlopig geen algemene vergadering van eigenaars kan en mag doorgaan, maar onze syndicus wel het boekjaar moet kunnen afsluiten, mocht deze lichtjes paniekerige jonge postbode aan élke bezitter van een flats hier in het gebouw dus een dikke aangetekende brief ter schriftelijke goedkeuring van de boekhouding bezorgen! Daarvoor had hij in één keer bij zowat àlle bewoners aangebeld. Iedereen die thuis was -en dat waren er duidelijk nog behoorlijk veel- kwam dus net als ik naar de grote hal. Allemaal netjes met voorzien van een mondmasker en met de identiteitskaart in de hand, en... het grootste deel van hen, tot mijn verbazing en ongelofelijk groot jolijt, óók in pyjama of kamerjas!!!
Heel eerlijk: ik zag er nog best te doen uit in mijn volledig roze, alles fijn bij elkaar passende outfit! Tenminste naar mijn idee dan toch, hé. 'k Werd omgeven door een pak sjofele, bijna kleurloze badjassen, een heel stel totaal versleten sloffen en interessant wat bibberende blote harige mannenbenen. Alles onder een algemeen, bijna solidair, gevoel van gêne. Bij het zien van zoveel van mijn buren in dezelfde ietwat smoezelige toestand, direct begrijpend dat ik dus écht niet de enige ben die er zo nog bij loopt om 11u30 in de voormiddag, verdween mijn persoonlijke schaamte onmiddellijk als sneeuw voor de zon. 'k Zat meteen zo goed in m'n vel, dat ik de postbode zelfs nog even hielp met uitsorteren. Zo, gewoon, in m'n roze oude pyjama en m'n fluffy kamerjas, met m'n haar overhoop en ongewassen. 
't Is dus wel duidelijk nu, dat het voor steeds meer mensen lastiger wordt om hun dag te beginnen in deze rare tijden... Ja, dat gegeven is inderdaad wel een beetje verdrietig, maar ondertussen moet ik er toch nog altijd een beetje om lachen ook, om al die pyjama's en kamerjassen in de hal. En 'k ben oprecht gelukkig dat ik dat mocht meemaken afgelopen vrijdag. Af en toe is het gewoonweg héérlijk om er nog eens aan herinnerd te worden dat ge niet de enige 'menselijke' mens zijt, hé... Lang leve de pyjamadagen! ;-)

Gewekt door de bel.

't Is twee uur 's nachts en ik slaap al enkele uren warm ingestopt in m'n roze bed. De plots schallende deurbel, die in de stilte van het duister tien keer luider klinkt, rukt me abrupt weg uit dromenland. Ik schrik zodanig dat ik, totaal van mijnen à propos overeind zittend tussen de vele kussens, vrees dat ik het me ingebeeld heb. Voor alle zekerheid hijs ik me zuchtend in m'n sloffen, grabbel m'n knalroze kamerjas van de kapstok en schuifel enigszins verward richting voordeur. De videofoon geeft beeld en het lichtje staat op blauw: er heeft dus inderdaad toch iemand aangebeld! Om twee uur 's nachts! Maar er is niemand te zien op het beeld. Even wacht ik achter m'n voordeur of er ondertussen misschien iemand anders opendeed en ik door het spionnetje mogelijk iemand de lift in zie stappen. Niks. Volledige nachtelijke stilte. Het gebouw slaapt. "Bizar", denk ik bij mezelf, drink een slok water in de keuken en slof moe terug richting warme lappen.
Nog maar net raakt m'n zitvlak de matras als opnieuw m'n deurbel de rust aan flarden schreeuwt. Met in mijn achterhoofd al direct allerlei scenario's van diverse noodsituaties -in 't gebouw, met de familie, vrienden,...- trek ik een kort sprintje richting videofoon. Opnieuw zie ik slechts een stuk van het gebouw en geen persoon op de videofoon. Ik druk de knop om te spreken in en vraag luid en duidelijk een aantal keer "Hallo! Hallooo! Is daar iemand?!"
Buiten het beeld zegt een mannenstem nogal kortaf en ongeduldig: "Doe eens open!" Geen introductie, geen 'pardon' of 'goedenacht'. Niks van dat. Slechts een snibbig "Doe eens open!" Ik antwoord vriendelijk maar kordaat dat ik om twee uur 's nachts niet zomaar voor gelijk welke vreemde de voordeuren van het gebouw open, en dat hij zich dan eerst maar eens kenbaar moest maken! Er verschijnt een jongeman met halflang zwart haar en een kleurige trui in beeld. Meteen begint hij een verwarrende uitleg over 'op één of andere verdieping wonen', 'ergens een deur opengelaten te hebben' en 'sleutels zoeken'. Alles door elkaar met halve zinnen en, omdat hij niet vlak voor de microfoon praat en bovendien geen seconde stil staat, bijzonder moeilijk te verstaan. De helft van zijn explicatie ontgaat me volledig. 
