Een glazen boterham...

8 uur 's morgens, een ondertussen 'vertrouwd' afgeladen volle tram. Ik ondernam voor de zoveelste keer nog maar eens het immer spannende ritje, samen met zowat de helft van alle inwoners van Wijnegem en Deurne -of zo lijkt het toch- knusjes op elkaar gepropt in slechts één hermelijntram, naar m'n werk in het centrum van de stad...
Aan elke halte proppen er zich nog meer reizigers bij, en al weet je écht niet meer op welke onmogelijk magische, uitzonderlijk ingenieuze manier je jezelf nóg minder ruimte-innemend zou kunnen maken, telkens opnieuw weerklinkt uitvoerig -soms smekend wanhopig, soms ronduit roodgloeiend woedend- het ondertussen ook al vertrouwde commando "doorschuiven!!!"
Eigenlijk had ik zo ongeveer exact de ruimte recht omhoog, dus ook absoluut niet breder, gelijk aan de centimeters die het vierkantje vloer onder m'n twee voeten vormden. En voor wie me niet in levende lijve kent: dat betekent dat er een behoorlijk overweldigend pak 'oren en poten' moet worden ingehouden... 
Terwijl ik er net ernstig over begon te denken om zowel m'n handtas als m'n lunchzakje met ondersteuning van m'n kenmerkende dot bovenop m'n hoofd te gaan balanceren wrong een zoveelste luid 'doorschuiven'-schreeuwende man zich bij in het voertuig. Op zich niks bijzonders, ware het niet dat ik heel kort, een seconde maar, een glimp opving van de knalgele bak bierflesjes die hij met z'n voeten ruw tussen al die vele onderstellen van z'n medereizigers ook mee de tram trachtte in te schoppen.
'k Verloor hem een paar haltes uit het oog, maar plots zag ik hem weer: hij had zowaar -vraag me niet hoe, ik wil het zelfs niet weten- in die boordevolle tram een zeer gegeerd zitje veroverd! En... de meereizende kanarie-kleurige bierbak had hij zo te zien liefdevol op z'n schoot genomen. Op zich ook niets opzienbarend, tenslotte stap ik zelf ook vaak genoeg met de meest gekke dingen het openbare vervoer op, om vervolgens tijdens de hele reis alles netjes op schoot te houden. Kwestie van niet meer plaats in te nemen dan strikt noodzakelijk en aldus, als welopgevoede burger, voor geen overlast te zorgen. 
Maar wat er toen volgde, dat had ik écht niet zien aankomen!
De man frutselde een opener voor kroonkurken uit z'n jaszak, trok een flesje open en goot in één vloeiende beweging de volledige 30 centiliter gerstenat zonder blikken of blozen, hoofd achterover, door z'n keelgat! 
En het bleef niet bij ééntje. Nee, blijkbaar zaten er nog meer dan genoeg volle flesjes in de bak om tot aan de Groenplaats, waar hij net als ik en een paar honderd andere reizigers de tram verliet, op z'n gemakske het ene na het andere biertje achterover te kappen. 
Ik veronderstel dat hij bij de Carrefour aldaar z'n bak leeggoed wou gaan binnenbrengen. Leeggoed dat dus duidelijk toch nog niet helemààl leeg was...
't Is algemeen geweten dat ik ook wel van een lekker biertje hou, zo op tijd en stond, en ten gepaste tijde. Allé, t is te zeggen: pils, dat brouwsel mag je met veel plezier zélf opdrinken, da's wat mij betreft alleen maar goed om de groten dorst te lessen als je een lange hete en vooral stoffige dag zwaar in den hof gewerkt hebt. Ik ben tenslotte een telg van een familie waar zowat élke reden goed was op met z'n allen aan ne zalige trippel te beginnen, uiteraard liefst ene van Westmalle én van 't schap. Maar voor ontbijt?... Ik dàcht het niet! Écht niet.
Och, elk z'n eigen leven met z'n eigen goesting, zal ik maar denken, hé. 'k Heb er alleszins alweer hartelijk door gelachen, en 't levert andermaal een straffe en plezante story op om te vertellen, want van een "glazen boterham", daar had ik al gehoord, maar zo'n volledig, uitgebreid én op de koop toe rijdend en geheel openbaar "glazen ontbijt"... Toch redelijk excentriek, niet?! ;-)

Als sardientjes in een blik.

