Topsport.

Moe dat ik was, echt stikkapot! Super lang geleden da'k lijfelijk nog zo doodop geweest ben. Helemaal content over de voorbije voormiddag thuiskomen, jezelf een welverdiende, heerlijke, grote kop koffie maken, en dan, nog voor je ook maar één slokje van dat vers gebrouwen lekkers tot je genomen hebt, als een blok in de zetel in slaap vallen!... Da's moe zijn, hé, écht moe.
Gisterenvoormiddag repeteerde ik met organist en vriend Peter Maus voor onze concertmis van komende zondag, meteen op het hoogzaal in de Sint-Michielskerk zelf. De nacht ervoor sliep ik tamelijk onrustig. Met het naderen van dit o zo welkome en fantastisch opbeurende optreden, na zovele maanden absoluut niets, bekroop me toch de misschien wat vreemde gedachte, die ik in alle eerlijkheid nog nooit eerder in m'n leven had: 'zou ik het nog wel kunnen?'... 
Ja, zingen, daarvan wist ik wel dat ik het nog kon. Ik loop wel eens wat onnozel al dan niet bekende melodietjes grappig te 'misbruiken', spelend met de poezen, als begeleiding bij klusjes of in een vrolijke bui onder de douche. En dat kan absoluut van alles zijn. Als het maar lollig is, of ik er iets lolligs van kan maken. Soms is één woord voldoende om me op gang te krijgen, of een emotie, of een gedachte. Ja, op die manier heb ik de afgelopen tijd inderdaad nog wel gezongen. Vanzelfsprekend.
Maar, dát zingen, dat heeft in mijn leventje weinig of niets te maken met dat wat ik samen met iemand als Peter ten beste breng. Da's topsport! Ik maak even een beter begrijpbare vergelijking: dat thuis zingen, da's als een slenterwandelingeske rond den blok; het zingen van de muziekstukken, zoals die uitgevoerd met Peter, da's een halve marathon. En normaal gezien train je voor zulk soort inspanningen, en onderhoud je tenminste met allerlei oefeningen en dergelijke de nodige spieren... En gisterenvoormiddag zou ik dus 'zomaar eventjes' die halve marathon gaan doen, en dat na maar liefst 6 maanden volledig te hebben stilgelegen. "Niet echt slim", zal je zeggen. Terecht, ik weet het, maar heel eerlijk: in mijn meest 'duistere' momenten tijdens zoveel maanden coronagedoe vreesde ik nooit meer te mogen en kunnen zingen op dit topsportniveau, en viel het daarmee doelgericht en intens bezig zijn om puur levensbehoud volledig stil. Het had totaal geen nut mezelf te blijven kwellen met een zo geliefd iets, als ik het mogelijk toch voor altijd los zou moeten laten. Zolang ik er niet bewust mee bezig was, bleven m'n dagen leefbaar...
Ja, 'k had me de afgelopen week natuurlijk wel een beetje voorbereid, met ademhalingsoefeningen en zo, dat wel, maar hier in het appartementsgebouw is het niet echt aan te raden om -zeker niet met regelmaat- zulke decibels te produceren, zoals ik bij het zingen van dit soort grootse (en door de grote meerderheid van de bewoners hier 'minder gewaardeerde') muziek, zonder dat men zowat on-mid-del-lijk de politie aan z'n deur krijgt... Logisch dus dat ik me toch een beetje zorgen maakte over dat 'kan ik het nog?'...
Ook emotioneel had ik mezelf op voorhand een beetje afgevlakt. Ik wou niet al te verheugd en opgewonden zijn over het éindelijk weer mógen zingen met heel mijn zijn en al mijn kunnen. De pijn, en het bijhorende zwarte gat, omdat het daarná misschien wéér voor lange(re) tijd voorbij zou zijn, die wordt daar alleen maar groter en verdrietiger door. Maar daardoor verdween er meteen eigenlijk ook een stukje van die typische vreugde-energie, nodig om er helemaal voor te gáán... 