Ik reageer met "Maar ik ken u helemaal niet, ik heb u nog nooit gezien." Dat geeft eigenlijk geen uitsluitsel, want ik ken echt niet iederéén die hier woont, zoveel volk, en 't wisselt hier ook nogal eens... Maar, zo om twee uur 's nachts: vooral zo weinig mogelijk risico nemen! Door mijn overduidelijke argwaan verliest de jongeman, zenuwachtig en licht verhit als hij van in 't begin al was, nu pas helemaal zijn geduld en schreeuwt: "Verdoeme, loemp wijf, doet die deur open! Ge zijt toch de conciërge veur iet, of wa! Stoeme trut!" 
Ik trek bijzonder grote ogen -goed dat die videofoon maar ik één richting beeld geeft- maar repliceer zelfzeker met een grimmige kalmte en duidelijk voelbare ingehouden koleire dat ik ten eerste de conciërge niet ben, maar de búúrvrouw van de conciërge, een buurvrouw die om twéé uur 's náchts gewoonlijk, zoals de meeste normale mensen, diep in slaap is; en ten tweede, dat als hij wil dat ik of de conciërge of gelijk wie voor hem de voordeuren van 't gebouw open, dat hij dan echt wel onmíddellijk een héél stuk beleefder mocht zijn, want dat hij anders sowieso buiten op de trap kon blijven staan!
Bon, veel hielp het niet, dat voelde ik zo. 'k Had kunnen zeggen wat ik wou, het maakte weinig verschil. Die gast zou vermoedelijk de ganse nacht blijven aanbellen, bij mij of bij zowat iedereen in 't gebouw -kan hem het wat schelen-, of erger... Dus na zijn totáál onoprecht gemompelde "Sorry voor 't storen, mevrouw" heb ik toch de deuren maar geopend. Door het spionnetje van mijn persoonlijk voordeur zag ik hem duidelijk heetgebakerd met grote passen richting lift stappen. Hij rukte de liftdeur open en... bleef staan, met de deur in z'n hand. Hij bewoog een paar keer heen en weer: één voet in de lift, terug een stap achteruit, en opnieuw, en nog eens. Bizar! Heel bizar! Tot slot besloot hij -god mag weten wat er zo beangstigend aan of in de lift was dat het hem belette om in te stappen, ik ben niet gaan kijken- om toch maar liever met de trap naar boven te gaan. Ik zag hem op z'n slippers de hoek om gaan en bleef, een beetje m'n kluts kwijt, nog even achter m'n voordeur staan om het hele voorval toch minstens een klein beetje uitgesorteerd te krijgen in m'n hoofd.
Terug in m'n ondertussen al afgekoelde bed -zo jammer- wou de slaap niet meer komen. Bruusk midden in de nacht gewekt worden, daar kunt ge behoorlijk van slag van zijn, hé. En even stevig en op de koop toe geheel onterecht uitgescholden worden, dat helpt ook niet echt. Daar bovenop ging mijn soms veel te verbeeldingskrachtige brein zwaar worstelen met gedachten als 'wie heb ik nu eigenlijk binnengelaten?', 'zou die hier wel echt wonen?', 'als er nu maar geen criminele feiten gepleegd worden door die vent!', 'heb ik m'n buren nu in gevaar gebracht?!'... Allé ja, te zot om los te lopen eigenlijk, 'k weet het, maar toch... Ik neem mijn verantwoordelijkheid altijd, hé, en 'k ben immer bezorgd over het welzijn van zowat ál mijn medemensen. Niks aan te doen, zo zit ik gewoon in elkaar.
En wat doe je dan, als je midden in de nacht klaarwakker zijt, en uw kopke u niet met rust laat? In mijn geval: achter de computer kruipen en over de hele geschiedenis een blogje schrijven! Uit elke situatie iets positiefs destilleren! Woeha! 't Zal wel zijn, zo kent me ondertussen toch al een beetje, hé?! Voilà dus, bij deze, speciaal voor u: alweer nieuw spannend leesvoer! Joepie!