Mijn tramlijn huiswaarts passeert aan verschillende metrostations die wel gekend zijn bij bezoekers van 't Sportpaleis. Op topdagen in de kalender van deze reusachtige sport- en cultuurtempel zit niet alleen het autoverkeer in die buurt van Deurne muurvast, ook op het openbaar vervoer zal je het geweten hebben...
De afgelopen 2 dagen, met de voorstellingen van U2, viel het me eigenlijk best mee: telkens ongepland laat vertrokken op het werk was de grootste vloedgolf concertgangers vermoedelijk reeds voorbij gerold. En in de toch nog steeds goed gevulde tramvoertuigen vond ik gelukkig elke keer een zitplaatsje.
Vandaag mocht ik een stukje mee met de auto en zoveel vroeger dan gewoonlijk legde ik het laatste eind naar huis af met m'n vertrouwde trammetje, voor de verandering eens vanuit de tegenovergestelde richting.
Het enorme aantal luidruchtige fuifnummers, in opgewonden feeststemming, dolgelukkig met het nog op het laatste nippertje bemachtigde ticket in de hand, stroomde nog nét niet het rijtuig uit.
En dan sta je voor de keuze: je kan je er mopperend, uitgeput als je bent van je werkdag, tussen wringen, en benauwd zuchtend hopen dat je snel weer uit die miserabele situatie geraakt... of, je kan jezelf, ondanks je zere voeten en vermoeide hoofd, een ritje lang mee in de algemene feestsfeer smijten. Als het even kan kies ik altijd voor het laatste, wetend dat een gniffelende opmerking met een guitig gezicht over 'als sardientjes in een blik' meestal volstaat...
De tram vervolgde piepend en wiebelend zijn reisweg en bij elke halte propten er zich, ongelofelijk maar waar, nóg meer grote en kleine lijven bij. 
Als welopgevoed reiziger schuifel je dan, ook al kan het eigenlijk niet echt meer, voorzichtig een stukje 'elders' heen, zodat hopelijk iedereen mee kan. Maar tegelijkertijd neemt je ongerustheid toch ook toe en angstig gaat er even door je hoofd: "hoe ga ik in godsnaam tijdig van tussen die bij elkaar geperste mensenmassa raken?...
Volgens mij kun je met beleefdheid veel vragen, en met een stevige dosis fijne humor erbij zo ongeveer àlles. Dus, goed op tijd, verkondigde ik met een brede glimlach aan m'n uitgelaten omstaanders dat ik spijtig genoeg niet vrolijk met hen verder zou reizen en hen over 2 haltes met pijn in het hart ging verlaten omdat ik hoogdringend mezelf en de poezen te eten wenste te geven.
Begeleid door een gierend lachsalvo van z'n lollige vrienden vroeg de man vlak voor me ad rem en met een ondeugende knipoog "en wat hebt u er voor over indien we u door zouden laten?!..."
Mijn kordate antwoord hadden ze zeker en vast niet zien aankomen: zonder enige vorm van twijfel graaide ik een pakje kerstconcertflyers uit m'n handtas en stopte er elk van hen ééntje in de hand, ondertussen op mezelf wijzend met de woorden "beste vrienden concertliefhebbers, deze zangeres ontvangt zulk enthousiast publiek als jullie ook zeer graag op haar concerten!" 
Verrast en ietwat overrompeld week de mensenzee als vanzelf uit elkaar en vormde een mij juist passende doorgang tot aan de deur. 'k Had meteen even een Mozes-binnenpretje... Nog voor ze het goed en wel beseften stond deze voor hen 'onverwachte, ongekende, misschien wel beroemde' dame al in de regen op het perron. Met een podiumwaardige zwierige buiging en een meer dan stralende lach wenste ik hen hartelijk nog een bijzonder fijne avond toe en glimlachte mezelf door de natte straten naar huis. 
Als sardientjes in een tramblik, zelfs dààrvan kan je een olijke minivoorstelling maken. Zeker als je de enige echte Kerst-Miss bent, hé... ;-)