Allemaal zorgen voor niks want, joepie, ik kon het nog! Oef!... 
Met net dat ietsje meer inspanning van de spieren en net dat ietsje meer aandacht voor techniek kwamen zelfs de allerhoogste noten er nog als vanouds, bijna vanzelfsprekend en in de overbekende kracht, uit. 
Hier en daar zochten Peter en ik samen opnieuw naar een wat vergeten spanningsenergie of een wat op de achtergrond geraakte muzikale gemoedstemming, maar dat was telkens met wat extra aandacht voor die passage snel opgelost. Dan voélden we hét weer en weerklonken die fenomenale aria's met jubelende en juichende noten als vanouds feestelijk galmend door de enorme lege kerkruimte. 
Af en toe nam een emotie -sowieso onlosmakelijk verbonden aan geliefde werken- of de diepere betekenis van de tekst -nog zoiets- m'n aandacht even over, m'n blik plots ijl en onverwacht op oneindig. Dan miste ik een tel -of twee, drie, vier-, een rust, een inzet of een noot. Hier en daar vergat ik de woorden een normaal gezien al jaren vertrouwde passage of las ik m'n bladmuziek net niet aandachtig genoeg. Dan broebelde ik met horten en stoten verder in de meest vreemde zins- en lettercombinaties, vaak tot bijzonder groot jolijt van de organist. 'k Moest m'n bril maar deftig opgezet hebben, hé...
Een tweetal uur later stond alles weer opnieuw excellent op z'n muzikale pootjes en namen Peter en ik afscheid. Op de tram huiswaarts voelde ik al meteen wat een inspanning er geleverd was: zowel de spieren van heel m'n stevig onderbouwd ademhalingssysteem als m'n stembanden (dat zijn ook spieren, mocht je dat niet weten) waren moe. Ze hadden onmiskenbaar hard gewerkt en waren dat eigenlijk absoluut niet meer gewoon, zo na 6 maanden zonder training... Ik kwam thuis, zette me een kop koffie en viel in de zetel in slaap.
Vandaag ben ik een beetje hees. M'n lijf, dat doet alweer volledig mee. Eén nachtje goed slapen volstond om te herstellen van die 2 uurtjes topsport. Maar m'n stemspieren hebben duidelijk iets meer tijd nodig om te bekomen. Och, heb geen nood, ook die komen mits de juiste zorgen weer snel terug in orde, hoor. En met de komende dagen nog wat extra rust en oefeningen, ben ik tegen zondag beslist weer helemaal op punt om, in combinatie met het fabelachtige kunnen van organist Peter Maus, nog eens een keertje stevig en met de ons zo gekende grootsheid en decibels de pannen van het kerkdak te zingen! Woehoe! Ge moogt er gerust in zijn!... ;-) 

Pijnbestrijding, het vervolg...

Gesakkerd dat ik heb, de afgelopen weken, echt, dat het een lieve lust was! Het knetterde langs alle kanten wreed straffe krachttermen!... "Ha ja", zult ge zeggen, "van de pijn natuurlijk!" En ja, ge hebt gelijk, maar niet op de manier dat ge wel dacht!... Wel nu, ik zal je uitleggen hoe de vork in de steel zit.