Ondertussen is het al voorbij vier uur in de ochtend. Mijn lijf is doodop en mijn nek schreeuwt om rust. 'k Ga nog even, om mijn brein te sussen, extra checken of m'n voordeur goed op slot is en dan zal slapen zo stilaan toch wel weer lukken, denk ik. En, mocht dit verhaal alsnog een staartje krijgen, dan schrijf ik dat uiteraard ook nog voor u neer! Beloofd! ;-)

Epiloog:
Klokslag 9 uur vanochtend wekte dezelfde deurbel me opnieuw uit een bijzonder diepe slaap. Van 't verschieten plakte ik zowat tegen het plafond van de slaapkamer. "Nondedoeme, daar is 'em terug!!!" was 't eerste dat er met lichte paniek door m'n hoofd schoot, maar 'k realiseerde me gelukkig bijna onmiddellijk hoe laat het al was. De immer vriendelijke en superbeleefde mannen van Rentokil, die voor de controle van de verplichte muizenvallen altijd bij mij hun ronde starten, stonden voor de deur. 'k Ben toch nog maar efkes terug gaan liggen na hun snelle inspectie, ... om me, iets na 10, opnieuw een klein hartattackske te verschieten van de plots rinkelende telefoon!... 'k Ben dus een beetje groggy en halfgaar vandaag. Maar dat gaat wel weer over met eens een nachtje goed slapen. ;-)

Geef eens een zangeres cadeau...

Als je moeder 90 jaar wordt, wat geef je haar dan in 's hemelsnaam?!... Dat was een prangende vraag die dochter Ingrid zich niet zo heel lang geleden stelde. Maar naar verluid zou ze haar creatieve zelf niet geweest zijn, mocht ze hierop niet een minstens even vindingrijk antwoord gevonden hebben!
Omdat haar moeder ontzettend veel van opera hield, belde Ingrid haar eigen goede vriendin van al vele jaren. Deze vriendin, Els genaamd, had namelijk een lichte voorkeur voor allerlei mooie, doch meestal klassieke muziek, en mogelijk kon zij daarom helpen om het lumineuze plannetje van Ingrid tot uitvoering te brengen...
"En wat was dan wel dat plan?", zal je je nu vermoedelijk nieuwsgierig afvragen. Heel eenvoudig maar daarom nog niet zo simpel: een operazangeres vinden om a capella -dat betekent 'zonder instrumentale begeleiding'- in de tuin van haar ouderlijk huis minstens een dik half uur operamelodieën te kunnen en willen komen zingen! Zelf kende Ingrid, totaal niet thuis zijnde in die wereld, zo absoluut niemand, maar Els misschien wel. Een voortgaande op het relaas van Els achteraf tegen mij, want ik was er uiteraard op dat moment niet zelf bij, heeft ze op die vraag toen met meer dan laaiend enthousiasme geantwoord: "Soliste boeken? Slechts één adres! Voor zoiets, daar is er maar één die ge moet vragen! Namelijk niemand minder dan de enige echte Kristina Meganck!!!" 
Els, die ik zelf al een tijdje ken van het opluisteren van verschillende middernachtmissen, met kerst dus, jaren geleden, stuurde me daarop een mail met het verzoek. En... zo kwam het dat ik op een onverwacht zonovergoten, doch desalniettemin ijskoude dinsdag, eind januari 2021, goed warm aangekleed, met een vrolijk gepluimde hoed op en een mapje partituren onder de arm, bij 'chauffeur van dienst' Els in de auto stapte en richting Kontich gevoerd werd.
Mijn goede vriendin Lena woonde, zo bleek vooraf al, vlak achter de hoek van het concertadres, en deelde maar wat graag in de feestvreugde. Ze zou meteen ook foto's voor me schieten, want zoiets speciaals leg je natuurlijk graag ter herinnering vast.
Heel eerlijk: de zenuwen gierden door m'n lijf, tot op het kotsmisselijke af. Uit de besprekingen vooraf had ik overduidelijk kunnen opmaken dat Ingrid niet goed wist wat wel en wat niet onder de term 'operamuziek' viel, en dus eigenlijk geen idee had waaraan ze zich kon verwachten. Daardoor maakte ik me werkelijk hele grote zorgen of dat programma onder mijn arm écht wel de juiste muzieksoort voor de jarige dame was... Je zal daar maar staan met je Puccini, Bizet en Mozart, terwijl er verondersteld werd dat het bijvoorbeeld, ik zeg zo maar wat, Lehár en Offenbach zijn! Aaaargh! Nachtmerries heb ik ervan gehad, echt waar. Ik ken wel 't één en 't ander uit het hoofd, maar zo een eventueel nodige 'totale programmaswitch à la minute', da's echt wel iets om wakker van te liggen... En het spreekt voor zich dat ik als grote cadeau liefst zo gepast en fantastisch mogelijk wilde zijn.
Ondanks de erg lage temperatuur smolten mijn zorgen meteen bij aankomst al als sneeuw voor de zon. Ik had -volledig in de service inbegrepen- kleine programmablaadjes uitgeprint en de titels die erop stonden bleken onmiddellijk, en nog voor ik ook maar één noot gezongen had, een bijzonder perfect schot in de roos. De jarige werd, breed glunderend, samen met haar echtgenoot aan het openstaande schuifraam van de veranda geïnstalleerd, allebei lekker ingeduffeld in hun jas, en elk ook met een warme deken op schoot, klaar om in alle comfort en vanop de eerste (en ook enige) rij van het nakende privéconcertje te genieten.
Vooraf had ik via Els toch ook nog even gecheckt of de buren wel verwittigd werden. Kwestie van de politie niet op ons dak te krijgen wegens 'burengerucht', of ongeautoriseerde samenscholingen... Of de brandweer, dat was ook nog een mogelijkheid, mocht men een operazangeres uit volle borst en a capella verdacht veel vinden klinken als een overmaatse kat die in een boom vast zit. Ge weet het niet, hé...
Enfin, dat had Ingrid eveneens prima geregeld: de buren waren niet alleen op de hoogte, ze bleken na haar uitleg van het plannetje enthousiast genoeg over dit speciale geschenk om, iedereen vanuit z'n eigen tuin, mee te komen luisteren.
Er moest nog heel even gewacht met zingen om enkele lieve mensen met wensen, bloemen en geschenkjes te laten passeren, maar dan, dan weerklonk eindelijk mijn eerste noot, en terstond wist ik dat het goed zat. Niet alleen met mijn zingen, hoor. Altijd fijn als het een beetje koud is, dan zingen die allerhoogste noten zoveel makkelijker, dus dat zat zeker prima, maar ik bedoel eerder: dat het goed zat met het hele gebeuren, echt goed. 
Van de echtgenoot weet ik het niet zo goed, maar ik denk toch dat hij, heel stilletjes en onopgemerkt, zich het hele gebeuren liet welgevallen, blij met het geluk van zijn wederhelft. Ingrid bevond zich als vastgenageld op het bankje buiten naast de veranda. Ze had veel verwacht... maar niet zóveel! Helemaal onder de indruk dus. Els genoot op haar manier, altijd een beetje ingetogen, maar zeker ook met dat stukje extra trots van 'Ik had je toch gezegd! Of niet soms?!' En Lena maakte, als immer fiere vriendin blij voor mij, zo onopvallend mogelijk vanuit alle denkbare hoeken foto's. Achteraf vertelde ze me dat ondanks het feit dat ze me al vaker heeft horen zingen, ik haar toch nog enigszins had doen verschieten -gelukkig op een geweldig positieve manier- met de fenomenale hoeveelheid decibels die ik produceer bij het zingen van m'n operafavorieten, en hoe mooi het was eens van heel erg dichtbij getuige te zijn van hoe integraal en als verrukt ik met hart en ziel opga in de muziek die ik op zo'n moment zelf voortbreng. Da's trouwens iets waarvan ik achteraf toch ook altijd weer even moet afkicken...
"En degene waarvoor dit hele persoonlijke geschenk uitgezocht werd?", zal je je natuurlijk ondertussen gespannen afvragen. Wel, van de eerste tot de laatste seconden hing de 90-jarige mevrouw met een ongelofelijk hemelse glimlach op het gezicht aan m'n lippen. Geen seconde heeft ze van me weggekeken. Niets verstoorde haar aandacht. Ze durfde zelfs amper bewegen, volgens mij. En ze genoot. Ze genóót! Zelfs een blinde had het kunnen zien. Ze straalde gewoon. Heerlijk toch?! Met zo een zalig publiek steek je als zangeres met veel plezier nog een tandje bij. Daar in die doodgewone tuin, midden op het zompige gazon, netjes op een serieuze afstand van het publiek (ik geloof dat het minstens 6 meter moet zijn, voor een zanger zonder mondmasker...), vechtend met de zotte wind om mijn partituren en de felle zon die me af en toe even verblindde, gaf ik het beste van mezelf, en nog wat. En ik genoot er meteen ook fenomenaal van m'n longen nog eens stevig open te zetten. Zo mogen álle concerten, groot of klein, dat maakt me niet uit, gerust voor me zijn! Zaaaaaaaalig!!!