Na m'n ronduit absurde visite bij de chirurg (zie ook het blogje 'Pijnbestrijding.') richtte ik me, een beetje twijfelend nog, dan toch maar tot de mij reeds gekende kinesistenpraktijk en werd naar kinesist Ronny verwezen. Redelijk tegen m'n zin, en uiteraard nog steeds met serieus wat pijn, verscheen ik bij hem op de afspraak. Ronny kende mijn chirurg en noemde hem een 'slager', een keiharde man zonder enig mededogen noch inlevingsvermogen... In het voor mij onleesbare voorschrift voor 'kiné', dat ik bij die -bij deze absolúút allerlaatste- doktersafspraak mee kreeg, bleek tot mijn persoonlijke afgrijzen een verzoek te staan mij te 'kraken'. Gelukkig -ik kan niet beschrijven hoe opgelucht ik daarvan was- wist ook Ronny zeer goed dat dat zo ongeveer het slechtste plan ooit voor een nek als de mijne was. Zeker in onervaren kinesistenhanden zou de kans tot verlamming gewoonweg reëel geweest zijn... Man, man, man, ik moet er niet aan denken!... Er zijn, als ge 't mij vraagt, sympathiekere manieren om van een patiënt af te geraken, maar effectief is het zeker en vast wel: gekraakt of niet, mij ziet deze chirurg niet meer! En met die bijzonder onbeduidende en zeer vrijblijvende ook voorgeschreven 'relaxatie oefeningen' kwamen we ook geen meter verder in het oplossen van mijn pijnprobleem...
Maar, hoera, kinesist Ronny wist iets beters! Hij wilde graag proberen mij enige verlichting te bezorgen met 'dry needling' (ongeveer letterlijk vertaald: droog naalden). Die verschuivende wervels en de knel zittende zenuwen in m'n nek, daar kon hij uiteraard niets aan verhelpen, maar die naalden zouden wel een prima effect kunnen hebben op al de spieren daarom heen, dus zowel in m'n nek als m'n schouders, bovenrug, en eventueel ook verder. Spieren, die door de jarenlange pijn en verkramping, zowat allemaal steenhard werden en daardoor op hun beurt mede verantwoordelijk voor een groot deel van mijn leed. Rony's uitleg klonk zeer logisch, dus ik vond het goed. Tja, 'k ben ondertussen al tot veel bereid om enige soelaas te vinden, hé, ge moogt gerust zijn...
Er wordt wel eens gedacht -en gezegd- dat dry needling iets is als acupunctuur. Men gebruikt dezelfde naalden, jawel, maar da's dan meteen ook de enige overeenkomst tussen deze twee behandelingswijzen. Bij acupunctuur, een Oosterse geneeswijze, worden oppervlakkig meerdere naalden op verschillende plaatsen van het lichaam gezet, die daar dan enige tijd blijven zitten en zo uw 'energiebanen' beïnvloeden. Er zijn steeds meerdere sessies nodig om resultaat te voelen. Bij dry needling, ook 'intramuscular stimulation' of kort 'IMS' genoemd, werkt men meestal met één naald, om kortstondig de 'triggerpoints' -kleine verkrampingen dus- in de te behandelen spieren aan te prikken. En zelfs na één behandeling met deze Westerse behandelingsmethode voelt men vaak al verlichting. Voilà, tot zover dus de 'theorie' en den uitleg.
'k Mocht al meteen 't één en 't ander uit spelen en plat op m'n buik op de tafel gaan liggen. Da's allemaal al niet zo gemakkelijk voor mij... maar vooruit, "concentratie en wilskracht, Kristina, verstand op nul en gáán", en oké, het lukte. En terwijl hij mij aan de praat hield -ter afleiding, dat snapte ik diréct- ging Ronny onvervaard en boud aan de slag... Je moet potverdorie over een echt wel enórme dosis zelfzekerheid beschikken, volgens mij, om je patiënt, goed geweten, zo doelgericht te martelen! Ja, sorry, hoor, een milder woord heb ik er niet voor... Nondepitjes! Ik plakte zowat tegen het plafond! Wa was dá!!! Goed da'k ondertussen al wel wat gewend ben, plus over een ferme hoeveelheid zelfbeheersing beschik, anders was ik al lang van die tafel gewipt en had de kinesist een fikse draai rond z'n oren gehad, of zo iets... hihihi Ja wadde! Auw auw auw!!! 