De oprechte dankbaarheid was groot en alom. Zelfs de buren kwamen nog even op straat felicitaties uiten aan mijn adres. We namen uitgebreid en hartelijk afscheid van iedereen, en buitengewoon opgelucht over het uitzonderlijk goede verloop van dit kleine, unieke evenement stapte ik, terstond ook doodmoe van de geleverde krachtinspanning (je mag niet vergeten dat ik door de coronacrisis dit soort muziek al meer dan een jaar niet meer gezongen had...), opnieuw in de warme auto bij Els, die me, nog gezellig napratend, terug veilig en wel thuisbracht. 
'k Had door alle maatregelen betreffende covid-19 het afgelopen jaar weinig of niks qua optredens, maar geef toe: als ik dan tóch nog eens een performance heb, maakt niet uit van welk formaat, dan is het meteen een knaller van je welste, hé!... ;-)

Verjaardagsterugblik.

"It's my party, and I'll cry if I want to, cry if I want to, cry if I want to. You would cry too, if it happened to you!" 'k Veronderstel dat je daar mogelijk al van een zekere leeftijd voor moet zijn, maar misschien ken je dit liedje (uit 1963 en gezongen door Lesley Gore) nog wel. Hoe dan ook, een kleine twee weken geleden dreunde dat onophoudelijk door mijn hoofd. De tekst gaf namelijk volledig weer hoe ik mij voelde over mijn op handen zijnde 55ste verjaardag. Allé, 't is te zeggen: alleen het refreintje, hoor. De rest van de song gaat over het op je verjaardag kwijtspelen van je lief aan één of andere slinkse liefjes-stelende juffrouw. En als ge geen lief hebt, gelijk ik dus, dan is dát al zeker iets dat niét fout kan gaan bij de verjaardagsfeestelijkheden... hihihi
't Verdriet zat hem eigenlijk eerder in het ontbréken van festiviteiten. Dit jaar door alle beperkende maatregelen geen familiefeestje, geen huis vol vriendinnen, niet uit eten of ergens heen... Met kerstmis hadden we nog getracht iets voorlopig te plannen, in de vorm van een piepklein etentje of iets dergelijks, maar de donderse covid-19, die uiteraard op zo'n moment weer eens wat feller om zich heen gaat grijpen, stak ook daar weer een stokje voor... En dus zag ik 't 55 worden nogal zwartgallig tegemoet. En dat jaren 60 plaatje draaide bijgevolg grijs in mijn brein.
"Allé!", zult ge zeggen, "da's ook ni van uw gewoonte, om zo pessimistisch te zijn..." Tja, af en toe vallen die coronabeperkingen zelfs mij minder licht. 'k Ben ook maar ne mens, hé. Maar 'k had inderdaad beter moeten weten...
Misschien juist omdat ik er zo ontzettend weinig van verwachtte: het is een bijzonder lang uitgesmeerde, echt fenomenaal feestelijke en zelfs werkelijk memorabele verjaardag geworden! Niks beter dan de ene verrassing na de andere, vind ik, en daarvan was de hele week boordevol!
Op de 2e februari zelf kan ik me steeds verwachten aan een telefoontje voor dag en dauw: mijn moeder die me uit bed belt om 'Lang zal ze leven' te zingen! Vaste prik. Er zijn nog zekerheden in 't leven! hahaha
Goed da'k toch vroeg op wou staan, want Roger moest en zou, ondanks alle mogelijke risico's, toch even binnenspringen. En dan moest m'n huis opgeruimd natuurlijk, en gestofzuigd uiteraard. 't Was meteen duidelijk: hij had het er écht alles voor over om hier te geraken: exact om 10u (stipt als hij altijd is) stond hij volledig doorweekt te druipen in m'n halletje. Al fietsend een ware stortvlaag over zich heen gehad, ocharme. Niks dat een warme droge handdoek, een heerlijk dampende kop koffie en een handvol (erg vroege) chocolade paaseitjes niet goed kan maken, maar toch... Reuze gezellig, zo even in persoon bijkletsen met je beste vriend! En ik kon meteen met bijzonder veel fierheid het cadeau laten zien waar hij mee voor betaald had: mijn nieuwe bestek! (lees ook het blogje 'Action aversie') En... goedgekeurd met stip!
In de namiddag mocht ik een bezoekje van vriendin Betty verwachten. En jawel, daar ging de deurbel! Op de videofoon zag ik alleen een grote bos bloemen, maar opende desalniettemin toch maar de deur. Tegen bloemen zeg ik zelden of nooit 'nee', hé. En wie kwamen daar giechelend en grappend binnenvallen? Mijn zus Jacinta en mijn moeder! Verrassing!!! Amai, ja, dat had ik echt niet kunnen bedenken. Behalve die mooie bos flora brachten ze ook een chique fles cava mee, en die werd als vanzelfsprekend meteen soldaat gemaakt, met nog wat van die paaseieren erbij. Toen even later Betty alsnog aan de bel hing, met een reuzegrote mand fruit, ging zowat het dak eraf, zoveel gelach en gekakel! Heeeeeeerlijk! De buren dachten vast dat hier ne man of 20 zat... Maar, we waren slechts met 4 en zaten elk, heel netjes, zover mogelijk uit elkaar, ieder in een hoek van de kamer, aan alle kanten op ongeveer een meter van de grote tafel. De mondmaskers gingen telkens maar even af voor een volgende slokje bubbels, en dan meteen weer op. 't Was gezellig, echt supergezellig. Ik voelde mij verwend, en ontzettend geliefd.
De hele dag lang stond ook de telefoon niet stil. Familieleden en vrienden, die, zelfs al hadden ze al een kaartje gestuurd -ik ontving er een stuk of 10, allemaal om ter mooist!- toch ook nog even persoonlijk felicitaties wilden laten horen. Ondertussen raakte ook m'n mailbox vol, en Facebook ontplofte zo ongeveer. Ik maak er een punt van om iedereen apart te bedanken voor z'n wensen. Dus, na in 't gezelschap van de poezen m'n feestmaaltijd (frietjes uit den oven) vingerlikkend te hebben opgepeuzeld, zat ik, genietend van de rest van de nog halfvolle fles cava, tot diep in de nacht aan de laptop om de in totaal meer dan 240 berichten te lezen en te beantwoorden. Zalig! Ja, zoals ik al zei: verwend en geliefd! Absoluut.
De dag na mijn verjaardag deed ik alles nog eens lichtjes over: vriendin Lena kwam af! Om te beginnen een paar uurtjes gezellig tateren en ginnegappen bij veel lekker warme koffie vergezeld van een smakelijke fruitwafel en, voor de afwisseling, Valentijnshartjes in chocolade (alle feestdagen door elkaar hier bij mij, blijkbaar...). Tegen etenstijd kraakten we een volgende uitstekende fles cava, geschenkje van m'n oudste broer David, en smulden we even later van een overheerlijke, aan huis geleverde verse pizza van de beste pizzeria in Deurne en omstreken! (voor 't geval ge ze ook eens wil uittesten -een beetje sluikreclame op z'n tijd mag wel, ze sponsoren tenslotte ook de kerstconcerten- Pizza Pasta Concept). De fraaie messenset die Lena me cadeau deed, konden we hierop, jammer genoeg, nog niet testen, want onze pizza's kwamen reeds netjes in 8 spieën gesneden... 
Wil je geloven dat ik er een beetje moe van was, van al die evenementen? Goed dat er een dagje rust tussen mocht vooraleer goeie vriend Jef op de koffie kwam. Ook Jef was duidelijk zeer tevreden over het cadeau waaraan hij mee betaald had. Maar typisch Jef: hij moest en zou tóch nog wat extra's doen! En 'k had nog zo gezegd dat ik dat niet goed vond, en al helemaal niet nodig. "Ge wordt maar één keer 55, en da's toch een speciaal getal!", snoerde hij mij lachend maar kordaat de mond. Uit de grote doos, die ik heel voorzichtig en een beetje emotioneel uitpakte, kwam een geschenkdoos met strik en in gouden letters 'Dior', en daarin zat een flinke fles van de eau de parfum J'adore en de bijhorende bodylotion. Ik ruik dat heel graag en 't past ook perfect bij m'n huid, maar 'k zou dat nooit voor mezelf kunnen kopen. Als ik aan zoiets überhaupt al zoveel geld zou willen en kunnen uitgeven... Heel bijzonder om nu zo verrukkelijk te ruiken. 'k Ben er precies nog niet helemaal goed van! ;-)
Via mail en Facebook kwamen er nog steeds lieve berichten binnen, plus nog 2 kaartjes in de brievenbus. Zoveel mensen die de moeite nemen om me even iets te laten weten... Het ontroert me nog steeds. Zeker nu we elkaar nog amper spreken, laat staan zién. Ongelofelijk! Amai, ik ben zeker weten niet vergeten, in tegendeel zelfs! Wauw, wauw, WAUW! En dank je wel! DANK JE WEL!!! 'k Zeg het nóg eens: verwend en geliefd, zo voel ik me.