Bon, die eerste 'prikjes' waren 'om efkes te proberen', kijken of ik het kon verdragen... Hum. Tja. Hihi. Maar, het kon. Mits... begeleid van een bijzonder stevige lading krachttermen en verwensingen. En daar bovenop een hele boel gegiechel en gegrap, want die dingen gaan gewoonlijk hand in hand bij mij. Een klein half uurtje werd er aldus in me gestoken, en élke prik voelde als dat éne, afgrijselijk vervelende, piepkleine scherpe verdovingsnaaldje vooraf bij de ondertussen gekende infiltratie... Mocht er nu nog iemand zijn die aan mijn hoge pijngrens twijfelt, die trakteer ik persoonlijk, én met veel plezier, op ook zo'n sessie! hahaha
Alle gekheid op een stokje, naast het steekwerk werd ik nog iets heel anders, iets speciaals gewaar. Iedereen heeft wel eens de bobbeltjes van een plastieken bubbelverpakking plat geknepen, denk ik. Heel bevredigend, ontspannend zelfs, dat 'knets, knets, knets'. Exact dát voelde ik dus gebeuren in mijn spieren! Alsof de kinesist, ongelofelijk geduldig, en wie weet ook met veel voldoening en vermaak, honderden bubbeltjes in mij lek zat te prikken. :-)
Meteen na de behandeling leek het of m'n hele lijf in straf stijfsel -'grootmoedersstijl'- onder gedompeld was. 'k Kon niet eens m'n fiets meer op om terug huiswaarts rijden. Echt. Na iets wat op een eindeloos traag en lang schuifelwandelingetje van een slome slak leek, nestelde ik me, goed warm ingeduffeld en met een heet kersenpittenkussentje in m'n nek -zoals Ronny me opgedragen had- knus en doodop in de sofa, en viel er zowat terstond in slaap. En geloof het of niet -voor mij was 't alleszins op 't miraculeuze af-: vanaf de volgende ochtend al bewoog ik een pak soepeler dan de laatste maanden! Ja, ik had nog pijn, uiteraard, maar het 'scherpe' was getemperd. Voor het eerst in hele lange tijd was ik bevrijd van dat eeuwig stijve-nek-gevoel. En ja, er liepen ook nog steeds 'hete mieren' heen en weer in m'n handen, en m'n armen zijn nog steeds niet bevrijd uit dat knellende bankvijsgevoel, maar ik kon ze allemaal wel weer 'normaal' gebruiken! 
Ondertussen onderging ik reeds twee zulke behandelingen en, al ben ik zeker niet pijnvrij, de spieren in m'n schouders en bovenrug worden langzaam maar zeker weer ontspannen en soepel. En daardoor gaat het dagelijkse leven hier echt weer opvallend makkelijker. Van de gangbare huishoudelijke taken kunnen er gerust al eens meer dan één of twee op een dag bijvoorbeeld. Dat lijkt misschien niet zo bijzonder, maar voor mij is het niet meer of minder dan een wonder!
Vermoedelijk zal ik in de toekomst nog wel eens zo een infiltratie nodig hebben, om die geknelde zenuwen wat te sussen, hé, maar hoe minder chemische rommel in mijn lijf, hoe liever natuurlijk. Voorlopig mag Ronny mij dus nog gerust een tijdje als reuzegroot speldenkussen gebruiken. Lang leve 'dry needling'! (Nu nog wel telkens die 30 euro per sessie bij elkaar gescharreld krijgen... Zucht. Ja, 't is ook altijd wat, hé. hahaha)
Eigenlijk is heel deze chirurgen-en-kinesisten-story een prachtig stijlvoorbeeld van 'een geluk bij een ongeluk!'... Hoe gezegend kan je zijn, hé. En zo zie je ook maar weer dat echt álles wat je nodig hebt, -al ben je totaal niet bij machte je er ook maar iets bij voor te stellen en zie je het eigenlijk allemaal niet meer zitten- zich 'heel gewoon' achter de volgende bocht van je levenspad kan bevinden. Je moet alleen maar blijven verder gaan, hé... Zalig, toch?! ;-)   
Met dank aan het Kinecenter in Deurne!