Ja, 'k had er niet veel van verwacht, maar wat een spetterende verjaardag is het geworden, zeg! Er valt eigenlijk slechts één klein minpuntje te vermelden: zodanig opgaand in al die fantastische verrassingen en feestelijkheden, vergat ik helemaal om alles en iedereen op foto vast te leggen. Het blogje moet het dus met wat minder beeldmateriaal stellen, vrees ik... Maar verder alleen maar superfijne dingen om op terug te blikken en te koesteren. En dan vooral deze twee: 1. ik kan gerust te allen tijde positief blijven denken en optimistisch zijn, en 2. er zijn verdoeme veel mensen die mij wreed graag zien! Kortom, ge moogt gerust zijn: ik kan weer verder voor een jaar. Woehoe! ;-)

Vrolijke laarsjes.

Het afgelopen jaar ben ik steeds vaker dingen te voet beginnen doen. Even naar de bakker, of naar de apotheek, brieven naar de rode postbus brengen en pakjes ter verzending naar het benzinestation... Zelfs boodschappen doe ik zonder rijwiel! Tenminste als ik niet al te veel mee moet slepen en sleuren... Als je tijd zát hebt, waarom zou je je dan in 's hemelsnaam haasten? Ik sprong al die tijd eigenlijk nog slechts op m'n fiets als 't écht vooruit moest gaan of heel dringend was, of als ik een heleboel of erg zware dingen ging ophalen of wegbrengen. M'n ouwe trouwe stalen ros begint zo stilaan trouwens behoorlijk op leeftijd te zijn en mag dus gerust wat vaker op stal blijven. En ik, ik geniet ondertussen volop van m'n bijna dagelijkse wandelingetjes. Soms stap ik met plezier en goeie luim in gestrekte pas stevig door, pomp op die manier meteen fiks wat extra zuurstof in m'n longen en voel m'n wat vergeten been- en bilspieren nog eens ferm. Op een ander moment kuier ik op m'n gemakje door de straten en neem dan extra veel tijd om de beplanting van tuintjes en plantsoenen te bewonderen, en de immer bezige vogeltjes in bomen en struikgewas te spotten.
"Ja", zult ge zeggen, "groot gelijk! Tenminste, als 't schoon weer is, of toch in elk geval droog..." Maar, geloof me, 't weer maakt me helemaal niks uit. De zon op m'n bolleke is leuk, natuurlijk, maar stiekem kijk ik tegenwoordig ook echt wel uit naar zo van die grijze regendagen! Of zoals nu, deze week: van die zeldzame onvervalste winterse sneeuw- en ijsdagen. Ja, ik meen het, hoor, serieus.
Als er geen wind is, heb ik op zo'n dag nog eens reden om één van m'n vrolijke paraplu's uit m'n enorme en kleurrijke collectie mee te nemen. Altijd plezant! Als het een stormachtige regendag is, of ik heb gewoonweg geen zin in 't omhooghouden van een regenscherm, en net een beetje te koud voor m'n knalrode regenjas met kap, dan zet ik één van mijn grote baretten op. Roze, grijs of zwart, immer passend bij m'n outfit natuurlijk en altijd met een extra versiering -bloem of broche- erop gespeld. Vervaardigd uit een soepel doch stevig vilt van echte wol houdt zo'n hoofddeksel zelfs in de gietende regen m'n hoofd nog behoorlijk lang droog. Allé, 't is te zeggen: gewoonlijk begin ik er na een tijdje wel flink onder te zweten, zodat m'n haren er alsnog kletsnat vanonder komen. En kriebelen en jeuken dat het dan ook doet... hihihi
M'n uitmonstering wordt, behalve door qua kleur bijpassende sjaal en handschoenen -uiteráárd- in het winterseizoen steevast vervolledigd door één van mijn 2 licht gewatteerde zwarte winterjassen: de wat vlottere korte, of de extra warme lange, die bijnamen heeft als 'mijn donsdeken' en 'mijne slaapzak'. 
En tot slot, maar zeker niet onbelangrijk: sinds vorige zomer blijven mijn voeten, eindelijk, ook lekker droog en warm dankzij m'n vrolijke regenlaarsjes!
Jarenlang ben ik op zoek geweest naar zulke laarsjes. Als vanzelfsprekend wou ik absoluut rode, of roze, of met bloemetjes, of... Als 't maar vrolijk was! En dat bleek niet zo simpel. Als ik er, tussen de overvloed van groene, grijze en zwarte, al eens ergens tegenkwam, dan paste gegarandeerd de schacht niet over m'n brede kuiten. 't Moesten dus korte bottekes worden, dat was al snel duidelijk. Op 't internet vind je zowat álles, ook zo van die vrolijke laarzen, met werkelijke de meest fabelachtige prints en fabuleuze kleuren, maar... aan wat voor prijzen?!?! Tja, mijn volledige boodschappenbudget van een maand had ik er nu precies ook weer niet voor over om kleurrijke droge voeten te bezitten... Maar, de aanhouder wint, en afgelopen zomer vond ik ze, één paar knalrode én één paar zwarte met roze roosjes, super vrolijke, échte "katchoe bottinekes", op een ondertussen geliefde tweedehandssite, perfect passend én aan een uitzonderlijk goede prijs! Ik kan m'n geluk nog steeds niet op!!!
Vroeger kon je me in de regen zien wandelen, nauwlettend zigzaggend tussen de plassen door. En het heeft even tijd gekost om me die jarenlange gewoonte weer af te leren, want ik vergat steeds dat het niet meer moest. Maar nu, nu kan je me zien wandelen in de regen, nauwlettend zigzaggend zodat ik vooral geen enkele plas gemist zou hebben! Het ongelofelijke, bijna stiekeme genoegen van vol en ongegeneerd door élke plas -en hoe groter, hoe liever- te waden, of, als ik 't zot helemáál in de kop heb, te springen zelfs, is gewoonweg zaligmakend! Dit misschien kinderachtig aandoend vermaak vervult me steeds weer met een intens welbehagen, en weet me altijd weer in verrukking te brengen. Af en toe denk ik bij mezelf da't maar goed is dat we een mondmasker moeten dragen: zo wordt het grimmige regenhumeur van de eventuele passant niet verstoord door die ongelofelijk brede, niet uit te vegen, geweldig ondeugende tandpastasmile van mij. Ze zouden zich misschien nog méér gaan ergeren, hé...
Nu er al een paar dagen ferm wat sneeuw ligt, kan m'n geluk al helemaal niet meer stuk: eindelijk kon ik die vrolijke laarsjes pas écht testen! Het rode stel zit nogal smal aan de voet, dus daar pasten niet echt een paar dikke sokken in, maar de roze-gebloemde, die van zichzelf al met een stevig warm zooltje kwamen, die verschaften een dikke-sokken-voet met plezier toegang. 
Zelfs voor mij is 't moeilijk te beschrijven hoe heerlijk die eerste echte sneeuwwandeling voelde. Er vielen nog steeds een massa hele fijne vlokjes uit de lucht, en de schrale wind blies die ijskristallen keihard in de kleine stukje nog blote gezicht van me. En het deerde me geen ene sikkepit! De verse dikke laag sneeuw kraakte fantastisch onder de uitgesproken ingesneden profielzolen. Af en toe zakte m'n kleurrijke, -en niet onbelangrijk- droge en warme voeten tot aan m'n enkels, zo diep, in de witte donzige deken die nu over mijn wereld lag. Voorzichtig voetje voor voetje schuifelend over de her en der blootgeblazen ijslagen bleken de laarsjes zelfs daarop zoveel meer grip te geven dan gelijk welke andere schoen. O, hoe heerlijk allemaal! Ik kan er maar niet genoeg van krijgen!... En nu loop ik mezelf de hele tijd gniffelend te bedenken dat 't verplicht dragen van een mondmasker écht wel uitstekend van pas komt: mogelijke voorbijgangers zouden met enig ongerustheid voor de volksveiligheid en gegarandeerd met de snedige opmerking "oek goe zot!" misschien wel eens de 'mannen met de witte frakken' kunnen bellen, bij 't aanschouwen van met die niet weg te bránden, bijna idioot gelukzalige grijs, die zich, begeleid door een stel van die stralende twinkellichtjesogen, van oor tot oor uitstrekt op mijn zo mogelijk nóg meer dan anders overgelukkige snuit... gniffel gniffel
Ja, geloof me, de wereld en het leven zien er onmiddellijk een stuk kleurrijker uit, je hebt meteen een heel pak minder te klagen en zoveel meer redenen om gelukkig te zijn, als je jezelf simpelweg trakteert op vrolijke regenlaarsjes! ;-)
(O, dan moet ik mezelf er eigenlijk ook nog eens een keer blauwe kopen. En ja, misschien een paar turquoise ook nog! En... hihihi) ;-)